ราชันพิษล้างสวรรค์

ย้อนกลับมาในเหตุการณ์ช่วงชุลมุนก่อนหน้านี้สักนิด...ขณะเฉินอี้กำลังพูดคุยแก้ตัวอธิบายกับเหล่าผู้อาวุโสทั้งสองอยู่...

"เฮ้อ..นึกว่าจะแย่ซะแล้ว!..." หย่งเฉิงกล่าวทำท่าเอามือปาดเหงื่อรู้สึกโล่งใจ..หากเกิดเรื่องร้ายอะไรขึ้นกับคนตระกูลเฉินล่ะก็..ตัวเองอาจต้องพบจุดจบเช่นเดียวกันเพราะไปกระตุ้นโทสะของเซี่ยซูเหยาเข้า...แม้แต่ท่านอาจารย์เจิ้งหู่ก็ไม่สามารถช่วยห้ามปรามได้..

"แฮ่กๆ...ศิษย์พี่..ข้าขอบคุณท่านมากอีกครั้ง!...แค่กๆ" เฉิงคุนหน้าเริ่มถอดสีเหนื่อยหอบกล่าวไออย่างเจ็บปวดทรมาน.......แล้วทันใดนั้น..

เฟี้ยวววว! มีวัตถุบางอย่างพุ่งเข้ามาล้อมหามันด้วยความรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว!

" ศิษย์น้อง!หลบเร็ว! " หย่งเฉิงกำลังใช้พลังปราณลอยตัวอยู่เหนือพื้นเพิ่งรู้สึกตัวเห็นประกายของมีคมพุ่งมาพลันเรียกตะโกนกล่าวเตือนเฉิงคุนช้าไป

ควับบบ! ปักๆ! " โอ๊ย!..ปล่อยข้านะโว๊ย!...เจ้าสารเลว..อั่ก!! " มีลวดสีดำทมิฬพันร่างทั้งแขนกับขาของเฉิงคุนแน่นหนา..และมีดสั้นปักลึกอยู่บนพื้นสองเล่มตรึงมันไว้กับที่จนไม่สามารถขยับได้!

แกร๊ก! "ลวดทมิฬตรึงวิญญาณ!..." เป็นหยางเค่ออาศัยจังหวะช่วงที่พวกมันทั้งสองประมาทลอบจู่โจมมัดร่างเฉิงคุนเฉียบพลัน...

โว้วว!...ทุกคนได้ยินเสียงร้องจึงหันกลับมามองดูการต่อสู้ที่ยังไม่จบของเหล่าศิษย์สองสำนักใหญ่อย่างตื่นตาตื่นใจ...

"เฮ้!..เจ้าศิษย์สำนักสุสานทมิฬผู้นี้บังอาจเล่นสกปรกนี่หว่า!..เจ้ามันช่างหน้าไม่อาย!" หย่งเฉิงชี้กระบี่พยัคฆ์เมฆากล่าวก่นด่าไม่พอใจวิธีการของหยางเค่อ..

"หึ!..." หยางเค่อเสยะยิ้มไม่ได้รู้สึกอะไรต่อคำพูดไร้สาระของมันสักนิด..เพราะในการต่อสู้จริงความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจตัดสินความเป็นตายของตัวเองได้เลยทีเดียวและยังเป็นพวกมันที่ไม่รู้จักระวังอีกฝ่ายเองด้วย..แล้วจะโทษใครได้อีกเล่า!...

ตุบ! "โอ๊ย!..เจ้าลูกหมาลอบกัด!..ปล่อยข้าซะ!ไม่งั้นเจ้าได้เจอดีแน่!..." เฉิงคุนล้มลงพื้นเพราะทรงตัวไม่อยู่..มันเงยหน้าจ้องมองสายตาอาฆาตกล่าวข่มขู่ดูถูก

"เฮอะ!...ใครกันแน่หมาลอบกัด!...เป็นเจ้าที่หาเรื่องพวกเราก่อนเอง!" อู่ซือกล่าวโต้เถียงอย่างหมดความอดทนกับพวกมัน

"ใช่!...เจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือของศิษยพี่หยางแล้วเตรียมใจตายเอาไว้ซะเถอะ!.." อู่หลงกล่าวขู่กลับเห็นด้วยรู้สึกสะใจนิดๆที่ได้เห็นท่าทางน่าสมเพซของมัน

"ศิษย์น้องรอเดี๋ยว!ข้าจะรีบช่วยเจ้าเอง!..." แกร๊ก! หย่งเฉิงง้างกระบี่พยัคฆ์เมฆาขึ้นกำลังจะใช้กระบวนท่ากระบี่ผ่าวิญญาณฟันเส้นลวด

"เจ้าหยุดซะดีกว่า..ขืนขยับแม้แต่นิดเดียวข้าจะฆ่ามันซะ!.." หยางเค่อกล่าวแววตาอำมหิตกำมือขวาดึงเส้นลวดเข้าหาตัว..ตนรู้แล้วว่ากระบี่ลวดลายพยัคฆ์นั้นเป็นภัยต่อตัวเองจึงรอบคอบมากขึ้น

กืดดด! "อ้ากกก...เจ้าลูกหมา!..แน่จริงก็ฆ่าข้าเลยเซ้!..เหล่าศิษย์พี่น้องสำนักกระบี่เมฆาสวรรค์ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!.." เฉิงคุนยังปากดีไม่หยุดขณะถูกลวดบีบลัดตัวแน่นขึ้นเรื่อยๆ..มันรู้สึกทรมาณราวกับร่างกำลังจะแหลกเป็นชิ้นๆ

"ฮึ่ย!.." หย่งเฉิงลดกระบี่ลงหันหน้าสลดส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์อย่างหมดหนทาง

"ศิษย์สำนักสุสานทมิฬเจ้าจงพอได้แล้ว!...การต่อสู้ครั้งนี้พวกข้าขอยอมแพ้..รีบปล่อยลูกศิษย์ข้าซะ!.." อาวุโสเจิ้งหู่กล่าวตัดสินใจยอมถอยไปตั้งหลักก่อนจนกว่ากำลังเสริมที่กำลังเดินทางอยู่จะมาถึง..

"ข้าคงทำแบบนั้นไม่ได้.." หยางเค่อปฎิเสธกล่าวเสียงเย็นชาไร้ความหวาดกลัวต่อมัน

แคร๊ก! "หึ่ม!..เจ้าเด็กอวดดี!..เจ้าชนะแล้วยังจะต้องการอะไรอีก!?" อาวุโสเจิ้งหู่จับกระบี่มังกรเมฆาแน่น..หน้านิ้วคิ้วขมวดเริ่มอารมณ์เสีย..ตนยอมถอยก้าวนึงแล้วมันกลับคิดจะทำอะไร..  

"ข้าต้องการให้มันคุกเข่ากล่าวขอโทษศิษย์น้องจางเสียก่อน..ข้าถึงจะปล่อยมันไป!.." หยางเค่อกล่าววัตถุประสงค์ที่แท้จริงพลางเหล่ตามองจางหยวน

"อะไรนะ!?.." ทุกคนต่างงุนงงไม่คิดว่าที่มันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อศิษย์น้องแค่นั้นงั้นหรือ!?

"พี่ชายท่านนี้เป็นคนจิตใจดีและมีคุณธรรมสูงทีเดียว..ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ!.." เฉินอี้ยิ้มบางกล่าวชื่นชมที่มันไม่ได้ทำเพื่อแค่ปกป้องชื่อเสียงของสำนักแต่ยังทำเพื่อให้ความเป็นธรรมแก่พวกพ้องสำนักเดียวกันด้วย

"ศิษย์พี่หยาง..นี่ท่าน.." จางหยวนที่กำลังอึ้งกับปรากฎการณ์ปาฏิหารย์รับมีดสั้นด้วยมือเปล่าของเฉินอี้เมื่อสักครู่อยู่ได้ยินหยางเค่อพูดถึงตน..พลันรู้สึกซาบซึ้งตื้นตันใจไม่รู้จะกล่าวอันใด 

"คึก!..ฝันไปเถอะ!..." เฉิงคุนกัดฟันกล่าวปฎิเสธทันควัน

"งั้นก็ช่วยไม่ได้!.." แกร๊ก! หยางเค่อกล่าวพร้อมออกแรงดึงเส้นลวดให้แน่นยิ่งขึ้น!

กื๊ดดด "อ๊ากกกก!!.." เสียงร้องโหยหวนทรมานของเฉิงคุนดังสนั่น..ลวดทมิฬคมกริบบีบรัดรอบตัวแน่นจนเริ่มมีเลือดไหลนองออกมาจากตรงบริเวณแขนและขาย้อมเสื้อผ้าเป็นรอยเส้นสีแดงโลหิต..ถ้าปล่อยให้มันรัดแน่นขึ้นกว่านี้ตัวอาจขาดเป็นชิ้นๆ!

ชิ้ง! "หยุดเดี๋ยวนี้!.." อาวุโสเจิ้งหู่ทนดูลูกศิษย์สำนักตนใกล้จะถูกเชือดต่อไปไม่ไหว...ชักกระบี่มังกรเมฆาออกมาเตรียมใช้ปราณกระบี่ฟาดฟันไปยังหยางเค่อเพื่อหยุดมัน!

กระบี่มังกรเมฆามีระดับปฐพีขั้นต่ำซึ่งอยู่ลำดับสูงกว่า..สามารถทำลายอาวุธระดับจิตขั้นกลางของเค่อได้!

ฟึ่บ! ตึก! "นี่ๆ!..ผู้อาวุโสเจิ้งหู่..ท่านลืมไปแล้วรึไงว่าข้ายังอยู่น่ะ!..ฮ่าๆ" อาวุโสจิ๋นอิ่งกระโดดมายืนด้านหน้าเจิ้งหู่กล่าวหัวเราะขบขัน..พร้อมงัดอาวุธเคียวสั้นคู่ลักษณะโค้งเป็นรูปร่างจันทร์เสี้ยวที่มีโซ่เชื่อมถึงกันตรงท้ายด้ามจับออกมาจากแขนเสื้อเตรียมตัวเข้าปะทะ!

เคียวสั้นทมิฬนี้ก็อยู่ในระดับปฐพีขั้นต่ำเช่นเดียวกัน!

สถานการณ์ตอนนี้เริ่มระอุเดือดพล่านขึ้นเรื่อยๆ!

"ดูเหมือนจะได้เวลาที่ต้องห้ามพวกมันแล้วล่ะนะ.." เฉินอี้ไม่ได้สนใจสักนิดว่าพวกมันทั้งสองสำนักใหญ่จะตีกันจนตายไปข้างนึง..แต่ตนห่วงว่าเมืองเซียงหนานที่ตระกูลเฉินดูแลปกครองอยู่จะได้รับความเสียหายจากผลการต่อสู้ค่อนข้างหนัก..

เฉินอี้มองเซี่ยซูเหยาพยักหน้าเป็นการให้สัญญาณ..

เซี่ยซูเหยาสังเกตเห็นรับรู้แล้วจึงเดินสง่าผ่าเผยเข้าไปแทรกระหว่างกลางกล่าวขัดจังหวะพวกมัน " อ่ะแฮ่ม..พวกท่านพอเท่านี้ซะ!..คิดจะทำให้ที่นี่ต้องพังพินาศย่อยยับรึไงกัน?.." ใจจริงนางรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่สุดท้ายไม่ได้ดูพวกอาวุโสเฒ่าตีกัน..

"ท่านผู้อาวุโสสูงสุดเซี่ยซูเหยา..นี่เป็นเรื่องความแค้นระหว่างพวกเราสองสำนัก..ท่านอย่ามายุ่งดีกว่า!.." อาวุโสเจิ้งหู่กล่าวเดือดดาลอยากระบายความโกรธเต็มแก่..มันไม่สนแล้วว่าใครจะมาห้าม!

ควับๆ! "ฮ่าๆ..ถ้างั้นเจ้าก็เข้ามาได้เลย!..ผู้อาวุโสเจิ้ง!" อาวุโสจิ๋นอิ่งกล่าวจายั่วยุกวนโทสะขณะที่ควงเคียวสั้นมือขวาข้างหนึ่งไปด้วย

"โฮ่ว..." เซี่ยซูเหยาหรี่ตามองเงยหน้าเชิดขึ้น..เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่พวกมันทำเมินเฉยไม่ได้เห็นหัวตนอยู่ในสายตาเลย

"ข้าว่าท่านหยุดดีกว่านะ..ท่านผู้อาวุโสเจิ้ง!.."

เฉินอี้ค่อยๆก้าวเท้าเดินนิ่งสบายๆเข้ามาขั้นกลางกล่าวขัดจังหวะอีกคน

"สหายเฉินอี้..เจ้าถอยไปซะดีกว่าน่า!.." อาวุโสจิ๋นอิ่งกล่าวเตือนจริงจังไม่ให้มันคิดแส่หาเรื่อง..ยิ่งอยู่ต่อหน้าพวกตนที่กำลังปล่อยแรงกดดันทางพลังปราณขั้นสูงอยู่..อาจส่งผลกระทบร้ายต่อร่างกายมันได้..

เฉินอี้ยังคงเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆเกือบถึงระหว่างกลางพวกมันแล้วจึงหยุดลง..ยืนชี้นิ้วกล่าวต่อไม่สนใจคำเตือน "ถ้าท่านไม่รีบพาศิษย์ผู้นั้นไปรักษาเดี๋ยวนี้ล่ะก็..มันอาจตายได้นะ.."

"หืม!?.." อาวุโสเจิ้งหู่หันมองสงสัยไปตามทางนิ้วที่เฉินอี้ชี้บอก...

"อูยยย!..เจ็บแผลชะมัดเลย!.." เป็นเหลียงซือห้าวที่กำลังนั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งเริ่มส่งเสียงโอดครวญเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกเซี่ยซูเหยาแช่แข็ง..แต่ตอนนี้น้ำแข็งเริ่มละลายแล้วแผลจึงเปิดออกทำให้เห็นมีเลือดสีแดงไหลซึมออกมาผ่านผ้าพันแผลชั่วคราวที่เฉิงคุนเป็นคนปฐมพยาบาลให้..

ฟึ่บ! "ศิษย์น้องเหลียงเจ้ายังไหวหรือไม่?.." หย่งเฉิงรีบกระโดดเข้ามาถามอาการเหลียงซือห้าวด้วยความเป็นห่วงในฐานะศิษย์พี่

"อึกกก!..ข้า..ตาของข้า..ชักจะเริ่มมองไม่เห็นอะไรแล้ว..ศิษย์พี่หย่ง.." เหลียงซือห้าวสายตาพร่ามัวกล่าวเสียงอ่อนใกล้หมดแรงเต็มที..เกิดจากการที่มันเสียเลือดมากเกินไป

ติ๊ดๆ! ติ๊ดๆ! ติ๊ดๆ! มีเสียงหยกสื่อสารดังขึ้นมาจากเสื้อคลุมด้านในของอาวุโสเจิ้งหู่

ฝึบ! อาวุโสเจิ้งหู่หยุดตั้งท่าเตรียมต่อสู้ลดกระบี่ลงแล้วหยิบหยกสื่อสารขึ้นมารับสายกล่าวตอบทางโทรจิตสีหน้าเคร่งเครียด..

"เชอะ!..หมดสนุกกันพอดี!.." อาวุโสจิ๋นอิ่งหมดอารมณ์จะสู้แล้วพับเคียวสั้นศัตราวุธลับเก็บเข้าไปในแขนเสื้อของตน..ค่อยหันหลังกล่าวกับหยางเค่อ "หยางเค่อปล่อยเจ้าศิษย์สำนักกระบี่นั่นไปซะ..ก่อนที่พวกเราจะเดือดร้อน!.."

อาวุโสจิ๋นอิ่งรู้ว่ากำลังเสริมของสำนักกระบี่เมฆาสวรรค์ใกล้มาถึงเมือง..เพราะมันได้คาดการณ์เอาไว้ตอนที่เจิ้งหู่ใช้หยกสื่อสารติดต่อกลับสำนักตั้งแต่แรกแล้ว..

หยางเค่อ  "........."

           ................

อาวุโสเจิ้งหู่กล่าวคุยสนทนากันแปปเดียวจึงวางสายลง..กล่าวข้อเสนอด้วยใบหน้าปิติยินดี " ผู้อาวุโสปรุงยาและเหล่าศิษย์สำนักข้าใกล้จะมาถึงแล้ว..ข้าต้องรีบพาลูกศิษย์ของข้าที่นี่ไปรักษาเดี๋ยวนี้..ถ้าเจ้าปล่อยตัวมัน..ข้าจะถือว่าเรื่องที่แล้วมานั้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.." มันกล่าวเชิงบังคับขู่เข็ญ..ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ยอม..อาจต้องมีคนตายในวันนี้!

แกร๊ก! "ได้..ข้าจะยอมปล่อยเจ้านั่นไป..แต่แขนทั้งสองข้างของมันนั้นข้าขอล่ะกัน!.."  หยางเค่อกล่าวเผยแววตาดุร้ายอำมหิตขณะดึงสายลวดแรงขึ้น!

กื๊ดดด กร๊อบ!! "อ้ากกกก...แขนข้า!!กระดูกหักแล้ววว!!.." เส้นลวดทมิฬเปลี่ยนจากบีบรัดทุกส่วนในร่างกายเป็นเน้นรัดเฉพาะแขนของเฉิงคุนจนหักงอเบี้ยวผิดรูป!

อ่าาา...ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ทำได้แค่ยืนสะพรึงอ้าปากค้างต่อการกระทำที่ระห่ำโหดเหี้ยมไม่ทันตั้งตัวของหยางเค่อผู้นี้...