พอถึงวันจันทร์มินตราก็รีบไปส่งลูกสาวที่โรงเรียนอนุบาล เพราะวันนี้เป็วันแรกที่เธอจะเริ่มงานและเธอก็นัดเจอกับเขา เพราะเขาต้องเอากุญแจให้เธอและต้องบอกเธอว่างานของเธอมีอะไรบ้าง
ทุกเช้าที่ไปส่งนับดาวที่โรงเรียนก็จะมีงอแงบ้างตามประสาเด็กที่ติดแม่ แต่พอไปรับ กลับไม่อยากกลับซะงั้นเพราะติดเพื่อนติดเล่น จนบางทีเธอต้องหาของมาหลอกล่อถึงจะกลับด้วย ยิ่ง่นี้พูดคุยฉะฉานขึ้นและเรียนรู้สิ่งรอบตัวได้เร็วจนเธอต้องคอยหาคำตอบมาตอบลูกเสมอ แต่ก็ยังดีที่นับดาวไม่ค่อยถามหาพ่อเหมือนเมื่อก่อนเธอจึงได้เบาใจได้บ้าง เพราะลึกๆ เธอก็กลัวเหมือนกันว่าลูกจะมีปมด้อย แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษลูกในใจ
พอมาถึงหน้าคอนโดสุดหรูมินตราก็เห็นตะวันนั่งรออยู่ เธอเลยเดินเข้าไปหาเขา
" มาแล้วเหรอ.. ป๊ะ พี่จะพาขึ้นไปดูห้อง " มินตราพยักหน้ารับก่อนจะเดินก้มหน้าตามหลังเขาไปขึ้นลิฟต์เงียบๆ
ตะวันแอบมองเธอผ่านกระจกก็เห็นเธอยืนก้มหน้านิ่ง ั้แ่เจอกันเธอไม่เคยพูดกับเขามากกว่าสามคำ จนตอนนี้เป็เขาเองที่รู้สึกอึดอัด
" ปกติมินไปรับไปส่งลูกตอนกี่โมง " เขาถามเธอเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้
" ส่งก่อนแปดโมงเช้า.. รับบ่ายสองค่ะ " เธอตอบเขาแค่นั้นก็เงียบไป
" ถึงแล้วล่ะ " เมื่อลิฟต์เปิดออกเขาก็พาเธอเดินไปที่ห้องเขา ชั้นนี้ทั้งชั้นมีแค่สามห้อง หนึ่งในนั้นก็คือห้องเขา ส่วนอีกสองห้องเขาเองก็ไม่รู้ว่าของใคร เพราะั้แ่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยเห็นเ้าของห้องเลย
" เข้ามาสิครับ " เธอยืนเก้ๆ กังๆ จนเขาต้องเรียกให้เธอเดินตามเข้ามา
" นี่คือคีย์การ์ดสำหรับขึ้นลงบนตึกนี้ ส่วนนี่กุญแจเข้าห้องพี่ " เขายื่นกุญแจกับคีย์การ์ดใส่มือเธอ แต่เธอกลับทำมันร่วงพร้อมกับดึงมือออก
" ขอโทษค่ะ " เธอรีบก้มลงหยิบกุญแจกับคีย์การ์ดขึ้นมา ตะวันยืนมองการกระทำของเธออย่างรู้สึกปวดหนึบที่ใจ นี่เธอคงจะโดนทำร้ายจนกลัวผู้ชายไปเลยสินะ
" ไม่เป็ไรครับ.. นี่เป็สิ่งที่มินต้องทำในแต่ละวัน ส่วนอาหารเดี๋ยวมินค่อยทำวันที่พี่บอกนะ " เขาวางกระดาษที่จดรายละเอียดให้เธอบนโต๊ะเพราะเกรงว่าจะทำให้เธอกลัวอีก จากนั้นก็พาเธอเดินดูห้องต่างๆ
" งานก็มีแค่นี้แหละ หากมินทำเสร็จตอนไหนก็กลับได้เลยนะครับ..พี่คงต้องไปทำงานแล้ว หากวันไหนมินมาแล้วไม่เจอพี่ เดี๋ยวจะเขียนติดไว้ที่ตู้เย็นหาก้าอะไรเพิ่มเติม "
" ค่ะ " เธอตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินไปทำความสะอาด จนเขาได้แต่มองตามเธอ มินตราที่เมื่อก่อนเคยมีแต่เสียงหัวเราะแต่วันนี้กลับมีแต่ยืนก้มหน้า พอเห็นแบบนี้มันทำให้เขาอดสงสารเธอไม่ได้ ชีวิตที่เคยสดใสของเธอกลับต้องจบลงเพราะไอ้เลวคนนั้น
พอตะวันเดินออกจากห้องมินตราก็ถึงกับยกมือทาบอกถอนหายใจหนักหน่วง รู้สึกเกร็งยังไงไม่รู้เวลาอยู่ใกล้เขา ยิ่งเขาจ้องมองเธอๆ ก็ยิ่งกลัวว่าความลับจะแตกจนได้แต่ยืนก้มหน้า คนที่มีความผิดติดตัวคงจะรู้สึกแบบเธอตอนนี้สินะ
ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์มินตราก็จะมาทำงานให้เขาตามปกติ จนตอนนี้ผ่านมาได้เดือนกว่าแล้ว ส่วนเขานั้นพอรู้ว่าเธอไม่ชอบอยู่ใกล้ ก็ได้แต่หลบเลี่ยงการพบเจอเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่วันนี้เขามีนัดไปเที่ยวข้างนอกกับไผ่และคงจะหลบเลี่ยงไม่ได้เพราะต้องเข้าไปรับมันที่บ้าน
" คุณลุงตะวัน " นับดาววิ่งเข้ามาหาเมื่อเขาเดินเข้ามาในบ้าน
" สวัสดีครับนับดาวคนสวย ไม่ได้เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย " เขานั่งย่อตัวจับเธอหมุนไปมา ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเขาตอนเด็กยังไงไม่รู้แฮะ หากเอารูปถ่ายที่บ้านของเขาตอนเป็เด็กมาเทียบ คงจะเห็นว่าหน้าตาปากจมูกของนับดาวเหมือนเขาไม่น้อย แต่มันจะเป็ไปได้ยังไงในเมื่อเขาไม่เคยมีอะไรกับมินตรา และเมื่อก่อนเขาก็คิดกับมินตราแค่น้องสาว แต่หากเป็ตอนนี้อาจไม่แน่ เพราะเธอในตอนนี้สวยมาก ยิ่งดวงตาหวานซึ้งปนเศร้าของเธอที่มองครั้งใดก็เหมือนจะดูดดึงเขาให้เข้าไปในนั้นด้วยแล้ว เขายิ่งถอนสายตาจากเธอไม่ได้ ยอมรับว่าตอนนี้เธอสวยถูกใจเขาจริงๆ
" คุณลุงก็หล๊อหล่อ จะไปเที่ยวกับลุงไผ่ใช่ไหมคะ " นับดาวส่งยิ้มกว้างถามเขา
" ครับผม " เขาพูดพร้อมขยี้ผมเธอไปมาเบาๆ
" นับดาวลูก พาคุณลุงมานั่งก่อนสิคะ " มินตราเดินถือน้ำเข้ามาวางให้เขาบนโต๊ะ เธอเห็นเขามองสำรวจนับดาวไปมาก็อดหวั่นไม่ได้ว่าเขาจะรู้ ตอนนับดาวแรกเกิดเธอก็ดีใจที่ลูกหน้าตาคล้ายเธอ แต่ยิ่งโตยิ่งหน้าเหมือนเขาจนเธอกลัวว่าใครๆ จะรู้ความจริง
" ขอบคุณครับ " เขาส่งยิ้มให้เธอแต่เธอคงมองไม่เห็นเพราะเอาแต่ก้มหน้า
" ค่ะ " เธอตอบรับเสียงเบา ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวยกขนมที่เธอทำมาวางบนโต๊ะให้เขาทาน
" คุณลุงลองทานดูนะคะ แม่ทำอร่อยมาก " นับดาวเชิญชวนเขาก่อนจะตักเค๊กให้เขาชิม ปกติเขาก็ไม่ชอบกินขนมหวานหรอกนะ แต่พอเห็นสายตาบ๊องแบ๊วของเด็กน้อยเขาก็ปฏิเสธไม่ลง
" ขอบคุณมากครับ " เขาอ้าปากงับเค๊กที่นับดาวยื่นให้ รสชาติกลมกล่อมไม่หวานจนเลี่ยนเหมือนที่เขาเคยชิม ต้องยอมรับเลยว่าทั้งอาหารคาวอาหารหวานที่เขาเคยลองฝีมือมินตรามันทำให้เขาติดใจ
" นับดาวลูก มาทำการบ้านให้เสร็จก่อนลูก " มินตรากวักมือเรียกลูกสาว แต่นับดาวกลับทำหน้างอ
" หนูไม่อยากทำการบ้าน " นับดาวตอบแม่เสียงเกียจคร้านจนตะวันได้แต่นั่งยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ
" เหลืออีกไม่กี่บรรทัดเองนะลูก ดูสิหนูเก่งมากเลย ตัวหนังสือก็สวยๆ อยากเป็เ้าหญิงก็ต้องเก่งต้องสวยไม่ใช่เหรอคะ " เธอพูดหลอกล่อลูกไปด้วยรอยยิ้มจนเขาอดที่จะมองใบหน้าสวยนั้นไม่ได้ หากเธอมีรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าแบบนั้นตลอดเวลาก็คงจะดี
" เฮ้อ ก็ได้ค่ะ " นับดาวถอนหายใจก่อนจะเดินไปหาแม่ ตะวันนั่งมองมินตราสอนหนังสือนับดาวก็ได้แต่ยิ้มตาม เธอทำหน้าที่แม่ได้ดีจริงๆ สักพักนับดาวก็วิ่งถือสมุดการบ้านวิ่งมาหาเขา
" หนูเขียนสวยไหมคะคุณลุง " เธอยกสมุดที่เพิ่งเขียนเสร็จให้เขาดู ตัวหนังสือที่ลายเส้นยึกๆ ยักๆ ทำให้เขาต้องเพ่งเล็งมองมัน และในที่สุดเขาก็เห็นมันเป็ตัว ก.ไก่
" สวยมากครับ นับดาวเก่งมาก " เขายื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ ส่วนเธอก็ยิ้มอย่างภูมิใจ
" ไปครับคุณตะวัน... นับดาวครับลุงไปก่อนนะครับ เป็เด็กดีนะครับเดี๋ยวลุงซื้อขนมมาฝาก " ไผ่ที่เดินลงมาพูดกับเขาก่อนจะหันไปอุ้มนับดาวขึ้นมาหอม
" เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงพาไปเดินเที่ยวห้างด้วย " ไผ่บอกหลานสาว
" เย้ๆ จริงเหรอคะ " นับดาวดีใจยิ้มหน้าบาน
" เอ่อ คุณไผ่ครับ พรุ่งนี้คุณมีนัดแล้วครับ " ตะวันเตือนความจำไผ่เพราะพรุ่งนี้ตอนบ่ายเขานัดให้ไผ่ไปดูซอฟต์แวร์ให้เขาที่บริษัท
" ตายจริง..ลุงลืมไปเลย " ไผ่มองหน้าหลานสาวตัวน้อยที่ตอนนี้มองหน้าเขาน้ำตาคลออย่างรู้สึกผิด
" เอ่อ หากคุณแม่ของนับดาวไม่ว่าอะไร เดี๋ยวลุงพาไปเที่ยวห้างก็ได้นะครับ " ตะวันอดที่จะสงสารนับดาวไม่ได้
" ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เดี๋ยวมินพานับดาวไปเอง " มินตรารีบบอกปฏิเสธเขา เธอไม่อยากให้เขาใกล้ชิดกับนับดาวไปมากกว่านี้ แค่นี้เธอก็ใจเต้นตุบตับแล้ว
" แต่หนูอยากไปกับลุงตะวัน " นับดาวพูดกับแม่หน้าเศร้า ใบหน้าเหงาหงอยของลูกทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก
" ไม่เอานะลูก มันจะเป็การรบกวนลุงเขาเปล่าๆ เดี๋ยวแม่พาไปเล่นเครื่องเล่นนะคะ " เธอพยายามพูดหลอกล่อลูกสาว
" ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับลุงว่าง.. พรุ่งนี้คุณไผ่ก็คุยงานกับเลขาผมแทนแล้วกันนะครับ " ตะวันเห็นหน้าหงอยๆ ของนับดาวก็ยิ่งไม่อยากให้เธอเสียใจ
" เย้ๆ " นับดาวดีใจชูมือสองข้างพร้อมกับยิ้มหราให้ทุกคน จนตอนนี้มินตราได้แต่นั่งกำชายกระโปรงแน่น ยิ่งไม่อยากให้ใกล้ชิดทำไมเขาถึงได้คืบคลานเข้ามาใกล้แบบนี้นะ แล้วต่อจากนี้เธอจะทำยังไงดี นี่เธอคิดผิดั้แ่ตกปากรับคำทำงานให้เขาแล้วใช่ไหม
121
