Pioneer Era

***พี่ติดน้อง [เอซ]

“คุณ~ที่~นอน~ค่ะ~”

คุณป้าเปอร์ไซด์ยังคงกระโดดเด้งดึงอยู่บนพุงอันใหญ่โตของมังกรอย่างไม่เกรงกลัวเช่นเดิม

ส่วนเจ้ามังกรที่กำลังโดนกระโดดเล่นพุงกะทิอยู่ในตอนนี้---

*กรรร...*

---กำลังลืมตาตื่นพร้อมกับส่งเสียงคำรามอันน่ากลัวออกมา

“หนีเร็ว! ”

“อ๊ะ? เอ๊ะ!? ”

ว่าแล้วก็หันหลังโก้ยอ้าวหนีสุดชีวิต โดยมียัยหุ่นกระป๋องกรีดวิ่งตามหลังมาติด ๆ

ขอโทษนะครับคุณป้าเปอร์ไซด์ เอาไว้เดียวสร้างหลุมศพสวย ๆ ให้ทีหลังนะครับ

*โกรวววว! *

ได้ยินเสียงคำรามไล่ตามหลัง พร้อมกับแผ่นดินที่สั่นสะเทือนราวกับจะแยกออกเป็นสองส่วน

เพราะแรงสั่นนั้น เลยลองเหลือบตาหันกลับไปมองดูสักหน่อย

*โกร๊วววววว! *

ราวกับภาพของวันโลกาวินาศ

มังกรเกล็ดสีดำอมแดงตัวนี้กำลังวิ่งไล่ตามหลังมาอย่างรวดเร็ว

แผ่นดิน ลาวา ต้นไม้ ธรรมชาติทุกอย่างล้วนแต่จมลึกลงไปตามน้ำหนักตัวอันหนักอึ้งที่กดทับ

ทุกฝีก้าวที่ย่ำลงแผ่นดิน ได้สร้างเป็นกลุ่มควันฝุ่นลอยสูงประดุจมีขีปนาวุธระเบิดใส่

ทุกสิ่งทุกอย่างต่างเริ่มโกลาหลและพังทลาย

ตาย--- ตายแน่งานนี้!

"ฮะ ฮะ ฮะ! สนุกจังเลยค่าาาาาา~"

เหมือนจะได้ยินเสียงคุณป้าร้องโหยหวนอย่างสนุกสนานลอยมาตามสายลม

น่าจะหูฝาด…

เพราะป่านนี้คุณป้าคงกลายเป็นนกย่างอยู่ในกระเพาะของมันไปแล้ว

ว่าแต่แบบนี้อีกไม่นานชีวิตของเราสองคนคง…

"เพื่อให้ผมยังคงสามารถกลับไปหาน้องสาวได้ รบกวนช่วยเป็นเหยื่อล่อให้ด้วยครับคุณกรีดสุดสวย! "

"พูดบ้าอะไรของนายยะ! ทีแบบนี้ทำเป็นปากหวานใส่ทันทีเลยนะยะ! "

"เป็นหุ่นยนต์ ยังไงคงมีร่างสำรองใช่ไหมละครับ? พังไปตัวสองตัวคงไม่เสียหายหรอกครับ"

"พังบ้านแกสิยะ! บอกแล้วไงว่าตัดระบบจากระบบหลักเพื่อหนีออกมา! ถ้าร่างนี้พัง หน่วยความจำพัง ตัวฉันก็จะสูญหายไปตลอดกาลเลยนะยะ! "

"พูดทำยังกับว่าตัวเองมีวิญญาณจิตใจแบบนั้นไปได้ เธอนะไปเป็นเหยื่อล่อไป้! "

"ใครมันจะไปเป็นเหยื่อให้พวกเอเลี่ยนแบบแกกัน! แกต่างหากละที่ต้องสละชีวิตให้สาวน่ารักแบบฉัน! ไปเป็นเหยื่อให้มันเร็ว! "

"เธอนั่นละ! "

"แกต่างหาก! "

พวกเราสองคนเริ่มใช้มือพลักใส่กัน เพื่อให้อีกคนกลายเป็นเหยื่อของเจ้ามังกรดำตัวนี้

นิ้วมือของเราทิ่มลงไปในจมูกกับปากของเธอ

ส่วนนิ้วมือของเธอเอง ก็กำลังทิ่มเข้ามาในจมูกกับปากของเราเช่นกัน

"หน่อย~ ไม่ยอมหรอกนะ! "

สู้สุดแรงเกิดเลยวุ้ย

ทีแบบนี้มีแรงเยอะขึ้นมาทันทีเลยนะยัยหุ่นกระป๋อง!

ในตอนนั้นเอง---

"อันตราย! "

ก็มีบางอย่างผุดขึ้นมาจากผิวดินตรงหน้า

มันคือ [เนปเพรส เอจเนจ] เจ้าสัตว์ร้ายที่มีสิบหัว เกล็ดสีเหลือง สิ่งมีชีวิตที่ปกครองภูเขาไฟของดินแดนนรกในทิศเหนือแห่งนี้

แต่เจ้าตัวนี้แปลกกว่าตัวอื่น ตรงที่มีขนาดความยาวของคอต่อหัวรวมถึงห้าสิบเมตร กับมีหางที่ยาวจนไม่อาจคาดคะเน

*กี๊สสสสสส! *

หัวทั้งสิบแผ่เขี้ยวกว้าง แล้วเริ่มส่งเสียงขู่คำรามออกมา

เสียงคำรามนั่นทำให้ขาของเรารู้สึกชา จิตใจหวาดหวั่นจนไม่อาจวิ่งต่อไปได้

บางเจ้านี่อาจจะเป็นตัวจ่าฝูง

เจ้าตัวจ่าฝูงที่ได้รับนามโดยชนเผ่าท้องถิ่นของทวีปแห่งนี้ว่า

[มหาอสรพิษทศกัณฐ์]

*ฟ่อออออออออออออออออออออออออออออออออออ! *

เป้าหมายของมันคือมังกรทมิฬที่กำลังวิ่งไล่ตามหลังมา

บางทีมันคงปรากฏตัวเพื่อแก้แค้นให้ลูกน้องที่โดนกิน พร้อมกับประกาศความเป็นเจ้าถิ่นให้มังกรทมิฬได้รับรู้...

*โกรวววววว! *

"ลุยเลยคุณที่นอนพุงกะทิ~"

เจ้ามังกรแผดเสียงคำรามตอบรับเจ้าบ้านของดินแดนนรก แล้วแยกเขี้ยวพร้อมที่จะเข้าต่อสู้

เหมือนจะได้ยินเสียงของคุณป้าลอยมาตามลมด้วย

นะ--- น่าจะหูฟาดอีกรอบ--- ละมั้ง…

แต่ตอนนี้คงต้อง---

"กรี๊ด!? ทะ---ทำอะไรนะเจ้าคนลามก! "

เราไม่สนคำต่อว่าของยัยหุ่นกระป๋อง แล้วใช้แขนซ้ายโอบเอว กับใช้แขนขวาประคองร่างอันบอบบางของเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิง

ก่อนจะวิ่งป่าราบออกมาอย่างรวดเร็วไปในทิศตรงข้ามเพื่อเลี่ยงจุดที่พวกสัตว์ยักษ์กำลังจะเข้าปะทะกัน

"ปล่อย! ปล่อยฉันนะเจ้าเอเลี่ยน! "

เธอใช้มือที่บอบบางทุบตีใส่ผม พร้อมกับใช้ผมเรด้าสีเงินทิ่มใส่หน้าผากอย่างเป็นจังหวะ

จั๊กจี้วุ้ย

"บอกเองไม่ใช่เรอะว่าตายไม่ได้เพราะไม่มีร่างสำรอง? เราวิ่งเร็วกว่าเธออีกไม่ใช่หรือ? แบบนี้หนีเร็วกว่า! อย่าพูดมาก เดียวก็กัดลิ้นหรอก เงียบ แล้วอยู่เฉย ๆ ไปซะ! "

"!?! "

ยัยหุ่นกระป๋องเบิกตากว้างอย่างตกใจ แล้วเริ่มทำตัวนิ่งอย่างว่าง่ายในทันที

ว่าแต่ทำไมต้องเอาหน้าไปซุกชุดเมดแบบนั้นด้วยละ?

สัตว์ยักษ์สองตัวที่อยู่ข้างหลังเริ่มสู้กันอย่างรุนแรง

เจ้างูสิบหัวพ่นเปลวเพลิงสีน้ำเงินออกมาใส่ใบหน้าของมังกรทมิฬ

กลิ่นเหม็นซัลเฟอร์ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

แต่เปลวไฟที่ร้อนกว่า 600 องศานั้น กลับทำได้แค่ให้มังกรทมิฬหลับตาลงเท่านั้น

เปลวสีน้ำเงินทั้งสิบเส้น ไม่อาจระคายเกล็ดสีดำอมแดงของมันได้

ในพริบตาต่อมา ก็มีเศษหินปลิวว่อนกระแทกใส่หนึ่งในหัวของเจ้ามหาอสรพิษ

มันเป็นฝีมือของเจ้ามังกร

มันใช้ปีกขนาดใหญ่กวาดและพลิกผิวดินของภูเขาโจมตีใส่มัน

เศษหินที่ปลิวว่อนเหล่านั้น เริ่มร่วงโรยราวห่าฝนกลับสู่แผ่นดินโลก

"ฮึบ! "

เราวิ่งหลบเศษหินไปพร้อมกับเหยียบเท้าลงบนที่ว่างท่ามกลางสายธารลาวาที่ไหลผ่าน

เหยียบในจุดที่ต้นหญ้าขึ้นเพียงน้อยนิด เพื่อเลี่ยงพื้นที่ความร้อนสูงที่อาจแผดเผาร่างกายให้ลุกไหม้

เยี่ยม! วิ่งหนีตัดผ่านลาวาในระยะที่สั้นที่สุดแบบนี้ต้องหนีทันได้แน่นอน!

*โกร๊ววววว! *

*ฟ่อออ! *

เกิดเสียงคำรามอย่างเจ็บปวดดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

เจ้ามังกรทมิฬพลาดท่า ถูกเศียรทั้งสิบของอสรพิษกัดจนถูกตรึงร่างอยู่กับพื้นดิน

เขี้ยวที่แหลมคมเหล่านั้น ถึงจะดูหักบิ่นเพราะฝืนพยายามแทงทะลุเข้าเกล็ดหนาของมังกร แต่สุดท้ายมันก็ทำสำเร็จ

*โกร๊วววววว! ”

เจ้ามังกรเริ่มกระพือปีกอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ตัวเองหลุดออกมาจากพันธนาการนั้น

แรงกระพือของลม ทำให้ลาวาโดยรอบลอยปลิวกระจายออกไปทั่วบริเวณ

อันตราย!

“เอ๊---? เดียว!? อย่าใช้ฉันเป็นโล่สิยะ! ”

เรารีบใช้ร่างของยัยหุ่นประป๋องเป็นโล่เนื้อบังลาวาที่ปลิวว่อนเข้ามาในทันที

ในพริบตานั้นเอง ที่ร่างของยัยหุ่นกระป๋องถูกห่อหุ้มด้วยม่านแสงจาง ๆ เลยทำให้เศษลาวาเหล่านั้นไม่ละลายร่างของเธอไปเสียก่อน

“มีความสามารถกางบาเรียเหมือนโนอาร์จริง ๆ ด้วย โชคดีไปนะ”

“แล้วถ้าฉันไม่มีขึ้นมาละยะ! ”

“รีบหนีกันเถอะ”

“อย่าเฉไฉเปลี่ยนเรื่องสิยะ! ”

แต่ความชิบหายยังไม่จบแค่นี้

สองในสิบหัวของเจ้ามหาอสรพิษเริ่มแยกเขี้ยว แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปกัดที่ปีกของมังกรทมิฬ

มันกัดลงไปตรงก้านของปีก และพยายามที่จะฉีกปีกอันกว้างใหญ่กว่าหนึ่งร้อยเมตรนั้นให้ขาดออกมาจากร่าง

“ทำอะไรคุณที่นอนของฉันกัน! เปอร์ไซด์~ คิก! ”

*กีสสสสสสสสสสสสสสสส!?! *

อะไรกันนั่น?

ทำไมอยู่ ๆ สองหัวนั้นถึงลอยโค้งขึ้นท้องฟ้าแบบนั้นได้ละ?

แถมเหมือนจะได้ยินเสียงของคุณป้าเปอร์ไซด์ดังแว่วมาด้วย…

คิด--- คงคิดไปเองแน่ ๆ

คงอาจจะรู้สึกผิดที่ทิ้งคุณป้าให้ถูกกินไปแบบนั้น เลยเพี้ยนจนได้ยินเสียงของคุณป้าดังขึ้นมานั่นละ

*กรรรรร! *

เพราะการโจมตีลึกลับที่ไม่ทราบสาเหตุ เลยทำให้มังกรทมิฬบิดตัวเองหลุดมาจากพันธนาการของมหาอสรพิษทศกัณฐ์ได้สำเร็จ

แรงที่เกิดจากการกลิ้งตัวของเจ้ามังกร ทำให้แผ่นดินสั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับทำให้ภูเขาไฟปะทุลาวาขึ้นมา

ลาวาและเปลวเพลิงจำนวนมากไหลบ่าลงมาจากยอดเขาอย่างรวดเร็ว

ไหลและแผดเผาต้นไม้ตามรายทางด้วยเปลวไฟสีน้ำเงิน จนกลิ่นไหม้ของก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ฉุนมากขึ้นกว่าเดิม

ส่วนยอดของภูเขาไฟได้กลายเป็นทะเลเพลิงสีฟ้าที่ร้อนแรง ร้อนระอุและลุกไหม้สมดั่งชื่อดินแดนที่ถูกขนานนามว่า [มหาตาปนมหานรก]

“เผ่นโลด! ”

จะรอช้าอยู่ใย รีบหนีกันเถอะ

“เดียว หนีไปตรงนั้นดีกว่า! ”

“ลานสีเหลืองทรงกลมตรงนั้นมันมีอะไรหรือครับ? ”

“ไปตรงนั้นเถอะน่า! หรือว่าอยากถูกลาวาเผาตายทั้งคู่หรือยังไง! ”

ยัยหุ่นกระป๋องว่าเช่นนั้น แล้วกระโดดลงมาจากอ้อมแขน ก่อนจะวิ่งตรงไปลานหินที่เธอชี้เมื่อกี้

...คงเชื่อใจได้ใช่ไหม?

แต่ถ้าจะให้วิ่งแข่งกับลาวาที่ไหลลงมาจากยอดเขา ก็คงไม่ไหวอย่างที่เธอพูดนั่นละ

ช่วยไม่ได้แฮะ

รีบตามไป---

*กีสสสสสสสสสส! *

---เจ้าสองตัวนั้นมันจะทำอะไรกันอีกฟะ...

ในตอนนั้นเองที่มังกรทมิฬพุ่งเข้าใส่เจ้ามหาอสรพิษทศกัณฐ์

มันหดปีกเข้ามาหุ้มรอบกายจนดูเหมือนกับสวมชุดเกราะ แล้วออกตัววิ่งเข้าใส่เหมือนกับการพุ่งเข้าชนของนักกีฬาอเมริกันฟุตบอล

ส่วนเจ้ามหาอสรพิษทศกัณฐ์ก็แยกเขี้ยว แล้วอ้าปากรอเตรียมฝังเขี้ยวที่แหลมคมลงไป เพื่อพยายามจะตรึงร่างของมังกรทมิฬอีกครั้ง

แต่ด้วยแรงที่พุ่งเข้าใส่แบบไม่คิดชีวิต เลยทำให้ฝ่ายมหาอสรพิษทศกัณฐ์ถูกดันจนหัวทั้งสิบล้มลงไปกองกับพื้น

เขี้ยวของมันถูกเลาะออกจากปากทั้งหมด แผ่นดินสั่นสะเทือนไปทั่ว พร้อมกับภูเขาไฟที่ระเบิดปะทุลาวาออกมาเป็นครั้งที่สอง

*แคว๊กกกก! *

เสียงบางอย่างถูกฉีกขาดดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงระเบิดของภูเขาไฟ

หนึ่งในหัวของมหาอสรพิษทศกัณฐ์ถูกมังกรทมิฬใช้คมเขี้ยวอันแหลมคมฉีกออกมาจากร่าง

หัวที่มีความยาวถึงห้าสิบเมตรถูกกราม เขี้ยว และแรงอันล้นหลามของมังกรทมิฬฉีกออกมา ก่อนจะถูกเหวี่ยงขึ้นไปท้องฟ้ากว้าง

เมื่อหัวที่ยาวกว่าห้าสิบเมตรลอยขึ้นสูงเหนือหัวของมังกรทมิฬราวสิบห้าเมตร หอคอยโนอาร์ที่อยู่ใจกลางทวีปก็เริ่มสำแดงเดช

ตกลงไอหอคอยบ้านั่นมีหลักการเงื่อนไขโจมตียังไงกันแน่ฟะ?

หอคอยสีขาวบริสุทธิ์ทั้งสี่ที่กระจายตัวอยู่รอบหอคอยโนอาร์ตรงใจกลางทวีปเริ่มส่องแสงสีแดงสุกสว่าง โดยวิ่งจากล่างขึ้นสู่ยอดของหอคอย

แสงสว่างสีแดงเหล่านั้น แผ่ขยายออกกว้าง แล้ววิ่งตัดอากาศไปรวมที่ปลายยอดของหอคอยโนอาร์ที่อยู่สูงยิ่งกว่า

ก่อนจะแผ่พุ่งเป็นเส้นลำแสงสีแดงขนาดห้าเมตรที่แผดเผาอากาศจนลุกไหม้

เมฆและท้องฟ้าถูกย้อมให้กลายเป็นสีแดง ประกายสายฟ้าอันรุนแรงแตกสาดกระเซ็นออกมารอบลำแสง พร้อมกับส่งเสียงหวีดร้องราวกับท้องฟ้าจะถล่มดังก้องกังวาลไปไกลหลายพันกิโลเมตร

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในสามวินาทีเท่านั้น

ลำแสงสีแดงนั้นปะทะหัวของมหาอสรพิษยาวห้าสิบเมตรที่กำลังลอยอยู่ในกลางอากาศ จนระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

สายฝนเลือดสีเหลืองสาดกระเซ็นลงมาสู่ผิวโลก

“ยื้มตัวหน่อย! ”

“กรี๊ดดดดด!? ”

ด้วยเหตุนี้เราจึงวิ่งย่อตัว แล้วพุ่งคว้าเอวของยัยหุ่นกระป๋อง อุ้มขึ้นสูงเพื่อใช้แทนร่มกันฝนเลือดสีเหลืองเหล่านั้น

ทั่ววิสัยทัศน์ถูกย้อมไปด้วยสีเหลืองของเลือดราวสิบวินาที ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มสงบลง

“ขอบคุณมาก”

“...”

ผมวางตัวยัยหุ่นกระป๋องลงสู่พื้นอย่างอ่อนโยน

ชุดเมดสีดำกับร่างกายของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีเหลืองที่เหม็นฉุนกลิ่นกำมะถัน

ส่วนตัวเรานั้นมีเลอะแค่ส่วนปลายมือกับขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในตอนนั้นเองที่มังกรทมิฬเริ่มลงมือโจมตีเผด็จศึก

มันใช้สองมือกับสองขาของมันกดร่างกายของมหาอสรพิษทศกัณฐ์ที่กำลังดิ้นรน จนจมลงไปในดินสีเหลืองของภูเขาไฟ

ที่ปากของมังกรเริ่มมีแสงสีดำแผ่ขยายออก

แสงนั้นก่อตัวจากข้างในปาก แผ่ขยายตัวเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นไอร้อนที่ทำให้ภาพรอบตัวมังกรเริ่มบิดเบี้ยว

แล้วเสียงระเบิดเสียดหูก็ดังกึกก้องขึ้นมา

เจ้ามังกรทมิฬพ่นลมหายใจมังกรออกมาจากปากของมัน

แต่ลมหายใจนั้น ไม่เหมือนกับลมหายใจมังกรที่ผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แสงสีดำนั้นสุกสว่างจนเห็นแกนของลำแสงเป็นสีขาว

มันเป็นแสงสีขาวกับสีดำที่ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งแม้แต่แสงสว่างให้หายเข้าไปในลำแสงนั้น

ขนาดของมันอาจมีเส้นผ่านศูนกลางมากกว่าห้าสิบเมตร มีขนาดใหญ่กว่าปากของมันถึงห้าสิบเท่าตัวได้

แสงนั้นกลืนทั้งร่างของมหาอสรพิษทศกัณฐ์เข้าไป พุ่งตรงผ่านป่าและผืนดิน จากทิศเหนือลงทิศใต้ พุ่งผ่านเมืองหลวงของเผ่ามนุษย์สัตว์ที่อยู่ใจกลางทวีป เลยผ่านตรงไปสุดขอบทวีปทางทิศใต้ ก่อนจะพุ่งออกจากทวีปพร้อมกับแยกผืนมหาสมุทรออกเป็นสองส่วน

เมื่อทุกอย่างสงบลง ทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกลำแสงนั้นกลืนกินก็หายไปจากโลก

ราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นไม่เคยมีปรากฏอยู่บนโลกนี้มาก่อนเช่นนั้น...

*กรรรร*

เจ้ามังกรทมิฬมองดูผลงานตัวเองพร้อมกับพักหายใจประมาณหนึ่งนาที

ดวงตาของมันเลื่อนจากความพินาศตรงหน้ามาหาพวกเรายืนอยู่ตรงนี้…

“จะทำอะไรก็รีบทำได้แล้วกรีด! ”

“...”

ยัยหุ่นกระป๋องไม่พูดอะไรสักอย่าง แล้วเดินไปยืนบนลานหินทรงกลมที่เธอนำทางมาเมื่อกี้

เธอควักมือเรียกให้ไปยืนคู่กัน โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ยัยหุ่นกระป๋องยื่นมือทั้งสองข้างมาจับมือของเรา แล้วส่งรอยยิ้มมาให้

เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกเสี่ยวและหนาวสั่นไปถึงขั้วกระดูกสันหลัง

พอรู้ตัวอีกที วิสัยทัศน์ตรงหน้าก็ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดง

ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดง พร้อมกับหายตัวไปจากลานหินแห่งนั้นในทันที