เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

ลานรวมกองกำลัง หน้าประตูแดนลับสุสานหมื่นอสูร – หลังจากออกมา

ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศหลังการเอาชีวิตรอดจากแดนลับ

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างแหลมคม

“หลี่หยาง เจ้ากล้าทำร้ายหลงซางเทียน แล้วเอาร่างของมันมาปั้นหน้าแสร้งเป็นผู้มีบุญคุณรึ?”

ทุกคนหันขวับไปตามเสียง

ซ่งจิ่นซาน จากสำนักชิงหลง เดินออกมาด้วยสีหน้าหาเรื่องเต็มที่

นางมองหลี่หยางด้วยแววตาเย้ยหยัน และแฝงความละโมบ

หลี่หยางยืนนิ่งไม่ตอบ ราวกับไม่ต้องการต่อล้อต่อเถียง

แต่ทันใดนั้น ผู้อาวุโสชุดม่วงของสำนักชิงหลง—เถิงอวิ๋นหลง

ก็ก้าวออกมา สีหน้าเคร่งขรึม

“หลี่หยาง เจ้าทำร้ายลูกศิษย์ของสำนักชิงหลง ข้าจะทวงความยุติธรรมให้เขา“

เสียงคำรามของเขาดังสะท้านพื้นดิน

บรรยากาศเปลี่ยนไปในทันที ผู้คนรอบข้างรู้สึกถึงแรงกดดันอันรุนแรงแผ่พุ่ง

“นี่เจ้าคิดจะใช้อำนาจข่มเหงผู้เยาว์หรือ?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากอีกฝั่ง

ผู้อาวุโสพันธมิตรนักล่าอสูร—จูเหยียนเทียน

ก้าวออกมายืนเคียงข้างหลี่หยางด้วยใบหน้าดุดันด้านหลังเขายังมี ซูเทียนหง ยืนอยู่ด้วย

“หลี่หยางคือผู้มีคุณูปการในการช่วยหลงซางเทียนไว้ หากไม่มีเขา บางทีร่างของศิษย์เจ้าคงถูกทิ้งไว้ในแดนลับแล้ว!”

“อย่าได้คิดใช้เล่ห์กลไร้ยางอาย เพื่อทำร้ายคนอื่นจะดีกว่า!”

เถิงอวิ๋นหลงได้ยินก็แค่นเสียง

“เจ้ากำลังเข้าข้างคนของเจ้า  !”

ทันใดนั้น—เสียงนุ่มทว่าแฝงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นอีกเสียง

ผู้อาวุโสหอโอสถตะวันคราม—ไป๋เทียนอวี้ ก้าวออกมาพร้อมคณะศิษย์

เขาโค้งเล็กน้อยให้หลี่หยางก่อนหันไปจ้องผู้อาวุโสเถิงอวิ๋นหลง

“หากมิใช่เพราะหลี่หยาง ไป๋หรงเซียนและคนอื่นๆแห่งหอโอสถเรา คงไม่มีทางรอดกลับมา”

“ในสายตาข้า—ผู้ที่พยายามช่วยเหลือคนอื่นโดยที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อนเช่นนี้เขาไม่ใช่คนอย่างที่ท่านกล่าวแน่!”

เสียงของไป๋เทียนอวี้ก้องไปทั่วลานรวม

ทำให้ผู้คนที่ล้อมรอบเริ่มกระซิบกันอย่างสับสน บ้างหันมามองซ่งจิ่นซานด้วยแววตาเคลือบแคลง

หลี่หยางยืนนิ่ง มองทุกอย่างด้วยดวงตาเยือกเย็น

จากนั้นจึงพูดเพียงเบา ๆ:

“หากข้าต้องการฆ่ามัน จริงๆข้าคงไม่เหลือซากศพมาให้พวกท่านได้เห็นมันอีก ส่วนเจ้า ซ่งจิ่นซานหากข้าไม่กำจัด อสูรขั้นราชั้นสองตนนั้นพวกเจ้าจะได้ออกมายืนอยู่แบบนี้หรือ”

หลังจากหลี่หยางพูด คนที่รอดชีวิตมาจากแดนลับต่างก็กระซิบกระซาบกัน ทำให้ซ่งจิ่นซาน หน้าเสีย

”และที่เจ้ากล้าออกมากล่าวหาข้าเช่นนี้ เจ้าคงคิดสินะว่าข้าได้หัวใจราชีนีมาจากแดนลับ พวกเจ้าจึงหวังจะชิงมันจากข้า โดยใช้หลงซางเทียนเป็นข้ออ้างสินะ? ช่างวางแผนกันดีเสียจริงทั้งศิษย์ทั้งอาวุโส“ หลี่หยางกล่าวต่อ

ซ่งจิ่นซานกัดริมฝีปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

บรรยากาศเริ่มเงียบงันเมื่อหลี่หยางเอ่ยออกมา

ใบหน้าเขานิ่งเยือก ดวงตาไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย

เขากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกล่าวเสียงชัดเจนอีกครั้ง:

“การเข้าแดนลับ… พวกเราทุกคนต่างก็เตรียมใจไว้แล้ว ว่าจะอาจไม่มีวันได้กลับออกมา”

“ในสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายและความโหดร้ายเช่นนั้น การปะทะกันเป็นเรื่องธรรมดา”

“ใครที่เข้าไป… ก็ย่อมมีโอกาสสูญเสีย ไม่ว่าจะเป็นคนของสำนักใดก็ตาม ก่อนเข้าไปทุกคนต่างรู้ดี!”

เสียงของเขาเด็ดขาด

เขาหันไปมองซ่งจิ่นซานตรง ๆ

“แต่เมื่อออกมาแล้ว ยังจะมีคนที่กล่าวหาอีกฝ่ายด้วยปากเปล่า…”

“เพื่อแย่งชิงผลประโยชน์ โดยไม่ใส่ใจความจริงหรือหลักฐาน”

เขาหัวเราะเย็น ๆ หนึ่งที

“ถ้าการสูญเสียศิษย์สักคน จะทำให้พวกเจ้ากลายเป็นพวกไร้เหตุผล ไร้ยางอาย เช่นนี้”

“ข้าก็มีข้อเสนอให้…”

เสียงเงียบลงราวกับทุกคนกลั้นลมหายใจ

“ต่อไป… พวกเจ้าก็อย่าส่งใครเข้าแดนลับไหนอีกเลยจะดีกว่า”

“อยู่ในเมือง… อยู่ในตำหนักใหญ่ ห้อมล้อมด้วยม่านอาคม ก็จะไม่มีใครตายแน่นอน”

“และ…ต่อจากนี้หากมันผู้ใดจากสำนักชิงหลงเข้าแดนลับพร้อมกับข้า ข้าจะไม่ปราณีมันอีกต่อไป ข้าจักไม่ช่วยใครจากสำนักนี้อีกแม้แต่คนเดียว”

ตอนนี้หลี่หยางถือสำนักชิงหลงเป็นศัตรูอย่างแท้จริงแล้ว

…เงียบงัน

หลายคนเริ่มมองหน้ากัน

สีหน้าของผู้อาวุโสพันธมิตรและหอโอสถเริ่มคลี่ยิ้มเล็กน้อย

ส่วนฝั่งสำนักชิงหลงนั้น—สีหน้าเคร่งเครียดและเสียหน้าอย่างชัดเจน

ไป๋เทียนอวี้ขยับพัดในมือเบา ๆ กล่าวเสริมอย่างเฉียบคม

“คำพูดของหลี่หยาง… สมเหตุสมผลยิ่งกว่าคำกล่าวหาทั้งหมดในที่นี้เสียอีก”

สีหน้าของผู้อาวุโสจากสำนักชิงหลงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงแค้น เขาไม่อาจหาข้ออ้างชิงหัวใจราชินีมาได้

คำพูดของหลี่หยางเมื่อครู่ ไม่เพียงตอกหน้าซ่งจิ่นซาน หากแต่ยังทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้าทุกคน

“เจ้าหนุ่ม… จำไว้ให้ดี”

“ข้าไม่ลืมสิ่งที่เจ้าได้ทำไว้ในวันนี้แน่!”

เขากระชากชายแขนเสื้อสะบัด ก่อนหันไปกล่าวกับศิษย์และผู้ติดตามของตน

“กลับ!”

พลังปราณแผ่ซ่านเบื้องหลัง

ฝูงคนของสำนักชิงหลงตึงเครียด พากันเดินตามผู้อาวุโสไปอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศรอบด้านคลายลงเมื่อกลุ่มนั้นลับสายตา

ไป๋เทียนอวี้ ผู้อาวุโสหอโอสถตะวันคราม หันมาพยักหน้าให้หลี่หยางเบา ๆ

“เจ้าทำได้ดี… ไม่ใช่แค่ฝีมือ แต่ยังกล้าพูดในสิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้า”

“หากวันหน้าเจ้าต้องการขอความช่วยเหลือจากหอโอสถตะวันคราม จงส่งสารมาได้ทุกเมื่อ”

หลี่หยางโค้งคำนับตอบอย่างสงบ

จากนั้นผู้อาวุโสของพันธมิตรนักล่าอสูร ก็ก้าวเข้ามาตบบ่าหลี่หยางเบา ๆ

“เจ้าเก็บหัวใจราชินีได้ จริงหรือไม่? และยังมีชีวิตกลับมา ข้าถือว่าเจ้าทำเกินกว่าหน้าที่มากแล้ว”

“พักฟื้นให้ดี แล้วเตรียมตัวสำหรับสิ่งที่ใหญ่กว่านี้ในอนาคตเถอะ”

หลังจากนั้น กองกำลังต่าง ๆ ก็แยกย้ายกันไป

สุสานหมื่นอสูรที่เคยครึกโครม ตอนนี้กลับเงียบสงัดลง

ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งการต่อสู้ ความสูญเสีย และกลิ่นอายของความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้น…

ณ โถงใหญ่ของพันธมิตรนักล่าอสูร — ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง

แสงไฟจากโคมวิญญาณสว่างเรืองรอง กลิ่นอาหารและสุราหอมกรุ่นไปทั่วทั้งโถง

เสียงหัวเราะ เสียงชนจอก และบทเพลงแห่งชัยชนะดังกึกก้อง

นักล่าทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ต่างรวมตัวกันหลังจากรอดชีวิตจากแดนลับหมื่นอสูร

หลี่หยางยืนอยู่หน้าเวทีหลักของโถง

ภายในมือของเขา คือกล่องหยกสีเลือดที่ปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา

เมื่อเขายื่นมันให้กับชายชราผู้หนึ่งที่มีลำแสงปราณแผ่วเบาแผ่ออกมา…

ผู้นำพันธมิตรนักล่าอสูร — ซูเยวี่ยนจื้อ

ซูเยวี่ยนจื้อรับกล่องด้วยมือที่มั่นคง ก่อนค่อย ๆ เปิดฝากล่องออกต่อหน้าทุกสายตา

ทันใดนั้น กลิ่นอายที่ทรงพลังและสูงส่งปะทะออกมาเบา ๆ

เป็นพลังที่มวลอสูรต้องสั่นสะท้าน — พลังของราชินีอสูร!

“เจ้าได้มันมาจริงๆ?”

ซูเยวี่ยนจื้อ เอ่ยเสียงดัง พลางหรี่ตาจ้องมองกล่องในมือ

“ใช่ครับ แต่ข้าดูแล้วมันกลับมีพลังเพียงน้อยนิด เหตุใดผู้คนถึงได้แก่งแย่งกัน” เขากล่าวออกมาโดยทำหน้าตาใสซื่อที่สุด

ซูเยวี่ยนจื้อ กลับส่ายหน้าพร้อมพูด

“หัวใจราชินีอสูร…

กองกำลังนับสิบ นับร้อย เข้าสู่แดนลับหมื่นอสูรมาหลายทศวรรษ

ไม่มีใครแม้แต่จะเข้าใกล้ได้

แต่ตอนนี้… เด็กหนุ่มผู้หนึ่ง กลับนำมันกลับมา พลังด้านในอาจจะเสื่อมไปตามกาลเวลา แต่การได้มันมานั้นก็เท่ากับว่าเรา…ชนะและมันก็ยังใช้ประโยชน์ได้ในอนาคต”

ทั้งโถงเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตะโกนจะระเบิดขึ้น

“หลี่หยาง! หลี่หยาง! หลี่หยาง!!”

เสียงร้องเรียกชื่อเขาดังสนั่น

นักล่าหลายคนลุกขึ้นยืน ยกจอกสุราขึ้นดื่มเพื่อเฉลิมฉลองให้กับชื่อของเขา

บางคนถึงกับร้องไห้เพราะปลาบปลื้ม

นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะของคน ๆ เดียว แต่มันคือชัยชนะของพันธมิตรทั้งหมด

ซูเยวี่ยนจื้อมองหลี่หยางอีกครั้ง ดวงตาฉายแววภูมิใจ

“เจ้าทำเกินกว่าที่พวกเราคาดคิดไว้มาก

จากนี้ไป ชื่อของเจ้า — จะถูกจารึกไว้ในทำเนียบนักล่าอสูรระดับสูงของพันธมิตร

และหากเจ้าปรารถนา ข้าจะเปิดห้องฝึกพลังลับของพันธมิตรให้เจ้าเข้าใช้งานก่อนใคร”

“และ จากนี้ “

 ซูเยวี่ยนจื้อ ผู้นำสูงสุดของพันธมิตร ก้าวออกมาพร้อมแผ่นป้ายสีดำสนิท ขอบทองเรืองแสงเล็กน้อย สลักอักษร “S” ขนาดใหญ่กลางป้าย มันคือ ป้ายนักล่าระดับ S ที่เป็นเครื่องหมายของนักล่าระดับสูงสุดของพันธมิตร

เขายกมือขึ้นพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

“หลี่หยาง ด้วยผลงานการนำหัวใจราชินีออกมาสำเร็จ ช่วยชีวิตเพื่อนร่วมกองกำลัง และพิสูจน์ความกล้าหาญและทรงพลังเหนือใคร ข้าขอมอบป้ายนักล่าระดับ S นี้ให้เจ้าอย่างเป็นทางการ!”

เสียงเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโห่ร้องและปรบมือจะดังกระหึ่มไปทั่วโถง

“จากวันนี้ไป เจ้า—หลี่หยาง จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ของพันธมิตร…ในฐานะ นักล่าระดับ S ที่อายุน้อยที่สุด!”

หลี่หยางยกมือรับป้ายด้วยความสงบ ทว่าในใจกลับเต้นแรง ไม่ใช่เพราะยินดีในเกียรติยศ แต่เพราะเขารู้ว่า—เส้นทางของเขา เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

หลี่หยางย่อกายเล็กน้อย โค้งคำนับแทนคำขอบคุณ

“ข้ายังมีหนทางอีกยาวไกล แต่ข้าสัญญา…

ว่าจะไม่ทำให้พันธมิตรต้องผิดหวัง”

เมื่อทุกอย่างจบลง หลี่หยางจึงเดินกลับมาที่โรงเตี๊ยมที่พักประจำของเขา ร่างกายแม้จะอ่อนล้าเต็มที แต่จิตใจกลับสงบลงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานาน

เสียงจอกชาชนกันและเสียงหัวเราะจากชั้นล่างยังคงดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่เขาเดินขึ้นบันไดไม้ไปยังห้องพักของตน บรรยากาศคุ้นเคยทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ภายในห้องที่เงียบสงบ แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างกระทบผ้าปูเตียงสีซีด หลี่หยางถอดชุดคลุม เปลี่ยนเป็นชุดบางเบาแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง

“ศึกนี้…รอดมาได้ก็นับว่าบุญแล้ว…”

เขาพึมพำเบา ๆ ดวงตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปิดลง

ค่ำคืนนี้…ไม่มีฝัน ไม่มีเสียงอสูรคำราม ไม่มีไอมรณะไหลวน

มีเพียงเสียงลมหายใจของเด็กหนุ่มผู้ผ่านสนามรบแห่งความตาย

และในค่ำคืนที่แสนเงียบสงบนั้น

—เขาหลับสนิทเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน