[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“ท่านโจว คนที่ส่งไปทำงานเมื่อวานไม่สำเร็จ ตอนนี้ถูกขังอยู่ในคุกของเมือง”

ชายในชุคลุมสีดำกระโดดเข้ามาด้านหลังหอประมูลโคมกระจ่างเพื่อรายงานสถานการณ์วันนี้ให้นายท่านของมันฟัง

“ไม่เป็นไร ก็แค่การละเล่นเล็กๆน้อยๆก่อนที่นักหลอมยาระดับ 5 จะเดินทางมาถึง เอาล่ะ ร้ายขายสมุนไพรทั่วเมืองที่ทำสัญญากับเราขายสมุนไพรให้เราได้เยอะมากแค่ไหน”

“นี่คือข้อมูลทั้งหมด”

ชายร่างอ้วนมองจ้องไปยังหนังสือบัญชีการซื้อขายสมุนไพรทำยาระดับ 1 - 3 ทันใดนั้นมันก็ย่นคิ้วกับตัวเลขการซื้อขายที่น้อยกว่าการคาดการณ์ของมัน

“ทำไมมันน้อยขนาดนี้”

วงเงินที่ตั้งเอาไว้ 50 ล้านเพื่อกว้านซื้อสมุนไพรระดับ 1 - 3 ถูกใช้ไปเพียงแค่ 5 ล้านเท่านั้น สร้างความสงสัยให้มันไม่น้อย

“นายท่าน ร้านยาที่เราทำสัญญาผูกมัดด้วยบอกพวกเราว่าก่อนหน้าที่จะทำสัญญา หอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเข้าไปซื้อสมุนไพรทั้งหมดของพวกเขา”

ปัง~!

มือของชายร่างอ้วนทุบลงไปบนโต๊ะ มันไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเดินช้ากว่าอีกฝ่าย 

“ดูท่าพวกมันจะซื้อสมุนไพรเอาไว้ก่อนแล้วค่อยนำยาออกมาขาย ถือว่าฉลาดมาก แต่ไม่เป็นไร เมื่อใดก็ตามที่ผู้หลอมยาระดับ 5 มาถึงเราจะทำให้พวกมันเจ็บปวด”

“เฮ่ย ออกมาเลย ออกมาพวกแกขายยาอะไรให้เรา~!”

เสียงร้องตะโกนดังมาจากทางหน้าหอประมูลในตอนเช้าทำเอาชายร่างอ้วนย่นคิ้วเดินไปดูเสียงร้องตะโกนของผู้คน ทันใดนั้นมันกลับพบเจอกลุ่มคนสวมใส่เสื้อผ้าชาวบ้านกำลังร้องตะโกนด้วยความโกรธ ในมือของพวกเขาถือขวดยากันทุกๆคน จากสัญลักษณ์และตัวยา ทุกอย่างที่มันเห็นเป็นของหอประมูลโคมกระจ่างทั้งหมด

“ชดใช้ค่าเสียหายมาซะ ยาของแกทำให้พวกเราเกิดอาการแพ้”

“ลูกชายของฉันกินยาของแกเข้าไป ตอนนี้เดินพลังไม่ได้ ชดใช้มา”

“ชดใช้มา~!”

“ชิ คิดจะเล่นงานกลับด้วยวิธีเดียวกันเหรอ ฝันไปเถอะ” ชายร่างอ้วนกัดฟันแน่นเมื่อรู้ว่าหอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าใช้วิธีเดียวกันเล่นงานหอประมูลโคมกระจ่าง มันจึงเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นยิ้มรับแล้วเดินเข้าไปไกล่เกลี่ยชาวบ้านทันที หากไม่รีบผู้คนจะเดินทางมาเยอะกว่านี้แน่นอน

“เดี๋ยวก่อน หากมันเป็นยาของทางเราจริง หอประมูลโคมกระจ่างยินดีชดใช้ให้”

“มันจะไม่ใช่ยาของพวกแกได้ยังไง เมื่อวานเราซื้อจากพวกแกไปแท้ๆ”

ชายร่างอ้วนหยิบยาทงเทียนของชาวบ้านมาดู ขวดเป็นของหอประมูลมันจริง เม็ดยาที่เหลือก็เป็นของหอประมูลมันจริง ด้วยคุณภาพ 6 ส่วน เป็นของมัน ทว่ามันกลับไม่วิตกเลยสักนิดเพราะได้ทำตำหนิเอาไว้บนตัวยาทุกเม็ดที่ขาย ดังนั้นมันจึงป่าวประกาศให้ทุกคนได้รับรู้สิ่งที่มันจะตรวจสอบ

“ทุกคนฟังก่อน ช่วงนี้เราได้รับข่าวเกี่ยวกับยาปลอมบ่อยมากๆ ดังนั้นทางหอประมูลของเราจึงมีวิธีการป้องกันยาปลอมเช่นเดียวกัน ซึ่งวิธีมันก็ง่ายมากๆ ในเม็ดยาทุกเม็ดที่เราขายไป ข้างในจะใส่ผงสีแดงเอาไว้ โดยผงนี้ไม่เป็นอันตรายต่อเม็ดยาหรือผู้กินแล้วก็ไม่มีใครรู้วิธีใส่ผงลงไปได้ หากเม็ดยามีผงสีแดงจริงเราจะยอมรับว่ามันเป็นยาของพวกเรา”

“งั้นก็ตรวจสอบเลย เอาคนของแกออกมากินด้วย จะได้รู้ว่ายาของแกมันห่วย~!”

ชาวบ้านยังคงร้องตะโกนก้องบอกให้เจ้าของหอประมูลทดสอบตัวยา ซึ่งชายอ้วนก็ไม่รอช้า ใช้มือของเขาขยำยาทงเทียนระดับ 2 คุณภาพ 6 ส่วนที่ชาวบ้านนำติดตัวมาทันที ทันใดนั้นดวงตาของมันถึงขั้นหดแคบลง เมื่อยาที่อยู่ในมือมีผงสีแดงอยู่ข้างใน

“ผงสีแดง ผงสีแดงอยู่ข้างในจริงๆด้วย เอาล่ะชดใช้มาซะ ชดใช้มา”

“ใจเย็นๆก่อน คงจะมีเรื่องเข้าใจผิด แม้สิ่งนี้จะเป็นผงสีแดงเหมือนของทางเราจริงแต่มันกลับไม่เหมือน”

“โกหก แกโกหก ดูยังไงก็เหมือนกัน ทำไมไม่ลองเอายาของแกออกมาทดสอบดูล่ะ หรือว่าแกไม่กล้า”

“เหลวไหล ทำไมจะไม่กล้า”

ชายร่างอ้วนแสดงท่าทางโมโหออกมาอย่างเห็นได้ชัน แล้วนำยาของมันออกมาบดขยี้ จนทุกคนเห็นผงสีแดงข้างใน จากสายตาผงมันกลับเหมือนเม็ดยาที่ชาวบ้านซื้อไปไม่มีผิด ทำให้มันโกรธไม่น้อย

“นี่ไง สีเหมือนกัน ปริมาณก็เท่าๆกันกับเม็ดยาของเรา ชดใช้มา ชดใช้มาซะ เมื่อวานฉันมาซื้อที่นี่แท้ๆ ถ้าไม่ชดใช้ฉันจะไปป่าวประกาศให้ทั่ว”

“เดี๋ยวก่อน ยังมีการทดสอบอีกวิธี ผงสีแดงนี่หากผสมลงไปในน้ำมันจะกลายเป็นสีขาว”

การทดสอบเริ่มต้นขึ้น โดยการนำเม็ดยาของหอประมูลแช่น้ำ  ทุกคนพยายามมองจ้องผงสีแดงข้างในเม็ดยาละลายน้ำ ทันใดนั้นมันก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีขาวจนชายร่างอ้วนยิ้มแก้มปริ

“เห็นไหม นี่แหละความลับทางการค้าของหอประมูลโคมกระจ่าง”

“งั้นก็ทดสอบเม็ดยาอีกตัวสิ แกอาจจะเอาของไร้คุณภาพออกมาขายให้พวกเราก็ได้ เห็นพวกเราเป็นแค่ชาวบ้านก็เลยขายของไร้คุณภาพให้พวกเราอย่างนั้นเหรอ เราไม่ยอม”

“งั้นก็มาทดสอบกัน หากว่ามันเป็นของปลอมข้าจะจับพวกเจ้าทุกๆคน”

“ก็ลองดู~!”

ชาวบ้านล้วนไม่มีใครกลัวเลยสักคนเดียว ทุกคนต่างมองจ้องไปยังเม็ดยาปลอม ทันทีที่ทุกคนจ้องมองแก้วน้ำต่างก็ยิ้มเมื่อเม็ดยาปลอมเปลี่ยนผงสีแดงให้กลายเป็นสีขาวได้ไม่ต่างจากของจริง

“มันเป็นของจริง ไม่ใช่ของปลอม ชดใช้มาซะ ชดใช้มา~!”

ชายร่างอ้วนเริ่มหน้าเสีย ถึงอย่างนั้นมันกลับไม่ยอมแพ้ รีบนำแก้วยาที่คิดว่าปลอมให้คนของมันกินเพื่อพิสูจน์ ไม่แน่ศัตรูของมันอาจจะใช้ยาจริงมาหลอกมันก็ได้ จึงต้องดื่มเพื่อทดสอบ ทันทีที่คนของมันกลืนลงไปก็พบว่าพลังวิญญาณบกพร่องจนชายร่างอ้วนแสดงท่าทางไม่พอใจมากกว่าเดิม

“ได้~! มันเป็นยาของเราจริง แต่คงมีคนใส่ยาพิษเคลือบลงไปหลังจากชาวบ้านซื้อ เพื่อใส่ร้ายพวกเรา”

“งั้นก็ตรวจสอบความเป็นพิษของมันสิ”

“ไม่ต้อง เอาล่ะ ยังไงวันนี้ชื่อเสียงของพวกเราก็เสียหายแล้ว แม้มันจะไม่ใช่ยาของร้านเราหรือจะเป็นยาของร้านเราจริง ทางเราจะชดใช้ค่าเสียหายให้ทุกๆคน แล้วใครก็ตามที่พยายามใส่ร้ายเราด้วยวิธีนี้อีก เราจะทำให้มันติดคุกหัวโตแน่นอน”

ชายร่างอ้วนเดินกลับเข้าไปในหอประมูล วิธีตรวจสอบพิษมันลองทำดูแล้วในตอนละลายยากับน้ำ ปรากฎว่าตัวยาไม่มีพิษทำให้มันโกรธมาก ไม่รู้เลยว่าหอประมูลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าใช้วิธีไหนเล่นงานมัน

—-------------------------------

“ซิงเยียน ดูเหมือนว่าแผนของลูกจะใช้งานได้ผลนะ บอกพ่อได้ไหมว่าทำยังไงถึงทำให้ยาของมันมีพิษแบบนั้น”

ซิงเยียนมองผู้เป็นพ่อที่กำลังเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาในห้องทำงานของเธอ

“ง่ายมากค่ะ หนูก็แค่จ้างชาวบ้านซื้อยาของพวกมันแล้วจ้างชาวบ้านไปป่าวประกาศ ส่วนคนที่ดื่มยาทดสอบเข้าไปหนูก็จ่ายด้วยหินวิญญาณเพื่อให้มันบอกอาการตามที่หนูอยากให้เป็น ไม่ได้ใช้พิษเลยสักนิด ใช้แค่เงินนิดหน่อย”

“ฮ่าๆๆ ลูกสาวพ่อเยี่ยมจริงๆ พ่อคงตายตาหลับได้สักที”

“พูดอะไรเป็นลางคะ พ่อต้องดูหนูแต่งงานก่อน เอาล่ะหนูกำลังทำงาน พ่อออกไปข้างนอกเลย”

“จ้า~!”

—--------------------------------

“มาแล้ว”

“อะไรมาอย่างนั้นเหรอลูกพี่” ฉาน เป่า จ้าน มองตามตงฟางไปด้วยความสงสัย ว่าทิศทางที่ตงฟางกำลังมองจ้องไปมีอะไรกำลังมา เช้านี้พวกเขายังคงมาขายยาเช่นเดิม แม้ร้านของพวกเขาจะพังเสียหายไปแล้วก็ตาม พวกเขากลับไม่สน นำโต๊ะมาวางก็สามารถขายยาได้เช่นเดิม รูปลักษณ์ของร้านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการขายของพวกเขา

“วันนี้จะมีการทะเลาะอย่างหนักเกิดขึ้นแน่นอน ฉันจะทำให้มันจบเร็วที่สุด รอรับแรงกระแทกกันได้เลย”

บู้ม~!

“เจ้าของร้านน้อยหน่ามันอยู่ไหน”

เสียงร้องเต็มไปด้วยความโกรธปะทุมาพร้อมพลังระดับก่อตั้งวิญญาณขั้น 5 ทำเอาคนที่อยู่ข้างหลังตงฟางต้องถอยออกไปให้ห่าง ไม่กล้าเผชิญหน้ากับพลังห่างชั้นกันขนาดนี้

“มีอะไร แล้วศิษย์พี่เป็นใคร อ๋อ~! จากผ้าคลุมนั่นคนของร้านจงกู่ ไอ้พวกสารเลวจงกู่พวกแกจะมาทำอะไรเราอีก”

บู้ม~!

พลังวิญญาณอัดกระแทกร่างของตงฟางจนเขาลงไปนอนบนพื้นดินกระอักเลือดออกมา ทุกคนที่เห็นการโจมตีด้วยแรงกดดันต่างถอยห่างไม่กล้าเข้าใกล้

“ไอ้  ไอ้พวกชั่ว สู้ไม่ได้ก็พาคนที่เก่งกว่ามา ไอ้พวกสารเลวต่อให้ฉันจะตายจะตามหลอกหลอนแก”

“แก แกทำอะไรกับยาของฉัน~!”

เสียงตะคอกดังมาจากเจ้าของพลังก่อตั้งวิญญาณขั้น 5 มันเดินเข้ามากระชากคอเสื้อตงฟางขึ้นมาจากพื้นเพื่อมองหน้าด้วยความโกรธ

“ตอบมา แกทำอะไรกับยาของฉัน”

“ยา ยาอะไร ? แกบ้าหรือเปล่า ฉันยังไม่เคยไปร้านของแกเลยสักครั้ง จะมาใส่ร้ายอะไรกันอีก~!”

ตงฟางเป็นฝ่ายตะโกนบ้าง ศิษย์ที่เข้ามาในเส้นทางการค้าล้วนแล้วเข้ามามุงดูร้านน้อยหน่าเช่นเดิม เพื่อดูว่าวันนี้พวกเขาถูกรังแกในรูปแบบไหน

“นั่นมันผู้ดูแลร้านจงกู่ลำดับที่ 5 ทำไมเขาถึงมาด้วยตัวเอง”

ผู้คนเริ่มสงสัย พวกเขากลับเงียบเสียงก่อนเพราะตอนนี้ตงฟางและผู้ดูแลร้านจงกู่กำลังตะคอกคุยกัน

“ปล่อย ปล่อยนะ แกบ้าหรือเปล่า จู่ๆก็เข้ามาโจมตีฉันแล้วก็มากล่าวหาฉันอีก ตั้งแต่เข้าสถาบันฉันยังไม่เคยเข้าไปร้านแกเลยสักครั้ง”

“เหลวไหล เมื่อวานแกฝากลูกน้องไปบอกฉันเรื่องให้ระวังตัวยาไว้ดีๆ บอกมาซะแกทำอะไรกับยาของฉัน”

“ใคร ใครบอกอะไรลูกน้องแก แกนี่มันหน้าด้าน หน้าทน ลูกน้องสู้ไม่ได้แกก็มาแทน แล้วยังมาใส่ร้ายพวกเราอีก ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น”

ผั๊วะ~!

หมัดอัดกระแทกเข้าไปยังท้องของตงฟาง เขาทำได้เพียงแค่กัดฟันข่มความเจ็บปวดเอาไว้

“พูด! แกทำอะไรกับยาของฉัน พวกมันหายไปไหน ถ้าแกไม่บอกฉันจะฆ่าแก”

“ฮ่าๆ ทุกคนได้ยินไหม ร้านจงกู่ยาหาย แต่จับคนผิดไม่ได้เลยมาลงที่ร้านเล็กๆของเรา พ่อ แม่ พี่ น้องเอ๊ย~! เรากำลังกลายเป็นแพะ ไม่นึกเลยว่าสถาบันเฟยเทียนจะรับศิษย์ที่ชั่วร้ายแบบนี้ หาหัวขโมยไม่ได้กลับมาใส่ร้ายพวกเรา”

ตงฟางร้องตะโกนออกไปสุดเสียง ทุกคนที่ได้ยินต่างรู้สาเหตุของการมาโจมตีร้านน้อยหน่า ดูเหมือนว่าร้านจงกู่จะมียาหายไปจึงมาใส่ร้ายร้านน้อยหน่าเล็กๆแห่งนี้ให้รับผิดชอบ

“เป็นฝีมือแก อย่ามาเล่นลิ้น คืนยาของพวกเรามา”

“แกจะบ้าหรือไง ร้านของแกไม่มีคนเฝ้าเลยหรือไง ดูพลังของฉันก่อนจะให้ฉันไปขโมยของใครได้ แล้วแกก็เป็นถึงศิษย์สายนอก ฉันไม่โง่พอจะไปขโมยยาของศิษย์สายนอกหรอกนะ แม้จะแค้นฉันก็ไม่บ้าขนาดนั้น หยุดใส่ร้ายฉันได้แล้ว ไอ้หน้าหมี~!”

ผั๊วะ~! หมัดประเคนเข้าใส่กลางท้อง ตงฟางกลับฉีกยิ้มพยายามยืนยันว่าเขาไม่ได้ทำ

“ช่วยด้วย ร้านจงกู่กำลังยัดเยียดความผิดให้เรา พวกมันทำยาหายแต่กลับให้พวกเราชดใช้ นี่มันชั่วมากๆ ชั่วช้ามากๆ”

ผั๊วะ~!

“หุบปาก คืนยาของฉันมาซะ”

“ใครก็ได้ ช่วยด้วย มันกำลังใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ ด้วยระดับของพวกเราจะไปมีปัญญาขโมยยาของพวกมันได้ยังไง เป็นถึงร้านยาใหญ่ ใครจะกล้าเข้าไปขโมย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย มันบ้าไปแล้ว”

ตงฟางร้องออกมาจนคอบแทบแตก ทำให้ผู้คนเริ่มเดินเข้ามามุงดูมากกว่าเดิม ทันทีที่ผู้ดูแลร้านเห็นว่ามีคนเดินมามุงดูเยอะ มันจึงเตรียมจะโยนร่างของตงฟางทิ้งไป ทันใดนั้นมันก็ได้ยินเสียงกระซิบภายในจิตใจ ให้มันระวังยาของมัน โดยไม่รู้ว่าตงฟางนั้นใช้วิธีไหนคุยกับมัน

“ศิษย์พี่ เราจะปล่อยมันไปแบบนี้เหรอ”

“ใช่ ตอนนี้คนเยอะ กลับกันก่อน”

“เหอะ~! ไอ้พวกสารเลว คิดว่าเป็นศิษย์สายนอกแล้วจะรังแกศิษย์ทั่วไปยังไงก็ได้เหรอ ฉันว่าแกไม่กล้าหรอก ไม่กล้าที่จะสู้กับฉันคนนี้บนสนามประลองในวันเลื่อนระดับศิษย์ ไอ้ชั่วเอ๊ย”

ตงฟางร้องตะโกนออกไปสุดเสียง ถึงอย่างนั้นชายที่เขาท้าทายกลับเดินจากไปไม่หันมองเขาสักนิด ตงฟางกลับยิ้มเยาะเพราะตอนนี้เขาทำให้มันโกรธไม่น้อย เขาเชื่อว่าคืนนี้หากให้คนที่มาต่อยตีเขาเมื่อวานขโมยยาร้านยาจงกู่อีกที มันจะต้องโกรธจนหาทางฆ่าเขาแน่นอน แล้วการฆ่าจะทำได้สถานที่เดียวก็คือสนามประลองเลื่อนระดับศิษย์

“ไปกันเถอะ พรุ่งนี้เราจะได้ข้อสรุปแล้ว ว่ามันจะสู้กับเราหรือไม่สู้”

“ขอให้มันสู้กับเราก็แล้วกัน” ลู่จิวพูดออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยใจ พยุงตงฟางกลับห้องพักด้วยสภาพบาดเจ็บไปทั่วร่าง