(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        ทันย่าในร่างเบฮีมอทยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของสนามรบ ร่างกายมหึมาของเขายังคงเปล่งประกายพลังอันทรงอำนาจ ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องไปยังมอนเตอร์ระดับชนชั้นราชาทั้งสองที่นอนอยู่บนพื้นดินด้วยบาดแผลสาหัส

        ราชาหนูสายฟ้าและแรดมังกรปีกสวรรค์ที่เคยแสดงท่าทีเย่อหยิ่งและกราดเกรี้ยว บัดนี้กลับเหลือเพียงเงาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความอ่อนแอที่ไร้ทางสู้

        “หะ..หยุดนะ ข้ายอมแพ้แล้ว!”

        “ใช่! เราจะไม่มายุ่งกับเจ้าอีก!”

        เสียงครางของราชาหนูสายฟ้าและแรดมังกรปีกสวรรค์ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พวกมันพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ทุกข้อต่อในร่างกายเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทั้งสองต่างสำนึกแล้วว่าการเผชิญหน้ากับราชันย์แห่งมอนเตอร์ที่แท้จริงนั้น เป็นสิ่งที่เกินกว่าพวกมันจะสามารถต่อกรได้

        ทันย่าไม่พูดอะไร ขณะที่เขาก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่อ่อนแรงของมอนเตอร์ทั้งสอง

        แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความปรานี ไม่มีความเมตตาหรือความสงสารในสายตาคู่นั้น

        “——?!!”

        ราชาหนูสายฟ้าและแรดมังกรปีกสวรรค์จ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถขยับตัวหรือหลบหนีได้

        “โลกนี้คือโลกที่ปลาใหญ่กลืนกินปลาเล็ก ผู้แข็งแกร่งย่อมอยู่รอด ผู้อ่อนแอย่อมต้องตาย!”

        ทันย่าในร่างเบฮีมอทอ้าปากของเขาออก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่พร้อมจะขย้ำทุกสิ่งที่ขวางหน้า ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปกัดกินราชาหนูสายฟ้าทั้งเป็น เสียงกรีดร้องของราชาหนูสายฟ้าดังก้องไปทั่วบริเวณ มันพยายามจะต่อสู้ดิ้นรนเพื่อหลุดพ้น แต่แรงต้านทานของมันกลับไร้ผล

        เขาได้ใช้คมเขี้ยวกัดลงไปจนร่างของราชาหนูสายฟ้าถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็กลืนกินเข้าไปในท้องของเขาอย่างรวดเร็ว

        “มะ..ไม่! ข้าคือราชาและข้ายังไม่...”

        ในที่สุดเสียงของราชาหนูสายฟ้าก็เงียบไป เลือดของราชาหนูสายฟ้าสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ แต่ทันย่าไม่หยุดเพียงแค่นั้น

        เขาหันไปยังแรดมังกรปีกสวรรค์ที่ยังนอนอ่อนแรงอยู่บนพื้นก่อนจะพุ่งเข้าไปหามัน แรดมังกรปีกสวรรค์พยายามที่จะกระพือปีกและหนีไป แต่มันกลับถูกกรงเล็บของทันย่าจับตรึงไว้กับพื้นดิน ทันย่าอ้าปากของเขาอีกครั้งก่อนจะกัดกินแรดมังกรปีกสวรรค์เช่นเดียวกับราชาหนูสายฟ้า

        “อ๊ากกกกกกกกกกกก!”

        เสียงกรีดร้องที่โหยหวนของแรดมังกรปีกสวรรค์ดังก้องไปทั่ว มันพยายามดิ้นรนต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่ทุกสิ่งไร้ประโยชน์

        กรงเล็บและเขี้ยวแหลมคมของทันย่าฉีกขาดเนื้อและกระดูกของมัน ร่างของแรดมังกรปีกสวรรค์ถูกกินจนเหลือเพียงเศษซาก เลือดและชิ้นส่วนของมันถูกกลืนกินเข้าไปในร่างของทันย่าทีละส่วนๆ

        จนกระทั่งไม่เหลืออะไรเลย

        “นี่น่ะเหรอท่านทันย่า—!!”

        ขุนพลเทพทั้งสี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆต่างสั่นสะท้านขึ้นในใจ แม้ว่าเขาจะเคยเห็นการต่อสู้ที่โหดร้ายมาก่อน

        แต่สิ่งที่ได้เห็นในวันนี้มันเป็นอะไรที่เกินกว่าคำบรรยาย การกลืนกินทั้งเป็นของมอนเตอร์ระดับชนชั้นราชาโดยทันย่า ทำให้พวกเขาเข้าใจได้ว่าทำไมทันย่าถึงได้มีพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เขาไม่เพียงแค่เป็นนักสู้ที่แข็งแกร่ง แต่ยังเป็นมอนเตอร์ที่กลืนกินและดูดซับพลังของผู้อื่นได้

        “หลังจากนี้อย่าไปทำให้ท่านโกรธดีกว่า!”

        โรซาเลียยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาเยือกเย็น แม้ว่าเธอจะเคยคิดว่าตนเองสามารถรับมือกับความโหดร้ายของโลกมอนเตอร์ได้

        แต่สิ่งที่เธอเห็นในวันนี้ทำให้เธอตระหนักได้ว่า ความแข็งแกร่งที่แท้จริงนั้นเป็นสิ่งที่ตัวของเธอก็ยังไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด

        “หากเขาสามารถกลืนกินมอนเตอร์ระดับนี้อย่างโหดร้ายไร้ความปราณี”

        “แล้วถ้าวันหนึ่งเขาหันมาหาเรา...”

        ชิงหลงยืนอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาแสดงถึงความหวาดหวั่นที่ไม่สามารถซ่อนเอาไว้ได้

        “ข้าจะถูกกินโดยท่านทันย่าหรือไม่?”

        ขณะที่ความกลัวที่แทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเขาเริ่มทำให้เขาคิดไปไกลกว่าเดิม

        ฮยุนมูที่ยืนอยู่ข้างๆก็หันไปมองชิงหลง ความรู้สึกที่คล้ายกันนั้นแสดงออกมาในสายตาของเขา แม้ว่าเขาจะยอมรับสถานะของทันย่าในฐานะราชันแห่งมอนเตอร์แล้ว แต่การเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าทำให้เขาเริ่มสงสัยในความปลอดภัยของตัวเอง

        แบคโฮที่มีความสงบเยือกเย็นมาตลอดก็ไม่อาจปิดบังความหวาดกลัวในใจของเขาได้ การที่ทันย่ากลืนกินมอนเตอร์ระดับราชาทั้งสองอย่างโหดร้าย ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นอสูรที่แท้จริงของทันย่า พลังที่ไม่มีขอบเขตของเขานั้นน่ากลัวเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้

        “เราคงต้องระวังให้มากขึ้น อย่าให้เขาต้องผิดหวังในตัวของพวกเรา!”

        แบคโฮพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอนเล็กน้อย จากนั้นก็หันมองไปยังทั้งสามคน

        “ใช่! เราต้องระวังให้มาก! ท่านทันย่าไม่ใช่ผู้นำที่สามารถคาดเดาได้ง่าย!”

        โรซาเลียได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ แม้ว่าเธอจะเคารพและศรัทธาในตัวทันย่า แต่เขากลับทำให้เธอต้องคิดถึงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้น

        ทันย่าที่จบการกลืนกินแล้ว หันมามองพวกเขาด้วยดวงตาที่เปล่งประกายอย่างเจิดจ้า

        พลังของเขาเพิ่มขึ้นจากการกลืนกินมอนเตอร์ระดับราชาทั้งสอง ร่างกายของเขาแผ่พลังงานอันทรงอำนาจออกมา

        ชิงหลง ฮยุน มู แบคโฮ และโรซาเลียต่างก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ แต่ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

        พวกเขารู้ดีว่าทันย่าไม่ใช่ผู้นำธรรมดา แต่เป็นอสูรที่สามารถกลืนกินและทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าได้

        “นี่มัน.. พันธุกรรมกำลังยกระดับ?”

        ทันใดนั้น ทันย่าที่เพิ่งกลืนกินราชาหนูสายฟ้าและแรดมังกรปีกสวรรค์ไปก็รู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่สะสมอยู่ในร่างกายของเขา

        มอนเตอร์ระดับชนชั้นราชาทั้งสองตนนั้นเต็มไปด้วยยีนกลายพันธุ์ที่ทรงพลังและพลังงานอันบริสุทธิ์ที่ไร้ขีดจำกัด

        การกลืนกินพวกมันทำให้เขาได้ครอบครองสิ่งเหล่านั้นไว้ภายในร่างกายของตนเอง

        แต่เพื่อที่จะดึงเอาพลังทั้งหมดนั้นออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่ ทันย่าจำเป็นต้องทำการขัดเกลาร่างกายให้เหมาะสม

        เขาเริ่มรวบรวมจิตสำนึกของตนเองเข้าสู่จุดศูนย์กลาง สติของเขาแปรเปลี่ยนเข้าสู่ทะเลจิตสำนึกอันกว้างใหญ่ ในทะเลจิตสำนึกนี้เป็นที่อยู่ของดาวเคราะห์จำลอง—แหล่งพลังงานที่เขาใช้ควบคุมและเสริมสร้างร่างกายของตนเอง มันเป็นแกนกลางของพลังทั้งหมดที่เขาครอบครอง

        ทันย่าเปิดใช้เทคนิคการขัดเกลาร่างดวงดาว พลังอันมหาศาลที่ได้รับจากมอนเตอร์ทั้งสองตนถูกดึงเข้าสู่ดาวเคราะห์จำลองภายในจิตสำนึก กระบวนการซึมซับและแปรเปลี่ยนพลังงานเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

        ยีนกลายพันธุ์ของราชาหนูสายฟ้าและแรดมังกรปีกสวรรค์ถูกขัดเกลา แปรสภาพกลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา

        ร่างกายของทันย่าเริ่มส่องประกายขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแตกต่างจากที่เคยเป็นมาก่อน

        แสงที่ปล่อยออกมาจากร่างของเขาเปล่งประกายเป็นสีเงินและสีฟ้าประกาย ราวกับดวงดาวที่ส่องสว่างในยามค่ำคืน พลังงานที่ไหลเวียนภายในร่างของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

        “น่าทึ่ง! นี่คือการพัฒนาตนเองที่รวดเร็วมากที่สุด!”

        โรซาเลียพูดขึ้นเบาๆ ขณะที่เธอมองดูทันย่าที่กำลังซึมซับพลังงาน

        “เห็นด้วย! ถึงจะบอกว่ามอนเตอร์สามารถพัฒนาตนเองได้เร็ว แต่ยังไงมันก็ต้องมีขีดจำกัดในการซึมซับพลังจากยีนกลายพันธุ์ ไม่ต้องไปพูดถึงราชาหนูสายฟ้าและแรดมังกรปีกสวรรค์ ทั้งสองคือระดับดาวเคราะห์ 4 และ 5 ดาว พวกมันย่อมต้องมีพลังงานอันมหาศาลอยู่ในยีนกลายพันธุ์”

        “ทว่าท่านทันย่าก็ได้กลืนกินพวกมันเข้าไปหมดอย่างไม่ยากเย็นนัก มีประสิทธิภาพในการกลืนกินที่ร้ายกาจมากที่สุด”

        ฮยุนมูพยักหน้าเห็นด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะมีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้

        การที่เขาสามารถซึมซับพลังของมอนเตอร์ชนชั้นราชาได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันแสดงถึงความเหนือชั้นที่เราไม่อาจเทียบได้

        [เหอะๆ ขนาดกลืนกินมอนเตอร์ระดับนี้ไปถึง 2 ตน ยีนพันธุกรรมเบฮีมอทก็ยังไม่ยกระดับไปเป็นดาวเคราะห์ 3 ดาว]

        ดาวาลจ้องมองกระบวนการทั้งหมดอย่างไม่วางตา จากนั้นเธอก็ได้อธิบายออกมาอีก

        [ว่าก็ว่าเถอะศิษย์รัก ดูเหมือนการพัฒนาของเจ้าคงมาพร้อมกับความเสี่ยง จำเป็นต้องใช้พลังงานแห่งดวงดาวที่มากยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆไปหลายสิบเท่าตัว แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาก็ทำให้เจ้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์ไหนๆ แม้แต่สัตว์อสูรกลืนกินดวงดาวก็ยังไม่อาจเทียบได้]