มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เมื่อมีอะไรเกิดขึ้นแล้วมีคนมาจับจ้องมองดูถือว่าเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะเรื่องชาวบ้าน ตราบเท่าที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองมันมักจะดีเสมอที่จะมีละครฟรี ๆ ให้ดู

หวางหยานนั่งร้องไห้อย่างเสียอกเสียใจบนพื้น คนดูต่างชี้มาที่เธอ ราวกับกำลังสนุกกับการดูลิงที่สวนสัตว์ คนที่มักจะหยิ่งเสมออย่างถังฉวนตอนนี้กุมท้องตัวเอง พยายามหลบหน้าหลบด้วยความอับอายอย่างที่สุด แต่มันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

มันทำได้แค่กระซิบที่หูของภรรยาว่าขอโทษ พยายามคะยั้นคะยอให้ภรรยากลับเข้าห้อง แต่หวางหยานไม่คำนึงถึงหน้าตาของเธอกับสามีอีกต่อไป เธอยังคงนั่งอยู่บนพื้นร้องไห้เสียงดังลั่นตึก ในบางเขตทางเหนือผู้หญิงป่าเถื่อนแบบนี้มักจะมีให้พบเห็นอยู่เสมอ

“มีเรื่องอะไรกันแค่ไม่อยู่แป๊บเดียว นี่มันปีใหม่แล้วเหรอ?” หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ เขาได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก เหมือนมีคนร้องไห้ในงานศพเขาจึงรีบออกมาดู

เมื่อชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสีฟ้าเข้ามาในฉาก สายตาของหลี่นากับซูจีสว่างขึ้นทันที สวมเครื่องแบบสีเดียวกันกับถังฉวนพวกเขาเหมือนกับเป็นพวกเดียวกัน ความแตกต่างเดียวของพวกเขาคือเครื่องแบบของฉินเฉา

“ฉินเฉาไอ้ลูกสำส่อน!” หวางหยานผู้ที่กำลังถามหาความตายเมื่อกี้ ทันใดนั้นก็กระโดดออกมาด่าฉินเฉา “แกรีบ ๆ พายัยผู้หญิงเลวนี่กลับไป มาทางไหนออกไปทางนั้นเลยนะ แกก็ระวังเอาไว้เถอะ ระวังจะติดเชื้อเน่า ๆ!”

“ห๊า” ฉินเฉาเกาหัว สับสนกับหวางหยานที่กำลังกรีดร้องเหมือนคนบ้า

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอน่ะ หรือว่าเธอกินยาผิด?”

ฉินเฉาถามคุณนายน้อยที่อยู่ข้างเขา เธอส่งยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า

“ไม่มีอะไร พวกเราก็แค่คุยเกี่ยวกับปัญหาการศึกษา มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายหรอก”

จากนั้น สาวสวยนางนี้ก็อิงแอบร่างกายฉินเฉาอย่างใสซื่อ แล้วพูดอย่างอ่อนหวานกับหวางหยาน

“พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน พวกเราเหมาะสมกัน ป้าเอาเวลาไปดูแลสามีป้าเถอะ ฉันได้มาว่าฝีมือบนเตียงเขาแย่มาก แถมยังไม่ยอมใส่ถุงยางอีก ป้าก็ระวัง ๆ ตัวเองหน่อยแล้วกัน”

“อะไรนะ!” ร่างเธอกระตุกเหมือนถูกฟ้าผ่าหวางหยานยังนิ่งอยู่ แต่สามีของเธอถึงกับอึ้งแล้วรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน

“เธอพูดเรื่องอะไร ฉันใส่ถุงยางทุกครั้ง!”

“อ๋ออออ ๆ ๆ อย่างนี้นี่เอง” ซูจียิ้มนี่เป็นรอยยิ้มที่ฉินเฉาคุ้นเคย เสมือนกับรอยยิ้มของโรซี่ แม้แต่ฉินเฉาก็ยังสับสนว่าซูจีกับโรซี่จริง ๆ แล้วอาจเป็นพี่น้องกัน?

เสียงดังโหวกเหวกไปทั่วทั้งโถงทางเดิน ทุกคนสามารถเข้าใจสิ่งที่เกี่ยวข้องกันได้ ถังฉวนคนนี้ไปที่สถานที่อย่างว่าจริง ๆ ยิ่งกว่านั้น เขาก็ใช้ถุงยางป้องกันเหมือนกัน

“เจ้าคนหน้าไม่อาย คุณไปที่แบบนั้นจริง ๆ!” หวางหยานกรีดร้องออกมาเสียงดังแล้วพุ่งเข้าไปตบตีถังเบียร์เคลื่อนที่อย่างถังฉวน

“ฉันไม่ทนกับนายแล้ว หย่า! ต้องหย่า!” หลังจากหวางหยานตีท้องของถังฉวน เธอก็เดินลงบันไดไปหน้าถังฉวนขาวซีด คำหย่านี้เป็นเรื่องแย่จริง ๆ สำหรับประวัติ

แล้วชายคนนี้ทันใดนั้นก็พุ่งตามไปจับภรรยา เหล่าคนดูเริ่มแยกย้าย ทุกคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างตื่นเต้น ดูเหมือนจะยังมีปาร์ตี้นินทาสำหรับคืนนี้

ฉินเฉาเข้าใจว่าหวางหยานคนนี้ต้องหาเรื่องซูจีแน่นอน ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมใคร แม้แต่ฉินเฉายังต้องยอมเธอ คู่รักคู่นั้นจะสู้กับเธอได้ยังไง?

ซูจีปล่อยแขนฉินเฉา หลังจากมีความรู้สึกร่วมกับเรื่องนี้ เขาก็กระแอมไอออกมา

“คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมคนพวกนั้นพูดจากับคนไม่ดี แต่คุณกลับไม่โกรธเลย”

“โกรธไปทำไม?” ซูจีแสดงท่าทีออกมา ตอบว่า “ยิ่งโกรธก็ยิ่งทำให้พวกเขามีความสุข ต้องใจเย็น ๆ พวกเขาใส่ร้ายฉัน ๆ ก็จะทำให้พวกเขาเสื่อมเสีย แล้วมาดูกันว่าใครมันจะอำมหิตมากกว่ากัน”

ฉินเฉาอดยกนิ้วโป้งให้หญิงสาวนางนี้ เป็นคนดุเดือดเผ็ดมันจริง ๆ เธอจัดการกับถังฉวนข้าราชการสำนักงานอัยการอย่างเหี้ยมโหด ใส่ร้ายป้ายสีจนภาพลักษณ์ของเขาไม่ต่างจากอึรดกางเกง ต่อหน้าฝูงชนคราบความอับอายในครั้งนี้ไม่สามารถลบได้ตลอดชีวิต

“พี่สาวคนนี้เป็นใคร?” ในที่สุดหลี่นาก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เธอเดินออกมาจากห้องของเธอ มายืนตรงข้ามฉินเฉาอย่างมีเสน่ห์ “พี่ฉินเฉา นี่เพื่อนพี่เหรอ?”

สาวน้อยนางนี้ค่อย ๆ สืบอย่างระมัดระวังโดยไม่ใช้คำว่า ‘แฟน’ แต่ใช้คำว่า ‘เพื่อน’ แทน

คิ้วซูจีขมวดเล็กน้อย แม้แต่ฉินเฉาก็ไม่คิดมาก่อนเธอสามารถบอกได้เลยว่าความรู้สึกที่หลี่นามีต่อฉินเฉาไม่ธรรมดา

“นี่เพื่อนร่วมงานของพี่” แม้เขาอยากจะบอกว่า ‘นี่คือภรรยาของพี่’ แต่ฉินเฉาไม่มีความกล้าพอได้แต่บอกความจริงไป

แต่เขาไม่คิดว่า เมื่อเขาบอกอย่างนี้หลี่นากลับผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด

“เดี๋ยวผมลงบันไดไปเอาจักรยานมาก่อนนะ” แม้ว่าจักรยานจะอยู่ในแหวน แต่เขาไม่อยากทำให้ทุกคนตกใจ ดังนั้นเขาจึงต้องแสร้งเป็นว่าไปเอาจักรยาน “ทั้งสองคนคุยกันไปก่อนก็แล้วกันนะ ผมจะตะโกนบอกถึงตอนนั้นคุณค่อยลงมา”

เมื่อพูดเสร็จเขาก็ลงบันไดไป แสร้งทำเป็นไปเอาจักรยาน

ในตอนนี้เองซูจีเดินเข้าไปหาหลี่นาเธอค่อนข้างสูง น่าจะซักราว 170 เซนติเมตร ส่วนฉินเฉาสูง 175 เซน แต่ถ้าเธอใส่ส้นสูงเธอก็จะสูงพอ ๆ กับเขา โชคดีที่เขาเข้าขั้นก่อกายาทำให้ร่างกายที่หยุดการพัฒนากลับสามารถสูงขึ้นได้อีกตอนนี้เขาสูง 178 เซน เมื่อพวกเขายืนข้าง ๆ กันพวกเขากลับดูคล้ายคู่รักกันจริง ๆ

หลี่นาเตี้ยกว่านิดหน่อยเธอสูงแค่ 160 เซน อยู่ระดับหัวของซูจีเท่านั้น

“น้องสาวเธอน่ารักจริง ๆ! เรียนม.ต้นที่ไหนเหรอ?”

“ฉันเรียนม.ปลายแล้ว! แล้วก็ไม่ใช่น้องสาวเธอด้วย!” อยู่ ๆ หลี่นาก็ระเบิดความโกรธออกมา หน้าอกของเธอยื่นแอ่นเงยหัวขึ้นมองซูจี แต่อีกคนกลับเอาแต่ยิ้ม เหมือนเธอไม่สนกับท่าทางก้าวร้าวของเธอเลย

เธอเทียบหน้าอกของเธอกับซูจี แต่พบว่าของเธอเล็กกว่ามาก ซึ่งทำให้หลี่นาเสียความมั่นใจไปพอสมควรทีเดียว ถึงอย่างนั้นเธอยังคงยืนยันที่จะพูดว่า “คอยดูนะ ฉันจะเอาพี่ฉินเฉาของฉันคืนมา!”

ซูจีหัวเราะเมื่อเห็นว่าฉินเฉามีคนชอบเขาอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ยังบ่นว่าโสดอยู่ทุกวัน แม้ว่าเขาจะมีน้องสาวข้างบ้านที่น่ารักขนาดนี้ เหมือนเขาจะไม่สังเกตว่าเขาก็มีเสน่ห์เหมือนกัน

อย่างไรก็ตามซูจีรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย เธอไม่พูดอะไรแค่ลูบหัวหลี่นา จากนั้นหันหลังเดินลงบันไดไป

“ฉันเองก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ!” หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ซูจีก็หันกลับมาแล้วปล่อยหมัดเด็ดใส่หลี่นา หลี่นาชักสีหน้าขึงขังการเผชิญหน้าของทั้งคู่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

“เร็วซี้ พวกเราสายแล้ว!” ฉินเฉากำลังนั่งอยู่บนจักรยาน โบกไม้โบกมือเร่งให้ซูจีรีบมาแล้วพูดว่า “เจ้านายเร็ว ๆ หน่อยสิขอรับบบ ผมกลัวถูกตัดเงินเดือน!”

ฉินเฉาไม่รู้ว่าที่ระเบียงสองสาวได้เปิดศึกกัน

“รู้แล้ว ๆ!” ซูจีรีบวิ่งขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายกอดเอวฉินเฉาไว้

“ปั่นเร็ว ๆ เข้าเถอะ!” ทันใดนั้นซูจีก็ร้องออกมา “เมื่อคืนฉันฝันว่าจักรยานนี้บินได้! ฉินเฉาให้ฉันดูจักรยานบินหน่อย!”

“งั้นก็ฝันเอาแล้วกัน!” ฉินเฉากลอกตาคิดว่า ‘มันไม่ใช่ฝัน’ เขารีบปั่นจักรยานตรงไปที่โรงเรียนกวงหยวนกลางวันแสก ๆ พร้อมกับสาวสวยซ้อนท้าย เขาไม่กล้าจะปั่นมันบนหลังคา

เขาปั้นเหมือนคนธรรมดาทั่วไป จากนั้นก็มาถึงจุดหมายในอีก 20 นาที ต่อมา

ตอนนี้ยามรักษาความปลอดภัย กำลังปฏิบัติหน้าที่ตรวจตรานักศึกษาที่มาสายอย่างละเอียด ฉินเฉาคล้ายติดบ่วงคิดในใจว่า ‘พวกนี้ทำงานขยันขันแข็ง รับผิดชอบหน้าที่ได้ดีจริง ๆ ’

“ปั่นไปเลย ฉันรู้ทางลัด!”

ซูจีรีบตบหลังฉินเฉาชี้ไปที่มุมหนึ่งของกำแพง

ซูจีสามารถบอกได้ว่าเธอรู้จักพื้นที่นี้เป็นอย่างดี ฉินเฉาปั่นจักรยานไปตามทางที่ซูจีบอก ปั่นไปที่มุมหนึ่งของกำแพง เขาไม่คิดว่ากำแพงส่วนนี้ค่อนข้างเตี้ย บางคนสามารถปีนข้ามไปได้โดยมีบางสิ่งช่วย

“ช่วยหน่อย ฉันจะเข้าไปก่อนจากนั้นนายค่อยตามไป!” ซูจีพูดเธอกระโดดลงจากจักรยานแล้วพูดกับฉินเฉา

“ปีนได้เหรอ?” ฉินเฉามองไปที่กำแพง แม้มันจะไม่สูงมาก แต่ก็สูง 2 เมตรได้ สำหรับผู้หญิงมันค่อนข้างยาก

“ไม่เป็นไรน่า!” ซูจีไม่สนเสียงเตือนฉินเฉา “ฉันเป็นนักกีฬาโรงเรียนนะ! มา อย่าเสียเวลาเลย!”

ฉินเฉาช่วยไม่ได้ เขาปล่อยจักรยานพิงกำแพง จากนั้นหันหลังพิงกำแพงย่อตัวลงเอามือประสานเป็นวงไว้ข้างหน้า

“พร้อมยัง ฉันจะไปแล้วนะ!” ซูจีบอก จากนั้นเธอกระโดดก้าวไปที่มือของฉินเฉา เสื้อสีแดงบาง ๆ ของเธอกระพือไปมา เธอปีนขึ้นกำแพงอย่างง่ายดาย

จากนั้นเธอหมุนตัวข้ามกำแพงไป ทำให้ฉินเฉาหยุดนิ่ง ผู้หญิงคนนี้ต้องซนมากแน่ ๆ ตอนเป็นเด็ก

“ซะ ซู อาจารย์ซู?” ฉินเฉาไม่รู้ว่าอีกด้านของกำแพงก็มีอีกคนที่ตกใจอยู่

“อ้าวคุณหวัง” อีกคนที่ตกใจคือกระบองไฟฟ้าหวัง ชายคนนี้ใส่เครื่องแบบแล้วถือกระบองไฟฟ้ามาตรฐาน มองดูซูจีกระโดดลงมาจากกำแพงอย่างงง ๆ

เขาหดหู่ใจ วันนี้เขาต้องการหยุดนักศึกษาที่ปีนกำแพง ไม่คิดว่าจะจับปลาตัวใหญ่ได้ แถมเป็นนางเงือกซะด้วย ซูจีคนนี้แม้เปลือกนอกจะเป็นแค่อาจารย์ธรรมดา แต่ขณะเดียวกันเธอก็เป็นน้องสาวผู้อำนวยการด้วยเช่นกัน แถมเธอยังเป็นผู้อำนวยการกิตติมศักดิ์ ไม่สามารถแตะต้องได้

“ระวัง ระวังหน่อย พื้นมันลื่น” กระบองไฟฟ้าหวังก้มหัวพูดกับซูจีอย่างเคารพ

“รอก่อน ยังมีอีกคน”

ในตอนนั้นอีกด้านของกำแพง ฉินเฉาเก็บจักรยานไว้ในแหวน หลังจากนั้นย่อเข่าแล้วกระโดดข้ามกำแพง 2 เมตรในครั้งเดียว

ทันใดนั้นก็มีเงาดำ ๆ กระโดดลงมา ทำให้กระบองไฟฟ้าหวังศึกตกใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดก็จับนักศึกษาได้แล้วเขาก็จะได้หน้า บางทีอาจได้ตำแหน่งคืน เตะเจ้าเด็กฉินเฉาออกจากสำนักงาน

อย่างคำที่ว่า ‘เสือสองตัวอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้’ มันเพิ่งคิดชื่อฉินเฉาไป ทันใดนั้นเขาก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

“นักศึกษาเอาบัตรของนายออกมาให้ฉันดูบัดซบ ทำไมเป็นแก?”

กระบองไฟฟ้าหวังอึ้งไปเลย วันนี้เขาหมอบอยู่ตรงนี้มาหลายชั่วโมง จับได้แค่สองคน ‘หนึ่งเป็นน้องสาวผู้อำนวยการ อาจารย์พละ แตะต้องไม่ได้’

‘อีกหนึ่ง มาจากทางเข้าโรงเรียนผิด! เขาไม่ได้เข้าที่ทางเข้า เขาแค่สำเร็จในการหาข้อผิดพลาดของเจ้าเด็กนี่ แต่ปัจจุบันเจ้าเด็กนี่เป็นหัวหน้ามันเอง ซึ่งมันก็แตะต้องไม่ได้อีกเหมือนกัน’

“ไม่เลว ฉันเพิ่งหยุดตรวจไม่นาน นายขยันจริง ๆ ”

ฉินเฉากระแอมแล้วตบบ่ากระบองไฟฟ้าหวัง “อื้ม ๆ ขยันขันแข็งดีมาก น่าชื่นชมจริง ๆ ”

จบตอน#