เหล่าบรรดาพวกพี่ชายทั้งสามคนที่ต่างพากันวิ่งหน้าตั้งมาตามพ่อและแม่ของพวกเขาที่ทุ่งนา
“พ่อครับ แม่ครับ ปู่ครับ ย่าครับ ลุงครับ ป้าครับ พี่ๆครับ….”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกับเ้าพวกลูกลิงนี่นะ บอกให้ไปดูแลน้องทำไมกลับมากันอีก”พ่อลวี่เซ่อ (พ่อเขียวของเด็กๆทั้งห้านิ้ว)
“คงจะมีอะไรกันแน่ๆล่ะ ไม่อย่างนั้นแล้วคงไม่วิ่งพากันส่งเสียงดังแบบนี้หรอกค่ะ พวกเด็กๆเป็อะไรกันหรือเปล่าเนี่ย??”แม่เปยจึ(แม่แก้วของเด็กทั้งห้านิ้ว) เริ่มรู้สึกเป็กังวลขึ้นมานิดๆแล้วกับท่าทีของพวกลูกชายทั้งสามคน
“คงจะไม่มีอะไรหรอกน้องเปยจึ อย่าได้กังวลไปก่อนเลยนะรอถามพวกเด็กๆกันก่อน”พ่อ รีบเอ่ยปลอบแม่ก่อนเลย
“เด็กๆมีอะไรกันหรือเปล่าพ่อได้ยินเสียงเรียกะโวายวายดังเสียลั่นทุ่งนาเลย”ปู่จื่อเซ่อของหลานๆ
“ยังไม่รู้เหมือนกับครับพ่อ รอให้พวกเด็กๆมาถึงกันก่อน”พ่อ
พ่อแม่ ปู่ย่า ลุงป้าและลูกพี่ลูกน้องของพี่น้องห้านิ้วต่างก็พากันมารวมตัวกัน เพื่อรอพี่ชายทั้งสามคนของเสี่ยวจื้อน้อยมาถึงเพื่อจะสอบถามเื่ราว
“กระสอบครับ กระสอบ…!!”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“...............???”ทุกๆคนยิ่งพากันงงยกใหญ่พอพี่ชายทั้งสามนิ้วของเสี่ยวจื่อวิ่งมาใกล้มากขึ้นเท่าไหร่ก็ได้ยินคำแปลกออกมา ปะติดปะต่อไม่ได้ใจความแต่อย่างใดเลย
“ที่พวกเด็กๆพูดออกมามันหมายความว่าอย่างไรกัน?? อะไรคือกระสอบล่ะ??”ย่าเฝิ่นหงเซ่อ
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!!”
“ไม่รู้ครับ!!”
“ทุกๆคนอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว”พี่รองสือจื่อ
“๒฿๕##**&*(((&&##!!++^^$#@”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“.............???”ทุกๆคน ได้ยินพี่ชายทั้งสามนิ้วของเสี่ยวจื่อที่แข่งกันพูดจนฟังไม่รู้เื่ บวกกับน้ำเสียงที่กำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งปนมาอีกด้วย ยิ่งพูดไม่รู้เื่เข้าไปกันใหญ่เลย
“เอาล่ะลูก ใจเย็นๆก่อนนะหยุดพูดก่อนและพักหายใจสักครู่ค่อยพูดออกมาทีละคน คนอื่นๆจะได้ฟังลูกรู้เื่นะ”แม่
“ครับแม่..”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“คือน้องเล็กกับกระสอบครับผม!!”พี่ชายสามจงจื่อ
“น้องเล็กของเ้า กับกระสอบ???”พวกผู้ใหญ่ ก็ยังงุนงงกันอยู่ดีนั่นแหละเล่นพูดแบบสั้นๆกระชับใจความจนเกินไป
“ขอแบบยาวและละเอียดหน่อยได้ไหมไอ้ลูกชาย”พ่อ
“อ้อ..ครับผม”พี่ชายสามจงจื่อ
“เ้าสามหมายถึงว่าน้องเล็กเจอกระสอบอะไรก็ไม่รู้ครับตรงที่ดินทำกินของพวกเราใกล้ชายป่าด้านนอกตรงโน้นน่ะครับ”พี่ชายใหญ่หมูจื่อ
“กระสอบงั้นเหรอ???”ทุกๆคน
“ใช่ครับผม..!!”พี่ชายทั้งสามนิ้ว ตอบพร้อมกับพยักหน้าอย่างแรงๆ
“แล้วตอนนี้น้องสาวสองคนของลูกอยู่ที่ไหนกัน??”แม่
“น้องสาวเฝ้ากระสอบอยู่ครับ..!!!”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“แย่แล้ว…พวกเราทิ้งน้องสาวไว้ตามลำพัง!!”พี่ชายทั้งสามนิ้ว ที่พึ่งจะนึกได้ว่าทอดทิ้งน้องสาวให้เฝ้ากระสอบลำพังถึงกับพากันใหน้าซีดกันไปแล้ว
“พ่อครับ แม่ครับ พวกเราขอโทษครับ”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“ไม่เป็ไร ไม่เป็ไรลูก พวกเรารีบไปหาน้องสาวทั้งสองคนก่อนดีกว่านะ”พ่อ
“ครับพ่อ”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
ทุกๆคนต่างพากันเร่งฝีเท้าไปหาแม่สาวน้อยทั้งสองคนที่โดนเฝ้ากระสอบปริศนาเอาไว้อยู่ท้ายที่ดินทำกินของบ้านติดกับชายป่าติดูเาใหญ่ของหมู่บ้านนั่นเอง
ทางฟากแม่สาวน้อยทั้งสองคนที่โดนทอดทิ้งให้เฝ้ากระสอบปริศนาอยู่นั้น ก็พากันแอบอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกลจากกระสอบปริศนามากนักที่ตอนนี้มีใบไม้ปกคลุมอยู่แต่ก็ยังปิดไม่มิดอยู่ดี
“น้องเล็ก พวกเราแอบตรงนี้จะไม่มีใครเห็นจริงๆน่ะเหรอ??”พี่สาวิจื่อ
“ใช่สิพี่สาว ไว้รอให้พวกพี่ชายพาพ่อกับแม่ และคนอื่นๆมาก่อนนะ พวกเราค่อยออกไปข้างนอกกันน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ได้ๆ…พี่สาวฟังน้องเล็กนะ จุ๊บ..จุ๊บ…”พี่สาวิจื่อ จุ๊บหัวเหม่งน้องสาวของเธอ
และไม่ทันขาดคำกลุ่มสมาชิกทั้งหมดของครอบครัวก็พากันมาและะโเรียกหาสองสาวน้อยกันอย่างเสียงดัง พ่อ ปู่ ลุงที่อุ้มพี่ชายทั้งสามนิ้วมาด้วยเพราะถ้าให้วิ่งมาที่นี่อีกคงจะช้ากว่าเดิมด้วยที่ยังเล็กอยู่นั่นเอง
พวกท่านวางพวกพี่ชายลงกับพื้นเพื่อให้บอกว่าน้องสาวสองคนยืนรออยู่ตรงไหนกัน
“เสี่ยวจื่อน้อย ิจื่อ…”ทุกๆคน
“น้องสาวไม่อยู่ น้องสาวหายไปไหนแล้ว”พี่ใหญ่หมูจื่อ
พวกพี่ชายทั้งสามนิ้วพากันใที่พอมาถึงที่แล้วแต่ไม่เจอน้องสาวทั้งสองคนเลย
“เสี่ยวจื่อน้อย ิจื่อ อยู่ไหนกันลูก”แม่
“พวกเราอยู่นี่ค่ะทุกๆคน”สองสาวน้อย ที่เห็นว่าคนในครอบครัวพากันมาถึงแล้วจึงร้องเรียกตอบกลับไปอย่างเสียงดังด้วยเช่นกัน
“เสียงน้องสาว..!!”พวกพี่ๆ
“ด้านโน้นครับทางด้านโน้น…”พี่ชายหวงเซ่อ(สีเหลือง) (ลูกชายคนโตของพี่ชายพ่อ)
“เดี๋ยวพวกผมไปรับน้องสาวสองคนเองครับ”พี่ชายหงเซ่อ(สีแดง) (ลูกคนรองของพี่ชายพ่อ)
“ได้ๆรีบไปรับน้องสาวมาเร็วเข้า”ลุง
“ครับ”พี่ชายสองสี
เมื่อแน่ใจว่าสองสาวน้อยปลอดภัยดีแล้วปู่ พ่อ ลุง ได้แยกตัวออกไปพร้อมพี่ชายทั้งสามนิ้วของเสี่ยวจื่อเพื่อไปที่กระสอบปริศนาที่ว่านี้
“นี่ไงครับกระสอบที่ว่าน้องเล็กเจอครับ”พี่สามจงจื่อ
“พวกแกสองพี่น้องจัดการเปิดกระสอบพวกนี้ดูสิ”ปู่
“ได้ครับพ่อ”ลุงและพ่อ
พวกท่านทั้งสองคนพากันยกกระสอบขึ้นตั้งและเปิดปากกระสอบกัน ทุกๆคนที่ตอนนี้ก็เดินมาตรงที่กระสอบวางทิ้งไว้พร้อมหน้าพร้อมตากันหมดแล้วด้วย
“ข้าวสาร….!!!”พ่อ ลุง
“ข้าวสาร….!!!”ทุกๆคน ที่เห็นกระสอบเปิดปากออกมาแล้วจึงเห็นว่าข้างในมีอะไรใส่เอาไว้ก็พากันตาโตใกันหมด
“มันคือข้าวสารจริงๆ ไหนเปิดกระสอบที่เหลืออกให้หมดสิเร็วเข้า”ปู่
“ได้ๆครับ…”พ่อ ลุง เองก็พากันตื่นเต้นมากไม่แพ้กันมือไม้เริ่มสั่นเทากันแล้ว แรกเริ่มตอนเปิดกระสอบแรกก็ไม่คิดว่าจะเป็ข้าวสาร
“ว้าว….ข้าวสารเต็มกระสอบเลยค่ะดีจังเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“เสี่ยวจื่อน้อย ลูกเจอกระสอบนี้ได้อย่างไรลูก???”แม่
“หรือว่ากระสอบข้าวสารพวกนี้กลิ้งตกลงมาจากูเาด้านโน้นคะ ที่ปู่กับพ่อบอกว่าเป็เส้นทางขนส่งรถยนต์ เกวียนวัว ก็มันจะทำของหล่นบ่อยๆไงคะ แต่คราวนี้คงจะมาหล่นแถวที่ดินพวกเราพอดีเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“จริงสินะ มันก็เกิดขึ้นบ่อยๆเสียด้วยเพราะเป็ทางลานชันน่ะ แต่ทำไมเ้าของไม่กลับมาเอาล่ะ”พ่อ
“ก็นั่นน่ะสิ”ปู่
“น่าจะเป็ของคนร่ำรวยมีเงินมีกระสอบข้าวสารเยอะมั้งคะพ่อ ปู่ พวกเขาเลยไม่เสียดายแค่กระสอบข้าวไม่กี่กระสอบกลิ้งตกลงมาแค่นี้หรอกค่ะ เสียเวลาลงมาขนขึ้นไปอีก”เสี่ยวจื่อน้อย
“ก็จริงอย่างที่เสี่ยวจื่อน้อยบอกนะ เพราะถ้าเป็ร้านตระกูลใหญ่ในตัวเมืองใช้รถยนต์คันใหญ่ขนของตกมาจริงๆพวกเขาไม่ค่อยสนใจมาเก็บหรอก”ปู่
“แบบนี้ก็ถือว่าเป็โชคดีของพวกเราใช่ไหมคะ ที่เก็บกระสอบข้าวสารที่พวกเขาไม่้าเอาคืนแล้ว”พี่สาวิจื่อ
“แน่นอนพี่สาว บางทีกระสอบข้าวพวกนี้อาจจะหล่นมาหลายวันแล้วก็ได้นะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“แต่พี่ว่ามันน่าจะพึ่งหล่นนะ…”พี่รองสือจื่อ
“โธ่พี่รอง พวกพี่จะสำรวจที่ดินและจดจำทุกๆที่หมดได้เหรอไงกัน??ถ้าพึ่งหล่นมาจริงๆทำไมไม่มีใครลงมาเอาล่ะ นี่แสดงว่ามันอยู่ตรงนี้มานานแล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย
“อือ……”ทุกๆคนครุ่นคิดตามกันไป และมองเส้นทางการขนส่งที่มันสามารถเป็ไปได้ที่จะหล่นกลิ้นมาตรงนี้ได้จริงไหรือไม่กัน แต่ก็ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้
“คราวหน้าคงจะต้องหาทางบอกอย่างอื่นแล้วล่ะ ดีนะที่อยู่ติดกับูเาและถือว่าเป็เส้นทางหลักเดินทางของชาวบ้านและคนในเมือง ไม่งั้นไม่รู้จะดำน้ำยังไงเลยทีนี้
ตอนโลภมากอยากจะเอากระสอบข้าวสารออกมาหลายๆกระสอบก็ลืมไปเลยว่าจะตอบคนอื่นๆว่ายังไงกันว่าเอากระสอบข้าวสารพวกนี้มาได้อย่างไร เฮ้อ…..รอบหน้าต้องระวังมากกว่านี้จนกว่าเราจะบอกความจริงกับคนในครอบครัว”เสี่ยวจื่อน้อย คิดในใจ
“ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเราเก็บเอาไว้สักอีก 1-2 วันละกันถ้าไม่มีใครมาถามถึงก็ถือเสียว่าพวกเราโชคดีก็ละกันนะ”ปู่
“ค่ะ/ครับ”ทุกๆคน
ตอนนี้ก็เป็หน้าที่ของพ่อ ลุง ปู่ ที่จะช่วยกันขนกระสอบข้าวสารขึ้นรถเข็นกลับไปที่บ้านกันก่อนเลย
“วันนี้พวกเราก็กลับบ้านเร็วกันหน่อยละกันนะเด็กๆ”ย่า
“ค่ะ” “ครับ”พวกหลานๆ
“เสี่ยวจื่อน้อยเป็นำโชคให้พวกเราจริงๆ เด็กดีๆ”พี่ชายหวงเซ่อ
“ใช่ๆ ตัวนำโชคจริงๆข้าวสารพวกนี้ถ้าไปซื้อมาก็หลายหยวนเลยนะ ถ้าได้ข้าวสารพวกนี้ไว้ก็ช่วยได้เยอะเลยเสี่ยวจื่อน้อยเก่งมาก”พี่ชายหงเซ่อ
“ไม่ต้องชมเสี่ยวจื่อหรอกพี่ชายสองสี”เสี่ยวจื่อน้อย
“.............!!”พี่หวงเซ่อ พี่หงเซ่อ ได้ชื่อเรียกขานใหม่จากเสี่ยวจื่อน้อยอีกแล้ว
“โอ้….พวกพี่ก็โดนเหมือนกันนะ”พี่สามจงจื่อ
“หมายถึงว่าพวกเ้าก็โดนเรียกแบบนี้เหมือนกันเหรอ??”พี่หวงเซ่อ
“อ่าฮะ….ใช่ๆ”พวกพี่ชายทั้งสามนิ้ว
“แล้วเสี่ยวจื่อน้อยเรียกพวกเ้าว่าอย่างไรล่ะ นามเรียกขานน่ะ???”พี่หงเซ่อ
“พี่ชายทั้งสามนิ้วครับ…!!!”พี่ชายทั้งสามนิ้ว ตอบกลับไปอย่างห่อเหี่ยว
“โอ้….”
“ฮึ่บ…ฮ่า….ฮ่า…”พี่ชายสองสีต่างพากันหัวเราะอย่างอดไม่ได้ นึกดีใจไม่ใช่เพียงเขาสองคนที่โดนตั้งนามใหม่ น้องชายทั้งสามคนก็โดนเหมือนกันและดูไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก
“โธ่…พี่ชายสองสีครับหยุดหัวเราะสักทีเถอะ”พี่รองสือจื่อ
“............!!”พี่ชายสองสี
“หนอย..ล้อเลียนพวกพี่งั้นเหรอ??”พี่หวงเซ่อ
“ฮ่า…ฮ่า…พี่สองสี….”พี่ชายทั้งสามนิ้ว
“อ๊าก…….”
“อย่าหนีนะ…อย่าวิ่งหนีสิ….”พี่ชายหงเซ่อ
พวกพี่ชายทั้ง 5 คนของเสี่ยวจื่อน้อยต่างพากันวิ่งไล่เตะกันอย่างสนุกสนานล้อเลียนนามเรียกขานกันใหม่เสียสนุกกันเลย
“ทำไมถึงเรียกพวกพี่ชายว่าแบบนั้นล่ะเ้าตัวเล็กฮะ??”แม่ ที่อุ้มเสี่ยวจื่อน้อย ส่วนป้าสะใภ้ก็อุ้มพี่สาวิจื่ออยู่เดินเคียงคู่กันไประหว่างทางกลับบ้านกัน
“ก็เรียกชื่อพี่ชายทั้งหมดทีเดียวก็ย๊าววว…ยาวมากค่ะแม่ขา เสี่ยวจื่อเลยเรียกแบบสั้นๆทีเดียวรอบเดียวหันมาหมดทุกๆคนเลย และพี่ชายสามคนน่ะหน้าตาเหมือนกันขนาดนั้นถ้าไม่ได้สังเกตที่ข้อมือผูกเชือกแดงไว้ก็จะเรียกชื่อพวกพี่ชายผิดอีกด้วยนะคะ เรียกแบบนี้ทีเดียวไปเลย พี่ชายทั้งสามนิ้ว”เสี่ยวจื่อน้อย
“ฮ่า…ฮ่า…”แม่ ป้า ย่า
“จริงๆนะคะแม่ ป้า ย่า พอเรียกพวกพี่ชายคำเดียวแบบนี้หันมาพร้อมกันหมดเลย”พี่สาวิจื่อ ผู้สนับสนุนน้องสาวของเธอ
“จ้าๆ ฉลาดนักนะเราน่ะเ้าตัวเล็ก”ย่า
“อิ…อิ….”เสี่ยวจื่อน้อย
“วันนี้ต้องยกความดีให้เสี่ยวจื่อน้อยเลยที่ตาดีเห็นกระสอบข้าวสารพวกนั้นน่ะ”แม่
“ค่ะแม่”เสี่ยวจื่อน้อย
“เดี๋ยวเมื่อถึงกำหนดวันรอไม่มีใครมาสอบถามหาของหล่นหายแล้ว แบ่งส่วนหนึ่งไปให้ครอบครัวพวกเ้าด้วยนะ”ย่า
“ขอบคุณค่ะแม่”ป้า แม่
เสี่ยวจื่อน้อยที่ตอนนี้เริ่มจะเคลิบเคลิ้มบนไหล่แม่ของเธอ และคอยฟังบทสนทนาของพวกผู้ใหญ่ไปด้วย และก็พูดกับตัวเองไปด้วยว่า
“ครอบครัวเผิงของเด็กคนนี้ถึงจะจน แต่ว่ารักใคร่กลมเกลียวกันมากด้วย และมีน้ำใจต่อครอบครัวของสะใภ้อีกต่างหาก แถมหน้าตาดีกันทั้งบ้านอีก”เสี่ยวจื่อน้อย ที่นึกถึงตอนเห็นทุกๆคนพร้อมเพรียงกันเป็ครั้งแรกยอมรับเลยว่าตระกูลนี้หน้าตาดีกันทุกๆคนจริงๆ
***********
ของขวัญชิ้นแรกที่เสี่ยวจื่อน้อยมอบให้กับครอบครัวของเธอเองก็คือข้าวสารเป็กระสอบๆเต็มๆ
ในครั้งต่อไปไม่รู้ว่าเสี่ยวจื่อน้อยของเราจะได้พบเห็นการเปลี่ยนแปลงตำแหน่ง สถานที่ ณ จุดใดอีก ไม่ว่าจะเป็สถานที่จากอดีต หรืออนาคต
เห็นแบบนี้แล้วไร้ท์อยากจะให้เสี่ยวจื่อน้อยมาอยู่ด้วย เพื่อที่จะให้ช่วยมองว่าบ้านของไร้ท์ หรือสถานที่อื่นๆ ในอดีตและอนาคตจะเป็อย่างไร
1K
