┏━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┓
เื่นี้หยกจะลงให้ทุกคนอ่านฟรีจนจบเลยน้า
หากลงครบ 50% แล้วหยกจะทำการติดเหรียญในครึ่งแรก
ส่วนครึ่งหลังหยกก็จะลงให้อ่านฟรีต่อจนจบไปเลยจ้า
และเมื่อลงจนจบแล้วหยกจะทำการติดเหรียญทั้งหมดในทันที
เพราะงั้นทุกคนอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้กันด้วยน้า
┗━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┛
วันต่อมา
่เช้า
Saiparn Flowers
ฉันยืนมองหน้าร้านดอกไม้อย่างดีอกดีใจที่วันนี้เป็วันดี๊ดีทำให้ฉันสามารถเข้ามาดูแลร้านของตัวเองได้ซะที หลังจากที่ไม่ได้มาเหยียบที่แห่งนี้นานหลายอาทิตย์
อย่างน้อยการที่แม่ไปหาคุณตาอาจจะทำให้ฉันรู้สึกแพนิกเป็อย่างมากก็จริง ทว่ามันกลับทำให้ฉันสามารถมาที่นี่ได้โดยไม่มีความกังวลอะไร เนื่องจากแม่ของฉันจะอยู่กับคุณตานานหลายวันตามที่ท่านโทรมาบอกกับคุณพ่อ แถมยังมีการสั่งพ่ออีกว่าให้กำชับคนของเรา ห้ามไม่ให้ฉันเข้าใกล้นายเฉินระหว่างที่ท่านไม่อยู่
พ่อฉันก็เอาแต่ทำหน้างงเพราะท่านไม่รู้รายละเอียดเื่พวกนี้เท่าไร แต่ก็ยอมทำตามที่แม่บอก ดีแค่ไหนที่ฉันแอบมาได้ยินตอนพ่อเปิดสปีกเกอร์โฟนพอดี ไม่งั้นชีวิตฉันคงลำบากมากกว่าเดิม อย่างน้อยฉันก็มั่นใจแล้วว่าการที่ตัวเองเลือกให้นายเฉินมาเป็คู่ต่อสู้กับแม่นี่มันช่างเป็ความคิดที่ดีเลิศเสียจริง
กริ๊ง~
“ยินดี...เอ๊ะ! พี่ป่าน!” พนักงานประจำซึ่งอยู่ดูแลร้านของฉันมานานหลายปีั้แ่ร้านเปิดใหม่ ๆ เอ่ยทักทายด้วยใบหน้าดีใจพร้อมกับวิ่งเข้ามากอดฉัน ทำอย่างกับว่าเราไม่ได้เจอกันมาเป็ปี ทั้งที่แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง แต่นางก็เล่นใหญ่ตลอด
“แน่นไปแล้วยายตูน กะจะให้ฉันตายเลยหรือไง” เพราะอีกฝ่ายออกแรงมากไปฉันจึงเอ่ยดุเด็กสาวหน้าตาน่ารักผิวสีแทนพร้อมกับใบหน้าที่เป็รูปไข่จมูกตั้งเป็สันโด่งให้เธอได้รู้ตัวว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่
เด็กคนนี้ชื่อว่า ‘ตูน’ เธอเป็คนแถวนี้ ฉันเจอเธอตอนที่เธอมายืนเหม่อมองร้านของฉันนานหลายนาที จนฉันต้องเชิญเธอเข้ามาก่อนเพราะด้านนอกแดดมันแรงมาก จนสุดท้ายพอได้คุยกันจึงรู้ว่าเธอชอบเื่ดอกไม้ ฉันก็เลยแซวไปว่าสนใจมาทำงานด้วยกันไหมล่ะ ฉันพูดไปงั้นแหละเพราะคิดว่าน้องมันไม่สนใจหรอก ดู ๆ แล้วน้องมันก็คงพึ่งเป็เด็กจบใหม่ น่าจะสนใจงานที่มั่นคงหรือเป็ในบริษัทมากกว่า แต่ใครจะไปคิดว่านางจะตอบตกลงกลับมารวดเร็วจนฉันใ แบบฉันพูดจบน้องมันพยักหน้าทันทีเลยน่ะสิ
ส่วนเื่ตัวตนของฉันน้องมันไม่รู้หรอก เพราะส่วนใหญ่นิสัยแท้จริงของฉันก็มักจะใช้กับที่นี่ด้วยเช่นกัน เพราะงั้นหากหลังจากนี้ฉันดูเปลี่ยนไปเหมือนเป็คนละคนก็จะได้ไม่ต้องสงสัยว่ายายคนนี้มันเป็ใคร ใช่ส่ายป่านคนขี้วีนแน่เหรอ
“โหพี่ป่านก็พูดเว่อร์ไป ใครมันจะไปตายเพราะโดนกอดกัน ชอบโอเวอร์ตลอดพี่คนนี้นี่” นางว่าจบก็เดินไปพลิกป้ายร้านให้เปลี่ยนเป็คำว่า ‘ปิด’ จากนั้นก็เดินมาจูงมือฉันแล้วพาไปที่ชุดโต๊ะหวายของทางร้านที่จัดเตรียมเอาไว้ให้กับลูกค้าได้นั่งระหว่างรอพนักงานจัดดอกไม้ให้ หรือใช้เพื่อให้คำแนะนำในเื่ดอกไม้กับลูกค้าที่อาจจะไม่ได้ชำนาญเท่าพวกเรา
“ร้านเป็ไงบ้าง ไปได้ดีหรือเปล่า?” ฉันมองการกระทำของตูนที่กำลังรินน้ำชาให้ไปก็พูดเื่ของร้านไปด้วย
“่นี้...ไม่ค่อยดีเท่าไรพี่” น้องมันตอบกลับมาพร้อมทำหน้าเป็กังวลเล็กน้อย คงอาจจะกลัวร้านโดนปิด และเธอก็ต้องออกไปทำงานที่เธอไม่ได้ชอบแทน ก็พอเข้าใจอยู่เพราะสมัยนี้ร้านดอกไม้มันก็ไม่ได้บูมมากมายสักเท่าไร
สำหรับฉันอย่างที่เคยบอกไปว่าเหตุผลหลักที่เปิดร้านนี้ไม่ใช่เพื่อ้าเงิน แต่ที่ทำก็เพราะความชอบล้วน ๆ ทว่าพอมาเห็นความกังวลของเด็กสาวที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองอย่างตูนก็ทำให้ฉันคิดว่ากลับไปบ้านคงต้องจริงจังกับร้านให้มากกว่าเดิมอย่างเช่นให้ดาวี่ช่วยเื่การตลาดหน่อยแล้วสินะ
“คนที่ต้องเครียดควรเป็พี่ไม่ใช่ตูนนะ เพราะงั้นเลิกทำหน้าแบบนี้ได้แล้ว เดี๋ยวก็หมดสวยกันพอดี” ฉันใช้นิ้วชี้จิ้มลงตรงกลางระหว่างคิ้วของน้องซึ่งตอนนี้นางกำลังมีสีหน้าไม่สู้ดีเอามาก ๆ จนฉันเห็นแล้วรู้สึกขำขัน แต่ก็ไม่ได้แสดงออกไปเพราะคิดว่าไม่เหมาะสมเท่าไร
“พี่ป่านจะไล่ตูนออกไหมคะ” ก่อนหน้านี้ยังพูดเล่นเทียบรุ่นกับฉันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมาทำหน้าทำตาอ้อนกันเฉยน่าเอ็นดูจริงเด็กคนนี้
“นั่นสิ...ยังไงดีน้า~” ฉันกลอกตาไปมาพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะลงที่คางทำเหมือนว่ากำลังลังเลกับคำตอบจนน้องมันแสดงสีหน้าหนักกว่าเดิม และในที่สุดน้องมันก็ร้องไห้ออกมาซึ่งทำให้ฉันใมาก เพราะตอนแรกกะว่าจะแค่แกล้งเองไม่คิดว่าน้องมันจะเครียดหนักขนาดนี้
ทางด้านของเฉิน
“นี่พวกเราต้องมาไกลขนาดนี้เพื่อเื่นั้นเหรอครับ ผมบอกคุณเฉินแล้วว่าผมมีร้านอื่นแนะนำเต็มไปหมด และดูมีคุณภาพกว่ามาก แต่ทำไมคุณเฉินถึงไม่เชื่อใจผมเลย” วายุยกมือขึ้นมาอังบังแดดที่กำลังส่องมาทางเขาตามด้วยหรี่ตามองเ้านายที่ยืนอยู่ด้านข้างซึ่งกำลังมีท่าทางอย่างกับว่าแดดในตอนเช้าไม่สามารถทำอะไรชายคนนี้ได้
“ผมบอกวายุไปแล้วนะว่าไม่จำเป็ต้องตามมา” เขาไม่เอ่ยพูดอะไรเยอะนอกจากพูดถึงเื่ที่จะทำให้วายุเงียบลงได้ นั่นก็คือเื่ที่เขาสั่งไปแล้วว่าวายุไม่จำเป็ต้องตามเขามาก็ได้
เพราะงั้นตอนนี้ถ้าวายุเลือกตามมาแล้วก็อย่าบ่น ดูเหมือนเขาจะหมายถึงอย่างนั้นสินะ แต่ทว่าสุดท้ายด้วยความเป็ห่วงเ้านาย และตัวเองก็มีหน้าที่เป็ถึงเลขาจึงไม่สามารถปล่อยให้คุณเฉินของเขามาคนเดียวได้
ร้านนี้มันมีอะไรดีกันนะคุณเฉินถึงได้ไม่สนใจร้านอื่นที่เขาอุตส่าห์อดหลับอดนอนหาข้อมูลมาให้อย่างนี้ ทว่าวายุก็ได้แต่คิดภายในใจเท่านั้น เพราะดูเหมือนเ้านายของตนจะไม่สนใจและเดินนำหน้าไปเสียแล้ว
“ระวังรถด้วยครับคุณเฉิน~” วายุกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อให้ก้าวทันคนข้างหน้า แต่ก็คอยะโบอกเ้านายของตัวเองไปด้วย ทำอย่างกับเขาเป็เด็กจนเฉินถึงกับเร่งฝีเท้าให้ออกห่างจากวายุ ทำเหมือนกับว่าไม่ได้มาด้วยกัน เพราะเขาอายกับสิ่งที่วายุกำลังทำจนคนรอบข้างต่างหันมาสนใจที่พวกเขาสองคนกันเกือบหมด
Saiparn Flowers
“ปิด” วายุอ่านออกเสียงตามป้ายที่ถูกแขวนเอาไว้พร้อมกับหันไปมองหน้าคุณเฉินของเขาที่กำลังดูเหมือนคนไม่พอใจหลังจากที่เขาพูดจบ แต่ทว่าก็เพียงแค่ไม่กี่วิเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นสักพักเ้านายของเขาก็ยิ้มออกมาหลังจากที่สายตาไปหยุดลงตรงช่องว่างที่สามารถมองเข้าไปเห็นภายในร้านได้
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
ฝากกดติดตามกันด้วยน๊า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
645
