มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ไม่ใช่ว่าคุณเพิ่งคุยว่าคุณเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ผู้ที่จะจัดการเหล่าร้าย และกำจัดสิ่งชั่วร้ายหรอกเหรอ?” ตาของฉินเฉาเต็มไปด้วยการหยอกล้อ “คุณแค่ต้องเสียเวลานิดหน่อย และคุณยอมแพ้แล้ว?”

“หือ!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเลิกคิ้วเรียวบางของเธอ กะพริบขนตาพร้อมด้วยท่าทางงดงาม โดยเฉพาะ จิตวิญญาณผู้กล้าที่เต็มเปี่ยมในสายตาเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่หลี่นาขาด

“ฉัน ผู้หญิงคนนี้ กล้าทำทุกอย่าง!”

“งั้นก็พูดสิ” ฉินเฉาไขว่ห้างและพูดยิ้มๆ

“พี่...พี่ฉินเฉาเกอเกอ...” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกัดฟัน และพ่นคำพูดออกมา

“เฮ้ คุณพูดอะไร? ผมไม่ได้ยิน พูดดังกว่านี้หน่อย?” ฉินเฉาสอดนิ้วเข้าไปในหูของเขา

“นาย ไอ้บ้ากาม อย่ามาเยอะนะ!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยระเบิดออกมา เธอทุบโต๊ะ ยืนขึ้น และหยิบปืนออกมาวางบนโต๊ะ

“ย่ามันเถอะ ปืนนี้ปลดเซฟแล้ว ไม่ว่าฉันจะฆ่านาย หรือนายฆ่าฉัน! มาตัดสินกันเลย มา!”

“ดี งั้นทำไมคุณไม่ฆ่าผมล่ะ” ฉินเฉาหยิบปืนและวางมันไว้บนมืออ้ายเสี่ยวเสวี่ย “ยังไงก็ตาม บางทีคุณอาจไม่มีเวลาไปช่วยคนแล้ว ผมได้ยินเสียงยิ่งนานไปยิ่งเบาลงเรื่อยๆ”

“พี่ฉินเฉา!” ด้วยตาแดงก่ำ ในที่สุดอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ตะโกนออกไป ทั้งร้านสั่นสะเทือน และทุกคนในร้านตะลึง พวกเขาพากันคิดว่า ตำรวจสาวนางนี้บ้าไปแล้ว!

ฉินเฉายืนขึ้น รู้สึกสนุกอย่างมาก ค่อยๆ ตบฝุ่นบนชุดคลุมยาวของเขา และพูด “เอาล่ะ ใช่แล้ว นานาน้อย รอเราที่นี่นะ”

เมื่อเห็นว่าในที่สุดฉินเฉาก็ยืนขึ้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที

ฉินเฉาราวกับถูกวัวลาก แต่เขาไม่ได้ทำให้ช้าลง

ทั้งสองคนพุ่งออกประตู และเห็นที่หน้าโรงเรียนฝั่งตรงข้ามของพวกเขาไร้ผู้คน ไม่มีใครอยู่นั่น

“ทั้งหมดเป็นเพราะนาย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยอารมณ์เสีย และพูดเสียงดัง “นายดู พวกมันไปกันหมดแล้ว! ตอนนี้ นายมีคดีเพิ่มขึ้นแล้ว ขัดขวางเจ้าหน้าที่ขณะปฏิบัติหน้าที่!”

“ใจเย็นน่า พวกมันไม่หนีไปไหนหรอก” ฉินเฉายิ้มอย่างคลุมเครือ “ผมรู้ว่าพวกมันไปไหน”

แม้จะอยู่ในมุมที่ลมยากจะเข้าถึง ฉินเฉาก็ยังได้ยินเสียงของพวกเขา เขาพาตำรวจสาวขี้สงสัยไปที่ซอยที่อยู่ใกล้ๆ

แน่นอน เงาหลายเงาพากันยืนอยู่ที่สุดซอย หนึ่งในพวกนั้นถือมีด ขู่นักเรียนสองคนอยู่

นักเรียนคนหนึ่งเป็นผู้ชาย ขณะที่อีกคนเป็นผู้หญิง นักเรียนหญิงค่อนข้างสวย ในเวลานี้ เธอแอบเช็ดน้ำตาตัวเอง

แต่การแสดงออกของผู้ชายทำให้ผู้คนพูดไม่ออก ด้วยใบหน้าหล่อเหลา ทั้งสูงและกำยำ ยังไงก็ตาม เขากลับซ่อนอยู่หลังผู้หญิง มองอย่างขลาดๆ ไปที่นักเลงไม่กี่คนนี้

“เร็ว เอาเงินของพวกแกออกมาให้หมด”

“พี่ใหญ่...ระ เราเป็นแค่นักเรียน เราไม่มีเงินหรอก...” หญิงสาวตัวสั่น มองไปที่มีดตรงหน้าเธอ แข็งขาอ่อน

“อย่ามาเล่นลิ้น รีบเอาเงินพวกแกออกมา! ฉัน พ่อแกคนนี้ มองดูพวกแกมาหลายวันแล้ว แต่ละวันพวกแกพากันกินขนมอร่อยๆ และตอนกลางวันก็ไปโรงแรม ถ้าพวกแกบอกว่าไม่มีเงิน งั้น คนอื่น ไม่โคตรจนเลยเหรอวะ!”

พร้อมกันนั้น ชายคนนั้นดึงผู้หญิงออกมา ทำให้กระเป๋าของเธอตก เผยให้เห็นหนังสือเป็นตั้ง

นักเลงรีบเข้าไป และค้นดูข้างใน

“ลูกพี่ ไม่มีเงิน” หลังจากนั้นสักครู่ นักเลงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นและพูด

“ฉันบอกแล้ว เราไม่มีเงิน...” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “วันนี้ เราเพิ่งจ่ายค่าหนังสือไป ดังนั้น พวกเราไม่มีเงินจริงๆ ...หรือว่า จะให้ฉันเอามาให้วันพรุ่งนี้แทน....”

“บัดซบ แกคิดว่าฉัน พ่อแกคนนี้ โง่นักเหรอ! แกกำลังล้อฉันเล่นหรือไง!” นักเลงคนนั้นด่า “ถ้าแกไม่มีเงิน งั้น พ่อแกคนนี้ ก็ขอร่างกายของแกแทนละกัน! เธอ ยัยเด็กนี่ไม่เลว ฮ่าๆ ๆ พวกเราพี่น้องลาภปากแล้ววันนี้”

“ไม่...” เด็กสาวหน้าขาวด้วยความกลัว เธออยากจะไปซ่อนหลังเด็กชาย แต่เด็กชายกลับกลัวมากกว่าเธอ เขากอดแขนเธอแน่น ทำให้เธอขยับไม่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว

“พะ พวกนาย อย่ามาสร้างความวุ่นวายแถวนี้นะ!” เด็กชายดันหัวไปอีกฝั่งและพูดอย่างอ่อนแอ “ตะ ตำรวจจะมาจับพวกนายทุกคน”

“ตำรวจ?” เหล่านักเลงพากันมองกันและกัน และจากนั้นก็หัวเราะ “นี่มันกลางคืนแล้ว แกคิดว่าตำรวจอยู่ไหนกันตอนนี้? พวกมันเลิกงานกันหมดแล้ว ฮ่าๆ ๆ! หนุ่มหล่อ ผ่อนคลายไว้ เรามีให้แกคนหนึ่ง เรามีพี่น้องที่ชอบผู้ชายแต่ไม่ชอบผู้หญิง แกโชคดีแล้ว ฮ่าๆ ๆ”

พร้อมกันนั้น หัวหน้านักเลงก็เดินไปที่เด็กสาวและยื่นมือออกไป

“ไม่ อย่ามาแตะฉัน!” เด็กสาวปัดมือไปมา และผลักมือเขาออกไป ตัวลูกพี่มองไปที่เธอและพูดอย่างโมโห

“หยุดขยับได้แล้ว! ถ้าแกขยับอีก ฉัน พ่อแกคนนี้ จะกรีดหน้าสวยๆ ของแกซะ!”

พร้อมกันนั้น เขาก็แกว่งมีดในมือของเขา

เมื่อเห็นอย่างนี้ หญิงสาวพลันเป็นอัมพาตเพราะความกลัว นั่งลงกับพื้นเย็นๆ

เหล่านักเลงหัวเราะออกมาอย่างลามก พวกเขากระหายที่จะลงมือ แต่ตาของหญิงสาวพลันลืมขึ้น และจากนั้นก็ตะโกนด้วยความดีใจ

“ตำรวจ ตำรวจอยู่ที่นี่!”

“ฮ่าๆ ๆ!” เหล่านักเลงหัวเราะ “แกคิดว่าพวกฉันโง่กันหรือไง?! อยากจะทำให้พวกฉันกลัวเหรอ? หรือแกคิดว่าลุงคนนี้คล้ายตำรวจ? ฮ่าๆ ๆ มา ขอลุงตำรวจจับหน่อย!”

ตัวลูกพี่ยื่นมือออกไป แต่ทันใดนั้นพลันแข็งค้างกลางอากาศ เพราะว่าเขารู้สึกว่ามีวัตถุเย็นๆ มาแตะที่หลังหัวเขา

นักเลงที่เหลือรอบๆ เขาพากันเงียบ หน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความแตกตื่น

“พะ...พี่ใหญ่ ตำรวจอยู่ที่นี่จริงๆ ...”

“บัดซบ ไม่ต้องพูด...ฉะ ฉันรู้แล้ว...” ตัวลูกพี่อยากจะด่า แต่หลังจากที่รู้ว่าอะไรอยู่ข้างหลังเขาจริงๆ เขาก็แทบจะฉี่แตกด้วยความกลัว

“ทุกคนหันหน้าเข้ากำแพง!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดอย่างเย็นชา และขยับปากกระบอกที่หลังหัวตัวลูกพี่หลายครั้ง เหล่านักเลงสั่นด้วยความกลัว และรีบพูด

“ไม่ ไม่! ระวังปืนด้วย...”

เหล่านักเลงรีบหันหน้าเข้ากำแพง ลูกพี่พวกเขาหันกลับไปและเห็นตำรวจสาวสวยในเครื่องแบบรัดรูป ที่หุ้มร่างกายที่เพอร์เฟ็คของเธอ

แน่นอนว่า ถ้าไม่ใช่เพราะปืนในมือเธอ แม่สาวร้อนแรงนี่ จะต้องทำให้เขามีความสุขแน่นอน

แต่ตอนนี้ เขาไม่มีความสุข มีแต่ความกลัว และความกดดัน

เวรเอ๊ย ฉันต้องลืมไหว้ปู่กวนแน่ๆ เลยวันนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องมาเจอกับตำรวจคนนี้

“เอามือวางไว้บนหัว และจากนั้นก็นั่งยองลงไป!”

ตำรวจสาวออกคำสั่ง นักเลง 5 คน รีบทำตาม นั่งยองๆ ลงกับพื้น ไม่กล้าขยับ

ตัวหัวหน้ามองขึ้นไปและถาม

“พี่สาวตำรวจ...นะ นี่เป็นครั้งแรกของพวกเรา.....”

“หยุดพูดไร้สาระ! หุบปาก!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยจ้องไปที่เขา และตะโกน

ตัวหัวหน้ารีบก้มหัวลง ไม่กล้าพูดอีก

“เยี่ยมมาก คุณสมกับที่เป็นตำรวจสาวจริงๆ เต็มไปด้วยจิตวิญญาณ” น้ำเสียงขี้เล่นดังมาจากด้านข้าง อ้ายเสี่ยวเสวี่ยหันหัวกลับไป และเห็นเจ้าตัวลามกหน้าเหม็นในชุดคลุมยาวยืนอยู่ข้างเธอ

มือของชายคนนี้กำลังถือบุหรี่ไว้ในปาก มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แทบจะสัมผัสเธอ

เมื่อเห็นท่าทางของชายคนนี้ อ้ายเสี่ยวเสวี่ยแทบอยากจะระเบิดความโกรธของเธอออกมา เธอยกเท้าเธอขึ้น และเตะใส่เหล่านักเลง

“นี่สำหรับการข่มขู่ นี่สำหรับการรีดไถ!” เธอด่าขณะที่เตะ

“ไม่ใช่ว่าแกอยากจะข่มขืนผู้หญิงของคนอื่นเหรอ? เอาสิ ฉันอยากจะเห็นเหมือนกัน ถ้าแกกล้า!”

ครั้งสุดท้าย อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเตะใส่ตัวหัวหน้าหลายครั้งอย่างเน้นๆ

“ผมผิดไปแล้ว...ผะ ผมแค่ขู่เธอเฉยๆ ...” เมื่อรู้สึกเจ็บปวด ตัวหัวหน้าจึงอ้อนวอนออกมา

“โอ้โห นายอยากจะลวนลามหญิงของคนอื่น สมควรโดนแล้ว!” ฉินเฉามองความโชคร้ายของตัวหัวหน้าอย่างพอใจ

“หยุดเหลวไหล นายด้วย ไปนั่งยองๆ กับพวกเขา!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโบกปืน และพูดกับฉินเฉา

“ทำไมผมต้องทำด้วย?” ฉินเฉายกข้อมือที่ถูกใส่กุญแจมือด้วยกันกับอ้ายเสี่ยวเสวี่ยและสั่นไปมา

เสียงกริ๊งๆ ดึงดูดความสนใจของเหล่านักเลง

“เหอะ ฉันก็นึกว่าแกเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ” ตัวหัวหน้าพูดออกมา “กลายเป็นว่าแกก็ถูกจับ เหมือนพวกฉัน”

“แต่การดูแลไม่เหมือนกัน!” ฉินเฉาลูบจมูกและยิ้ม “ดูสิ ฉันก็แค่คอยคุ้มกันให้สาวสวยคนนี้ แต่พวกแกต้องนั่งยองๆ แถมด้วยถูกเตะ”

“แกมันบ้า!” หัวหน้าด่าออกมา ไม่สามารถทนกับท่าทางของฉินเฉาที่ทำราวกับ ‘คนตัวเล็กๆ ที่ประสบความสำเร็จ’ ได้

“แล้วไง? กัดฉันสิถ้าแกทำได้!” ฉินเฉาพ่นควันออกมาเป็นวง เขาดูถูกพวกชอบรังแกคนอ่อนแอ แต่หวาดกลัวคนแข็งแกร่ง

“หาที่ตาย!” ตัวหัวหน้าอยากจะกระโดดขึ้นมา แต่กลับถูกเตะล้มลงกับพื้นโดยอ้ายเสี่ยวเสวี่ย

อ้ายเสี่ยวเสวี่ยค่อนข้างชำนาญวิชาต่อสู้ เพียงแค่เตะ เธอก็ทำให้ก้นของตัวหัวหน้าแทบจะแยกเป็นสองเสี่ยง

“ดู แกถูกเตะอีกแล้ว” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโกรธ

“ทุกคนหุบปาก!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูด และหยิบมือถือออกมา

“ผู้กองเซี่ย ฉันจับผู้ต้องสงสัยในคดีร้ายแรงที่มหาลัยได้แล้ว มาที่นี่ และรับพวกเขาไป”

เห็นได้ชัดว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่สามารถจัดการกับคนหลายคนนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว ฉะนั้น เธอถึงโทรเรียกผู้กองเซี่ยให้ส่งคนมาช่วยเธอ

“พี่สาวตำรวจ...เราไปได้หรือยัง...?” นักเรียนสองคนถามออกมา

“รอที่นี่ก่อน ฉันต้องเขียนรายงานของพวกเธอก่อน”

พร้อมกันนั้น เธอก็เตะไปที่เด็กชาย

“แกก็นั่งไปกับพวกมันด้วย! ฉัน ผู้หญิงคนนี้ ไม่ชอบนาย ย่ามันเถอะ หลบหลังผู้หญิง ไม่สมกับเป็นผู้ชายจริงๆ”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว” ฉินเฉาช่วยเติมไฟ ยั่วยุจนอ้ายเสี่ยวเสวี่ยต้องกลอกตา

“นี่เป็นหลักฐาน ฉันจะเก็บไว้”

เมื่ออ้ายเสี่ยวเสวี่ยหยิบมีดที่ตกลงขึ้นมาดู “พระเจ้า นี่เป็นมีดของพลร่มของอเมริกานี่”

เธอหยิบมีดที่เรียกว่ามีดพลร่มและตัดโซ่กุญแจมือ

พร้อมกับประกายไฟ โซ่กุญแจมือก็ถูกตัดขาดอย่างง่ายดาย

ตำรวจสาวรีบขยับข้อมือ และจากนั้นก็มองฉินเฉาอย่างเย็นชาและพูดว่า

“ตอนนี้ นายไปนั่งยองๆ กับพวกนั้นได้แล้ว”

“โทษที ผมไม่มีงานอดิเรกแบบนั้น” ฉินเฉาพูด และมองไปที่ตำรวจสาวด้วยท่าทางขี้เล่น “ผมจะไปจ่ายค่าปรับพรุ่งนี้ สำหรับเรื่องไปโรงพัก ผมไม่มีเวลาจริงๆ”

“นายกล้าต่อต้านการจับกุม?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยจ้อง ยกปืนขึ้น และพูด

“ต่อต้านการจับกุม?” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “คุณคิดว่าผมโง่จนไม่รู้อะไรหรือไง? เห็นชัดๆ ว่าคุณเป็นแค่ตำรวจจราจร ยิ่งกว่านั้น ตาข้างไหนของคุณที่เห็นว่าผมลามก? เพื่อนตำรวจเอ๊ย คุณต้องไปหาหลักฐานก่อน ถึงจะจับคนได้นะรู้มั้ย”

“หยุด!” เมื่อเชื่อว่าฉินเฉาเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีใหญ่ โดยไม่ลังเล อ้ายเสี่ยวเสวี่ยยกปืนขึ้น และเล็งไปที่ฉินเฉา “ถ้านายกล้าก้าวแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะยิง!”

ทันใดนั้น ฉากที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็เกิดขึ้น

จบตอน