ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 38 ความขยะแขยงของอู๋ซิ่วหรง

สวี่หรานตกใจ ซุนจื้อเสวียกลายเป็นคนละคนในชั่วพริบตา เธอพูดว่า 

"หัวหน้าซุน คุณจะทำอะไรน่ะ หยุดนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย!" เธอพยายามผลักซุนจื้อเสวียออกไป ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย เธอเป็นผู้หญิงคนเดียว แรงน้อยกว่าซุนจื้อเสวียมาก

"วันนี้ยังไงเหยียนฮ่าวก็กลับมาช่วยคุณไม่ทันหรอก!" ตอนเลิกงานเขาจงใจหาเรื่องให้เหยียนฮ่าวทำงานต่อเพื่อถ่วงเวลาไว้ เมื่อกี้ก็ให้เด็ก ๆ ออกไปข้างนอก นี่ก็เพื่อช่วงเวลานี้โดยเฉพาะ

ผู้หญิงที่ซุนจื้อเสวียเคยเล่นด้วย ไม่ได้ง่ายเหมือนภรรยาของนายกู่ทุกคนหรอก แค่เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อย พวกเธอก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว แค่สำเร็จครั้งเดียว พวกเธอก็ไม่กล้าขัดขืนเขาอีก!

ถ้าเรื่องแบบนี้รู้ถึงหูคนอื่น คนที่ซวยที่สุดคือผู้หญิงที่จะโดนตำหนิติเตียน พวกเธอจะยอมปิดปากเเอง!

ตอนนี้แค่บังคับสวี่หรานได้ครั้งเดียว ต่อไปสวี่หรานก็จะเป็นของเล่นของเขาแล้ว!

สวี่หราน ผลักเท่าไหร่ก็ผลักไม่ออก จึงคว้าไม้นวดแป้งที่อยู่ข้าง ๆ ฟาดไปที่หัวของซุนจื้อเสวีย

ซุนจื้อเสวียรู้สึกเจ็บที่ศีรษะจึงปล่อยมือออก พอลูบดูพบว่าหัวแตก เขารู้สึกโกรธมากจึงตบหน้าสวี่หรานไปฉาดใหญ่

สวี่หรานถูกตบจนแก้มบวมขึ้นทันที รอยนิ้วมือปรากฏชัดเจน ตอนนี้สวี่หรานกลัวมาก ซุนจื้อเสวียบ้าไปแล้ว เธอคงต้องตกเป็นเหยื่อของเขาแน่ๆ!

ทันใดนั้นเหยียนฮ่าวก็วิ่งเข้ามาเห็นตอนสวี่หรานถูกตบเข้าพอดี เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เตะเข้าที่อกของซุนจื้อเสวียจนเกือบจะหายใจไม่ออก

"สวี่หราน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" เหยียนฮ่าวเป็นห่วงสวี่หรานมาก ปกติเขาไม่เคยยอมให้เธอทำงานหนักเลยสักครั้ง แต่วันนี้ซุนจื้อเสวียกลับกล้ามาทำร้ายเธอแบบนี้!

เมื่อสวี่หรานเห็นเหยียนฮ่าวมา เธอก็พูดอย่างรีบร้อนว่า "ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว!" จากนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมา เธอไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน วันนี้เธอได้เห็นด้านมืดของมนุษย์แล้ว

ตามมาด้วยอู๋ซิ่วหรง เธอรอซุนจื้อเสวียที่บ้านแม่นานมากแล้วก็ไม่เห็นวี่แววจึงพาลูกกลับมาก่อน เธอคิดว่าเขาอยู่ที่กองการผลิต จึงจะไปหา แต่ระหว่างทางก็เจอกับเหยียนฮ่าวและเหยียนเยว่ที่กำลังกลับมา พอได้ยินเหยียนเยว่เล่าว่าซุนจื้อเสวียไปหาสวี่หรานเพื่อคุยเรื่องสวนผลไม้ เธอก็สงสัยว่าทำไมต้องมาคุยกันตอนกลางคืนด้วย?

ตอนนี้พอเห็นแบบนี้ เธอเข้าใจแล้วว่าซุนจื้อเสวียยังไม่เลิกคิดชั่ว ถึงขั้นกล้าเข้ามาลวนลามสวี่หรานถึงในบ้าน!

เหยียนฮ่าวเห็นว่าสวี่หรานปลอดภัยก็เบาใจ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยซุนจื้อเสวียไปง่ายๆ เขาพุ่งเข้าไปซัดซุนจื้อเสวียจนปากแตก หน้าตาสะบักสะบอม

"พอแล้ว! หยุดเถอะ!" สวี่หรานรีบดึงเยียนห่าวไว้ ถ้ายังไม่หยุดมีหวังคนได้ตายกันพอดี!

เหยียนฮ่าวหยุดมือแต่อู๋ซิ่วหรงยังไม่ยอมหยุด เธอพุ่งเข้าไปตบหน้าซุน     จื้อเสวียต่อ ตอนนี้เธอตาสว่างแล้ว ชาติที่แล้วเธอคงทำกรรมหนัก ชาตินี้ถึงต้องชดใช้ด้วยชีวิตแต่งงานแบบนี้ ทำไมเธอถึงได้แต่งงานกับไอ้สารเลวอย่างซุนจื้อเสวียได้นะ?

"อย่าตีผม อย่าตีผม!" ซุนจื้อเสวียรีบแก้ตัว "เธอเป็นคนมาอ่อยผมเอง!"

อู๋ซิ่วหรงไม่ใช่คนโง่ ตอนที่เธอเข้ามาก็เห็นสวี่หรานถูกตบเต็มสองตา      "ตอแหล! เธออ่อยแกงั้นเหรอ? ถ้าเธออ่อยแกจริง ๆ แล้วทำไมแกต้องตบหน้าเธอด้วย? คนสันดานเสียอย่างแก คงจะถอดกางเกงรอแล้วมากกว่า!" เธอมั่นใจในตัวสวี่หราน แต่กับซุนจื้อเสวีย เธอไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว แค่ลากคนแปลกหน้าบนถนนมา เธอยังรู้สึกว่าเขาดูเป็นคนดีกว่าซุนจื้อเสวียซะอีก!

เห็นอู๋ซิ่วหรงยังคงตบซุนจื้อเสวียต่อไป สวี่หรานจึงพูดว่า "พอแล้ว ให้เขาเขียนหนังสือรับรองก็พอ!"