เช้าวันรุ่งขึ้น ไอยรินทร์ใช้เวลากับการแต่งตัวนานขึ้นกว่าเดิม ทั้งเซ็ตเสื้อผ้า ทรงผม ความสะอาด และกลิ่นหอมเธอหยิบแป้งตลับออกมาเติมที่แก้มนวล แล้วเติมลิปกลอสเพิ่มความแวววาวให้ริมฝีปากแล้วหมุนตัวเพื่อเช็คความเรียบร้อยอยู่หน้ากระจก เมื่อเช็คจนพอใจแล้วเธอก็หยิบกระเป๋าแล้วไปที่โรงเรียน
เธอมาถึงที่ห้องเรียนเป็คนแรกแต่ก็ยังไม่เห็น ธารธาดา และเมื่อคาบแรกกำลังจะเริ่มเธอก็เห็นเขาเดินออกมาจากห้องแล็ปมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนเธอหันไปยิ้มให้กับเขาอย่างเป็มิตร แต่เขากลับมองหน้าเธอยังครูแต่ไม่มีการยิ้มตอบใดๆเมื่อเธอเดินไปถึงห้อง ก็พบว่าเขานั่งอยู่ในห้องนั้นแล้วเขากำลังพลิกหนังสือเรียนออกดูโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองในขณะที่เธอเดินผ่านและไปนั่งข้างหลังเขา การนั่งข้างหลังทำให้ไอยรินทร์ไม่มีสมาธิในการเรียนเพราะเธอพยายามสังเกตเพื่อนใหม่ที่นั่งอยู่ข้างหน้า และเธอก็ตั้งใจจะพูดคุยกับเขาหลังจากเลิกเรียน
และเมื่อเสียงระฆังดังขึ้นเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมรอให้ทุกคนลุกออกไปจนหมดก่อนที่เขาจะลุกขึ้น ไอยรินทร์นั้นเดินออกมาั้แ่ระฆังเริ่มดังแต่ก็หยุดรอที่นอกประตูห้องเรียน เธอสูดหายใจลึกๆพร้อมยิ้มให้กำลังใจตัวเองแต่เมื่อเขาเดินออกมาเขาก็ดูใเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้น
“นาย...ชื่อธาราดา ใช่ไหม” เธอถามพลางเอียงคอเล็กน้อยเพื่อสบตากับเขา
“ใช่”
“สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อไอยรินทร์นะ เรียกไอย์เฉยๆก็ได้ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
เขามองเธออย่างระมัดระวังและตอบกลับไปด้วยอารมณ์ที่เรียบเฉย
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
หลังจากพูดจบเขาก็เริ่มเดินไปที่โรงอาหาร
“อืม.. ฉันแค่อยากแนะนำตัวเองฉันอยากให้นายรู้ว่าเราเป็เพื่อนบ้านกันนะ”
เขาหยุดกะทันหัน ซึ่งเธอก็เกือบจะชนกับเขา
“จริงเหรอ” เขาหันมาถามพร้อมสบตากับเธออย่างสงสัย
ไอย์รู้ว่าเขาคงจะรู้สึกแปลกใจมากที่เธอรู้ที่อยู่ของเขาทั้งๆที่เธอเพิ่งได้คุยกับเขาเมื่อ ไม่เกิน 5 นาทีก่อนเท่านั้น
“นายก็รู้ว่าเมืองนี้นั้นเล็กมาก การจะรู้จักกันไม่ใช่เื่แปลกอีกอย่าง..คุณอนุทิน คุณลุงของนายน่ะ เขาซื้อบ้านเก่าของพ่อฉันนั่นทำให้ครอบครัวเรารู้จักนาย ”
เขาไม่ตอบอะไรเธอเลยสักคำ แต่มุ่งหน้าเดินไปที่โรงอาหาร
“ฉันรู้ว่ามันเป็เื่ยากกับการย้ายมาในโรงเรียนที่ไม่มีคนรู้จักเลยมากินข้าวกับฉันไหมล่ะ เผื่อว่านายจะได้มีเพื่อนคุย”
เขาจ้องเธออย่างจริงจังสักครู่เขาก็ตอบกลับไปว่า
“ขอบคุณนะ แต่ผมชอบกินข้าวคนเดียว” เมื่อตอบเสร็จเขาก็เดินจากไปปล่อยให้เธอยืนงงด้วยความใปนความประหลาดใจ
เมื่อตั้งสติได้เธอก็เริ่มมองไปรอบๆและเห็นว่ามีนาและเพื่อนๆของเธอนั้นนั่งรอกินข้าวที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้วเมื่อเธอถือจานข้าวมานั่งกินด้วย มีนาก็เริ่มซัก
“นี่เธอคุยกับพ่อหนุ่มรูปหล่อของฉันแล้วเหรอ เขาว่ายังไงบ้าง”มีนานั่งจ้องเธอเขม็งด้วยความอยากรู้
“ฉันเพิ่งแนะนำตัว และเชิญให้เขามากินอาหารกลางวันกับเราแต่เขาบอกว่าไม่” ไอย์ยักไหล่พยายามทำเป็ไม่แยแส ทั้งๆที่แก้มของเธอนั้นร้อนระอุ
“นี่เขากล้าปฏิเสธคำเชิญนั่งร่วมโต๊ะอาหารกลางวันจากเด็กผู้หญิงที่ดูดีที่สุดในโรงเรียนเหรอเนี่ย”มีนาแหย่เพื่อนเล่นแล้วก้มหน้ากินอาหารกลางวันต่อไป
ระหว่างกินอาหารไอยรินทร์เหลือบสายตาไปมองธารธาดาเป็พักๆเธอสงสัยว่าทำไมเขาถึงปิดตัวเองทั้งๆที่เธอก็พยายามที่จะช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นเธอแอบมองเขาอย่างสงสัย หลังจากกินข้าวเสร็จเธอก็เห็นเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวเดิมที่เขานั่งเมื่อวาน หรือว่าบางทีเขาอาจจะมีอะไรบางอย่างในใจ ซึ่งเมื่อจ้องมองเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่มีเพื่อนและไม่คุยกับใครเลย แม้แต่คนเดียว
เมื่อธารธาดากลับมาถึงบ้าน เขาก็โยนหนังสือลงบนโซฟาแล้วเดินออกไปที่ลานหลังบ้าน หลังจากนั้นเขาก็วิ่งอย่างสุดแรงเกิดเพื่อปลดปล่อยพลังและความตึงเครียดภายใน ซึ่งเขารู้สึกอัดอั้นกับมันมากเขาวิ่งอยู่นานจนเหงื่อไหล และหยุดมองนาฬิกาที่แขน ผ่านมาแล้วครึ่งชั่วโมง พระเ้านี่มันสุดยอดมาก เขาไม่เคยวิ่งได้นานขนาดนี้มาก่อน
สำหรับการย้ายโรงเรียนใหม่ สองวันที่ผ่านมาเขารู้สึกอึดอัด ความสนใจและความอยากรู้ของทุกคนที่นี่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ท่ามกลางสปอตไลท์หลายๆดวงจนเขาแทบจะทนไม่ไหว โดยเฉพาะหญิงสาวน่ารักดวงตาโตสีดำขลับ..เธอทำให้เขาอึดอัดที่สุด เขาเห็นความเ็ปในดวงตาของเธอหลังจากที่เขาปฏิเสธเธอเธอดูใจดีและจริงใจมากกว่าคนอื่นๆที่เขาเคยรู้จัก เธอบอกว่าเธอชื่อ ไอยรินทร์ ..
8K
