ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 94: จักรพรรดิหวนคืน

ภายในห้องหทัยมังกรที่บัดนี้ว่างเปล่าและเงียบสงบ...

หลินฟานยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ ร่างกายของเขาลอยขึ้นเองโดยไม่ได้ใช้พลังปราณใดๆ มันคือสัญชาตญาณของกายาใหม่... "กายามังกรอสุนีบาตบรรพกาล"!

เขาก้มลงมองฝ่ามือของตัวเอง... ผิวของเขาดูไม่แตกต่างไปจากเดิม แต่เขารู้ดีว่าภายใต้ผิวหนังนั้น... กระดูกทุกชิ้น, โลหิตทุกหยด, และเซลล์ทุกเซลล์... ได้ถูกหลอมสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมดแล้วด้วยพลังแห่งมังกรและสายฟ้าบรรพกาล!
เขากำหมัดเบาๆ...

ครืนนนน!

เพียงแค่การกำหมัด... อากาศรอบๆ ก็บิดเบี้ยวและปริแตก! พละกำลังทางกายภาพเพียงอย่างเดียวของเขาในตอนนี้... ก็อาจจะเทียบเท่าได้กับยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกก่อตั้งแล้ว!

และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือแก่นแท้ทองคำในจุดตันเเถียนของเขา... "แก่นแท้ทองคำจักรพรรดิมังกรอสุนีบาต"! มันไม่ได้เป็นเพียงแหล่งพลังงานอีกต่อไป... แต่มันคือ "จักรวาล" ขนาดจิ๋วที่กำลังหล่อเลี้ยงมังกรอสุนีบาตตัวน้อยที่แหวกว่ายอยู่ภายใน! พลังที่มันสร้างขึ้นมานั้นบริสุทธิ์และทรงพลังเกินกว่าจะจินตนาการได้!
"นี่สินะ... พลังที่แท้จริง"

วิญญาณมังกรบรรพกาลที่ลอยอยู่เบื้องหน้า... จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบ!

"เป็นไปไม่ได้..." เสียงที่เก่าแก่ของมันสั่นเทาเป็นครั้งแรก "เจ้า... เจ้าไม่ได้แค่ 'รองรับ' พลังของข้า... แต่เจ้า 'กลืนกิน' มัน! และยังหลอมรวมเข้ากับสายเลือดของเจ้าเองอีกด้วย!"

"กายาเช่นนี้... พลังเช่นนี้... มันคือกลิ่นอายของ 'จักรพรรดิ' โดยแท้!"

วิญญาณมังกรโค้งศีรษะมหึมาของมันลง... เป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงสุด!

"ข้าเข้าใจแล้ว... เหตุใดจักรพรรดิอสนีถึงได้เลือกเจ้า... ไม่ใช่แค่เพราะเจ้าแข็งแกร่ง... แต่เพราะเจ้ามีศักยภาพที่จะก้าวไปสู่จุดที่แม้แต่เขาก็ยังไปไม่ถึง!"

"ในเมื่อเจ้าได้สืบทอดพลังของข้าแล้ว... ก็จงรับมรดกชิ้นสุดท้ายของข้าไปด้วย!"

สิ้นเสียง... ร่างโปร่งแสงของมังกรก็สลายกลายเป็นจุดแสงสีทองนับล้าน! จุดแสงเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่หน้าผากของหลินฟาน!

มันคือความทรงจำ! คือเคล็ดวิชา! คือความเข้าใจในเต๋าแห่งสายฟ้าทั้งหมดที่มังกรอสุนีบาตบรรพกาลได้สั่งสมมาตลอดชีวิต!

[ติ๊ง! ท่านได้รับมรดก "เคล็ดวิชามังกรอสุนีบาตบรรพกาล"!]

[ติ๊ง! ความเข้าใจในเต๋าแห่งสายฟ้าของท่านได้บรรลุถึงขีดสุด!]

หลินฟานหลับตาลงรับความรู้มหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา...

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง... เขาก็ได้โค้งคำนับให้แก่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า... เป็นการขอบคุณและอำลาครั้งสุดท้าย

บัดนี้... การเดินทางในสุสานได้สิ้นสุดลงแล้ว
เขาหันหลังกลับ... แล้วก้าวเดินออกจากห้องหทัยมังกร

เมื่อเขากลับออกมายังเกาะกระดูกเบื้องนอก... เหล่าผู้พิทักษ์ทั้งหกที่นำโดยหลงอ้าว... ซึ่งกำลังนั่งรออย่างสงบ... พลันลืมตาขึ้นพร้อมกัน!

วินาทีที่พวกเขามองเห็นหลินฟาน...

ทุกคนต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง!

กลิ่นอายรอบตัวของหลินฟานในตอนนี้... มันไม่ใช่กลิ่นอายของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว! แต่มันคือกลิ่นอายที่ "บริสุทธิ์" และ "สูงส่ง" ยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก! มันคือกลิ่นอายของ "มังกรอสุนีบาตบรรพกาล" ที่แท้จริง!

ตุ้บ!

หลงอ้าว... ผู้นำที่หยิ่งทะนงและแข็งแกร่งที่สุด... ได้ทรุดตัวลงไปคุกเข่าข้างหนึ่งโดยไม่รู้ตัว!

ผู้พิทักษ์อีกห้าคนที่เหลือก็คุกเข่าตาม!
นี่ไม่ใช่การยอมแพ้... แต่คือการแสดงความเคารพต่อ "สายเลือด" ที่สูงส่งกว่าโดยสัญชาตญาณ!

"พวกเรา... ผู้พิทักษ์แห่งสุสานมังกร... คารวะ... องค์จักรพรรดิ!" หลงอ้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาด้วยความยำเกรง

หลินฟานมองภาพนั้นอย่างสงบ... เขารู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว

เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้มาเยือนอีกต่อไป... แต่คือ "นาย" คนใหม่ของสถานที่แห่งนี้

"ลุกขึ้นเถอะ" เขากล่าวเสียงเรียบ "หน้าที่ของพวกเจ้าได้สิ้นสุดลงแล้ว"

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังกำแพงพายุที่บ้าคลั่งซึ่งห่อหุ้มเกาะแห่งนี้ไว้...

"ถึงเวลา... ที่ข้าต้องกลับไปแล้ว"

แววตาของเขาเย็นชาลง... จิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจางๆ...

"บัลลังก์เงา... สำนักเมฆาคราม... และหนี้แค้นทั้งหมด..."

"ข้ากลับมาแล้ว"