บอกไม่ทันไร เสียงคำรามของมันก็ดังประกาศกร้าวถึงการมีตัวตนท่ามกลางความเงียบของป่าดงพงไพร
“ฉิบหายแล้ว” ตอนนี้ทั้งเธอและมันดันเสือกสบสายตาประสานกันพอดี
มึงเห็นกู กูเห็นมึง
พอมันเริ่มสตาร์ทออกวิ่งกระโจนใส่ ดาริกาก็ใช้ทักษะลิงลมที่มีมาแต่กำเนิดห้อยโหนกระโจนหนี
เสือดาวทำหน้าเอ๋อจนเธอหลุดหัวเราะ มันคงจะ งง ไม่น้อยที่เหยื่อของมันหลบหนีได้อย่างรวดเร็ว
“เฮ้ยอย่าตามมานะ” เธอะโบอกยืนอยู่บนต้นไม้คนละคน
เสือดาวยังพยายาม มันไต่กิ่งไม้มาเรื่อยๆ
“ไอ้เสือเอ๋อ เห็นในมือไหมเนี่ยถืออะไร ปะเดี๋ยวยิงไส้แตก”
เธอหยิบหน้าไม้มาขู่
มันเหมือนจะชะงัก จ้องตากันอยู่ครู่ในที่สุดมันก็ยอมเลิกลาถอยหลังจากไป
“ถือว่าชะตามันยังไม่ถึงฆาต”
ดาริกาข่มตาหลับต่อจนถึงเช้า
แสงแดดจากพระอาทิตย์ยามเช้าทำให้ชายหนุ่มที่หมดสติเริ่มรู้สึกตัว ใบหน้าคมขยับทำตาหยีก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น
“โอ้ย” เขาส่งเสียงร้องเมื่อรู้สึกเจ็บ
ปวิณธรมองไปรอบตัวพลางคิด ว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง สติครั้งสุดท้ายคลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่ง เสียงใสร้องถามว่าตายหรือยังดังก้องในหัว
เขานั่งใต้ต้นไม้ใกล้ลำธารติดทุ่งหญ้า ไม่ไกลกันยังมีผลไม้และกระบอกไผ่วางทิ้งไว้ เธอช่วยชีวิตเขาและพามาทิ้งไว้ที่นี่
ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับมือไปยกน้ำในกระบอกไผ่ขึ้นดื่ม ก่อนจะพยายามยืนทรงตัวแต่ก็ล้มลง คราวนี้เขาเ็ปที่แผลยิ่งกว่าเก่าจนต้องเบ้หน้า
“จะให้เข้าไปดูเขาหน่อยไหมเ้าคะ” นิลวรรณที่ซุ่มดูอยู่อดรู้สึกสงสารไม่ได้
ดาริกาพยักหน้าแล้วยังให้สมุนไพรที่ใช้ห้ามเืติดตัวไปด้วย
“อ่ะ เอาไปทำแผลให้เขาด้วย แล้วก็ไม่ต้องคุยถามอะไรให้มากความกับคนแปลกหน้าล่ะ”
“เ้าค่ะ”
เสียงฝีเท้าทำให้ปวิณธรเอี้ยวหน้าดู เด็กสาวที่ช่วยเขาไว้นั่นเอง
“เหตุใดเ้าถึงพาข้ามาที่นี่” นิลวรรณรู้ว่าเขาเข้าใจผิดแต่ก็ไม่คิดอธิบาย
“ท่านาเ็ นี่สมุนไพรห้ามเืให้ข้าใส่แผลให้ท่านไหม”
เขามองสิ่งที่อยู่ในมือลักษณะคล้ายหญ้ามีดอกสีเหลือง จากนั้นก็เงยหน้ามองเด็กสาวหน้าปรุที่บดบังความสวย อยู่ครู่แล้วพยักหน้า
มือบางหยิบจับสมุนไพรใส่ลงที่าแตามหลังและลำตัวอย่างเบามือ บางครั้งเธอก็ทำสีหน้าขยาดกลัวเมื่อเห็นรอยแผลใหญ่ที่เกิดจากดาบ ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาของเขา
“เ้าเคลื่อนย้ายข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เขารู้สึกฉงนตัวเธอบางเล็กไม่มีทางจะแบกชายร่างใหญ่อย่างเขาออกแถวตีนเขาได้
“อย่าถามให้มากความ ดูแลตัวเองด้วยข้าไปแล้ว”
“เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งไป” อีกฝ่ายไม่หยุดยังคงจ้ำฝีเท้าจากไป
“ปีเตอร์ ขอดูค่าสถานะโดยรวม”
Exp 38930 lv5 ทักษะการล่า72% ทักษะจักสาน 100% ทักษะสายตาเหยี่ยว 100%
ทักษะโจมตีประชิด10%
ศักยภาพทั้งหมด
เคลื่อนไหวรวดเร็ว +7
แม่นยำ +6
ป้องกัน +3
สติปัญญา+5
โจมตี+6
พละกำลัง+5
ทนทาน+4
เงิน 4250 เหรียญทอง
“ทักษะโจมตีประชิดใช้ยังไง”
“ท่านดาวน์โหลด สมุดคู่มือเข้าสมองไหมครับ”
“้า”
ดาวน์โหลดคู่มือทักษะโจมตีประชิด ยืนยัน สิ้นเสียงดาริกาก็ยืนทรงตัวไม่รู้ต้องล้มแมะลงกับพื้น สรรพสิ่งรอบกายหมุนจนรอบตัวเธอจนตาลาย
“โอ้ยเวียนหัว” ตี๊ด เสียงลากยาวสิ้นสุด อาการก่อนหน้าก็หายไป
ในหัวปรากฏเพลงยุทธ์รูปต่างๆให้เธอฝึกซ้อมท่วงท่าในการต่อสู้ระยะประชิด
“ว้าว สุดยอดไปเลย แบบนี้ฉันก็มีวิทยายุทธ์แบบในหนังจีนได้” เธอลองร่ายรำออกท่วงท่าเหมือนภาพที่แสดงในหัว ตัวของเธอรู้สึกเบาสบายเืลมในร่างไหลเวียนถ่ายเทไปทุกจุดจนเธอสังเกตได้ “พวกทักษะเหล่านี้ต้องดาวน์โหลดคู่มือเข้าหัวเหรอ”
“ถ้ารู้วิธีใช้ก็ไม่ต้องครับ แต่ถ้าดาวน์โหลดจะเป็ประโยชน์สูงสุดเพราะคุณจะรู้ทุกฟังก์ชันการใช้งาน”
“ก็แล้วทำไมไม่บอกั้แ่ทีแรก”
“ก็คุณไม่ได้ถาม”
“เด็กสาวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากตีหัวปีเตอร์”
“งั้นก็ดาวน์โหลดพวกทักษะการล่า จักสาน และสายตาเหยี่ยวมาด้วย” คราวนี้เธอรู้ดีว่าจะต้องเวียนหัวจึงนั่งขัดสมาธิรอ เมื่อทุกรายการดาวน์โหลดเสร็จใบหน้าเล็กก็ดูแช่มชื่นขึ้น
“โอ้ยเวียนหัวเกือบตาย แต่ก็รู้สึกไม่เลวแฮะ” ดูสายตาของฉันสิมันซูมอินซูมเอ้าท์ได้ด้วย
“้าทำภารกิจของวันนี้หรือไม่ครับ”
“ไม่อ่ะ ฉันจะฝึกซ้อมทักษะโจมตีระยะประชิด” เธอหมุนตัวกำหมัดออกท่าทางวาดลวดลายซ้ายขวา นิลวรรณที่หอบเสื้อผ้ามาซักที่ลำธารเห็นเข้าก็ร้องเรียก
“ท่านมาอยู่นี่เอง”
“มีอะไรเหรอ”
103K
![เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289001_54748035.webp)
