Pioneer Era

***เจ้าแห่งฮาเร็มสาวยัน [โนอาร์]

“ชิ…”

ฉันเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ ในจังหวะเดียวกับที่ยัยแม่เสือ กลิ้งตัวหลบออกจากวิถีกระสุนที่ฉันปัดทิ้งไปหามัน

ยัยแม่เสือขี้ขโมยดันอึดกว่าที่คิดค่ะ

แถมศัตรูยังโง่เง่าเต่าตุ่นมาก

แทนที่จะเล็งยิงใส่ยัยนี่ตรง ๆ ด้วยปืนทั้งสี่กระบอกของมัน กลับใช้เพียงแค่กระบอกเดียวยิงมาทางฉันแทน

ถามจริงเถอะค่ะ ว่าระหว่างเป้าหมายที่นอนนิ่งเคลื่อนไหวแทบจะไม่ได้ กับอีกคนที่วิ่งร่อนไปทั่วได้อย่างอิสระ เป็นคุณ คุณจะเล็งยิงใครก่อนกันคะ?

ทั้งที่ฉันจงใจหนีออกมายืนห่างตั้งสี่เมตรเพื่อเปิดช่องให้โจมตีใส่ยัยนี่ แต่ศัตรูกลับยังเล็งมาทางฉัน ราวกับว่าฉันไปก่อความแค้นอะไรมาให้ซะอย่างงั้น

ไม่มีอะไรเป็นไปตามแผนของฉันสักอย่างเลยค่ะ!

คิดแล้วมันก็รู้สึกโมโหค่ะ!

“ย๊ากกก! ”

เสียงคำรามของนายท่านไพไรต์ดังลั่นไปทั่วสนามรบ

ร่างสีทองของเขากับพวกพ้องอีกสองคน กำลังพุ่งทะลุผ่านกลุ่มควันฝุ่นที่ลอยคลุ้งจากการยิงปูพรมถล่มของศัตรู

อาวุธในมือของนายท่านเริ่มเปลี่ยนเป็นหอกเล่มยาว แล้วเล็งตรงไปที่หนึ่งในเกราะหุ้มแขนของศัตรู

เป้าหมายคือแกนควบคุมของสิ่งที่ถูกเรียกว่า [โกเลม]

แต่ทว่าการโจมนั้น กลับถูกหลบไปได้อย่างง่ายดาย

เพราะล้อส่วนขาของมันที่ถูกทำลายไปเมื่อกี้ ได้กลับมาฟื้นฟูจนคืนอยู่ในสภาพเดิมไปแล้ว

ฟื้นฟูสภาพได้เร็วปานวอกเลยค่ะ

*บรึ๊ม! *

แต่ทว่ามันก็พลาดท่าโดนกระสุนสายฟ้าของยัยเสือขี้ขโมยเข้าไปเต็ม ๆ เป็นครั้งที่สอง

แผนการก็เหมือนเดิม คือให้พวกไพไรต์เป็นตัวล่อ แล้วใช้โทแพซยิงโจมตี

มาคิดอีกที หากพิจารณาจากการเคลื่อนไหวของศัตรู ที่ถูกแผนเดิมเล่นงานซ้ำได้ถึงสองครั้งแล้ว…

อย่าบอกนะว่า… เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้… จะไม่ค่อยมีประสบการณ์ต่อสู้จริงนะ?

ฉันเงยหน้ามองไปที่เป้าหมายอีกครั้ง

หนึ่งในแขนข้างซ้ายของมันที่ถูกพลังสายฟ้าเป่าใส่ กำลังเผยให้เห็นเรียวแขนเปลือกแข็งสีเลือดที่ซ่อนอยู่ข้างในเกราะหนา

“หึ”

ในตอนนั้นเองที่มีคริสตัลก้อนใหม่ร่วงลงมาจากฟ้า พร้อมกับที่เปลือกบนของบาเรียเปิดเป็นรูโหว่ขนาดเล็กให้มันลอดเข้ามา ก่อนจะปิดตัวเองลง

คริสตัลก้อนนั้นร่วงลงมาที่แขนซ้ายของมันอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ก่อนจะส่องแสงสีฟ้า แล้วฟื้นฟูสภาพเกราะแขนกับปืนใหญ่ที่พึ่งถูกเป่าหายไป ให้กลับคืนมาสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว

แบบนี้ก็ไม่จบไม่สิ้นกันพอดีสิ

ช่วยไม่ได้ แบบนี้ฉันคงต้องลงมือเอง---

“ (อะไรเนี่ย!? ทำไมฉันถึงควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้… นี่เธอ! [โนอาร์ผู้สร้าง] ! ทำไมเธอถึงควบคุมร่างกายของฉันอยู่ได้เนี่ย!) ”

ชิบหาย

ตัวฉันอีกคนดันตื่นขึ้นมาตอนนี้เสียอย่างงั้น...

“ (เอาร่างกายคืนมา!) ”

ไม่ให้ยะ

นี่ฉันทำก็เพื่อตัวเธอเองเลยนะยัยคนอ่อนหัด---

[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตเอเลี่ยนผู้บุรุกที่ห้องควมคุมหลักของยานโนอาร์ ยืนยันตัวตน [ดิวซ์] [เอซ] [สัตว์เลี้ยงของไพไรต์-ควอตซ์] ]

[ตรวจพบผู้ดูแล [กลัทโทนี่ย์] ที่ห้องควมคุมหลักของยานโนอาร์]

[ตรวจพบผู้ดูแล [กรีด] ที่ห้องควมคุมหลักของยานโนอาร์]

[ตรวจพบผู้ดูแล [เอนวี่] ที่ห้องควมคุมหลักของยานโนอาร์]

[ตรวจพบผู้ดูแล [สล๊อต] ที่ห้องควมคุมหลักของยานโนอาร์]

[ตรวจพบผู้ดูแล [ราธ] ที่ห้องควมคุมหลักของยานโนอาร์]

[ตรวจพบผู้ดูแล [ลัซ] ที่นอกเขตเมืองศัตรู]

[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตเอเลี่ยนที่รู้จัก [เยลโล่] ที่นอกเขตเมืองศัตรู]

---อะไรกันอีกเนี่ย?

ทำไมระบบเตือนภัยถึงดังลั่นขึ้นมาต่อเนื่องได้?

ผู้บุกรุก?

แอบลอบเข้ามากันตั้งแต่เมื่อไหร?

แถมยังเป็นกลุ่มคนที่ฉันเคยล้างสมองไป กับพลาดที่จะล้างสมองไปอีกด้วย

คงไม่ใช่มาเพื่อแก้แค้นฉันหรอกใช่ไหม?

แต่ก็ดี เพราะจะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปตามหาตัวให้เมื่อย

แถมยังลับตาคน จะได้จับมาล้างสมองให้สะอาดพร้อมกันทีเดียว โดยไม่ต้องคำนึงว่าจะความแตกทีหลังด้วย

ส่วนยัยลัซ… นิสัยของยัยนี่ออกจะเดายาก เลยไม่รู้ว่าทำไมถึงมาปรากฏตัวอีกครั้งแถว ๆ สนามรบแห่งนี้

“...ไพรด์ ช่วยออกไปต้อนรับแขกหน่อย ส่วนเธอ โนอาร์ผู้อ่อนหัด เธอเองก็ไปช่วยไพรด์อีกคนซะ”

“ (แต่---) ”

“ไม่ต้องมาตงมาแต่เลย! อยากถูกทำลายตัวตนไปด้วยกันทั้งคู่หรือยังไงกัน!? ”

ต้องทำลายศัตรูที่คิดจะมาทำลายพวกเรา

ความอ่อนหัดของเธอ มันจะนำพาไปสู่ความตายนะรู้ตัวไหม?

โชคดีที่ไพรด์ต้องไปสร้างร่างใหม่ที่ถูกทำลายเพราะฝีมือของหุ่นยนต์ที่ชื่อจาวิส เลยทำให้เขาเตรียมตัวอยู่ในยานหลักพอดี

แถมเจ้าหมอนี่ดูจะให้ความเคารพฉันมากเสียด้วย

ส่วนโนอาร์ผู้อ่อนหัด ถึงจะมีนิสัยอ่อนหัด แต่ก็ถือว่าฉลาดและสู้เก่งเหมือนกับตัวฉัน

เพราะยังไงเธอก็คือตัวฉันเองนั่นละ

"เธอนะ รีบไปต้อนรับแขกของพวกเราได้แล้ว"

งานนี้คิดว่าถ้าไม่เห็นโลงศพคงไม่หลั่งน้ำตา

บังอาจมาบุกรุกในเวลานี้ อย่าคิดว่าจะรอดชีวิตกลับออกไปได้เชียวละ

หุ หุ หุ~

***

***คนติดเมีย [เอซ]

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…

ยัยกรีดมีพี่น้องเยอะจริง ๆ

แต่สามในห้ากลับมีดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ชีวิต

เป็นเพียงแค่หุ่นยนต์ไร้จิตใจผิดกับกรีดหรือสล๊อต

“ยะ ยะ ยะ… แย่แล้ว! ดูเหมือนว่าโนอาร์จะรู้ตัวแล้วค่ะ ว่าพวกเราอยู่ในนี้!? ”

กรีดพูดด้วยสีหน้าที่วิตกกังวลเป็นอย่างมาก

คงตรวจจับได้จากคลื่นสัญญาณอะไรสักอย่างสินะ?

เป็นหุ่นยนต์มันก็ได้เปรียบตรงนี้เนี่ยแหละ

สถานการณ์ปัจจุบันของพวกเรา คือกำลังลอบเข้ามาอยู่ภายในยานรบโบราณที่น่าตื่นตาตื่นใจ

เทคโนโลยีที่ไม่เคยเห็น ภาษาเก่าแก่ที่ตีความอ่านยาก และกลิ่นอายของความเก่าแก่ที่น่าหลงไหล

เป็นบรรยากาศที่ทำให้แม้แต่คนไม่สนใจในเรื่องการสำรวจอย่างผม ยังสามารถรู้สึกสนใจขึ้นมาได้

ถ้ายัยลี่มาด้วย คงได้วิ่งวุ่นไปทั่วยานจนลืมวัตถุประสงค์แรกไปอย่างแน่นอน

สาเหตุที่พวกเรามาอยู่ในยานลำนี้ นั่นก็เพราะยัยกรีดคนเดียวเลย

หลังจากที่พวกยัยลี่จัดการยัยแมลงยักษ์ ผมก็นึกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบไปแค่นั้น เพราะไม่มีคนคอยออกคำสั่งมาตามล่ายัยกรีดอีกต่อไปแล้ว

แต่กลายเป็นยัยแฟต เพื่อนของยัยลี่ ดันพูดชี้นำไม่เข้าท่าใส่ยัยกรีดซะอย่างงั้น

มันมาพูดต่อหน้ายัยกรีดอย่างจงใจว่า “อีกเดียวโนอาร์คงบุกเข้ามาทีนี่ ถ้ามีแผนลอบโจมตียานหลักได้ก็น่าจะดี เพราะไม่อย่างงั้น คงได้ถูกโนอาร์คนนั้นจับตัวไปแน่ ๆ ”

พอถูกพูดแบบนั้นใส่ ยัยกรีดก็ยื่นนิ่งไปราวห้านาที ก่อนจะเอยปากว่า “ฉันพอจะมีวิธียึดยานของโนอาร์ค่ะ! ”

เลยเป็นที่มาของแผนลอบโจมตียานหลักโนอาร์ด้วยทีมขนาดเล็กที่ประกอบไปด้วยหุ่นยนต์ลึกลับโบราณ กับพวกเราสองพี่น้อง และงูชวนน่าสงสัยอีกหนึ่งตัว

พูดตามตรงนะ ผมโกรธมาก

ทำไมเพื่อนของยัยลี่ถึงไม่ไปใช้พวกทหารหรือมืออาชีพกันฟะ?

หรือว่าเพราะพึ่งขึ้นมามีอำนาจ เลยยังไม่กล้าใช้คน แล้วหันมาใช้คนที่ใช้ง่ายกว่าอย่างเพื่อนตัวเอง?

ดิวซ์เองก็ใจดีเกินไป พอถูกข้อร้องมา ก็ตบปากรับคำไปเสียอย่างงั้น

ทั้งน้องสาวก็ดี ทั้งยัยกรีดก็ดี

ทั้งสองคนช่วยกรุณาอย่าทำให้พี่ชายคนนี้เป็นห่วงมากนักจะได้ไหม?

“สล๊อต ฝากเรื่องป้องกันทีค่ะ คิดว่าทันทีที่เปิดประตูบานนี้ คงจะมีการโจมตีสวนเข้ามาแน่นอนค่ะ! ”

“ZZzz….”

กรีดหันไปพูดกับยัยหมาป่าตัวเล็กจอมขี้เกียจ

ผมเห็นยัยนี่มักตัวติดกับคนที่ชื่อ [เพกมาไทต์] ตลอดเวลา

แต่เหมือนงานครั้งนี้จะมีเหตุผลส่วนตัว เธอเลยขอแยกตัวจากยัยกระต่ายดำคนนั้นมาพร้อมกับพวกเราด้วย

“เตรียมรับมือ! ”

กรีดพูดเตือนทุกคนด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด

ยัยนี่เองก็ดูจริงจังกว่าทุกครั้งเลยแฮะ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคนที่ชื่อโนอาร์มาก ก็เป็นเพราะเกลียดมาก เลยทำให้เธอดูจริงจังอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่ไม่จำเป็นต้องกลัวหรอกนะ

เพราะผมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอตายไปจากผมเป็นอันขาด!

ประตูผิวเรียบสีขาวตรงหน้าเริ่มแตกเป็นเมล็ดข้าวโพดขนาดเล็ก ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในช่องว่างระหว่างผนังที่อยู่รอบบานประตู

เส้นทางเชื่อมต่อเข้าไปสู่ห้องควบคุมหลักได้เผยปรากฏขึ้นตรงหน้า

มันเป็นเส้นทางตรงยาวที่มีเส้นแสงสีแดงบาง ๆ วิ่งอยู่บนผนัง ขนานไปกับเส้นทางเดินนี้

ดูยังไงก็ชวนน่าสงสัย

คงไม่ใช่ว่าทันทีที่เดินเข้าไป จะมีแสงเลเซอร์ยิงออกมาจากเส้นแสงพวกนั้นเพื่อแยกส่วนพวกเราเป็นชิ้น ๆ หรอกนะ?

“จะ… จะทำยังไงดีเอซ? คือ… ฉันลืมไปว่ามันมีกับดักติดตั้งเอาไว้อยู่งะ! ”

ตรูว่าแล้วไง

ว่าแต่หุ่นยนต์โลกไหนมีการหลงลืมกันได้ฟะ...

“งั้นเอาแบบนี้สิค่ะ พี่ ทุกคน ถอยไปข้างหลังหน่อย”

น้องสาวสุดรักของผมเอยด้วยความมั่นใจ แล้วเดินตรงเข้าไปในทางเดินที่น่าจะเต็มไปด้วยกับดัก

เธอเหยียบเข้าไปในเส้นทางสีขาว แล้วยกเคียวสีดำด้วยมือทั้งสองข้างขึ้นสูง

ออร่าสีดำกำลังแผ่กระจายออกมาจากเคียวรังสีเล่มนั้น

อย่างน้องดิวซ์สุดที่รักของพี่ชายคนนี้ คงต้องมีวิธีฉลาด ๆ ในการแก้กับดักอยู่ภายในใจแล้วสินะ?

ถ้าเป็นผม ผมจะใช้วิธีตัดผนังบางส่วนออก แล้วตัดสายไฟที่เชื่อมกับระบบกับดักทิ้ง หรือไม่ก็ให้กรีดแฮกปิดการทำงานของมันไปแทน

“วิธีแก้กับดักที่ดีที่สุด คือการพังแม่มไปทั้งเส้นทางเลยค่ะ! ”

เฮ้ย…?

ว่าแล้วเธอก็ฟันเคียวลงไปที่ผนังทางซ้ายและขวา

กระแสไฟฟ้าจำนวนมากแฉลบออกมาจากผนังที่ถูกกรีดออก ประหนึ่งเป็นหยาดเลือดที่ไหลรินทะลักออกมาจากบาดแผล

น้องสาวของผมวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับทำลายเส้นทางเดิน อย่างไม่หยี่ระต่อความพินาศที่เกิดขึ้น

คุณน้องเล่นพังมันจนพินาศยับเลยละ

“ปลอดภัยแล้วค่ะ ไปกันต่อเถอะ! ”

ดิวซ์น้องรักหันมาโบกมือด้วยรอยยิ้มจากอีกฟากของทางเดิน

“อะ...อืม…”

ไม่อยากจะเชื่อว่าน้องสาวผู้น่ารักจะมีสมองกล้ามได้ขนาดนี้เลยแฮะ...

***

มันคือห้องโถงทรงกลมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเศษซากของเมล็ดสีขาวกองเต็มพื้นห้อง

ฝ้าเพดานนั้นสูงสุดลูกหูลูกตา จนไม่อาจแม้แต่จะมองเห็นจุดสิ้นสุดของมันได้

ที่ทิศทั้งเจ็ดของทรงกลม จะมีแท่นขนาดสี่เมตรวางเอาไว้ พร้อมกับป้ายสีทองที่สลักด้วยภาษาโบราณของชนเผ่าท้องถิ่น

บางทีมันคงเป็นแท่นเคลื่อนย้ายมิติ เหมือนกับที่พวกเราใช้ลอบบุกเข้ามาภายในยานลำนี้

ตอนนั้นถ้าไม่ได้กรีดช่วยแฮกระบบแท่นวาร์ปของเตาสุริยะที่ 8 ซึ่งติดตั้งอยู่ใกล้เมือง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะใช้วิธีไหนแอบลอบเข้ามาที่นี่

“ห้องควบคุมต้องใช้แท่นนั้น แต่ต้องมีใบผ่านทางถึงจะเปิดใช้งานได้ รบกวนขอเวลาสักห้านาทีเพื่อแฮกระบบนะ”

กรีดชี้ไปที่แท่นวาร์ปซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูที่พวกเรากำลังยืนอยู่

“ได้ ระหว่างนั้นจะเฝ้าระวังหลังให้เธอเองกรีด”

“Zzzz…”

“ [รับทราบ… ทำการปกป้องกรีด...] ”

*ฟ่อ~*

พวกเราทั้งเจ็ดคนกับอีกหนึ่งตัวเริ่มเดินเข้าไปในห้องโถงอย่างระมัดระวัง

จะว่าไป ทำไมไอเจ้างูตัวนี้ถึงมาติดน้องสาวของเรากันได้เนี่ย?

ไม่ใช่ว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าคนที่ชื่อไพไรต์หรอกหรือยังไง?

“กระผมคงให้พวกท่านทำอะไรตามอำเภอใจไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วละครับ”

“ใคร!? ”

ผมรีบโจมตีไปที่ต้นเสียง

เสียงนั้นดังมาจากฝ้าเพดานที่สูงลิบเหนือหัวของพวกเรา

วัตถุทรงไข่ลูกหนึ่งบินทะยานออกมาจากกระเป๋าที่ห้อยติดกับเข็มขัดตรงเอว

ด้วยความเร็วและมวลของมัน จึงทำให้มีความรุนแรงไม่แพ้ลูกปืนใหญ่

ผมมองการโจมตีของตัวเองที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะถูกกลืนหายไปในแสงสว่างที่ส่องมาจากฝ้าเพดาน

ไม่มีเสียงปะทะ

ไม่มีเสียงของการทำลาย

ไม่มีเสียงของความเจ็บปวด

ดูเหมือนว่าจะโจมตีพลาดเป้า…

เหนือขึ้นไปหลายสิบเมตร ที่ตรงนั้นมีเงาขนาดเล็กปรากฏอยู่

เงานั้นมีขนาดใหญ่โตขึ้น จนเริ่มเห็นได้ชัดเต็มสองตา

สิ่งนั้นคือ [พ่อบ้าน]

เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ค่อนไปทางเข้าสู่วัยชรา

สวมชุดพ่อบ้านสีดำสนิทเรียบร้อย มีผมสีเงินหวีเรียบ มีหนวดเคราขนาดเล็กประปรายพอให้รู้สึกถึงความน่าเกรงขาม

“นั่นไพร์ดหรือ!?! ”

“ใช่ครับ กระผมคือหุ่นยนต์พ่อบ้านหมายเลข [1412 (S) ] ผู้ดูแลเตาสุริยะหมายเลข 2 [ไพรด์] ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับคุณกรีด คุณสล๊อต รวมไปถึงเหล่าพี่น้องผู้ไม่ได้ความที่ถูกล้างสมองไป”

"... ไม่จริง แม้แต่ไพรด์เองก็ถูกโนอาร์ล้างสมองไปด้วยเหมือนกันหรือเนี่ย!? ”

กรีดมองไปที่ไพรด์ด้วยความหวาดกลัว

ขาของเธอสั่นเทาราวกับพร้อมที่จะทรุดลงไปกองกับพื้นได้ทุกเวลา

“ไม่เลยครับ กระผมยังเป็นตัวตนของกระผมอยู่ และเจ้านายเพียงหนึ่งเดียวของกระผมคือท่าน [ไพไรต์] กระผมต่างหากที่อยากถามคุณกรีดกับคุณสล๊อต ว่าทำไมพวกคุณถึงทรยศนายท่าน? ทำไมถึงทรยศต่อผู้ที่สร้างพวกเรา? เหตุใดถึงทอดทิ้งแล้วหันคมเขี้ยวกลับมาสู่ยานโนอาร์ของพวกเรากันละครับ? ”

“อึ๊ก!?! ไม่ใช่! นั่นนะ.! ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องทุกคนจากโน---”

“ถึงโนอาร์จะเงียบไม่กล้าบอกผม แต่กระผมพอจะเดาเรื่องที่โนอาร์ทำกับพวกท่านได้อยู่ครับ แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด มันก็ไม่ควรใช่เหตุผลที่พวกเราต้องมาทรยศต่อเจ้านายครับ โนอาร์คือระบบหลักที่ดูแลทุกชีวิตของเผ่า ดังนั้นถ้าหากว่ามีใครที่สูญเสียซึ่งเจตนารมณ์ดั้งเดิม โนอาร์ย่อมมีสิทธิ์ที่จะเข้าชำระล้างระบบเพื่อบันทึกข้อมูลการทำงานใหม่ครับ”

ไอหมอนี่พูดมีเหตุผลจนรู้สึกน่ากลัวเลยวุ้ย

“ไพรด์… ได้โปรด เห็นแก่พวกเรา ช่วยเปิดทางเถอะนะ”

“ไม่ครับ กระผมมีความภาคภูมิใจของตัวเอง จะไม่ยอมทำสิ่งที่เป็นการทรยศต่อเจ้านาย หรือทรยศต่อผู้สร้าง เพียงเพราะเหตุผลหรือจริยธรรมส่วนตัวหรอกครับ”

กรีดถึงกับเงียบและไปต่อไม่ถูก

แต่ยิ่งฟังการสนทนา ก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าพวกนี้ไม่ใช่หุ่นยนต์มากขึ้นไปทุกที

ไม่ว่าจะความภาคภูมิใจอันไร้สาระของมัน หรือความรู้สึกที่มีต่อพี่น้องของกรีด

นี่มันเป็นความรู้สึกแบบที่มนุษย์มีกันชัด ๆ

“แต่ไพรด์ ทั้งที่นายรู้ด้วยตัวเองว่าโนอาร์โหดร้ายขนาดนี้แล้ว นายยังจะ---”

“พอเถอะกรีด มันเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเจ้านี่คือศัตรู”

ถ้าปล่อยความยาวสาวความยืด จะยิ่งเป็นผลเสียกับทางนี้

สู้จัดการมัน แล้วตีฝ่าไปตรง ๆ เลยจะดีกว่า

“ไม่! ”

แต่ทว่ากลับถูกยัยกรีดห้ามเอาไว้ซะอย่างงั้น

“ไพรด์ที่ใช้โมเดลหุ่นรุ่น [1412 (S) ] นะ คือรุ่นสงครามที่ต่อสู้เก่งที่สุดในหมู่พี่น้องของพวกเราเลยนะเอซ! ”

***

ไม่มีใครรู้ความจริงของไพรด์

“ (อืม… โนอาร์ทำอะไรกับพวกเขาไปกันนะ?) ”

ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ (แต่ดูจากดวงตาที่เหม่อลอยของอีกสามคน ประกอบกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของโนอาร์ที่พบ… คงมีการล้างสมองเกิดขึ้นกระมั้ง?) ”

แต่ไพรด์นั้นฉลาดพอที่จะคาดเดาจากหลักฐานแวดล้อมเพียงน้อยนิดที่มีอยู่ได้

และยิ่งเขายืนยันด้วยบทสนทนาล่อเป้ากับกรีด ก็ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดเอาไว้นั้น มันถูกต้อง

“ (โนอาร์… นี่เธอกล้าล้างสมองพี่น้องกันเองจริง ๆ หรือเนี่ย?) ”

ถ้าหากว่าเป็นคนปกติคงรู้สึกหวาดกลัวต่อโนอาร์ไปแล้ว

แต่ทว่ากับไพรด์นั้น

“ (หึ หึ หึ เยี่ยมไปเลย!) ”

เขากลับยิ่งปิติยินดียิ่งกว่าเดิม

นั่นเป็นเพราะ

“ (ถ้าติดตามโนอาร์ละก็ เราก็จะสามารถให้เธอช่วยล้างสมองของหุ่นยนต์ที่ชื่อจาวิส ให้ตกมาเป็นภรรยาของกระผมได้!) ”

เขายังไม่คิดยอมแพ้เรื่องของจาวิสนั่นเอง

เขาไม่คิดจะบอกใครถึงความต้องการของตัวเอง

แม้แต่กับโนอาร์ เขาก็ไม่ยอมพูดว่าเขารู้ความลับแล้ว จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องไปขอร้องเธอเพื่อให้ได้มาซึ่งจิตใจของจาวิส

“ไม่ครับ กระผมมีความภาคภูมิใจของตัวเอง จะไม่ยอมทำสิ่งที่เป็นการทรยศต่อเจ้านาย หรือทรยศต่อผู้สร้าง เพียงเพราะเหตุผลหรือจริยธรรมหรอกครับ”

เขาพูดโกหกพี่น้องของตนเองอย่างหน้าตาย เพื่อปกปิดความต้องการของตัวเองเอาไว้

เขาไม่อยากให้โนอาร์พ่ายแพ้ในศึกนี้

เพราะถ้าพ่ายแพ้ เขารู้ตัวดีเลยว่าจะไม่มีวันได้ครอบครองจาวิส หุ่นยนต์ที่เขามีความรักให้

ไม่มีหรอกซึ่งศักดิ์ศรี

ไม่มีหรอกซึ่งความจงรักภักดี

ไม่ได้เกี่ยวกับความยึดมั่นต่อคำสั่งที่ได้รับมาแต่อย่างใด

มันก็เพียงแต่ความต้องการอันบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่ภายในจิตใจของเขา

มีเพียงแค่นั้น…