หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

ชายชราจากวิหารสุริยันจ้องไปทางหยางจื่อด้วยความโลภตัวเขาเองก็มีเพียงแค่เปลวเพลิงสวรรค์ขั้นต่ำเพียงเท่านั้นถ้าเขาสามารถได้รับเปลวเพลิงเทวะจากหยางจื่อละก็ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มมากยิ่งขึ้นไปอีกแน่นอน

"พวกเราจะทำยังไงกันดี" หลินกู่กล่าวอย่างกังวล

"ขนาดหยางจื่อในตอนนี้ยังไม่อาจขยับได้เลยเเล้วพวกเราจะช่วยเขาอย่างไร"โอวหยางสู่เองก็รู้สึกกังวล

"ผู้อาวุโสโปรดเมตตาด้วยเขาเป็นคนของพวกเรา" หลินกู่ซวนกล่าวกับชายชรา

"ใสหัวไป!!!"

ชายชราจากวิหารสุริยันกวาดแขนออกไปทำให้ร่างกายของหลินกู่ซวนกระเด็นออกไปข้างหลังจนต้องกระอั๊กเลือดออกมาอย่างรุนแรงเห็นได้ชัดว่าหลินกู่ซวนได้รับบาดเจ็บสาหัส

"ผู้อาวุโสข้าคิดว่าเราควรจะพาเขาไปเป็นศิษย์ของวิหารสุริยันของเราด้วยพรสวรรค์ของเขาท่านประมุขจะต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน"หวงชิงอี้กล่าว

"เหอะเจ้าคนที่ไม่มีหัวนอนปรายเท้าแบบนั้นไม่คู่ควรกับวิหารสุริยันของพวกเราหรอกเพียงแค่นำเปลวเพลิงเทวะและสัตว์อสูรของมันมาก็พอ"ชายชรากล่าว

พวกหวงอี้และหวงชิงอี้ขมวดคิ้วลงเห็นได้ชัดว่าชายชราคนนี้ต้องการครอบครองเปลวเพลิงเทวะไว้เป็นของตนรวมทั้งสัตว์อสูรนั้นด้วย

หยางจื่อในตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดกับแรงกดดันที่ทับลงมาบนร่างกายของตนอย่างมากด้วยพลังของชายชราที่อยู่ปราณนักบุญสวรรค์ไม่มีทางที่หยางจื่อจะต่อกรได้ด้วยเลย

"อาจารย์ท่านไม่คิดว่าจะช่วยข้าหน่อยรึ" หยางจื่อกล่าว

"เจ้าแน่ใจงั้นหรือที่จะใช้พลังของข้าเมื่อเจ้าใช้พลังของข้าเมื่อไหร่ตัวตนที่ทรงพลังทั่วทั้งดินแดนเทวะจะรู้สึกตัวและรู้การคงอยู่ของข้าเมื่อถึงตอนนั้นทุกคนจะออกตามล่าเจ้าเพื่อแย่งชิงดาบมังกรสวรรค์เล่มนี้"หญิงสาวชุดขาวกล่าว

หยางจื่ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เขาไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาตกตายเมื่อขึ้นมาบนดินแดนเทวะได้ไม่นานตัวเขายังไม่ได้พบกับครอบครัวของตนเลยและยังมีพวกมู่โหลวและโม่หงเย่ที่รอเขาอยู่ในดินแดนด้านล่างอีก

"ใครมันกล้าทำร้ายบุตรชายของข้า ช่างรนหาที่ตายยิ่งนัก"เสียงที่ทรงพลังดังขึ้น

ร่างกายของผู้คนรวมทั้งชายชราจากวิหารสุริยันต่างสั่นสะท้านไม่นานแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ก็ถูกบดบังเมื่อผู้คนแหงนหน้าขึ้นไปก็พบเข้ากับเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่มันใหญ่มากๆถึงขนาดเทียบเท่าอาณาจักรหรือทวีปเล็ก ๆของดินแดนเบื้องล่างเลยก็ได้

แรงกดดันที่ทับหยางจื่อเอาไว้หายไปหยางจื่อแหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าก็พบกับกลุ่มคนที่กำลังลงมาจากเกาะลอยฟ้ากลุ่มคนเหล่านั้นแผ่กลิ่นอายที่ทรงพลังและเต็มไปด้วยจิตสังหารอันหนาแน่นออกมา

"บังอาจมากที่คิดจะสังหารบุตรชายของข้าหยางเทียนอวี้ผู้นี้ วิหารสุริยันของเจ้าอยากจะทำสงครามกับตระกูลหยางของเราใช่หรือไม่"หยางเทียนอวี้กล่าวออกมาด้วยความโกรธ

ชายชราจากวิหารสุริยันสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขารู้จักตระกูลหยางดีตระกูลหยางจื่อตระกูลที่แข็งแกร่งอย่างมากมีข่าวลือว่าแข็งแกร่งกว่าวิหารสุริยันเสียอีกแต่เพราะตระกูลหยางนั้นไม่เคยเข้ามาแย่งชิงอำนาจกับกองกำลังอื่นและมักจะอยู่บนเกาะลอยฟ้าคอยเฝ้าปกป้องดินแดนเบื่องล่างมาโดยตลอดจนกระทั่งได้ขึ้นชื่อว่าตระกูลผู้พิทักษ์

"เข้าใจผิด มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ข้าไม่รู้ว่าเขาคือบุตรชายของท่าน “ชายชรากล่าว

"ไม่ว่าจะเข้าใจผิดหรือไม่เจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่"หยางเทียนอวี้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

สิ้นเสียงของหยางเทียนอวี้ร่างของชายชราก็ถูกผ่าออกเป็นสองท่อนในทันที

"นักบุญเทวะ....." เสียงของชายชรากล่าวก่อนจะตกตายลง

กลุ่มของหวงชิงอี้และหวงเย่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อมองไปยังหยางเทียนอวี้แต่ตรงกันข้ามหยางจื่อกลับรู้สึกงุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าแต่หยางจื่อก็ยังไม่ยอมปักใจเชื่อเพราะเขาไม่คิดว่าจะพบกับครอบครัวของตนง่ายๆแบบนี้เพราะจากคำพูดของหยางเทียนอวี้ตัวของหยางจื่อคือบุตรชายของหยางเทียนอวี้

เมื่อเห็นว่าหยางจื่อยืนสับสนอยู่หยางเทียนอวี้ก็ลอยเข้าไปหาหยางจื่อเเล้วกล่าว

"จื่อเอ๋อเจ้าคงจะมีหลายสิ่งที่อยากจะถามแต่ที่นี่ไม่เหมาะพวกเรากลับไปคุยที่ตระกูลเถอะ" หยางเทียนอวี้กล่าว

"พาคนพวกนั้นมาด้วยพวกเขาคือสหายของบุตรชายข้า"

หยางเทียนอวี้ได้พาหยางจื่อและกลุ่มของหลินกู่จากไปทิ้งให้กลุ่มคนที่อยู่ข้างล่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวพวกเขาต่างก็ได้วางแผนชั่วร้ายที่จะชิงเปลวเพลิงเทวะจากหยางจื่อแต่พวกเขาไม่คิดว่าตัวตนของหยางจื่อที่ได้รับรู้มาจะผิดหยางจื่อกลับมาจากตระกูลหยางที่ทรงพลัง ถ้าไม่รวมพวกนิกายหรือวิหารต่าง ๆตระกูลหยางอาจจะแข็งงแกร่งที่สุดเลยก็ได้

"เจ้าพวกบัดซบใหนเจ้าบอกว่าชายคนนั้นมาจากดินแดนเบื่องล่าง"ผู้อาวุโสอีกคนของวิหารสุริยันชี้ไปที่อี้จินหลงด้วยความโกรธ

"พวกเขามาจากดินเเดนเบื้องล่างจริง ๆ " อี้จินหลงกล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัว

"บัดซบยังจะเถียงอีก สังหารมันซะ" ผู้อาวุโสคนนั้นกล่าว

อี้จินหลงและอาจารย์ของเขาได้ถูกสังหารโดยคนของวิหารสุริยันอย่างไร้ความเมตตา

ทางด้านหยางจื่อในตอนนี้กลุ่มหยางจื่อถูกเคลื่อนย้ายมาที่ห้องรับแขกที่อยู่ในสวนที่สวยงามที่ด้านหน้าหยางเทียนที่มีหญิงสาวที่งดงามยืนอยู่ข้างๆ

"พวกท่านเป็นใครทำไมถึงช่วยพวกเรา" หยางจื่อกล่าว

หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆหยางเทียนอวี้สั่นสะท้านและมีน้ำตาใหลออกมาบนหน้าของนางแม้แต่หยางเทียนอวี้ก็ยังแสดงใบหน้าที่ขมขื่นออกมาเมื่อลูกชายที่พวกเขาทิ้งไว้ที่ดินแดนด้านล่างกล่าวถามว่าพวกเขาเป็นใคร

"ข้าชื่อ หยางเทียนอวี้เป็นบิดาของเจ้า และนางชื่อซูชิงเป็นมารดาของเจ้า"หยางเทียนอวี้กล่าว

"บิดา มารดา ของข้าอย่างงั้นหรือ" หยางจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เป้าหมายของหยางจื่อคือการตามหาบุคคนทั้งสองที่อยู่ข้างหน้ามาโดยตลอดแต่เมื่อเจอกับพวกท่านจริงๆหยางจื่อกลับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ซูชิงไม่สามารถอดกลั้นได้นางนางได้วิ่งเข้าไปกอดหยางจื่อในทันทีนี่คือบุตรของนางแต่นางและเขาไม่ได้มีความผูกพันธุ์กันมาตลอด 20ปีพวกนางจำใจที่จะต้องพาหยางจื่อไปไว้ที่ดินแดนเบื้องล่างเพื่อตัวของหยางจื่อเองแต่สำหรับผู้เป็นแม่อย่างนางวันคืนที่ต้องอยู่ห่างจากลูกที่ยังเป็นเด็กทารกมันคือคืนวันที่แสนจะทรมาน

-------------------------------------------------------------------------------------