เลโอ พาร์ท
คณะบริหารธุรกิจ
“ ไงมึง! ได้ข่าวว่าเมื่อตอนเที่ยงไปโผล่ที่คณะเศรษฐศาสตร์มาเหรอวะ? ”
ทันทีที่ผมเดินเข้ามาในห้องเรียน เพื่อนในกลุ่มของผมที่เพิ่งจะรู้จักกันตอนเข้ามหาลัยมาอย่างไอ้เจมส์ก็ได้เอ่ยขึ้นทักและถามออกมาก่อนทันที ผมหันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาสงสัย ดูท่าเื่ที่ผมไปหาไอ้สมุทรมันที่คณะจะมีคนกระจายข่าวดังไปทั่วมหาลัยแล้วสินะ ให้ตายเถอะ! เร็วดีจริงๆ
“ เออ… มึงนี่ก็เสือกไวเหมือนกันนะ กูก็เพิ่งจะกลับมาถึงคณะ แต่ข่าวก็มาถึงมึงซะแล้ว ” ผมหันไปบอกกับอีกฝ่ายด้วยคำพูดเหน็บแนมในความขี้เสือกของไอ้เจมส์มัน
“ โห! เขาไม่ได้เรียกว่าเสือกครับเพื่อน เขาเรียกว่าทันเหตุการณ์ครับ! แค่มึงขยับตัวไปไหนมาไหนเขาก็ถ่ายรูปมึงในทุกอิริยาบถทุกท่วงท่าของมึงมาลงเพจลงโซเชียลกันหมดแล้วครับเพื่อน แต่ก็ทำไงได้ล่ะเนอะ ก็เพื่อนกูมันคนฮ็อตนี่นา ” ไอ้เจมส์พูดพร้อมกับยิ้มแซวผมออกมา
“ มึงก็เลิกเสือกเื่ของเพื่อนบางเถอะไอ้เจมส์ กูเห็นั้แ่วันแรกที่คบกันมา มึงดูจะเสือกเื่ของไอ้เลโอมันอยู่ตลอดเลยนะ ” เสียงที่ดังมาจากเพื่อนในกลุ่มของผมอีกคนอย่างไอ้เอ็ม มันเป็เพื่อนสนิทของผมที่มาจากโรงเรียนเดียวกันที่หันไปพูดจาจิกกัดไอ้เจมส์มัน ทำให้ไอ้เจมส์เองก็ถึงกับหันหน้ามาเหวี่ยงใส่ไอ้เอ็มในทันที
“ มึงน่ะเงียบไปเลยนะไอ้เอ็ม! ก็กูมีเพื่อนเลโอเป็ไอดอลนี่หว่า อย่างมึงที่เห็นไอ้เลโอมาั้แ่เรียนมัธยมด้วยกันอาจจะไม่อะไร แต่สำหรับกูที่เพิ่งจะมาเจอไอ้เลโอก็ต้องขอบอกเลยว่า…. นี่แหละ! ไอ้ดอลของกูเลยครับ ฮ่าๆ ๆ ”
“ เชี่ย! ปัญญาอ่อนสัตว์! มึงก็อย่าไปฟังมันมากนักเลยไอ้เลโอ มานั่งรอเรียนเถอะเดียวอาจารย์ก็มาแล้ว ปล่อยให้ไอ้เจมส์มันเพ้อของมันไปคนเดียวพอ ”
“ เอ้า! ด่ากูอีกแล้วนะไอ้เอ็ม! มึงนี่ขยันด่ากูจริงๆ ”
“ ก็ดูมึงทำตัวสิ… อย่างกับเด็ก ”
“ พอเลยพวกมึง! เถียงกันอยู่ได้! มึงก็มานั่งที่ได้แล้วไอ้เจมส์เดี๋ยวอาจารย์มาแล้วจะโดนด่าอีก ” ผมเอ่ยห้ามปรามพวกเพื่อนของตัวเองที่ดูท่าจะตีกันอยู่ตลอดออกไป ก่อนจะบอกพวกมันมานั่งที่เตรียมตัวเรียนวิชาใน่บ่ายต่อ ไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็ได้เดินเข้ามาและเริ่มทำการเรียนการสอนพวกเรา ซึ่งในระหว่างที่กำลังนั่งเรียนอยู่นั้น ไอ้เอ็มกับไอ้เจมส์ก็ยังคงเปิดวอร์จิกกัดกันไม่เลิก ผมที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพวกมันก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับเพื่อนของตัวเอง ที่ไม่รู้ว่าพวกมันจะกัดกันไปมาเพื่ออะไร สุดท้ายพวกมันก็เดินเกิดคอกลับหอด้วยกันทุกวันอยู่ดี เฮ้อ!
4 ชั่วโมงผ่านไป
การเรียนใน่บ่ายของผมกับเพื่อนๆ ได้ผ่านไปอย่างราบรื่นอย่างเช่นทุกวัน พวกผมสามคนที่ประกอบไปด้วยผม ไอ้เจมส์ และไอ้เอ็มก็พากันเดินออกจากห้องเรียนตามหลังพวกเพื่อนคนอื่นๆ แต่อยู่ๆ ก็มีเสียงเรียกจากคนในคลาสเรียกผมให้หยุดเดินก่อน
“ เลโอ! ”
ผมหันหลังไปตามเสียงเรียกของอีกฝ่าย พอหันไปก็พบว่าเป็สาวสวยประจำคณะอย่างออย ดาวคณะบริหารธุรกิจปีเดียวกันกับผม
“ ว่าไงออย มีอะไรหรือเปล่า? ” ผมถามอีกฝ่ายออกไป
“ เอ่อ… คือ… คือว่า.. เมื่อตอนเที่ยงเลโอไปที่คณะเศรษฐศาสตร์ทำไมเหรอ? ” ออยถามผมออกมาพร้อมกับทำหน้าเหมือนกับกำลังเกรงใจที่ถามผมออกมาแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะสงสัยในเื่ที่ตัวของเธอถามผมออกมาอย่างกับ้าจะรู้คำตอบให้ได้
“ เราไปหามาเพื่อนน่ะ.. ”
“ เพื่อน? ”
“ ใช่… เพื่อนเราเอง เพื่อนจากโรงเรียนเก่า และก็เป็รูมเมทของเราด้วย ” ผมบอกกับอีกฝ่ายออกไปอย่างไม่ปิดบัง
“ อ๋อ… เพื่อนผู้ชายงั้นหรอกเหรอ… อย่างนี้นี่เอง ”
“ ทำไม? มีอะไรหรือเปล่าออย ทำไมอยู่ๆ ถึงถามเราเื่นี้ล่ะ ”
“ เปล่า! ไม่มีไรเลย ก็แค่อยากรู้ว่าเลโอไปไหนมา เอ่อ… งั้นเราขอตัวก่อนนะ ไว้เจอกัน ” อีกฝ่ายบ่ายเบี่ยงที่จะบอกเหตุผลออกมา พร้อมกับรีบขอตัวเดินออกไป
“ กูว่ามันแปลกๆ แล้วว่ะ? ” อยู่ๆ ไอ้เอ็มก็พูดขึ้นมา
“ แปลกๆ ยังไงวะ? ”
“ ก็แปลกๆ ที่อยู่ๆ ออยก็มาถามมึงเื่นี้ไง กูว่างานนี้มีคนคิดไม่ซื่อกับมึงแน่ๆ ”
“ มึงก็เกินไปนะไอ้เอ็ม! จับผิดคนอื่นเก่งจริงๆ ถึงออยจะชอบไอ้เลโอมันจริงๆ แล้วมันยังไงวะ ก็เพื่อนกูมันหล่อซะขนาดนี้ แถมมีดีกรีเป็ถึงเดือนมหาลัย แถมพี่ชายอีกสองคนก็ยังเป็เดือนมหาลัยเหมือนกันทั้งคู่อีก ครอบครัวของมึงแม่งหน้าตาดีกันทั้งครอบครัวเลยเหรอวะไอ้เลโอ กูนี่โคตรอิจฉามึงเลย ” ไอ้เจมส์หันไปพูดกับไอ้เอ็ม ก่อนจะเดินมากอดคอผมแล้วก็ร่ายยาวในประโยคที่เหลือตามหลังมาติดๆ
“ พวกมึงก็พอกันทั้งคู่นั่นแหละ กูไม่ชอบเพื่อนในคลาสเดียวกันหรือคนใกล้ตัวหรอกนะ กูี้เีมีปัญหาตามมาในภายหลัง เข้าใจมั้ย! ” ผมหันไปบอกไอ้เจมส์กับไอ้เอ็ม ก่อนจะเบี่ยงตัวออกจากวงแขนของไอ้เจมส์ที่คล้องคอผมอยู่ออกก่อน แล้วเดินนำพวกเพื่อนของตัวเองออกไปหน้าคณะ
เมื่อผมเดินมาถึงหน้าคณะ ผมก็หันไปบอกกับพวกมันสองคนว่าวันนี้ผมต้องไปช่วยพวกพี่ๆ สโมเขาประชาสัมพันธ์โครงการของทางมหาลัย ไอ้เจมส์กับไอ้เอ็มมันก็พยักหน้าและโบกมือลาพร้อมกับกลับหอพักไปก่อน ส่วนผมเองก็เดินตรงไปยังตึกที่เป็ที่ตั้งของห้องโสมสรนักศึกษาต่อ และเมื่อมาถึงผมก็พบว่าตอนนี้ได้มีหนุ่มหล่ออีกสองคนที่ผมรู้จักเป็อย่างดีกำลังนั่งคุยงานกับพวกรุ่นพี่สโมกันอยู่ด้วย
“ อ้าว! ไม่นึกเลยว่าจะเจอพี่ชายสุดที่รักทั้งสองคนที่นี่พร้อมกัน สวัสดีครับพี่ๆ ” ผมเอ่ยทักทายผู้ชายหน้าหล่อทั้งสองคนที่เป็พี่ชายแท้ๆ ของตัวเองออกไป และหันไปยกมือไหว้พวกพี่ๆ คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องนี้ทีหลังด้วย
“ มาแล้วเหรอไอ้ตัวดี ” เสียงของพี่ชายคนโตของผมได้เอ่ยทักผมออกมาก่อนเป็คนแรก ก่อนจะมองตรงมาที่ผมด้วยสายตานิ่งๆ ตามแบบฉบับของเ้าตัวที่เป็คนไม่ค่อยพูด
“ อะไรกันครับพี่ลีออน ทำไมถึงมองผมแบบนั้นล่ะครับ หืม? ” ผมรีบเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนเป็คนแรก พร้อมกับไปยืนอยู่ทางด้านหลังของพี่มัน ก่อนจะใช้มือบีบนวดให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจทันที
“ หึ! เอาใจไอ้ลีออนมันก่อนเลยนะไอ้เลโอ ไม่เห็นหัวกูที่นั่งโด่อยู่ตรงนี้เลย ” พี่ชายคนรองของผมอย่างพี่ไลอ้อนเองก็ได้เอ่ยขึ้นมาบ้าง ทำเอาผมต้องรีบหันกลับมาเอาอกเอาใจอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน เพราะรายนี้เป็คนที่ปากร้ายมากๆ แถมยังเ้าเลห์เ้าแผนการอีก เรียกได้ว่าพี่ชายทั้งสองคนของผมเป็คนที่ต่างกันสุดๆ มีผมเองนี่แหละที่ดูจะนิสัยน่ารักและอัธยาศัยดีที่สุดแล้ว จริงๆ นะครับทุกคน ฮ่าๆ
“ ว๊าย!! ในที่สุดวันที่เจ๊รอคอยก็มาถึงสักที สามพี่น้องเ้าป่าได้มาอยู่รวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตา เจ๊เห็นแล้วก็อยากจะะโลงไปกลางดงเพื่อเป็เหยื่อให้กับเหล่าสิงโตผู้หล่อเหล่าทั้งสามคนเลยจริงๆ อ๊าย! แค่คิดกุฟินแล้ว ” รุ่นพี่สาวประเภทสองผู้เป็หนึ่งในคณะทำงานของโสมรสรนักศึกษาอย่างพี่วีวี่ หรือชื่อจริงๆ ก็คือพี่วี เพื่อนๆ ของพี่แกเคยแอบมากระซิบให้ผมฟังว่าชื่อจริงๆ ของพี่แกคือ พี่วีรภาพ แต่เ้าตัวไม่ชอบ ชอบให้เพื่อนเรียกว่าวีวี่มากกว่า เพราะมันเข้ากับบุคลิกของพี่แกในปัจจุบันที่ไว้ผมยาวใส่ชุดนักศึกษาหญิงกระโปรงสั้นเหนือเข่า พออีกฝ่ายเดินเข้ามาใช้มือลูบไล้ไปตามแขนและไหล่ของพวกเราทั้งสามพี่น้อง แม้ว่าเ้าตัวจะไม่ได้ดูหุ่นบางร่างเล็ก แต่ก็ดูสะอาดสะอ้านและเป็กันเองมากๆ พวกเราสามคนก็ไม่ได้ถือสาอะไรและปล่อยให้พี่วีวี่ลูบไล้ตัวของพวกเราตามที่เ้าตัวอยากจะทำ
“ เกินไปค่ะวีวี่! มึงควรจะหยุดทำหน้าหื่นกระหายก่อนนะคะ ไม่รู้ว่ามึงจะไปเป็เหยื่อให้สามคนนี้เขาขย้ำหรือมึงจะเป็ฝ่ายไปขย้ำเขาเองคะ ช่วยเก็บสายตาหื่นๆ ของมึงด้วยค่ะ! มันทำให้คนในห้องเขาขนลุกกันหมดแล้ว ”
“ กรี๊ด!! หยาบคาย! อีด้า! มาว่ากูแบบนี้ต่อหน้าผู้ชายได้ยังไงคะ! ” พี่วีวี่หันหลังกลับไปว่าเพื่อนของตัวอย่างพี่ด้า หรือพี่แพนด้า สาวเท่ที่ตัดผมสั้นรองทรงแบบผู้ชาย พี่แกเป็ทอมที่ดูเท่มากๆ แถมยังเป็หัวหน้านักศึกษาสโมอีกด้วย
“ ก็มันจริงมั้ยล่ะ! มึงพูดจนคนอื่นๆ ในห้องเขาขนลุกขนพองกันหมดแล้ว มา! มานั่งดีๆ มัวแต่ไปอ่อยเด็กหน้าห้องสโมกว่าจะตามตัวมาได้ ตอนนี้เดือนมหาลัยทั้งสามปีของเราก็มากันครบแล้ว จะได้เริ่มบรีฟงานกันสักที ”
“ ค่ะ! คุณหัวหน้า! ” พี่วีวี่เอ่ยตอบพี่ด้าออกไปด้วยท่าทีพูดจีบปากจีบคอ ก่อนจะยอมเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกันข้างๆ พี่ด้า และยังมีพี่ๆ ทีมงานของสโมคนอื่นๆ ที่พากันมานั่งประชุมงานด้วย
“ ทั้งหมดก็ประมาณนี้แหละ ยังไงก็ขอให้ทั้งสามคนช่วยพวกสโมด้วยนะลีออน น้องไลอ้อน น้องเลโอ ” พี่ด้าเอ่ยขึ้นบอกกับพวกเราหลังจากบรีฟงานต่างๆ เสร็จแล้ว
“ สรุปก็คือ เดือนกับดาวแยกกันทำงานสินะ ” พี่ไลอ้อนเอ่ยถามพี่ด้าออกไปก่อนคนแรก
“ ก็ไม่เชิงหรอกน้องไลอ้อน เพียงแต่อยากให้เดือนมหาลัยมารับหน้าที่ตรงนี้มากกว่า คือถ้าเป็ผู้ชายโปรโมทโครงการนี้ก็น่าจะเรียกความสนใจจากคนในมหาลัยได้มากกว่าน่ะ ส่วนทางดาวมหาลัยเดี๋ยวก็มีโปรโมทเหมือนกัน แต่จะเป็อีกโครงการนึง ” พี่ด้าหันไปพูดกับพี่ชายคนรองของผม ผมกับพี่ชายหันมามองหน้ากันก่อนจะหันกลับไปพยักหน้าให้กับพวกพี่ๆ สโมเป็อันว่าตกลง พวกเราสามพี่น้องจะช่วยงานโปรโมทตรงนี้ให้กับทางมหาลัย ซึ่งจริงๆ พวกเราก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกครับ แต่ก็นะ! งานที่ให้ทำมันก็ไม่ได้ยากอะไรด้วย ก็แค่ช่วยโปรโมทมหาลัยในส่วนต่างๆ ของแต่ละคณะแค่นั้นเอง โดยให้พวกเราสามพี่น้องดำเนินรายการเป็พิธีกรพาชมคณะต่างๆ และจุดต่างๆ ที่น่าสนใจของมหาลัยเรา ซึ่งมันก็ไม่ใช่งานยากอะไรสำหรับพวกเราเลย
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูที่เป็กระจกทึบของห้องสโมสรได้ดังขึ้น ก่อนที่พี่วีวี่จะเดินไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครมาเคาะประตูในขณะที่พวกเรากำลังประชุมงานกันอยู่แบบนี้
“ ว่าไงคะหนู….. ว้าย! ตายแล้ว! อุ้ย! ขอโทษนะคะที่มาเปิดประตูช้านะสุดหล่อ ”
“ ใครมาน่ะอีวี่ ทำไมไม่เปิดประตูให้เข้ามาเลยล่ะ มึงจะไปยืนขวางประตูทำไมพวกกูไม่เห็นหน้าว่าใครมา! ”
“ โอ้ย! อีนี่ก็ชอบขัดเพื่อนเวลาเต๊าะผู้จริงๆ ชิ! เชิญค่ะสุดหล่อ… ” พี่วีวี่หันกลับมาพูดกับพี่ด้าด้วยท่าทีเซ็งๆ ที่ถูกขัดจังหวะการเต๊าะผู้ชายของพี่แก ก่อนจะหันไปบอกกับอีกฝ่ายที่อยู่หน้าประตูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มแตกต่างกันอย่างชัดเจน และทันทีที่พี่วีวี่หลบให้อีกฝ่ายก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ผมเองก็ถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความใทันที
“ เอ่อ… ขอโทษนะครับ พอดีผมเอากระเป๋าของพี่ลีออนมาให้น่ะครับ พี่รหัสผมบอกให้เอามาให้พี่ลีออนที่นี่ ”
“ อ๋อ! ขอบใจมากนะ เราชื่อสมุทรสินะ…. หลานรหัสพี่ใช่มั้ย? เอากระเป๋ามานี่เลยก็ได้มา! ”
แล้วร่างของอีกฝ่ายที่เป็คนมาเคาะประตู ก็ได้เดินผ่านผมกับพี่ไลอ้อนที่นั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ก่อนหน้าเก้าอี้ของพี่ลีออนไป เ้าตัวเดินเอากระเป๋าไปให้พี่ชายคนโตของผม นี่ผมเพิ่งจะรู้เลยนะว่าพี่ชายผมเองก็รู้จักกับรูมเมทของผมด้วย แถมยังเป็สายรหัสกันอีกเหรอเนี่ย
“ นี่ครับพี่ลีออน ”
“ ขอบใจอีกครั้งนะสมุทร ดีเลย! งั้นพี่ฝากกลับไปบอกพี่รหัสเราด้วยนะว่าเดี๋ยวพี่นัดเลี้ยงสาย นัดวันไหนเดี๋ยวพี่บอกอีกที อีกสองสามวันก็ทำตัวให้ว่างเอาไว้ด้วยล่ะ ”
“ ได้ครับพี่ลีออน ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ”
“ อือ! ”
แล้วบทสนทนาระหว่างพี่ชายผมกับรูมเมทของผมก็ได้จบลง สมุทรมันเตรียมจะเดินออกจากห้องไป แต่ทันทีที่อีกฝ่ายกำลังเดินผ่านผมที่นั่งเก้าอี้อยู่ ผมก็ได้ใช้มือฉวยคว้าจับเข้าที่แขนของอีกฝ่ายเอาไว้ก่อน ทำให้อีกฝ่ายที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถึงกับเซถอยกลับมาจนเกือบจะล้มลงมาทับผมที่นั่งเก้าอี้อยู่ทันที
“ เดี๋ยว! ”
“ อ๊ะ! อะไรของมึงเนี่ยไอ้เลโอ! มึงเล่นบ้าอะไรของมึง! กูเกือบจะล้มหน้าทิ่มแล้วนะ! ” อีกฝ่ายหันมาว่าผมด้วยความโมโห แต่ผมกลับยิ้มออกไปให้อีกฝ่ายแทน
“ มึงเป็…. หลานรหัสพี่ชายกูเหรอ? ”
“ หะ? ” อีกฝ่ายสบถออกมาด้วยความใ ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าพี่ชายคนโตของผมอย่างพี่ลีออน แล้วหันมามองหน้าผม
“ ชิ! นี่พี่ลีออนเป็พี่ชายมึงเหรอเนี่ย? ”
“ ใช่! โลกกลมว่ะ! ”
“ จะกลมหรือไม่กลมก็เื่ของมึง! แต่มึงปล่อยแขนของกูได้แล้ว! กูจะรีบกลับห้อง! ปล่อย! ”
“ เดี๋ยวสิ… กลับพร้อมกัน กูเองก็คุยงานเสร็จพอดี ” ผมบอกออกไป ก่อนจะรีบลุกจากเก้าอี้แล้วใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้จับแขนของไอ้สมุทรไว้ หันไปคว้ากระเป๋าของตัวเองและเตรียมจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับไอ้สมุทรมัน
“ เอ่อ.. เดี๋ยวนะคะ นี่มันอะไรกันคะเนี่ย? ” พี่วีวี่ที่มองดูพวกเราสองคนกำลังฉุดกระชากกันไปมา ก็ได้เอ่ยขึ้นถามพวกเรา
“ ไอ้เลโอ! ปล่อยแขนของกูได้แล้ว! มึงจะจับแขนกูไว้ทำไมเนี่ย! คนเขามองกันหมดแล้ว! ”
“ ไม่ได้หรอก! เดี๋ยวมึงหนีกูกลับก่อนทำไงล่ะ! ”
“ เฮ้อ! มึงเป็เด็กหรือไง กูจะหนีมึงไปไหนได้! ยังไงกูก็ต้องไปเจอมึงที่ห้องอยู่ดีป่ะ! ”
“ ไม่รู้สิ! งั้นก็กลับพร้อมกูนี่แหละ ผมกลับก่อนนะครับพี่ๆ ถ้ายังไงก็ทักไลน์ผมมาได้ตลอดเลยนะครับ ผมไปก่อนนะครับพี่ๆ ไป…. กลับห้องกันสมุทร ”
ผมหันไปบอกลาพี่ๆ ทุกคนในห้องที่ยังทำหน้างงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นโดยที่ไม่ได้สนใจว่าทุกคนกำลังคิดอะไรกันอยู่
“ ไอ้เลโอ! กูเดินเองได้! มึงจะลากกูทำไมเนี่ย! ”
“ อย่าดิ้นน่า! มึงช่วยให้ความร่วมมือกับกูดีๆ หน่อยได้มั้ยวะ! ”
“ มึงนั่นแหละเป็บ้าอะไร! เมื่อตอนเที่ยงก็ทีนึงแล้ว มึงกำลังทำให้ชีวิตของกูมันไม่สงบสุขอยู่นะ ไอ้เลโอ! ”
“ งั้นก็ฝึกไว้จะได้ชิน… เพราะหลังจากนี้กูจะทำให้มึงชินกับการมีกูอยู่ในทุกๆ ที่ ไม่เว้นแม้แต่เวลาอยู่ในห้องด้วยกันแบบสองต่อสอง หึหึ ”
“ ไอ้เลโอ! ไอ้ประสาท!!!! ”
39
