[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ คุณไอริสได้ยินผมไหม ได้ยินแล้วตอบด้วย ”

“ ทราบแล้วเปลี่ยน แต่คนที่รับไม่ใช่ไอริส คุณเป็นใคร ”

โยฮันเกาคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนว่าวิทยุสื่อสารจะไม่ได้อยู่กับไอริส เขาต้องการถามว่าเธอวิวัฒนาการเสร็จแล้วหรือยังเพราะจะได้ขอกำลังแอลลี่มาช่วยฆ่าระดับ 7 

“ ลุงสนิทผมโยฮัน ไอริสกลับเข้าไปรวมกลุ่มกับลุงหรือยัง ”

“ ยังเลย ตั้งแต่แอลลี่พาตัวออกไปยังไม่กลับมา นี่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ”

“ ผมแยกตัวออกมาฆ่าระดับ 6 เลยอยากจะยืมวิทยุไอริสพูดกับน้องสาวผม ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รบกวนแล้ว ส่วนไอริสน่าจะกลับไปรวมกลุ่มในเร็วๆนี้ ”

โยฮันเป็นฝ่ายวางสาย เขากลัวว่าลุงสนิทจะถามอะไรไปมากกว่านี้ เดิมทีเขาคิดจะเรียกน้องสาวมาสู้กับงูเพื่อทดสอบพลัง แต่ดูเหมือนว่าการวิวัฒนาการของไอริสจะยังไม่เสร็จสิ้นเขาจึงปล่อยให้เธอเฝ้าไอริสต่อไป ส่วนงูตรงหน้าที่วิวัฒนาการคงต้องจัดการเอง

ฟู่ว!

ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับเหล็กร้อนสัมผัสกับน้ำ การวิวัฒนาการของซอมบี้รวดเร็วกว่ามนุษย์เป็นอย่างมาก เพียงแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้นมันก็เริ่มเคลื่อนไหวชูคอขึ้นมาเหนือพื้นดิน

ภายใต้เกล็ดสีเขียวกำลังสะท้อนแสงดวงจันทร์ที่เล็ดลอดผ่านหมู่เมฆมาเพียงน้อยนิด มันได้สร้างความรู้สึกกดดันให้กับผู้จ้องมอง 

โยฮันที่เห็นว่างูตัวนี้เริ่มเปิดเปลือกตาจ้องมองมาที่เขาด้วยความโกรธ เขาจึงเป็นฝ่ายยิ้มรับเมื่อรู้ว่ามันโกรธเพราะตลอดมาเขาเป็นคนเล่นงานมันจนทำให้ร่างกายต้องรักษาตลอดเวลา

“ ถ้าวิวัฒนาการแล้วก็เข้ามา ”

ผิวสีเขียวเปิดอ้าเล็กน้อยเพื่อคายความร้อนจากภายในออกมา ทันใดนั้นเกล็ดบริเวณหางของมันก็เริ่มเรืองแสงสีแดงราวกับเหล็กร้อน ไม่เพียงแค่เกล็ดส่วนหางที่เปล่งแสงสีแดงร้อนออกมา เกล็ดรอบๆตัวของมันค่อยๆเปล่งแสงหลังจากที่ถูกพลังงานไหลอาบไปทั่วร่างจนทำให้ร่างสีเขียวของมันกลายเป็นสีส้มอมแดงดูน่ากลัวกว่าร่างของกั้ง แม้มันจะไม่ได้มีอาวุธทรงพลังเหมือนกั้งที่ใช้เท้าคู่หน้าเตะทำลายทุกอย่าง ร่างของมันในตอนนี้กลับสามารถหลอมละลายวัตถุรอบข้างให้กลายเป็นลาวาได้ เพียงแค่มันเลื้อยผ่านอาคารบ้านเรือนมากมายก็กลายเป็นเปลวไฟ 

ในขณะที่งูชูคอมองดูเหยื่อเล็กๆตรงหน้าของมันด้วยความเคียดแค้น ปากของมันก็เริ่มอ้าออกเล็กน้อยปลดปล่อยหมอกสีม่วงอมดำออกมา พิษที่มันสะสมเอาไว้ภายในร่างเริ่มไหลทะลักออกมารอบๆย้อมทุกอย่างให้เป็นพิษ

โยฮันที่เห็นความสามารถของงูตรงหน้าเขาถึงขั้นฉีกยิ้ม เนื่องจากว่ามันน่าจะให้ประโยชน์กับเขาไม่น้อย เดิมทีระดับ 6 ของมันเป็นเพียงงูเขียวธรรมดาไม่มีพิษภัย แต่เมื่อมันกลายเป็นระดับ 7 กลับเปลี่ยนไปเป็นงูพิษปลดปล่อยพิษอันตรายออกมาจากปากได้

ท่ามกลางฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย โยฮันจึงกางปีกบินขึ้นไปบนฟ้าสูงหลบพิษของมันที่กระจายอยู่บริเวณพื้นรอบๆตัวของมัน

---------------------------------------------------------------

“ มีรายงานด่วนเข้ามาจากคนที่อยู่บนดาดฟ้า พวกเราพบเจอซอมบี้ที่คาดว่าน่าจะเป็นระดับ 7 ใกล้กับกลุ่มของลุงพล ”

ภายในห้องเล็กๆใช้สำหรับควบคุมมีผู้คนอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นคือวินที่คอยรายงานสถานการณ์ต่างๆให้โยฮันทราบ หลังจากที่ทุกคนภายในห้องรู้ว่ามีงูยักษ์ปรากฎตัวขึ้นจึงรีบติดต่อไปหาโยฮันเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าจัดการ อย่างไรก็ตามทุกคนกลับโล่งใจเมื่อรู้ว่าโยฮันไปถึงแล้ว ทว่าพวกเขาก็เกิดความวิตกเมื่อได้ยินว่างูตัวนั้นเป็นระดับ 7

“ พี่โย พี่ได้ยินไหม พี่โย ”

วินเดินออกมาจากห้องแล้วใช้ช่องสัญญาณเฉพาะที่ใช้คุยกันกับโยฮัน อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับเพราะปิดวิทยุสื่อสาร เขาจึงกลับเข้าไปในห้องรอฟังรายงาน ดูเหมือนว่างูระดับ 7 ตัวนั้นจะเป็นสิ่งที่เขาบอกให้พี่โยฮันทดลองสร้างมันขึ้นมาเพื่อดูลิมิตว่าซอมบี้ระดับสูงที่ตาย สามารถวิวัฒนาการซอมบี้ตัวอื่นๆให้เพิ่มระดับได้เท่ามันหรือเปล่า

---------------------------------------------------------------

“ เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่านั่นคือเจ้างูตัวนั้น ”

แอลลี่หรี่ตาลงจนตาเกือบปิดเพื่อให้มองเห็นได้ไกลมากยิ่งขึ้น เธอต้องมองผ่านฝนจำนวนมากที่ตกลงมาจึงต้องหรี่ตาเพื่อเพิ่มจุดโฟกัส ทว่าด้านข้างของเธอกลับมีไอริสนั่งหรี่ตาเช่นกัน หลังจากที่ทั้งสองมองเห็นงูสีส้มอมแดงปลดปล่อยแสงไฟอยู่ห่างออกไปไกล

“ พี่คิดว่ามันน่าจะเป็นงูตัวนั้น ดูเหมือนว่ามันจะวิวัฒนาการไปเป็นระดับ 7 แล้ว ”

“ เดี๋ยวนะคะ พี่มองเห็นมันด้วยเหรอ ” แอลลี่ตกใจกับงู เธอกลับต้องมาตกใจกับพี่สาวไอริส ในตำแหน่งที่เธอมองไม่ควรจะมีใครเห็นนอกจากเธอและพี่ชาย

“ ใช่ การวิวัฒนาการครั้งแรกทำให้ดวงตาพี่เปลี่ยนไป มันทำให้พี่มองเห็นได้กว้างและไกลมากยิ่งขึ้น นอกจากนั้นยังเห็นทุกอย่างเคลื่อนไหวช้าลงกว่าเดิม ”

“ มากแค่ไหนคะ ถ้าหากมองแมลงวันบินพี่มองเห็นตอนที่มันกระพือปีกหรือเปล่า ”

“ ตั้งแต่มีซอมบี้ฉันก็ไม่เคยเห็นแมลงวันเลย ”

“ อ๋อ ”

“ ว่าแต่มันกำลังจะทำอะไร ”

“ ดูเหมือนว่าพี่จะบินวนรอบตัวของมันนะคะ มันเลยยังไม่เคลื่อนไหวไปไหน ”

“ หืม โยฮันอยู่ตรงนั้นด้วยเหรอ ”

แอลลี่หันมองอีกฝ่าย ดูเหมือนว่าดวงตาของเธอจะดีกว่าพี่ไอริส แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาของพี่ไอริสก็นับว่าสุดยอดมาก เนื่องจากเธอมองเห็นสิ่งที่อยู่ท่ามกลางฝนตกหนักได้ ทั้งๆที่ระยะห่างมันอยู่ไกล ต่อให้จะมองไม่เห็นพี่ของเธอที่มีขนาดเล็กมากๆก็ตาม ทว่าเธอกลับพยายามโฟกัสจนมองเห็นโยฮันได้หลังจากรู้ว่าที่นั่นมีโยฮันอยู่

“ พี่เห็นพี่โยแล้วเหรอคะ  ”

“ ใช่ แต่มันเล็กมากๆไม่ต่างจากมองดูแมลงหวี่เลยล่ะ ”

แอลลี่พอจะประเมินดวงตาของอีกฝ่ายได้แล้ว หากให้เปรียบเทียบกับคนที่มีระดับเท่ากัน ดวงตาของพี่สาวไอริสพัฒนาไปไกลมาก ส่วนดวงตาของเธอนั้น ดูจะผิดแปลกไปมากกว่าเพราะเธอมองเห็นพี่ชายได้ชัดกว่าพี่ไอริสราวกับกำลังใช้กล้องส่องทางไกลที่มีความสามารถในการซูมที่ไกลมากๆ ทันใดนั้นร่างของงูยักษ์ก็เริ่มเคลื่อนไหวเธอจึงหยุดที่จะถามพี่สาวไอริสหลังจากวิวัฒนาการเสร็จ

---------------------------------------------------------------

กร๊าซ!

เสียงร้องคำรามลั่นปลดปล่อยออกมาจากงูตัวใหญ่ ทำให้ฝนระเบิดออกไปเป็นวงกลมหลังจากถูกกระแทกด้วยคลื่นเสียง ด้วยการร้องเพียงครั้งเดียวทำให้ฝนหยุดตกชั่วขณะ ไม่นานมันก็ร่วงตกลงมาอีกครั้งจนทำให้ร่างของงูสัมผัสกับฝนปลดปล่อยไอร้อน

โยฮันที่เห็นการแสดงโชว์ของงูยักษ์เขากลับไม่ได้ตื่นกลัวแต่อย่างใด ตราบใดที่มันขึ้นมาบนฟ้าไม่ได้เขายังคงปลอดภัย งูที่เห็นร่างเล็กๆพยายามบินเวียนวนจึงใช้หางของมันพันตึกหลังหนึ่งเอาไว้ ต่อให้หางของมันจะละลายตึกให้เป็นของเหลวก่อนจะสะบัดหางปลดปล่อยเศษซากตึกที่ถูกหลอมขึ้นไปบนฟ้าเพื่อกระแทกร่างของโยฮันให้ร่วงตกลงมา 

เขาทำเพียงบินหลบเล็กน้อยก็สามารถหลบเศษซากตึกพ้น ดูเหมือนว่างูระดับ 7 จะมีความคิดที่ฉลาดไม่น้อยเพราะรู้จักวิธีนำเขาลงจากฟ้า เมื่อมันเห็นว่ายังไล่เขาลงไปไม่ได้จึงเริ่มใช้หางพันวัตถุรอบๆตัวแล้วขว้างขึ้นมา โยฮันที่เห็นว่าถ้าเขายังคงอยู่บนฟ้าต่อไปอาจจะทำให้วัตถุที่งูขว้างปาหล่นกระแทกนักสู้แต่ละกลุ่ม เขาจึงบินหลบหลีกสิ่งกีดขวางเข้าหางูยักษ์ด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อลดระยะห่าง

งูยักษ์ที่เห็นเหยื่อพุ่งเข้ามาใกล้มันจึงสะบัดหางปลดปล่อยเศษซากขึ้นไปอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้มันได้ใช้ความเร็วเลื้อยหลบไปด้านหลังสิ่งกีดขวางที่สะบัดขึ้นไปบนอากาศ พยายามใช้มุมอับสายตาไม่ให้โยฮันมองเห็นว่ามันทำสิ่งใด ในระหว่างที่วัตถุแหวกอากาศพุ่งขึ้นไปบนฟ้าด้วยความเร็วไว มันก็ได้อ้าปากเล็กน้อยควบคุมพิษให้ไหลมารวมกันบริเวณปลายลิ้นเตรียมพ่นใส่สิ่งที่กำลังบินหลบสิ่งกีดขวางเข้ามาหา

ทันทีที่ร่างของโยฮันบินหลบสิ่งกีดขวางเข้ามา งูที่เตรียมการโจมตีรอเอาไว้แล้วจึงพ่นพิษออกไปสุดแรงหวังจะฆ่าสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้าให้ได้

เพียงแต่ว่าสิ่งที่บินเข้ามานั้นกลับอ้าปากของตนเองพ่นหมึกสีดำออกมาด้วยความเร็วไว หมึกนี้ไม่มีพลังทำลาย หน้าที่ของมันคือเปิดทางให้กับเจ้าของได้บินแหวกฝ่าพิษของอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น

ด้วยความเร็วของหมึกที่พ่นออกจากปากมันก็ได้กระทบเข้ากับพิษของอีกฝั่งที่กระจายตัวหลังจากพ่นออกมาจากปาก ก่อให้เกิดเส้นทางเปิดกว้างเป็นเส้นตรงมุ่งหน้าเข้าหางู

โยฮันที่เห็นทางเปิดอ้าจึงบินตามเส้นทางที่หมึกเปิดทางให้จนเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของงูไปราว 10 เมตรเท่านั้น อีกฝ่ายที่เห็นว่าโยฮันแหวกฝ่าพิษของมันเข้ามาได้จึงตวัดหางเข้าสู้  ในระยะนี้มันไม่คิดว่าหางของตนจะพลาดเป้าอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่างูกลับไม่สามารถขยับร่างกายได้ มันทำได้เพียงคิดว่าจะฟาดหางเพียงเท่านั้น ร่างเล็กๆที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 10 เมตรได้ยิงบางอย่างออกมาจากฝ่ามือทั้งสองข้าง มันได้พุ่งไปทั่วร่างของงูชนกล้ามเนื้อเกร็งไปทั่วตัว

โดยสิ่งที่โยฮันยิงออกมาในช่วงที่เขาแหวกฝ่าพิษงูคือสายฟ้า หนึ่งในอาวุธทรงพลังที่ยิงได้ไม่กี่ครั้ง

ภายใต้เสียงสายฟ้าฟาดดังกระหึ่มไปทั่วร่างของงูยักษ์ที่ชักกระตุกหลังจากถูกสายฟ้าช็อตร่าง โยฮันก็ได้พุ่งเข้าไปชกมันด้วยหมัดทั้งสองข้างฝังเหล็กในติดเข้ากลางใบหน้าของมัน ต่อให้อีกฝ่ายจะมีพิษเป็นของตนเองก็ตาม พิษของเขาก็มีความน่าหวาดหวั่นเช่นกัน มันสามารถละลายวัตถุที่สัมผัส ดังนั้นสมองของงูยักษ์ที่ถูกเหล็กในทะลวงเข้าไปนั้นจึงค่อยๆถูกละลาย

งูที่ทำสิ่งใดไม่ได้เพราะร่างยังชักกระตุกจากสายฟ้าจึงพยายามกรีดร้องจากอาการเจ็บปวดตามร่างกาย ทว่าโยฮันกลับไม่ปล่อยให้มันได้ฟื้นตัวเองจากฝนที่กระหน่ำทำการชกหมัดอัดแน่นไปด้วยสายฟ้าใส่ร่างของมันอีกครั้ง ส่งผลให้ร่างของงูยักษ์ล้มตัวลงไปนอนนิ่งบนพื้นดินโดยมีกลิ่นเหม็นไหม้ลอยออกมา  เมื่อรู้ว่ามันยังไม่ตาย โยฮันจึงช็อตไฟฟ้าเป็นครั้งที่ 3 ตามด้วยครั้งที่ 4 จนเขาสามารถปลดปล่อยสายฟ้าได้อีกที โยฮันจึงปลดปล่อยสายฟ้าครั้งสุดท้ายเข้าใส่ร่างของมันจนแน่นิ่งไป จากเดิมซอมบี้จะต้องถูกตัดคอหากจะฆ่ามันให้ตาย สายฟ้าของเขาเมื่อรวมเข้ากับพิษที่กัดกินสมองกลับเป็นหนึ่งในสิ่งที่ฆ่าซอมบี้ได้ ส่งผลให้มันตายโดยไม่ได้สร้างความเสียหายใดให้โยฮันเลยแม้แต่น้อย

“ อีก 5 ชั่วโมงเลยสินะ ถ้าจะปล่อยติดกัน 5 ครั้ง ”

ร่างกายของเขาสามารถสร้างสายฟ้าได้ทุกๆ 1 ชั่วโมง โดยสามารถเก็บสายฟ้าเอาไว้โจมตีได้มากที่สุด 5 ครั้ง อีก 1 ชั่วโมงเขาจะปลดปล่อยได้อีก 1 ครั้ง ถ้าหากต้องการปล่อย 5 ครั้งติดเขาจะต้องรอเป็นเวลา 5 ชั่วโมง สำหรับโยฮันในตอนนี้เขาคิดว่าไม่นาน

หลังจากมองสำรวจร่างของงูยักษ์เขาก็เริ่มแยกส่วนมัน ชิ้นส่วนทุกอย่างมีประโยชน์มากเพราะเป็นระดับ 7 สำหรับเนื้อของมัน เขาจะไม่กองรวมกันอีกเพราะสามารถสร้างระดับ 7 ได้ ดังนั้นโยฮันจะหั่นมันให้เป็นชิ้นเล็กๆแล้วแจกจ่ายไปตามกลุ่มต่างๆ การที่เขาต้องหั่นเนื้อก็เพื่อป้องกันการเกิดซอมบี้ระดับ 6 ที่มากเกินไป ซอมบี้ที่เขายอมให้เกิดขึ้นได้คือระดับ 5 นอกจากนักสู้จะไม่ต้องพึ่งเขาแล้ว พวกเขาสามารถลงมือฆ่าซอมบี้ระดับ 5 เพื่อวิวัฒนาการได้เองโดยไม่ต้องพึ่งเขา  สิ่งที่โยฮันทำจึงเป็นการสร้างซอมบี้ให้แต่ละกลุ่ม โดยที่มันไม่ใช่การยัดเยียดจนรับมือไม่ได้ อีกไม่นานฝนจะหยุดตกแล้ว เขาจึงต้องช่วยเหลือนักสู้ให้เกิดการวิวัฒนาการมากที่สุด.