แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพักของโนวาสร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่นและเงียบสงบ โนวาครางในลำคอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขารู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย อาการปวดเมื่อยจากการปีนต้นไม้โลกในบททดสอบด่านที่ 2เมื่อสามวันก่อนหายไปเป็นปลิดทิ้ง “ต้องขอบคุณความสามารถการฟื้นฟูตนเอง ขั้นต้นจริงๆ”
โนวาลุกขึ้นนั่งบนเตียงนึกถึงภารกิจสำคัญที่รอคอยอยู่ ‘วันนี้เป็นวันที่สมาคมนักรบจะประกาศเกี่ยวกับการทดสอบด่านที่3ของกองกำลังสำรวจ จะเป็นยังไงกันนะ…การทดสอบด่านที่ 3’ เขาก้าวลงจากเตียง ‘มันต้องยากกว่า 2 ด่านที่ผ่านมาแน่ๆ’
โนวาจัดการธุระส่วนตัวอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำและเสื้อคลุมหนังสีน้ำตาลเข้ม และหยิบดาบแสงจันทราคู่ใจ เหน็บไว้ที่เอวโนวามองไปยังประตูห้อง ‘ถึงเวลาแล้วสินะ ต้องรีบไปที่ลานหน้าปราสาทแล้ว’
...
ณลานกว้างหน้าปราสาทกลางเมืองนิวโฮป อากาศเย็นสบาย สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน
โนวามองไปรอบ ๆผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ไปมา “วันนี้คนน้อยลงไปเกือบครึ่งเลย”โนวาพึมพำกับตัวเอง ‘ที่นี่มีคนเกือบ 1,800 คนพวกเขาทั้งหมดคือคนที่ผ่านการทดสอบด่านที่ 1 และ 2 มาได้’ โนวาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่รุนแรงและหลากหลายจากรอบข้าง
โนวามองไปรอบๆและพบกับบุคคลที่น่าสนใจหลายคน ‘อย่างเช่นเธอคนนั้น…’ สายตาของเขาไปหยุดที่หญิงสาวเผ่าพันธุ์สี่แขนที่เขานั้นเคยเห็นในบททดสอบด่านแรกและเกือบทำให้จินไม่ผ่านด่านที่สองไอลีน อลันเทียร์น่า เธอกำลังยืนคุยอยู่กับหญิงสาวผมสีเงินยาว ‘เผ่าพันธุ์ครึ่งสัตว์สินะ’โนวาคิดในใจ ‘ลูกเสี้ยว สายพันธุ์กวาง’
‘ใครกันนะ?ท่าทางเธอดูน่าสนใจ’
‘แล้วก็นั่น…ธอร์น’ชายหนุ่มผิวสีเข้มในชุดคลุมหนังสีดำสนิท โนวาจำได้เขาคือคนที่เอาชนะคู่ต่อสู้ในการทดสอบด่านแรกด้วยความเจ้าเล่ห์แล้วโดนผู้คนโห่ใส่ธอร์นนั้นยืนอยู่คนเดียว ไม่สนใจผู้คนรอบข้าง เขาชอบทำตัวลึกลับ
โนวาเดินเข้าไปหายูนะ จิน และฮง ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใกล้ๆ กับแผงลอยขายอาหาร
“โนวาน!”จินโบกมือเรียก
“ว่าไง? แล้วเรน่าล่ะ? ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?” ยูนะถามโนวา
“เธอแวะไปทำธุระน่ะ”โนวาตอบ
“นั่นไง!เรน่า เธอกำลังเดินมา” ฮงชี้นิ้วไปยังหญิงสาวในชุดคลุมสีเทาเข้มที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา
“อะ อรุณสวัสดิ์”เรน่ากล่าวทักทาย
“เธอมานะสายนะเรน่า” ยูนะแซว
เรน่าทำหน้าตกใจและเลิ่กลั่ก “ขอโทษที ฉัน…ฉันแค่แวะไปทำธุระนิดหน่อยน่ะ”
“เอาล่ะทุกคน” เสียงทุ้มหนักแน่น ดังขึ้นจากด้านบนเวที พวกเขาทั้งหมดหันขึ้นไปมอง
อเล็กซานเดอร์ในชุดเกราะเขายืนอยู่บนเวที กล่าวขึ้น เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วลานหน้าปราสาท “วันนี้เป็นพวกคุณมาถึงด่านสุดท้ายของการทดสอบแล้วพวกคุณพร้อมกันรึยัง?”
“พร้อมแล้ว!”ผู้เข้าสอบรอบสุดท้าย ต่างตะโกนตอบรับ
“เอาล่ะงั้นเอเม็ธ” อเล็กซ์ ผายมือไปยังเอเม็ธ “เธอจัดการต่อเลย”
เอเม็ธเดินขึ้นไปบนแท่น“ผู้เข้าสอบทุกท่าน โปรดตั้งใจฟังให้ดี!”
เอเม็ธกล่าวขึ้นเสียงของเขาดัง ก้องกังวานไปทั่วลานประลอง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบผู้คนมากมายที่มารวมตัวกันต่างเงียบกริบ จ้องมองมาที่เอเม็ธบนแท่นประกาศดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ความกังวล และความมุ่งมั่น
เอเม็ธอยู่บนแท่นประกาศข้าง ๆ เขานั้น มีอเล็กซานเดอร์ ลูเซียน่า และเซเรียน ยืนอยู่ “การประกาศกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”
“การทดสอบด่านที่3 นี้มีชื่อว่า ล่าปีกกระซิบ” เอเม็ธประกาศ
โนวากลืนน้ำลาย ‘ในที่สุด…ก็มาถึงบททดสอบด่านสุดท้ายสินะ’
“กฎกติกาสำหรับด่านสุดท้ายนี้…”เอเม็ธเว้นวรรคเล็กน้อย เพื่อดึงความสนใจของเหล่าผู้เข้าสอบ “มันคือการทดสอบความสามารถในการทำงานเป็นทีม การวางแผน การตัดสินใจการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า และการใช้ไหวพริบของพวกคุณ รวมถึงความแข็งแกร่ง พลังอารมณ์และทักษะการต่อสู้ด้วย! โดยการทดสอบจะเป็นการทดสอบแบบกลุ่ม กลุ่มละ 3 คน และเราจะทำการสุ่มกลุ่มให้พวกคุณเอง!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆทั่วทั้งลานประลอง ผู้เข้าสอบต่างพากันกระซิบกระซาบ ‘จะได้อยู่กลุ่มเดียวกับใครนะ?’ ‘เป็นกลุ่มอย่างงั้นหรอ?’‘จะเป็นการทดสอบแบบไหนกัน?’
“ทุกคนใจเย็นๆ ครับ” เอเม็ธยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบลง “การแข่งขันนี้จะมีทั้งหมด3 รอบ รอบละ 600 คนพวกคุณมีเวลาในการทดสอบ 12 ชั่วโมง และการทดสอบนี้จะใช้เวลาทั้งหมด 3 วัน วันละรอบ”
“ส่วนการเก็บคะแนน…”เอเม็ธเว้นวรรคเล็กน้อย “เราจะแบ่งออกเป็น 2 ส่วนหลักๆ”เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเบาๆ อีกครั้ง
“ส่วนแรก…”เอเม็ธกล่าวต่อ “คือการตามจับวิสเปอร์เบิร์ด!”ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เอเม็ธอย่างตั้งใจ
“แต่ละกลุ่มจะได้รับกรงนกไปเพื่อใช้ในการจับวิสเปอร์เบิร์ด” เอเม็ธหยิบกรงนกสี่เหลี่ยมสีเงินขึ้นมาโชว์ให้ผู้เข้าสอบดูมันมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก
“พวกคุณต้องไล่จับวิสเปอร์เบิร์ดและนำมันมาใส่ไว้ในกรงนก แต่ใส่กรงได้ไม่เกิน 2 ตัวเท่านั้นคะแนนรวมสูงสุดอยู่ที่ 100 คะแนน” เอเม็ธ อธิบาย “ยิ่งคะแนนรวมเยอะมากขึ้นเท่าไหร่นกวิสเปอร์เบิร์ดในกรงก็จะยิ่งส่งเสียงร้องดังขึ้น เพื่อล่อให้กลุ่มอื่นๆเข้ามาแย่งชิง และตามล่ากลุ่มที่มีคะแนนเยอะๆ ดังนั้นพวกคุณทุกคนต้องพยายามปกป้องวิสเปอร์เบิร์ดของตัวเองเอาไว้ให้ดีๆ”
“ต่อไปผมจะอธิบายเรื่องปลอกขาของนกวิสเปอร์เบิร์ด” เอเม็ธกล่าว
“ปลอกขานั้นจะแบ่งออกเป็น 5 สี คือ… ขาว เขียว เหลือง แดง และ ทองคะแนนของปลอกขาแต่ละสีจะเรียงตามลำดับคือ 10, 20, 30, 40, และ50 คะแนน”
‘วิสเปอร์เบิร์ดที่มีปลอกขาสีทอง…นั้นจะหายากที่สุด’เหล่าผู้เข้าสอบพากันคิดในใจ
“และแต่ละกลุ่มสามารถแย่งชิงวิสเปอร์เบิร์ดจากกลุ่มอื่นได้”เอเม็ธเสริม “ดังนั้นพวกคุณทุกคนต้องพยายามปกป้องวิสเปอร์เบิร์ดของตัวเองเอาไว้ให้ดีๆ”
“ส่วนที่สองคือการประเมินความสามารถจากเจ้าหน้าที่!” เอเม็ธกล่าวต่อ “การประเมินนี้มีคะแนนเต็ม100 คะแนน! จะมีเจ้าหน้าที่ติดตามกลุ่มผู้เข้าสอบไป กลุ่มละ 1คน เจ้าหน้าที่จะประเมินความสามารถในด้านต่างๆของผู้เข้าสอบตลอดการแข่งขัน เช่น การทำงานเป็นทีม การวางแผนความสามารถในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า การใช้ไหวพริบ และอื่นๆ”
“คะแนนของการประเมินทั้งหมด100 คะแนน คะแนนขั้นต่ำที่ผ่านคือ 50 คะแนนส่วนคะแนนสูงสุดคือ 100 คะแนน”
“และรวม 2ส่วน เป็นคะแนนเต็ม 200 คะแนนโดยต้องมีขั้นต่ำคือ 100 คะแนนถึงจะผ่าน” เอเม็ธกล่าว
“เอเม็ธช่วยสรุปเกณฑ์การผ่านอีกครั้งได้ไหม?” อเล็กซ์ที่ยืนอยู่ข้างๆพูดขึ้น
เอเม็ธพยักหน้าและเริ่มสรุป“ส่วนคะแนนรวมที่จะผ่านการทดสอบทั้งหมด…ด่านที่ 1 ต้องมีคะแนนเกิน30 คะแนน จาก 100 คะแนน ด่านที่ 2ต้องมีคะแนนเกิน 30 คะแนน จาก 100 คะแนน ด่านที่ 3 ต้องมีคะแนนเกิน 100 คะแนน จาก 200 คะแนน และคะแนนรวมทั้ง 3 ด่านต้องมีเกิน 250 คะแนน จากทั้งหมด 400 คะแนน” เอเม็ธสรุป
“เข้าใจไหมครับ?”
“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”เสียงของผู้เข้าสอบ ดังกึกก้องไปทั่วลานประลอง
“เอาล่ะ!ต่อไปผมจะประกาศรายชื่อกลุ่ม และรอบการทดสอบ! ทุกคนตั้งใจฟังให้ดี!...”
สองวันต่อมา บททดสอบด่านที่3รอบที่ 1 นั้นจบลงไปแล้ว...
แสงอรุณสาดส่องลงมาท้องฟ้าสีฟ้าคราม ไร้เมฆหมอก บรรยากาศสดชื่นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แต่น่าเสียดายภายในเมืองนิวโฮปนั้นกลับตรงกันข้ามบรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความเงียบสงบและความกดดัน
“ตึก ตึกตึก” เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากบนทางเดินที่ทอดยาวไปยังประตูเมืองด้านทิศเหนือร่างของเหล่าผู้เข้าสอบจากบททดสอบด่านที่ 3 รอบที่ 1 กำลังเดินโซเซ กลับเข้ามาในเมือง ผ่านประตูเมืองด้านทิศเหนือพวกเขาถูกเจ้าหน้าที่ของสมาคมนักรบพากลับมายังลานกว้างหน้าปราสาทกลางเมือง
ในขณะเดียวกันผู้เข้าสอบรอบที่ 2 ก็กำลังทยอยขึ้นรถม้าที่จอดเรียงรายอยู่หน้าปราสาท พวกเขาทุกคนเตรียมพร้อมที่จะเดินทางไปยังป่าจันทรา ‘ป่าจันทรา…’
โนวาที่ตื่นมาออกกำลังกายยามเช้าบังเอิญเดินผ่านมาเห็นพอดี เขามองผู้เข้าสอบจากรอบที่ 1ที่กำลังเดินเข้ามาอย่างยากลำบาก ‘พวกเขาสะบักสะบอม’
เสื้อผ้าขาดวิ่นแขนขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ใบหน้าซีดเซียว เหงื่อไหลอาบร่างกาย แววตาของพวกเขาดูตื่นตระหนกและเหนื่อยล้าบางคนสะดุ้งตัวโยน มีเสียงอะไรนิดหน่อย พวกเขาก็ตกใจ ‘พวกเขาดูหวาดระแวงและตื่นตัวง่ายมากๆพวกเขาเหมือนผ่านนรกมาเลย’
“เอ่อพวกคุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ?” โนวาถามอย่างเป็นห่วง
“พวกเราโอเคแค่เหนื่อยนิดหน่อย” หนึ่งในผู้เข้าสอบตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
“มันเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่ไปทำสงครามปกป้องฟิลด์อีก!”ผู้เข้าสอบอีกคนพูดเสริมขึ้นมา หลังจากนั้นเขาก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“ใช่ ฉันฉันเกือบตาย” หญิงสาวคนหนึ่งพูดออกมา เธอดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตา“ถ้าเทียบกับการทดสอบด่านที่ 3 นี้ ฉันว่า…ไปสู้สงครามปกป้องฟิลด์ยังจะสบายกว่า”
“เคร้ง!”
ทันใดนั้นเสียงมีดหล่นก็ดังขึ้น ผู้เข้าสอบรอบที่ 1 หลายคนถึงกับสะดุ้งโหยงพวกเขาทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
“ว้าย!!!”
“อ้าาาาา!!!ระเบิด! ระเบิด! มันระเบิด!!!”
“แผ่นดินไหว!แผ่นดินไหวอีกแล้ว!?”
“ไม่!ม่ายยยย! มันยังไม่จบอีกเหรอเนี่ย!!!” พวกเขาทั้งหมดร้องโวยวายออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“อะ…อะไรกันเนี่ย?!”โนวาพึมพำออกมาอย่างตกใจ ‘พวกเขาพูดจริงเหรอเนี่ย? การทดสอบด่านที่ 3 มันโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?’
โนวานึกถึงกฎการทดสอบที่เอเม็ธอธิบาย‘การไล่จับวิสเปอร์เบิร์ด มันดูไม่น่าจะอันตรายขนาดนั้น…’
‘แล้วทำไม...ทำไมพวกเขาถึงได้เป็นแบบนี้?’
เช้าวันสุดท้ายของการทดสอบด่านสุดท้ายโนวาลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องพักของเขาที่สมาคมนักวิจัย แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่องลงมาผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง สร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่น เขาพยายามข่มความรู้สึกตื่นเต้นและกังวลที่กำลังก่อตัวขึ้น‘รอบสุดท้ายแล้ว’
โนวาบิดขี้เกียจ“อืมมมม” เสียงครางในลำคอของเขาดังขึ้นแผ่วเบา เขายกมือขึ้นขยี้ตาไล่ความง่วง ‘การทดสอบด่านสุดท้ายมันจะยากแค่ไหนกันเชียว’
โนวาลุกขึ้นจากเตียงเขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เอาล่ะ ต้องรีบเตรียมตัว!”โนวาจัดการธุระส่วนตัว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำและเสื้อคลุมหนังสีน้ำตาลเข้ม เขามองตัวเองในกระจก ‘ฉันทำได้ ฉันต้องทำได้’
โนวาออกจากห้องพักไปรวมตัวกับยูนะเรน่า และสมาชิกคนอื่นๆ ในรอบที่ 3 ที่ลานกว้างหน้าปราสาทกลางเมือง
“เอาล่ะ!ทุกคน!” เสียงของเอเม็ธดังขึ้น เขายืนอยู่บนแท่นประกาศ “วันนี้คือวันสุดท้ายของการทดสอบรอบที่3 รอบสุดท้าย!”
อเล็กซานเดอร์ลูเซียน่า และเซเรียน พวกเขายืนอยู่ข้าง ๆ เอเม็ธ “พวกเขามาด้วยเหรอเนี่ย?”โนวามองไปยัง 3 ผู้นำสมาคมที่ยืนอยู่ข้างๆเอเม็ธ รู้สึกประหม่าเล็กน้อย ‘ทั้งคุณอเล็กซ์ คุณลูเซียน่าแล้วยังมีคุณเซเรียนอีก’
“พวกเราจะไปกันแล้ว!”เอเม็ธประกาศก้อง
โนวาพยายามสงบสติอารมณ์‘ฉันต้องทำได้ดีกว่า 2 ด่านที่ผ่านมาต้องทำให้ได้!’ เขาคิดในใจ กำหมัดแน่น
จากนั้นพวกเขาก็ขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่เจ้าหน้าที่ของสมาคมนักรบพาผู้เข้าสอบทั้งหมด มุ่งหน้าไปยังป่าจันทรา...
...
โนวานั่งมองทิวทัศน์ของท้องฟ้าสีครามผ่านหน้าต่างรถม้า‘ป่าจันทรา’ เขานึกถึงสถานที่สำหรับการทดสอบด่านสุดท้าย ‘มันเป็นป่าที่สวยงามลึกลับ และเต็มไปด้วยอันตราย’
เขานึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เขาต้องหลบหนีการไล่ล่าของอารากอสอย่างยากลำบากเขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ‘นั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉันใกล้กับความตายมากที่สุด…มันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด’
“!!!” รถม้าหยุดลง
“ถึงแล้ว!ลงจากรถม้าได้เลย” เสียงของเจ้าหน้าที่ดังขึ้น
โนวาก้าวลงจากรถม้า‘ที่นี่…’ เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง
เขาตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าป่าจันทรา มันไม่ใช่ป่าที่เขารู้จักอีกต่อไป พื้นดินแตกระแหงเป็นหลุมเป็นบ่อราวกับถูกไถพรวน ต้นไม้ผลึกสีฟ้าอ่อนที่เคยเปล่งประกายงดงามบัดนี้ล้มระเนระนาด กิ่งก้านสาขาหักโค่น เหมือนกับพึ่งถูกพายุถล่ม เศษผลึกสีฟ้าอ่อนกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นราวกับหยาดน้ำตาของเทพธิดาแอ่งน้ำขังกระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ โคลนเลอะเทอะ ภูเขาหินพังทลายราวกับถูกอุกกาบาตพุ่งชน
พื้นที่เต็มไปด้วยรอยไหม้รอยกรงเล็บ หลุมลึก รอยเท้า เศษขนนก และใยแมงมุม
‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น?ทำไมป่าจันทราถึงได้เละเทะขนาดนี้? พวกเขาทำอะไรกันเนี่ย?’โนวาคิดในใจ ‘การทดสอบรอบแรกกับรอบที่สอง คงจะดุเดือดมากๆ’
‘นี่มันเหมือนกับพึ่งเกิดภัยพิบัติไปเลย’
...
หลังจากมาถึงหน้าป่าจันทราผู้เข้าสอบรอบที่ 3 กว่า 600 คน ต่างพากันมองหาสมาชิกในกลุ่มของตัวเอง เสียงฝีเท้าดัง “กึกๆๆ”คละเคลื่อนไป
“หมายเลข971 เรน่า ลันเทียร์, หมายเลข 792เซลีน ออโรร่า, หมายเลข 222 ยูนะ ดรากูน! กลุ่มที่ 53 ประจำตำแหน่งที่ 4”เสียงประกาศดังขึ้น เรน่าที่ยืนรออยู่ มองไปรอบๆเพื่อหาสมาชิกในกลุ่มของเธอ ‘ยูนะ เธออยู่ไหนนะ?’ เธอพยายามมองหายูนะที่เดินนำไปก่อน
ทันใดนั้นความรู้สึกกังวลใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเรน่า เธอกำลังลังเล ใจของเธอเต้นแรง ‘ฉัน…ฉันทำได้ฉันต้องผ่านการทดสอบนี้ให้ได้’
‘ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองผิดหวัง!ต้องมั่นใจ เข้าไว้’ เรน่าพยายามข่มความกลัวเอาไว้
“เรน่า!ทางนี้!” ยูนะโบกมือเรียก เรน่ารีบเดินเข้าไปหา พวกเขายืนอยู่ใกล้ๆกับประตูทางออกที่จะนำไปสู่ป่าจันทรา
“สวัสดีฉันเซลีน ออโรร่า ยินดีที่ได้ร่วมกลุ่มด้วยนะ” เซลีนกล่าวทักทายเธอยิ้มให้เรน่าเล็กน้อย
“ฉะ ฉันเรน่า ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” เรน่าตอบรับ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ‘เธอสวยจัง’เรน่ายื่นมือออกไป ทักทายเซลีนอย่างเขินอาย
เซลีนสบตากับเรน่าแววตาสีฟ้าของเธอดูอ่อนโยน เธอยื่นมือออกมา สัมผัสมือของเรน่าเบาๆ “ฉันก็เหมือนกัน”
“ฉันอยู่เส้นทางพันธสัญญาขั้นที่ 3 ระดับกลาง ถนัดใช้ธนูแสง” เซลีนแนะนำตัวเอง “มันสามารถยิงธนูที่ทำจากแสงออกมาได้มีพลังในการโจมตีและรักษา”
“เอาล่ะ!ถ้าอย่างนั้นเรามาวางแผนกันเถอะ เรน่าเธอจำข้อมูลเกี่ยวกับวิสเปอร์เบิร์ดได้รึเปล่า” ยูนะพูดขึ้นและเริ่มวางแผนการจับวิสเปอร์เบิร์ด
ยูนะเรน่าและเซลีน ทั้งสามคนเริ่มพูดคุย และวางแผนเกี่ยวกับบททดสอบ
…
“นายอยู่กลุ่มเดียวกับฉันสินะ!”เสียงของหญิงสาวดังขึ้น จินหันไปมอง เห็นหญิงสาวเผ่าครึ่งสัตว์สายพันธุ์กวางผมสีเงินยาว ดวงตาสีฟ้าอมเทา มีเขากวางกำลังเดินเข้ามาหาเขา
“ฉันลูนาเรีย อาร์เจนท์ ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอยื่นมือออกไปทักทายและยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ
“อืม ฉันจิน เซน ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วยนะ” จินยื่นมือออกไปสัมผัสมือของลูนาเรียเบา ๆ ‘เธอมีเขากวางด้วย...น่ารักดีแฮะ’
“จริงสิ!ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ฉัน คาร์ล ไวล์ด เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 3 ระดับกลาง ยินดีที่ได้รู้จัก” ชายหนุ่มเผ่าพันธุ์เอลฟ์แนะนำตัวเขายื่นมือออกไปทักทาย “หวังว่าเราจะร่วมงานกันได้อย่างราบรื่นนะครับ”
…
ฮงมองชายหนุ่มในชุดคลุมหนังสีดำสนิทที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา“นายคือ ธอร์น หมายเลข 346 ใช่ไหม?”
“เออ”ธอร์นตอบรับสั้นๆ เขายักหน้ารับเบา ๆ ท่าทางไม่สนใจโลก
‘ฉันไม่ชอบขี้หน้าหมอนี่เลย…’ฮงคิดในใจ “ฉันฮง วู” ฮงแนะนำตัวสั้นๆ
“ธอร์นแบล็คธอร์น” ชายหนุ่มตอบ
“ผมฟาเบียน เรย์โนลด์ส เส้นทางรุ่งอรุณ ขั้นที่ 3 ระดับกลาง” ชายหนุ่มเผ่าพันธุ์มนุษย์แนะนำตัว“ผมหวังว่า…พวกเราจะผ่านการทดสอบนี้ไปด้วยกันนะครับ”
ฮงพยักหน้ารับเบาๆ‘ดูเหมือนว่า…ธอร์นจะไม่ค่อยสนใจอะไรกับการรวมกลุ่มเลย’
“เอาล่ะ!ฉันจะต้องหามันให้เจอ วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง” ธอร์นพูดขึ้น ท่ามกลางความเงียบ “ฉันจะต้องได้มันมา ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม”
…
“หมายเลข544, 117, 1153 กลุ่มที่ 89 ไปรวมตัวกันทางขวามือ”เสียงเจ้าหน้าที่ตะโกนบอก
‘กลุ่มที่89’ โนวาพยายามมองหา “อยู่ตรงไหนนะ?”
“เฮ้ นายน่ะ!หมายเลข 544 ใช่ไหม?” ไอลีนยืนอยู่บนจุดของกลุ่มที่89 โบกมือเรียกโนวา เธออยู่ในชุดเกราะหนังสีเขียว
โนวาที่เห็นดังนั้นก็กำลังจะเดินเข้าหากลุ่มและสังเกตสมาชิกอีกคนนึงที่ยืนอยู่ในจุดของกลุ่มที่ 89เช่นเดียวกับไอลีน
‘แล้วผู้ชายผมสีทองคนนั้นอยู่กลุ่มเดียวกับเราด้วยสินะ?’ โนวามองไปที่ชายหนุ่มผมสีทองที่ยืนอยู่ข้างๆ ไอลีน เขาดูผ่อนคลายยืนพิงต้นไม้ ไม่ได้แสดงท่าทางตื่นเต้นเหมือนกับคนอื่นๆ ‘แปลกเขาไม่เหมือนคนอื่น ๆ เลย’
โนวาเดินเข้าไปหา“สวัสดี” เขาทักทาย
“เอาล่ะ!ถ้ามากันครบแล้ว เรามาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา” ไอลีนกล่าว “ฉัน ไอลีน อลันเทียร์น่า เส้นทางพันธสัญญา ขั้นที่ 3 ระดับต้น ถนัดใช้ดาบคู่”
เธอชักดาบคริสตัลสีฟ้าอ่อน2เล่มออกมาให้โนวาดู “ดาบคริสตัลพวกนี้ ฉันเป็นคนตีมันขึ้นมาเองมันสามารถดูดซับพลังอารมณ์แล้วก็ปลดปล่อยออกมาเป็นคลื่นพลังได้” เธอพูด “ฉันจะต้องเข้าร่วมกองกำลังสำรวจให้ได้เพื่อออกไปจากฟิลด์นี้ และเพื่อ…” ไอลีนหยุดพูดไป เธอกำหมัดแน่น
“ฉันฟินน์ โกลด์สตาร์” ชายหนุ่มผมสีทองแนะนำตัวบ้าง “ฉันอยู่เส้นทางรุ่งอรุณ ขั้นที่ 3ระดับกลาง ฉันถนัดใช้ธนู” เขาพูด “ฉันอยากจะลองออกไปผจญภัยนอกฟิลด์ A11ดู ยังมีอีกหลายฟิลด์ที่น่าสนใจกว่าที่นี่เยอะเลย ใช่ไหมล่ะ?”
“ฉันโนวาน แบ็คเวิร์ด ยินดีที่ได้รู้จัก” โนวากล่าว ‘พวกเขาทั้งคู่น่าสนใจดีแฮะ…’
…
“เอาล่ะ!ผู้เข้าสอบทุกกลุ่ม!” เอเม็ธตะโกน “การทดสอบด่านที่3 บททดสอบแห่งปีกกระซิบ รอบที่ 3 กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”
“5 4 3 2 1 เริ่มการทดสอบ!”
“ฟิ้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!” เสียงของเหล่าผู้เข้าสอบรอบสุดท้ายดังขึ้นพวกเขากระโจนออกจากประตูเมืองด้านทิศเหนือ มุ่งหน้าเข้าไปในป่าจันทราอย่างรวดเร็วบ้างก็วิ่ง บ้างก็กระโดด บ้างก็ใช้พลังอารมณ์ในการเคลื่อนที่
โนวา ไอลีน และฟินน์ พวกเขายังคงยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าป่าจันทรา “เอาล่ะพวกเราจะทำยังไงกันดี? ข้อมูลของวิสเปอร์เบิร์ดฉันจำได้คร่าวๆ เอง” ไอลีนครุ่นคิดเธอกวาดตามองไปยังต้นไม้สูงใหญ่และร่องรอยการต่อสู้จากการทดสอบ 2 รอบที่ผ่านมา
“พวกนายสองคนมีใครจำข้อมูลของวิสเปอร์เบิร์ดได้ไหม?” ไอลีนถามโนวาและฟินน์
“ฉันจำได้”โนวาตอบ “วิสเปอร์เบิร์ดเป็นนกขนาดเล็ก ขนสีเทา มีลายสีเงิน ดวงตาสีฟ้าสดใสพวกมันชอบอาศัยอยู่ตามยอดไม้สูง พวกมันรวดเร็ว ว่องไว มีสายตาที่คมมากสามารถมองเห็นได้ดีแม้ในความมืด และมีนิสัยชอบจิกตาของเหยื่อพวกมันมักจะบินรวมกันเป็นฝูงและพวกมันกลัวสัตว์นักล่าขนาดใหญ่ อย่างเช่นพวกกลูมฮาวด์”โนวาอธิบายรายละเอียดทั้งหมดที่เขาจำได้
“ข้อมูลยังไม่พอแต่ก็น่าจะช่วยเราได้พอสมควร” ฟินน์ส่ายหน้า “พวกเราคงต้องวางแผนกันให้ดี”
“ใช่ฉันเห็นด้วย” ไอลีนพยักหน้า เธอมองโนวา “แล้วพวกเราจะวางแผนกันยังไงดีล่ะ?”
‘เธอเป็นพวกชอบวางแผนสินะ…’โนวาคิด ‘ก็ยังดีกว่าไปตายเอาดาบหน้าล่ะนะ’
“ถ้าอย่างนั้นฉันมีความคิดอยู่” ไอลีนกล่าว “ก่อนอื่นพวกเราต้องหาพื้นที่ที่พวกมันน่าจะอาศัยอยู่พื้นที่ที่ปลอดภัยจากพวกสัตว์นักล่า อย่างพวกกลูมฮาวด์ เช่น ยอดต้นไม้ที่สูงที่สุดหรือหน้าผาสูงชัน”
“จริงสิพวกเราต้องระวังพวกสัตว์ร้ายตัวอื่นๆ ในป่านี้ด้วย” ฟินน์พูดเสริม “พวกมันน่าจะดุร้ายขึ้นหลังจากผ่านการทดสอบ2 รอบแรกไป ผู้เข้าสอบหลายๆคนคงจะไปทำให้พวกมันตื่นตัวขึ้นไม่น้อย”
“ใช่ พวกเราต้องระวังพวกมันและต้องรีบหาวิสเปอร์เบิร์ดให้เจอ” โนวาพยักหน้าเห็นด้วย
“ฉันอยากได้วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง”ไอลีนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันจะไปหามัน!”
“ปลอกขาสีทอง?ไอลีน พวกเราอาจจะไม่ได้เจอมันก็ได้นะ” ฟินน์ส่ายหน้า “ทำไมไม่หาปลอกขาสีแดงแทนล่ะ?มันน่าจะง่ายกว่า”
“ไม่!ฉันจะต้องหามันให้เจอ ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม” ไอลีนตอบ เธอจ้องมองไปที่ฟินน์ “และฉันจะเป็นคนนำการค้นหาเอง”
ไอลีนหันไปมองโนวา“แล้วนายล่ะ? คิดว่าจะเอายังไง? เราต้องรีบแล้ว” เธอพูดต่อ “รีบตามหาวิสเปอร์เบิร์ดก่อนที่พวกมันจะถูกจับไปหมด”
“ฉันคิดว่าพวกเราน่าจะออกตามหาวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองไปพร้อม ๆ กับแย่งชิงจากคนอื่น ๆไปด้วย” โนวากล่าว “ระหว่างทาง ถ้าเจอกลุ่มไหนที่จับนกวิสเปอร์เบิร์ดสีอื่นๆได้แล้ว เราก็ค่อยไปแย่งมา อย่างน้อยพวกเราก็จะได้คะแนน”
“ตกลง”ไอลีนพยักหน้ารับ ‘ชิ ฉันไม่ชอบการที่ต้องร่วมมือกับคนอื่นๆ แต่ครั้งนี้คงไม่มีทางเลือก’
“เอาล่ะ!งั้นเราก็ไปกันเถอะ!” ฟินน์ถอนหายใจ “ฮ่า ๆ ฉันอยากเห็นแล้วสิว่าวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองมันจะสวยแค่ไหน”
“เอาล่ะถ้าพวกนายพร้อม งั้นก็ไปกันได้แล้ว!” ไอลีนประกาศเธอกางแผนที่ขนาดใหญ่ที่เธอได้รับจากเจ้าหน้าที่ออกมา “ฉันจะเป็นคนนำทางเองพวกนายสองคน ตามฉันมา”
ไอลีนเหลือบมองไปที่โนวาและฟินน์ก่อนจะหันไปมองแผนที่อีกครั้ง “จากข้อมูลที่เรามีพวกมันมักจะชอบทำรังอยู่บนยอดไม้สูงที่สุดหรือไม่ก็หน้าผาสูงชันแต่ก็อาจจะทำรังอยู่ตามซอกหินลึกๆ ก็ได้”
“อยากเดินๆอยู่ แล้วโชคดีไปเจอมันโดยบังเอิญจังเลยแฮะ” ฟินน์กล่าวติดตลกขึ้นมาเขาเดินตามหลังไอลีนไปอย่างเงียบๆ ‘น่าเบื่อชะมัด อยากพักอยากนอน’ เขาคิดในใจ ‘ทำไมต้องไปหาวิสเปอร์เบิร์ดตัวที่หายากที่สุดด้วย…’
“ฟินน์นายเป็นอะไรรึเปล่า?” โนวาถามขึ้นเขาสังเกตเห็นว่าฟินน์กำลังหาว
“เปล่าน่ะแค่ง่วงนิดหน่อย” ฟินน์ตอบปฏิเสธ เขายิ้มให้โนวา ‘แค่เบื่อเท่านั้นแหละ’
‘พวกเขาทั้งคู่…ต่างจากฉันโดยสิ้นเชิง’โนวาคิดในใจ เขาแอบมองไอลีนที่กำลังเดินนำหน้าไปอย่างมุ่งมั่นและฟินน์ที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทางเบื่อหน่าย ไอลีนนั้นดูจริงจังและมุ่งมั่นส่วนฟินน์ดูสบายๆ ไม่ค่อยสนใจอะไร…
ไอลีน ฟินน์และโนวา พวกเขามุ่งหน้าเข้าไปในป่าจันทรา…
...
เวลาผ่านไป 5ชั่วโมงแล้ว…
โนวา ไอลีน และฟินน์ พวกเขาทั้งสามยังคงเดินลัดเลาะไปตามป่าจันทรา เส้นทางที่พวกเขาเลือกเดินนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย พวกเขาไต่ขึ้นไปบนหน้าผาสูงชันพวกเขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ และพวกเขามุดเข้าไปในซอกหินลึก
“วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง มันอยู่ที่ไหนกันนะ? ทำไมถึงหาไม่เจอซะที!?”ไอลีนสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ‘บ้าเอ๊ย!พวกมันหายากกว่าที่คิดเอาไว้อีก’
“เราหาทุกที่แล้วนะ”ฟินน์บ่นขึ้นมา เขาทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินขนาดใหญ่ ‘เหนื่อยเป็นบ้าเลย อยากพักอยากนอนแล้วแต่ปัญหาดันอยู่ที่...’ เขาถอนหายใจและเลื่อนสายตาไปหาไอลีน
“เราต้องหานกวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองให้เจอ”ไอลีนกล่าวเสียงแข็ง เธอจ้องมองไปที่ฟินน์ “น้อยพวกเราก็ต้องได้คะแนนเกิน 80ให้ได้”
พวกเขาพยายามคิดทุกวิถีทางพวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการค้นหาวิสเปอร์เบิร์ด ปลอกขาสีทอง แต่ก็ยังไม่พบ
“เฮ้อ”โนวาถอนหายใจ ‘พวกมันหายากเกินไปแล้ว’
…
ระหว่างที่กำลังเดินตามหาวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองพวกเขาก็ปะทะเข้ากับกลุ่มอื่นๆ ที่มีวิสเปอร์เบิร์ดสีอื่นๆ “แย่งชิง!”โนวาไม่รอช้า เขาเรียกใช้พลังของเส้นทางประกายแสง “ประกายวาบ!” ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้น“ฟิ้ว!” เขาพุ่งเข้าไปแย่งชิงวิสเปอร์เบิร์ดจากกลุ่มอื่นๆ อย่างรวดเร็ว
ในที่สุดพวกเขาก็ได้วิสเปอร์เบิร์ดมา 1 ตัว ปลอกขาสีแดง ‘40คะแนน’ โนวาคิดในใจ ‘รวมกับคะแนนจากการประเมินของเจ้าหน้าที่ตอนนี้พวกเรามี 40 คะแนน’
“โอเคถือว่าไม่เลว” ไอลีนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อย่างน้อยเราก็มีคะแนนติดไม้ติดมือแล้ว”
“อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยเนอะ”ฟินน์ยิ้มออกมา เขามองไปที่กรงนกที่ไอลีนถืออยู่ ภายในนั้นมีวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีแดง 1 ตัว ส่งเสียงร้อง “จิ๊บๆๆ” อยู่ภายใน
“เอาล่ะในเมื่อได้มาตั้ง 40 คะแนนแล้ว งั้นฉันขอตัวไปพักก่อนนะ”ฟินน์กล่าวต่อพลางบิดขี้เกียจ เขามองไปรอบๆ ป่าจันทรามองหาที่ที่เหมาะสมสำหรับการพักผ่อน สายตาของเขาไปหยุดลงที่ต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง
“ปลุกฉันด้วยนะถ้าเจออะไรน่าสนใจ” ฟินน์พูดจบก็เดินไปนอนพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่
“ชิ! นี่นายเอาจริงเหรอเนี่ย!ทำไมนายถึงได้ขี้เกียจขนาดนี้!” ไอลีนสบถออกมาอย่างหัวเสียเธอมองไปยังฟินน์ที่กำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ‘คนอย่างหมอนี่จะมาเข้าร่วมการทดสอบทำไมกัน’
“โนวาน”ไอลีนหันไปมองโนวา “นายเองก็รีบหาด้วย ก่อนที่เวลาจะหมด”
โนวาพยักหน้ารับ‘เหลือเวลาอีกประมาณ 6 ชั่วโมงเราต้องรีบหาให้เจอก่อนที่เวลาจะหมด ต้องได้คะแนนมากกว่านี้’ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“ฮึ่ม!”โนวาเรียกใช้พลัง “รากแห่งความเชื่อมั่น” เสริมความแข็งแกร่งให้กับแขนและขาเขารู้สึกถึงความอบอุ่นและพลังงานที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายโนวามองขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ‘บนนั้น…’ ก่อนจะปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
‘ฉันต้องปีนขึ้นไปให้สูงที่สุด’เขาคิดในใจ
ในที่สุด…เขาก็มาถึงยอดไม้ที่สูงที่สุด‘ในที่สุดก็มาถึงซะที หืม บนนี้วิวสวยมาก’ เขามองไปรอบๆเห็นทิวทัศน์ของป่าจันทราที่สวยงาม ‘น่าเสียดายที่ฉันไม่มีเวลามาชื่นชมมัน’โนวามองไปรอบ ๆ เขาต้องหาวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองให้เจอ
ทันใดนั้น…ประกายแสงสีส้ม3ดวงก็ปรากฏขึ้น! พวกมันลอยวนรอบๆ ตัวโนวาอย่างรวดเร็วพวกมันกำลังนำทาง บอกเส้นทางให้กับโนวา ‘แสงนำทาง!’
‘ต้องไปทางนั้น!’โนวาไม่รอช้า เขารีบปีนข้ามไปยังต้นไม้อีกต้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว ตามที่แสงนำทางบอก ‘เจอแล้ว!นั่นไง!’ โนวามองเห็นวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง มันกำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้…
“ไอลีนฉันเจอแล้ว! วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองมันอยู่บนต้นไม้นั่น รีบขึ้นมาเร็ว!”โนวาตะโกนบอกไอลีนและฟินน์ ที่อยู่ด้านล่างเสียงของเขาดังสะท้อนไปมาท่ามกลางเสียงลม เสียงใบไม้ไหว และเสียงนกร้อง
ไอลีนที่อยู่ด้านล่างเงยหน้าขึ้นมองตาม แต่สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง “บัดซบ! พวกนั้น…” เธอสบถออกมาเบาๆเมื่อเห็นกลุ่มคนที่อยู่บนต้นไม้ไม่ไกลจากโนวา ‘พวกนั้นก็เจอแล้วเหมือนกัน’
‘เรน่ากับยูนะงั้นหรอ!?’โนวาที่อยู่บนต้นไม้สังเกตเห็นกลุ่มของยูนะและเรน่าอยู่ไม่ไกลจากเขา เขาเห็นเรน่า ยูนะ และเซลีนยืนอยู่บนต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ สายตาของพวกเธอนั้นจ้องมองไปที่วิสเปอร์เบิร์ดเช่นกัน ‘พวกเธอคงจะเห็นวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองเหมือนกับฉัน’
‘ต้องจับมันให้ได้!!!’โนวา ไอลีน เรน่า ยูนะ และเซลีน ต่างคิดในใจ ‘ต้องรีบไปแย่งชิงมันมาให้ได้!’
“พวกนายสองคน!รีบไปจับนกตัวนั้นมา ส่วนฉันจะจัดการพวกนั้นเอง”ไอลีนออกคำสั่งให้กับโนวาที่อยู่บนต้นไม้และฟินน์ที่กำลังนอนอยู่ใต้ต้นไม้
“ได้เลย”โนวาพยักหน้ารับ และใช้พลัง “ประกายวาบ” เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ทำให้รู้สึกได้ถึงความว่องไวที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เขารีบพุ่งตัวออกไปกระโดดข้ามกิ่งไม้ไปมาอย่างรวดเร็ว
“ค่อยน่าสนุกหน่อย”ฟินน์บิดขี้เกียจเล็กน้อย เขาหยิบธนูคู่ใจขึ้นมา ธนูสีเงินประดับด้วยอัญมณีสีเขียวมันดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ‘เอาล่ะ ถึงเวลาต้องจริงจังแล้วสินะ’ เขาเรียกใช้พลังของเส้นทางรุ่งอรุณ“บานสะพรั่ง” เสริมพลังการฟื้นฟูให้กับร่างกาย
“ฟิ้ว!ฟิ้ว!” โนวาและฟินน์ พุ่งตัวเข้าหาต้นไม้ที่วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองเกาะอยู่
วิสเปอร์เบิร์ดเหมือนจะรู้ว่าว่ามันกำลังถูกไล่จับมันจึงรีบบินหนีไปอย่างรวดเร็ว
“พวกเราจะไม่ยอมให้พวกนายได้มันไปหรอก!”ยูนะตะโกนขึ้น เธอกระชับหอกจันทราเสี้ยวในมือ “ฉันจะต้องเอาคืนเธอให้ได้! ไอลีน!เธอต้องชดใช้ที่ทำให้ฉันเกือบไม่ผ่านการทดสอบ!”
“วิสเปอร์เบิร์ดตัวนี้...จะเป็นของพวกเรา...”เซลีนพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอนั้นราบเรียบ นิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
ยูนะพุ่งเข้าใส่ไอลีนอย่างรวดเร็ว“รากแห่งความเชื่อมั่น!” เธอเรียกใช้พลังหอกจันทราเสี้ยวในมือของเธอส่องประกายสีเงิน พุ่งเข้าหาไอลีนอย่างรวดเร็ว
“คิดจะมาแย่งชิงวิสเปอร์เบิร์ดจากฉันงั้นเหรอ?ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอผ่านไปหรอก!” ไอลีนชักดาบคริสตัลสีฟ้าอ่อนออกมา 2เล่ม “รากแห่งความเชื่อมั่น!” เธอกระตุ้นพลังเช่นกันดาบคริสตัลทั้ง 2 เล่ม ส่องประกายเจิดจ้า
“เรน่า!รีบตามโนวาไป! ไปจับวิสเปอร์เบิร์ดมาให้ได้! พวกเราจะยื้อพวกนั้นเอาไว้!”ยูนะตะโกนบอกเรน่า หลังจากที่เห็นโนวาและฟินน์กระโจนออกไป
“อืม!เข้าใจแล้ว!” เรน่าพยักหน้ารับ เธอรีบวิ่งตามหลังโนวาไป ‘ฉันต้องหามันให้เจอวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง’ เรน่าคิดในใจ ‘ฉันต้องผ่านการทดสอบนี้ให้ได้!’
เซลีนยกธนูสีเงินขึ้นมาเล็งไปที่ฟินน์ดวงตาสีฟ้าของหญิงสาวดูเยือกเย็นและเฉยชา เธอปล่อยลูกศรแสงสีทองออกไป ‘ฟิ้ว!’ มันพุ่งเข้าหาฟินน์ด้วยความเร็วสูง ทำให้ฟินน์ที่กำลังตามโนวาไปต้องหยุดหันกลับมาสนใจการโจมตีของเซลีนอย่างช่วยไม่ได้
“ฟิ้ว!!!”ฟินน์กระโดดหลบลูกศรแสงที่พุ่งเข้ามาหาเขาได้อย่างง่ายดาย “โอ้ ใจเย็นๆหน่อยสิครับคุณคนสวย อย่ารุนแรงกับคนอ่อนแอแบบผมสิครับ” ฟินน์หัวเราะออกมา “ฮะๆๆ”
ฟินน์หลบหลีกการโจมตีของเซลีนได้อย่างง่ายดายราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนอากาศเขายังคงยิ้ม “ธนูของเธอน่าสนใจดีนะครับ”
แต่เซลีนนั้นไม่ได้สนใจคำพูดของฟินน์เธอเพียงแค่จ้องมองไปที่ฟินน์ด้วยสายตาเย็นชา “ขวางทางตัวฉันก็ต้องกำจัดทิ้ง” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ทางด้านของไอลีนกับยูนะพวกเธอนั้นกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดเสียงดาบคริสตัลของไอลีนกระทบกับหอกจันทราเสี้ยวของยูนะดังก้อง “ฉัวะ! ฉึก!” ประกายไฟสีเขียวมรกต สว่างวาบขึ้นแสงสีเขียวจากพลังเส้นทางพันธสัญญาสองสีปะทะกันจนพื้นดินสั่นสะเทือน
‘ยัยนี่แข็งแกร่งพอใช้ได้แต่…ก็ยังอ่อนกว่าฉันอยู่ดี’ ไอลีนคิดในใจ ‘เธอเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วและดุดันแต่…การโจมตีของเธอยังขาดความแม่นยำ ฉันต้องรีบจัดการเธอซะ!’
ไอลีนเร่งความเร็วในการโจมตีขึ้นไปอีกเธอใช้แขนทั้งสี่ของเธอในการต่อสู้ ดาบคริสตัลทั้งสองเล่มในมือฟาดฟันเข้าใส่ยูนะอย่างรวดเร็วและรุนแรง ส่วนอีก 2 แขนของเธอนั้น เธอใช้ในการควบคุมทิศทางการเคลื่อนไหวของยูนะ เธอผลักยูนะกระชากแขนของยูนะ ล็อกตัวของยูนะ ‘รากแห่งความเชื่อมั่น!’เธอเรียกใช้พลังเส้นทางพันธสัญญา เพิ่มพละกำลังให้กับร่างกายของเธอ
“บ้าเอ๊ย!หลบยากชะมัด! แขนสี่ข้าง…มันรับมือยากจริงๆ” ยูนะสบถออกมาเธอพยายามตั้งสติและควบคุมร่างกาย ‘ต้องหาทางเอาชนะให้ได้!ไอลีน…ฉันต้องหาวิธีเอาชนะเธอซะ!’
เรน่าพุ่งตัวเข้าหาต้นไม้ที่วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองเกาะอยู่เธอใช้มือทั้งสองข้างจับกิ่งไม้แน่น พยายามโหนตัว และปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ “ฉันต้องเอามันมาให้ได้!”เธอนึกถึงวันที่เธอฝึกซ้อมกับโซเฟีย วันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความกลัว... ‘ฉันจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว!’
‘ใกล้เข้ามาแล้วอีกนิดเดียว!’ โนวามองเห็นวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองอยู่ไม่ไกลจากเขามันกำลังบินหนีและหลบหลีกกิ่งไม้ไปมาอย่างรวดเร็ว ‘ต้องรีบ!’
โนวากำลังจะเอื้อมมือออกไปจับวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง‘ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว...’ ความรู้สึกตื่นเต้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
“ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอกนะโนวาน!!!” ทันใดนั้น เสียงของเรน่าก็ดังขึ้นเธอกระโดดข้ามกิ่งไม้มานำหน้าโนวาอย่างรวดเร็ว “ฟิ้ว!” “วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองมันเป็นของฉัน!”
“!!!” โนวาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ‘เรน่า! เธอ!? ไวมาก!การเคลื่อนไหวของเธอนั้นคล่องแคล่วและว่องไวกว่าฉันเยอะเลยเธอเก่งขึ้นเยอะเลยสินะ…’
โนวารีบกระโดดหลบไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว‘ฟิ้ว!’ “จะมาแข่งกับฉันงั้นเหรอ? ได้เลย!”
โนวาเรียกใช้พลังของเส้นทางพันธสัญญา“รากแห่งความเชื่อมั่น!” เสริมความแข็งแกร่งให้กับแขนและขา เขารู้สึกถึงพลังงานสีเขียวอ่อนไหลเวียนไปทั่วร่างกาย‘ต้องเร็วกว่านี้!’ เขาเรียกใช้พลังของเส้นทางประกายแสง “ประกายวาบ!”เพิ่มความเร็วในการปีนป่าย
พวกเขาทั้งสองคนกระโดดข้ามกิ่งไม้ไปมา“ฟิ้ว! ฟิ้ว!” ราวกับกระรอกที่กำลังกระโดดไปมาบนต้นไม้ โนวาและเรน่าต่างผลัดกันเข้าใกล้ วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง แต่ก็โดนขัดขวางจากอีกฝ่าย
“ฉันจะต้องได้มันมา!”เรน่าตะโกน เธอพุ่งตัวไปยังกิ่งไม้ที่วิสเปอร์เบิร์ดเกาะอยู่
“ใกล้แล้วอีกนิดเดียว…” โนวาพยายามปีนตามเรน่าไป
เรน่าเอื้อมมือออกไป‘ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว…’ เธอพึมพำกับตัวเอง เธอกำลังเอื้อมมือออกไปหวังจะคว้าตัววิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทอง ที่กำลังบินลอดกิ่งไม้
“ครืนนนนน!!!”
ทันใดนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงต้นไม้ใหญ่ที่โนวาและเรน่ายืนอยู่เริ่มสั่นคลอนอย่างน่ากลัว “เกิดอะไรขึ้น?”โนวาร้องถาม เขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างกำลังทะลักเข้ามาทางเขา
“แผ่นดินไหว!ไม่นะ! จะตกลงไปแล้ว!” เรน่ากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เสียงของเธอนั้นสั่นเครือ
“วูบบบบ!!!”
เสียงน้ำดังสนั่นหวั่นไหวกระแสน้ำจากที่ไหนสักแห่ง ไหลทะลักเข้ามาในป่าจันทราอย่างรวดเร็วราวกับคลื่นยักษ์ที่กำลังโหมกระหน่ำเข้าใส่ชายฝั่ง มันพัดพากิ่งไม้ ใบไม้ เศษหินและโคลนมากมาย ไหลบ่าไปทั่วบริเวณ เสียงกรีดร้องของผู้คนและสัตว์ร้ายดังขึ้น “กรรรรรรร”“กริ๊ดดดดดด” “อะไรกันเนี่ย”
โนวาและเรน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ“บ้าเอ๊ย! น้ำท่วมงั้นหรอ!” โนวาตะโกน
“อ๊าาาาา!!!”เรน่ากรีดร้อง
“โครม!พลั่ก!”
พวกเขาทั้งสองคนถูกกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากพัดจนร่วงลงมาจากต้นไม้ใหญ่ “อั่ก!” ร่างกายของพวกเขากระแทกเข้ากับกิ่งไม้และถูกกระแสน้ำพัดออกไปอย่างแรง...
วิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองมันกระพือปีก บินหนีไปในที่สุด…
ทางด้านไอลีนยูนะ ฟินน์ และเซลีน พวกเขานั้นก็โดนกระแสน้ำพัดจนตกลงมาจากต้นไม้เช่นกัน “อะไรกันเนี่ย!!!” “น้ำพวกนี้มาจากไหนกัน?!” “บ้าจริงทำไมอยู่ดีๆถึงเกิดน้ำท่วมแบบนี้นะ!” การต่อสู้แย่งชิงวิสเปอร์เบิร์ดปลอกขาสีทองระหว่างพวกเขาต้องหยุดลงอย่างกะทันหัน
“ผู้เข้าสอบทุกกลุ่มโปรดทราบ!ขณะนี้เวลาได้ผ่านไปครึ่งหนึ่งของการทดสอบแล้ว การทดสอบก้าวเข้าสู่ขั้นถัดไป!” เสียงประกาศของเอเม็ธดังก้องไปทั่วป่าเสียงของเขาดูเรียบเฉย ไม่ได้สะท้อนถึงความกังวลใดๆ
“หลังจากนี้จะมีภัยพิบัติเกิดขึ้นเรื่อยๆ โปรดเตรียมตัวรับมือกับเหตุการณ์ที่คาดเดาไม่ได้!”
‘ภัยพิบัติงั้นเหรอ?นี่มันบ้าไปแล้ว’ โนวาที่กำลังถูกกระแสน้ำพัด คิดในใจ เขามองไปรอบ ๆเห็นต้นไม้ผลึกสีฟ้าอ่อนล้มระเนระนาด กิ่งก้านสาขาหักโค่น เศษผลึกกระจัดกระจายแอ่งน้ำขังกระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ โคลนเลอะเทอะภูเขาหินพังทลายราวกับถูกอุกกาบาตพุ่งชน
‘นี่คือสาเหตุที่ทำให้ป่าจันทรากลายเป็นแบบนี้นี่เอง...’
บทที่33“ปีกกระซิบ”
ค่าความชอบปัจจุบัน:15
ค่าความชอบ: 70
*หมายเหตุ:ค่าความชอบ คือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเรื่องการตัดสินใจของผู้ดำเนินเรื่องราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเรื่องราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น. ของวันถัดไปและ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
150K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
