เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่สี่สิบห้า Hold her hand

เมื่อคุณมีสมองที่รวดเร็วคุณก็จะรู้สึกได้รวดเร็ว เมื่อคุณมองเห็นอนาคตได้รวดเร็วคุณก็จะมองเห็นอนาคตที่เจ็บปวดได้รวดเร็ว

เมื่อสมองเราเร็วขึ้นเราจะทำให้เราโง่ได้เร็วขึ้นนั่นเอง

หรือบางทีผมก็อยากเป็นคนโง่ที่ไม่ต้องมีแผนการ

แสดงตัวตนที่แท้จริงในตอนนี้ไม่ต้องวางแผน ปะทะกันตรงๆด้วยร่างกายของสัตว์ป่า

King of Beast IV คุณเริ่มคิดแบบสัตว์ป่ามากกว่ามนุษย์

Precognition III คุณมองเห็นความเจ็บปวดที่ไม่อาจเลี่ยงที่มาหาคุณได้อย่างชัดเจน

VIT 142->192

Toughness III ความเจ็บปวดแค่ไหนคุณก็ผ่านไปได้มีผลต่อการโจมตีทางเวทย์ด้วย

เพชรที่เหลือเกือบทั้งหมด ผมใส่ไปที่ VIT ในครั้งนี้

เพื่อก้าวข้ามอุปสรรคข้างหน้าไปให้ได้

เอ๊ะ

ฉึกฉึก ฉึก

คานาเอะร่างเจ้าหญิงคนใช้ยังไม่ปล่อยมือจากผม

ทำให้ผมต้องเอาร่างเข้ามากันคานาเอะร่างเจ้าหญิง

ความทนทานของผมเพิ่มเข้าจนบาดเจ็บเพียงแค่เล็กน้อยแต่ด้วยหนามจำนวนมาก ความเจ็บปวดเล็กน้อยก็เป็นความเจ็บปวดจำนวนมากพอสมควร

“ปล่อยคานาเอะตรงนี้ไป ด้วยเถอะ เรื่องระหว่างเราความแค้นระหว่างกันมาตัดสินเฉพาะพวกเรา”

“ไม่นะ อย่าเป็นอะไรนะ”

คานาเอะในชุดสาวใช้พยายามดึงหนามออกจากร่างกายของผม

แต่ร่างกายสัตว์ป่านี่ผลักนามออกมาและทำให้หายไปได้ด้วย

Hunger Sated

การดับความกระหายที่ทำให้ผมมั่นใจในระดับหนึ่งว่าจะทนต่อการโจมตีของคานาเอะได้ไม่ว่าจะเจ็บปวดมากแค่ไหน

“ฮิฮิฮิเท่านี้มันยังไม่เท่ากับที่ชั้นเจ็บปวดหรอกนะ คุกเข่าขอร้องชั้นสิ ฮิฮิฮิ”

ตุบ

ผมคุกเข่าลง

“ได้โปรดเถอะ ปล่อยคานาเอะจังไป”

วิ้ง

ราวกับสายลมที่สั่นไหวกิ่งไม้สีดำเริ่มหายไปแม้แต่สัตว์ป่าก็กลับเข้าไปในตัวของแม่มดคานาเอะแต่ตาที่แดงอยู่แล้วของเธอยิ่งแดงก่ำ

“ทำไมกัน ทำไมต้องพูดอย่างนี้ทำไมตอนนั้นไม่พูดอย่างนั้นบ้าง ทำไม”

ตาสีแดงของเธอมีน้ำตาเลือดไหลออกมาเช่นเดียวกับผมเช่นกัน

มือของเธอกลายเป็นกรงเล็บสีดำ

ฉึก

เธอแทงทะลุมือของผม

แต่โชคดีที่การเคลื่อนไหวของเธอยังช้ากว่าผมที่ทำให้ผมป้องกันไม่ให้โดนจุดสำคัญได้

โดยเอามือมากันไว้ก่อน

“ฮือ ฮือ”

เธอทรุดลงกับพื้น

ผมถอนหายใจ

กลับคืนมาในร่างเด็กอีกครั้ง

“เท่านี้ก็น่าจะพอได้แล้วนะคานาเอะ”

ผมหันไปหาเด็กสาวในชุดสาวใช้ที่อยู่ข้างผม

“เธอโกรธผมมากขนาดนี้ก็น่าจะพอได้แล้วเธอเองก็เสียใจไม่ใช่หรือ?”

คานาเอะที่ตาสีฟ้าทำท่าตกใจและกล่าวพร้อมกับกำหมัดแน่น

“ไม่พอ อย่างไรก็ไม่พอ”

คานาเอะในร่างเด็กสาวที่ใส่ชุดแบบคนรับใช้กล่าว

เธอต่างจากผม

ร่างเงาของเธอคือร่างที่เธอรู้สึกจริงๆมันไม่ได้แบ่งแยกกันขนาดนั้นหรอก

“ไปรวมกันได้แล้ว”ผมตบไหล่คานาเอะร่างแม่มดและเธอกลายเป็นเงาไปรวมกับคานาเอะร่างสาวใช้

“แค่นี้ชดใช้ไม่พอหรอกนะมันชดใช้เวลาหลายปีที่ผ่านมานั้นไม่ได้หรอก”

คานาเอะในร่างสาวใช้ได้นั่งลงกุมเข่าร้องไห้

ผมนั่งทรุดลงข้างกับเธอจับมือเธอไว้เหมือนหลายๆอย่างกลับไปวัยเด็กอีกครั้งหนึ่ง

มันเจ็บปวดก็จริงแต่

“ช่วงที่อยู่กับเธอคือช่วงที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตของผมเลย”

บางทีมันคงจะจริงว่าคนรักคนแรกของเราพิเศษเสมอ

ไม่ว่าเวลาผ่านไปมากแค่ไหนเราก็ลืมมันไม่ได้