หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 134: หยั่งรากวิถีใหม่, สัมผัสแห่งการตื่นรู้, และการตัดสินใจ

หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็วภายในศาลาไม้โบราณอันสงบนิ่งบนยอดเขาเมฆา เจี้ยนหลิน (剑林) จมดิ่งอยู่กับการทำความเข้าใจ "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) ขั้นที่หนึ่ง – "สัมผัสแห่งพฤกษา" อักขระโบราณ (古老符文) ที่สลักบนผนังไม้จันทร์หอมนั้น แม้จะดูซับซ้อนและลึกซึ้งเกินหยั่ง แต่ด้วยพรสวรรค์ด้านความทรงจำอันเป็นเลิศและ "การสั่นพ้อง" โดยธรรมชาติกับพลังธาตุพฤกษา (草木之力) ทำให้เขาสามารถจดจำและเริ่มตีความหลักการเบื้องต้นของมันได้เขาเริ่มจากการปรับลมหายใจให้สอดคล้องกับ "ท่วงทำนอง"ของธรรมชาติรอบกาย สัมผัสถึงไอหมอกที่ไหลเอื่อย, เสียงลมที่พัดผ่านทิวสน, และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรวิญญาณ (灵草药) ที่ลอยอบอวล จากนั้นจึงเริ่มโคจรพลังปราณ (灵气) ในร่างตามเส้นทางที่ระบุไว้ในเคล็ดวิชา มันเป็นวิธีการโคจรพลังที่แตกต่างจากการฝึกฝนปกติของเขาอย่างสิ้นเชิง เน้นการ "หยั่งรู้" และ "ดูดซับ" พลังจากพฤกษาแวดล้อมอย่างละเอียดอ่อน ก่อนจะนำมา "หลอมรวม" กับพลังปราณดั้งเดิมในตันเถียน (丹田)เพียงไม่กี่วันที่เริ่มฝึกฝน เจี้ยนหลินก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์!"สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) ของเขาเฉียบคมขึ้นอย่างก้าวกระโดด เขาสามารถรับรู้ถึง "รายละเอียด" ของพลังชีวิต (生命之力) ในต้นไม้ใบหญ้ารอบศาลาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น มิใช่เพียงแค่การรับรู้ถึงการมีอยู่ แต่เขาสามารถ "สัมผัส" ได้ถึงสภาวะความสมบูรณ์, ความต้องการน้ำหรือแสงแดด, หรือแม้แต่ "ความรู้สึก" อันแผ่วเบาของพืชวิญญาณบางชนิดที่ผู้ฝึกตนลึกลับอาจจะปลูกไว้ในกระถางหยกโบราณ ราวกับว่าพวกมันกำลัง "กระซิบ" บอกเล่าเรื่องราวของตนเองให้เขาฟังการดูดซับพลังปราณฟ้าดิน (天地灵气) โดยเฉพาะพลังปราณธาตุพฤกษานั้น มีประสิทธิภาพสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พลังปราณที่เขาดูดซับเข้ามามีความ "บริสุทธิ์" (纯净) และ "หนาแน่น" (浓厚) กว่าเดิมหลายเท่า ทำให้การฟื้นฟูพลังที่เคยสูญเสียไปจากการต่อสู้ครั้งก่อนเป็นไปอย่างรวดเร็ว และรากฐานพลังปราณขั้นหลอมรวมลมปราณระดับเจ็ดของเขาก็ดูจะ "มั่นคง" และ "อัดแน่น" ยิ่งขึ้นไปอีก แม้ระดับพลังโดยรวมจะยังมิได้ทะลวงขึ้น แต่ "คุณภาพ" ของพลังปราณนั้นแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเมื่อเขาลองโคจร "ปราณพฤกษา" (草木真气) ตามหลักการขั้นต้นของเคล็ดวิชาใหม่นี้ พลังปราณที่ผสานกับพลังชีวิตจากพฤกษาก็ไหลเวียนไปตามเส้นชีพจร (经脉) ที่กว้างใหญ่ของเขาได้อย่างราบรื่นและทรงพลัง "กระบี่ไม้" (木剑) ที่เขาลองก่อรูปขึ้น บัดนี้มีเนื้อไม้ที่อัดแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แข็งแกร่งและคมขึ้นเล็กน้อย ทั้งยังแฝงไว้ด้วย "กลิ่นอายแห่งชีวิต" (生命气息) ที่เข้มข้นจนสัมผัสได้ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ภายในทะเลจิตวิญญาน ก็ดูจะ "สั่นไหว" และ "ตอบสนอง" ต่อพลังปราณใหม่นี้ด้วยความยินดี ราวกับปลาได้น้ำ"หน่ออ่อนแห่งกระบี่" เองก็ได้รับการบำรุงเลี้ยงจากพลังปราณพฤกษาที่บริสุทธิ์นี้เช่นกัน เจี้ยนหลินรู้สึกได้ว่ามันดูจะ "เติบโต" และ "สุกสว่าง" ขึ้นเล็กน้อย เจตจำนงกระบี่ (剑意) ของเขาก็พลอยคมกล้าและแน่วแน่มากขึ้นตามไปด้วยเขาลองนำ "ผลึกมายา" (幻影晶石) ที่ได้จากอสูรมายาเงาพันวิญญาณออกมาพิจารณาอีกครั้ง ด้วย "สัมผัสแห่งพฤกษา" ที่เฉียบคมขึ้น เขาสามารถรับรู้ได้ถึงพลังงานด้านลบอันเย็นเยียบที่ยังคงตกค้างอยู่ภายในผลึกนั้นได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึง "แก่นพลังงานบริสุทธิ์" (纯粹能量核心) บางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกลงไป ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์หากสามารถสกัดออกมาได้"ขาวน้อย" (小白) ที่ตื่นขึ้นมาหลังจากพักผ่อนอย่างเต็มที่ ดูจะ "ร่าเริง" เป็นพิเศษเมื่อเจี้ยนหลินเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาใหม่นี้ มันคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ราวกับจะได้รับประโยชน์จากกลิ่นอายพลังชีวิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาวันเวลาผ่านไป เจี้ยนหลินยังคงจมดิ่งอยู่กับการทำความเข้าใจและฝึกฝน "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" ขั้นที่หนึ่งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขายังคงใคร่ครวญถึงตัวตนของผู้ฝึกตนลึกลับ และเหตุผลที่มอบวาสนาอันยิ่งใหญ่นี้ให้ รวมถึงปริศนาของ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณสีดำ" (灵根之种) ที่เขาครอบครองอยู่ ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องตนเองและไขความลับต่างๆ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในใจในขณะเดียวกันนั้น ณ ส่วนลึกแห่งหนึ่งของป่าทึบในหุบเขาเร้นเมฆา ห่างไกลออกไปจากยอดเขาที่เจี้ยนหลินพำนักอยู่หลายร้อยลี้ กลุ่มเงาร่างในชุดสีดำทะมึนหลายสิบคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับภูตผี พวกมันคือ "หน่วยเงาอสูรโลหิต" (血魔影卫) จาก "สำนักอัคคีเมฆาโลหิต" (血云火宗) ที่ยังคงตามรอยเจี้ยนหลินอย่างไม่ลดละ หัวหน้ากลุ่มซึ่งสวมหน้ากากอสูรสีเลือดกำลังตรวจสอบร่องรอยบางอย่างบนพื้นดิน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่เจี้ยนหลินเคยต่อสู้กับอสูรมายาเงาพันวิญญาณ แววตาภายใต้หน้ากากนั้นฉายประกายอำมหิต"กลิ่นอายพลังของมันยังไม่จางหาย...มันยังอยู่ในหุบเขานี้! ค้นหามันให้พบ! ไม่ว่ามันจะหนีไปซ่อนอยู่ที่ใดก็ตาม!" สุรเสียงแหบแห้งและเย็นเยียบดังลอดออกมาจากใต้หน้ากาก ก่อนที่กลุ่มเงาร่างทั้งหมดจะสลายตัวหายเข้าไปในเงามืดของป่าทึบอีกครั้ง...กลับมาที่ศาลาไม้โบราณบนยอดเขา เจี้ยนหลินที่กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกฝนเคล็ดวิชาอยู่นั้น พลันลืมตาขึ้น! "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" ที่เฉียบคมขึ้นของเขา หรืออาจจะเป็น "การสั่นพ้อง" ของ "เศษเสี้ยวจิตกระบี่บรรพกาล" (太古剑魂残片) ทำให้เขารู้สึกถึง "ทิศทาง" หรือ "เป้าหมาย" บางอย่างที่ชัดเจนยิ่งขึ้นในการเดินทางต่อไป มันเป็นความรู้สึกที่ดึงดูดและชี้นำจากส่วนลึกภายใน"ขาวน้อย" ที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ พลันผุดลุกขึ้นยืน ขนสีขาวของมันตั้งชันเล็กน้อย มันส่งเสียง "คิกๆ" แหลมเล็กออกมาเบาๆ พร้อมกับใช้จมูกดมฟุดฟิดไปในอากาศ ก่อนจะหันไปมองยังทิศทางเดียวกับที่เจี้ยนหลินรู้สึกถึง "การนำทาง" นั้น แล้วเริ่มใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่แขนของเจี้ยนหลิน พยายามจะชักจูงเขาไปยังทิศทางนั้นอย่างชัดเจนเจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้ดีว่าสัญชาตญาณของขาวน้อยนั้นแม่นยำเสมอ การที่ทั้งตนเองและขาวน้อยต่างก็สัมผัสได้ถึง "การนำทาง" ไปยังทิศทางเดียวกัน ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนเขาตระหนักว่าแม้ที่พำนักนี้จะปลอดภัยและเปี่ยมด้วยพลังปราณ แต่เขาก็มิอาจหลบซ่อนอยู่ได้ตลอดไป ปริศนาที่เขากำลังตามหา และเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรของเขา ล้วนอยู่ที่โลกภายนอกเจี้ยนหลินลุกขึ้นยืน ตัดสินใจที่จะอำลาจากศาลาไม้โบราณแห่งนี้ เขาโค้งคำนับไปยังทิศทางที่ว่างเปล่ากลางศาลาด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง เพื่อแสดงความขอบคุณต่อ "ผู้ฝึกตนลึกลับ" ผู้นั้นสำหรับ "วาสนา" และ "การชี้แนะ" ที่ได้รับ จากนั้นจึงเก็บ "ผลึกมายา" และสัมภาระเล็กน้อยที่จำเป็น ก่อนจะอุ้ม "ขาวน้อย" ขึ้นมาไว้ในอกเสื้อดวงตาของเขาทอประกายมุ่งมั่นและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม พลังใหม่จาก "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" แม้จะยังเป็นเพียงก้าวแรก แต่ก็ได้เสริมสร้างรากฐานและความมั่นใจให้เขาอย่างมหาศาล"ไปกันเถอะ ขาวน้อย...ไปดูกันว่าเบื้องหน้ามีสิ่งใดรอคอยเราอยู่"สิ้นเสียงนั้น ร่างของเด็กหนุ่มก็พลันเลือนหายไปจากศาลาไม้โบราณ มุ่งหน้าสู่ความลึกลับของหุบเขาเร้นเมฆาอีกครั้ง ด้วยความมุ่งมั่นที่เพิ่มพูน และ "ความเข้าใจ" ใหม่ที่ได้รับจากวิถีแห่งพฤกษา...

(จบตอนที่ 134)