ผิงผิงตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่อย่างงัวเงียเพราะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกจากนั้นก็นอนไม่หลับเธอเฝ้าแต่คิดถึงความฝันประหลาดนั้นกว่าจะข่มตาให้หลับลงได้ก็เกือบสว่าง
"เป็ไรไปหรือผิงผิงเหตุใดสีหน้าของเ้าถึงดูไม่สดชื่นเอาเสียเลย" หนิงฮวาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของบุตรสาวตัวน้อยเศร้าหมองไร้ชีวิตชีวาเดินเข้ามาในครัวอย่างเหม่อลอย
"เมื่อคืนข้าฝันร้ายเ้าค่ะ" น้ำเสียงกังวลใจเล็กน้อยก่อนเดินมานั่งลงข้างมารดาที่กำลังทำอาหารมื้อเช้า
"โบราณว่าไว้ฝันร้ายจะกลายเป็ดีเ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย" หนิงฮวาพูดปลอบเพื่อให้บุตรสาวรู้สึกสบายใจถึงแม้นางจะรู้สึกไม่ดีด้วยก็ตาม
"ขอให้เป็เช่นนั้นเ้าค่ะ" ผิงผิงได้แต่คิดในใจหากเป็เช่นนั้นก็ดีหากแต่นางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดีจึงได้ลุกไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดแล้วกลับเข้ามาช่วยมารดาเตรียมมื้อเช้า
"ท่านแม่เ้าคะข้าอยากไปไหว้พระที่วัดท่านพาข้าไปได้หรือไม่เ้าคะ" ผิงผิงเอ่ยขึ้นขณะกำลังกินมื้อเช้าซึ่งทุกคนก็รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของนางเช่นกันั้แ่เล้กจนโตผิงผิงไม่เคยเอ่ยชวนผู้ใดไปวัดนอกเสียจากผู้เป็แม่จะพานางไปเอง
"ได้สิเ้าอยากไปวันไหนเล่า" หนิงฮวาเอ่ยถามนางมิได้ขัดข้องแต่อย่างใดกลับรู้สึกดีในใจเสียอีก
"วันนี้ได้หรือไม่เ้าคะ"
"อือ เช่นนั้นกินข้าวเสร็จแล้วเ้าก็ไปเตรียมตัวแล้วไม่ชวนพี่ชายของเ้าไปด้วยกันอย่างนั้นหรือ" ผู้เป็แม่พยักหน้ารับก่อนจะรีบกินข้าว
"จะไปไหนกันหรือขอรับ" อวิ๋นเยว่ถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาทีหลังเขาไม่ได้ยินั้แ่ต้นประโยคที่ทุกคนกำลังคุยกัน
"น้องสาวของเ้าอยากไปไหว้พระเ้าจะไปด้วยกันหรือไม่" หนิงฮวาบอกเมื่ออวิ๋นเยว่เดินเข้ามา
"ได้สิขอรับเดี๋ยวกินข้าวเสร็จข้าขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็แล้วกัน" พูดจบอวิ๋นเยว่ก็ได้นั่งลงข้างผิงผิงทุกคนลงมือกินมื้อเช้าพร้อมกันเสร็จแล้วจึงได้แยกย้ายกันไปเตรียมตัว หนิงฮวาและลูกชายหญิงเดินทางมาถึงหน้าวัดหานลิ่ว ซึ่งวัดแห่งนี้ตั้งอยู่ติดกับูเาภายในบริเวณวัดร่มรื่นเงียบสงบ ผิงผิงไม่รอช้าเธอเดินเข้าไปภายในบริเวณวัดและตรงไปยังศาลาใหญ่ซึ่งมีพระประธานตั้งตระหง่านอยู่เธอนั่งคุกเข่าลงและก้มลงกราบสามครั้งก่อนจะหลับตาอธิษฐานภายในใจและนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง
"เหตุใดเ้าถึงเดินไม่รอพี่เลย" อวิ๋นเยว่ที่เดินตามทันน้องสาวเอ่ยขึ้น
"ในหมู่บ้านเรามีที่นี่เป็วัดแห่งเดียวหรือเ้าคะเพราะั้แ่ข้ามาข้ายังไม่เคยไปวัดที่ไหนเลย"
"ในย่านนี้มีวัดแห่งนี้เป็วัดแห่งเดียวซึ่งทุกคนให้ความเคารพและศรัทธากับพระพุทธรูปองค์นี้เป็อย่างมาก ส่วนมากผู้คนจะนิยมมาขอพรกับพระพุทธรูปเมื่อสมปรารถนาก็ได้นำพวงมาลัยสีแดงมาถวาย" ก็อาจจะเป็จริงดังที่อวิ๋นเยว่บอกเพราะด้านหน้าพระพุทธรูปซึ่งเต็มไปด้วยพวงมาลัยจากดอกไม้สีแดงมากมาย
"เช่นนั้นหากเราอธิษฐานขอพรอะไรเราก็จะสมพรดังปรารถนาใช่หรือไม่"
"ชาวบ้านแถวนี้เขาเชื่อกันว่าอย่างนั้นแต่จริงเท็จอย่างใดพี่ก็ไม่รู้เพราะว่าพี่ก็ไม่เคยขอพรอะไรจากพระพุทธรูปองค์นี้" อวิ๋นเยว่บอกก่อนจะคุกเข่าลงแล้วก้มกราบ
"แล้วที่นี่มีพระที่เป็พระจริงๆหรือไม่เ้าคะ" ผิงผิงนึกสงสัยั้แ่เดินเข้าวัดมายังไม่เห็นพระสักรูปเลย
"เ้าก็ช่างถามแปลกที่นี่คือวัดก็ต้องมีพระจริงๆสิ" อวิ๋นเย่วยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของน้องสาว
"พี่ชายท่านอย่ากวนข้ามากได้หรือไม่"
"สองพี่น้องกำลังเถียงอะไรกันอยู่หรือลูก" หนิงฮวาเดินตามเข้ามาก็ได้ยินเสียง
"ก็พี่ชายน่ะสิเ้าคะเขาพูดจากวนประสาทข้าเ้าค่ะ" ผิงผิงได้ทีฟ้องมารดากลับบ้าง
"อวิ๋นเยว่เ้าก็อย่าไปกวนใจน้องมากนักนางยิ่งไม่ค่อยสบายใจ"
"ตัวแค่นี้มีเื่อะไรไม่สบายใจไหนเล่ามาให้พี่ฟังหน่อยสิ" เขานึกอยากรู้ถึงเหตุที่ทำให้นางอยากมาไหว้พระบ้าง
"ผู้คนที่นี่ไม่ค่อยชอบทำบุญหรือเ้าคะเหตุใดจึงไม่ค่อยมีคนมาวัดเลย" ผิงผิงเลี่ยงที่จะพูดออกมาเพราะนางรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างแล้ว
"ชาวบ้านแถวนี้ส่วนมากฐานะยากจนจึงไม่ค่อยมีใครมาทำบุญบ่อยนักนอกเสียจากจะเป็เทศกาลประจำปี" หนิงฮวาบอก ผิงผิงมองดูใบไม้ที่หล่นเกลื่อนกลาดไปทั่วลานวัดก่อนจะเอ่ยขออนุญาตมารดาพร้อมกับเอ่ยชวนพี่ชาย
"เช่นนั้นพวกเรามาช่วยกันกวาดใบไม้พวกนั้นให้ดูสะอาดตาดีหรือไม่พี่ชาย"
"ได้สิเดี๋ยวพี่ไปหยิบไม้กวาดมาให้" พูดจบอวิ๋นเยว่ก็เดินหายเข้าไปทางด้านหลังวัดแล้วกลับออกมาพร้อมกับไม้กวาดสองอันและตะกร้าใบใหญ่
"พวกเ้าสองคนกวาดใบไม้ไปแล้วกันเดี๋ยวแม่จะเข้าไปไหว้พระด้านในสักหน่อย" หนิงฮวาพูดจบก็เดินเลี่ยงไปยังศาลาเล็กด้านหน้า
"เ้าค่ะ/ขอรับ" สองพี่น้องประสานเสียงก่อนหันมายิ้มให้กันแล้วแยกย้ายกันไปกวาดใบไม้ เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามใบไม้ที่หล่นร่วงทั่วลานวัดถูกสองพี่น้องเก็บกวาดจนสะอาดตา
"เป็เด็กเป็เล็กรู้จักเข้าวัดทำบุญดีๆ ทำคุณประโยชน์แก่ส่วนรวม" หลวงจีนชรารูปหนึ่งเอ่ยขึ้นจากด้านหลังทำให้ทั้งสองคนใ
"หลวงตา" สองพี่น้องหันตามเสียงนั้นก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกันและย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นและพนมมือขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
"อาตมาได้ยินเสียงพวกเ้าทั้งสองก็เลยออกมาดู"
"พวกข้าเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของหลวงตาต้องขออภัยนะขอรับ" อวิ๋นเยว่เอ่ยขึ้นเพราะคิดว่าเขาและน้องสาวพูดคุยเสียงดังทำให้รบกวนการพักผ่อนของ
"ไม่หรอกมีพวกเ้ามากวาดใบทำให้ลานวัดดูสะอาดตาขึ้นมากเลยลำพังข้าก็คงจะลุกมากวาดไม่ไหวแล้ว" หลวงจีนชราพูดขึ้นลำพังร่างกายก็แก่ชราลงทุกวัน
"เช่นนั้นข้ากับน้องสาวจะเข้ามากวาดใบไม้ให้ท่านบ่อยๆ ก็แล้วกันนะขอรับ" อวิ๋นเยว่บอกเพราะถือว่าทำตนให้เป็ประโยชน์แก่ส่วนรวม
3K
