เสียงเคาะประตูห้อง
ปลายฟ้าเดินมาที่หน้าห้องของภูผาและเคาะประตูห้องของเขา
"มีอะไร" ภูผาถามขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องออกมาเห็นเธอยืนอยู่หน้าห้อง
"เอ่อ คือ จะมาขอบคุณน่ะ"
"ขอบคุณเื่อะไร" ภูผาถามเธอกลับไป
"ขอบคุณที่ตอนอยู่ด้านล่างคุณเป็ห่วงชั้น"
"อ๋อเื่นั้น ไม่เป็ไรถ้าผมรู้ว่าเป็ผู้ชายของคุณผมก็คงไม่เข้าไปถาม"
"อะไรนะ ผู้ชายของชั้น" ปลายฟ้าพูดด้วยเสียงที่ใเชิงออกจะหัวเราะในความเข้าใจผิดของเขาที่มีต่อเธอและพ่อของเธอ
"แล้วสรุปเธอมีธุระอะไร"
"อ๋อ ก็ไม่มี แค่จะมาขอบคุณแค่นี้แหละ"
"ถ้าไม่มีก็กลับไปห้องของเธอซะ"
"อ่อ เกือบลืมไปเลย ที่ถามไว้ว่ามิ้นมาหาที่คอนโดบ่อยมั้ยคุณยังไม่ได้ตอบเลย"
"ไร้สาระ" ภูผาพูดจบก็ปิดประตูห้องใส่หน้าเธอทันที
สาเหตุที่เธออยากรู้ว่าเพื่อนสาวของเธอมาหาเขาที่ห้องบ่อยหรือไม่นั้นเพราะเธอยังไม่ได้เล่าให้เพื่อนสาวฟังว่าคอนโดของเธออยู่ที่เดียวกับเขาและแถมยังอยู่ห้องติดกันอีกต่างหาก
***************************
"เจอของที่ลืมไว้มั้ย" พ่อของเธอถามขึ้นเมื่อเธอกลับเข้ามาภายในห้อง
"ไม่เจอค่ะ สงสัยฟ้าจำผิด"
"อ้าวแล้วของสำคัญหรือเปล่าล่ะ"
"ไม่ค่ะ แค่ยางรัดผมเองค่ะพ่อ"
"พ่อหิวหรือเปล่าคะ ฟ้ามีข้าวต้มกุ้งที่ป้ามาลัยทำมาไว้ให้อยู่ในตู้ถ้าหิวฟ้าอุ่นให้"
"ไม่จ้ะ พ่อดื่มกาแฟกับทานขนมปังมาแล้ว"
"งั้นฟ้าไปอาบน้ำแต่งตัวรอแม่ก่อนนะคะ"
"ฟ้า เดี๋ยวลูกจัดกระเป๋าไว้ด้วยเลยนะ เราจะไปค้างคืนกัน"
"ค้างคืนด้วยเหรอคะ"
"ใช่ ทำไมลูกถึงใ มีอะไรหรือเปล่า"
"เปล่าค่ะ"ปลายฟ้าพูดจบก็เดินเข้าไปห้องนอนของเธอเพื่ออาบน้ำและจัดกระเป๋ารอแม่ของเธอตามที่พ่อบอก
หลังจากจัดกระเป๋าเรียบร้อยได้ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้นมาเธอจึงรีบดินไปเปิดประตูห้องทันที
"แม่ พี่เมฆ" ปลายฟ้าเปิดประตูห้องมาก็ได้พบกับแม่ของเธอและพิเศษไปกว่านั้นคือพี่ชายของเธอก็บินกลับมาที่ไทยด้วยเช่นกันเธอเข้าสวมกอดแม่และพี่ชายของเธอทันทีด้วยความดีใจ
"เข้าไปในห้องกันดีกว่าค่ะ" ปลายฟ้าบอกพร้อมกับช่วยแม่ของเธอถือกระเป๋า
"สวัสดีครับพ่อ" เมฆาลูกชายคนโตกล่าวพร้อมกับยกมือไหว้ก่อนจะเข้าไปสวมกอดผู้เป็พ่อ
"เป็ไงเรา เดินทางเหนื่อยมั้ย" ไม่เลยครับ
"ทำไมทุกคนไม่เห็นบอกฟ้าเลยว่าจะมา"
"เซอร์ไพรส์เด็กแสนงอนไงจ้ะ" แม่ของเธอกล่าวขึ้นมาพร้อมกับหยิกที่แก้มของเธอเบาๆ
"ฟ้าอาจจะยังไม่หายโกรธก็ได้นะคะ"
"โอ๋ๆๆ ลูกสาวของแม่ หายโกรธแม่เถอะนะคนดี"
"หอมแก้มฟ้าก่อนแล้วฟ้าจะหายโกรธ"
"ได้สิ แม่จะหอมให้แก้มช้ำเลยดีมั้ย" เมื่อพูดจบแม่ของเธอก็หอมแก้มเธอไปมาทั้งซ้ายขวาอยู่หลายรอบ
บรรยกาศตอนนี้อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้เป็พ่อและพี่ชายเธอครอบครัวของเธอกลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าอีกครั้ง
ทั้งที่ความเป็จริงเธอกลัวมาตลอดว่าหากพ่อและแม่ของเธอที่หย่าร้างกันไปแล้วนั้นเธอจะขาด่เวลาความสุขเช่นนี้ไป
แต่ความจริงแล้วนั้นกลับไม่ใช่แบบที่เธอกลัว
"เอาล่ะๆ งั้นพวกเราออกเดินทางกันเลยดีมั้ย" พ่อของเธอกล่าวขึ้นมา
"ได้ค่ะ" เธอและแม่ของเธอตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน
"วันนี้ผมขอรับหน้าที่เป็คนขับรถนะครับ" พี่ชายของเธอเอ่ยขึ้นมาต่อจากแม่น้องสาว
"จัดไปเลยครับ" ผู้เป็พ่อตอบพร้อมกับยื่นกุญแจรถให้กับลูกชาย
เมื่อทั้งสี่คนออกมาถึงหน้าประตูห้องก็เป็จังหวะเดียวกันกับที่ภูผาออกมาจากห้องของเขาพอดี
ภูผาถึงกับยืนมองด้วยความใเพราะเขาคิดว่าปลายฟ้าอยู่เพียงลำพังกับชายคนอื่นในใจของเขาเริ่มชื้นขึ้นมาบ้างแล้วแต่ก็ไม่กล้าที่จะทักทายเธอออกไปเหมือนทุกครั้งที่เธออยู่คนเดียว
ปลายฟ้าเห็นเช่นนั้นจึงเป็ฝ่ายออกตัวก่อน
"พ่อคะ แม่คะ พี่เมฆ นี่คุณภูผาค่ะเขาเป็เพื่อนร่วมคอนโดอยู่ห้องติดฟ้านี้เองค่ะ" ปลายฟ้าแนะครอบครัวของเธอให้รู้จักเขา
"พ่อ แม่" ภูผาอุทานออกมาเบาๆกับตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ทั้งสามคนที่เธอแนะนำให้รู้จัก
"สวัสดีครับ"
"ครับ/ค่ะ" พ่อและแม่ของเธอรับไหว้เขาอย่างเมตตา
"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ งั้นถือโอกาสฝากฝังน้องสาวของผมด้วยนะครับ" พี่ชายของเธอบอกกับภูผา
"ฝากทำไมพี่เมฆ ฟ้าดูแลตัวเองได้" ปลายฟ้ารีบพูดแก้ต่างขึ้นมาทันที
"เราเพิ่งมาอยู่ต้องอ่อนน้อมกับเพื่อนบ้านสิ" พี่ชายพูดเชิงเอ็ดน้องสาวออกไป
"ไม่เป็ไรครับ ปกติเธอก็ไม่ค่อยรู้จักความเท่าไหร่" ภูผาตอบพี่ชายของปลายฟ้ากลับไปก่อนจะถามต่อ
"แล้วจะไปไหนกันครับ"
"พอดีจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกันค่ะ" แม่ของเธอตอบขึ้นมา
"อ่อครับ งั้นเที่ยวให้สนุกนะครับ ผมขอตัวก่อน" ภูผาพูดจบก็ยกมือขึ้นไหว้พ่อและแม่ของเธอขณะกำลังจะเดินผ่านปลายฟ้าไปนั้นเขาเดินเอาไหล่ซ้ายของเขามาติดกับไหล่ซ้ายของเธอก่อนจะหันมามองที่ใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่นิ่งขรึม
5K
