เทพยุทธ์ดาวตก

“ถังอันเป็นใคร..?.”กงเฉินทวนคำถาม แล้วพลันนึกตรึกตรองดู กลับพบว่าเขาไม่อาจตอบคำถามนี้ออกมาอย่างรวบรัดได้หวนคิดดูถึงรายละเอียดข้อมูลที่เขามีเกี่ยวกับเด็กน้อยนี้ถึงกลับเลอะเลือนงมงายไม่ชัดเจนว่าตามจริงเขาเหมือนไม่รู้จักตัวของเด็กน้อยผู้นี้เลยมันปรากฏตัวอย่างกระทันหันราวกับว่าจู่ๆก็เกิดขึ้นมาในอากาศ เมื่อได้คิด ถึงกับมองหน้าองค์หญิงผู้ตั้งคำถามค้างอยุ่อย่างนั้นจนผ่านไปได้หลายอึดใจ ก็อ้อมแอ้มบอกออกมาอย่างเลี่ยงๆ “เป็นคำถามที่ดีที่จริงข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กน้อยนี้เป็นใครกันแน่”

องค์หญิงร้อง “อ้าว..” ออกมา

ที่จริงคนที่รู้จักดีว่าถังอันเป็นใครในแผ่นดินทองไพศาลแห่งนี้น่าจะเป็นจอมโขมยเหอจิงทง เพียงคนเดียวเท่านั้น กงเฉินลำดับความคิดแล้วก็มองมาทางเซียวหลง แล้วพูดออกมา “ที่จริงคนที่น่าจะรู้ดีกว่าข้าน่าจะเป็นเจ้า” แต่เขาเห็นเซียวหลงเพียงยักไหล่ ท่าทีไม่ยอมพูดเล่าอะไรออกมา ก็พูดขึ้นมา“มันน่าจะเริ่มจาก เมืองปราการซองเว่ย เมืองขอบชายทะเลทรายด้านตะวันออก เท่าที่รู้คนรู้จักถังอันในฐานะของพ่อครัวเลื่องชื่อของร้านวิหคคืนรัง ‘เซียนกะทะน้อย ถังอัน’ ชื่อเสียงการทำอาหารของมันเลื่องลือไปไกลจนกระทั่งเจ้าตำหนักอัคคี เหมาเรือล่องทะเลสาบจัดเลี้ยงสหายต่างวัยโดยมีพ่อครัวถังอันปรุงอาหาร” เขาทบทวนเรื่องราวอย่างเชื่องช้าเนื่องจากทั้งหมดเป็นคำบอกเล่าของ ยู่ปังเฮาะ

“ระหว่างทานอาหารล่องทะเลสาบเรือก็ถูกพรรคทรายทองพันพิษ ที่เป็นสำนักย่อยของนิกายเบญจพิษโจมตีโดย บุคลระดับสูงชั้นยมฑูตจำนวนถึงหกคนพร้อมกับสัตว์พิษนับหมื่นตัว ท่านเจ้าตำหนักและสหายก็โดนวางยาพิษแต่คาดไม่ถึงก็คือยมฑูตพิษขั้นปราณวิญญานระดับเจ็ดทั้งหกคน กับพยุหหมื่นพิษทลายทัพกลับถูกถังอันวางราบทำลายสิ้น เพื่อปกปิดร่องรอยและเผาพิษตกค้างจึงต้องเผาเรือทิ้งไป จากนั้นหลบหนีออกอีกด้านหนึ่งของทะเลทราย ระหว่างเดินทางท่านเจ้าตำหนักถึงกับค้นพบว่า ถังอันมีความรู้เรื่องค่ายกล และกลไกอย่างลึกล้ำจึงเชื้อเชิญมันให้ไปหาที่สำนักในเมืองหลวงทองไพศาล”

“แต่หลังจากผ่านเวลานัดหมายไปเป็นเดือนจู่ๆ ถังอันก็ไปปรากฏตัวที่เมืองและบังเอิญ ได้เข้าร่วมการทดสอบรับศิษย์ของสำนักองค์หญิงท่านคงรู้ว่าสำนักทองไพศาลเป็นเรื่องใด ผลปรากฏว่ามันถึงกับทุบทำลายสถิติการทดสอบทั้งหมด อีกทั้งยังฝ่าค่ายกลที่เป็นที่สุดของอาณาจักรเข้าไปประจันหน้ากับองค์จักรพรรดิ์ แต่ที่ไม่คาดหมายคิอ ไม่มีใครรู้ว่าองค์จักรพรรดิ์ถึงกับรู้จักตัวตนของมันอยู่ก่อน แล้วทรงรับสั่งให้มันช่วยไขความลับของราชสำนักที่มีมายาวนานมากกว่าแสนปี” องค์หญิงตั้งใจฟังในขณะคณะคาราวานเริ่มทำการเก็บกวาดสถานที่ เตรียมที่จะเดินทางไปพร้อมกองทัพของชนเผ่าเลือดเหล็ก

กงเฉิน กวาดตามองสภาพของลูกน้องที่บาดเจ็บเห็นว่าเริ่มมีอาการดีขึ้น ส่วนเซียวหลงก็หันไปคลุมผ้า คันธนูสะท้านฟ้าก่อนที่จะหายเข้าไปคาดว่า คงเข้าไปเก็บคันธนู เขาเล่าต่อ “มันไม่เพียงไขความลับนับแสนปีของราชวงศได้ถึงกับสืบพบเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง ...เป็นต้นเรื่องที่ทำให้ข้ามาถึงที่นี่ได้”

องค์หญิงรีบถามอย่างสนใจ “เป็นเรื่องใด?”

“มันถึงกับพบว่าท่าอ๋องพิชิตตะวันตกที่อยู่ในเมืองหลวง ที่จริงแล้วคือเจ้าสำนักสังหารฟ้าสำนักนักฆ่าและค้ามนุษย์ ส่วนท่านอ๋องตัวจริงนั้นถูกจับขังอยู่ในคุกใต้ดินมานานมากกว่ายี่สิบปี”

องค์หญิงอุทานออกมา “นี่เป็นไปไม่ได้กระมัง ถึงกับมีคนตบตาราชสำนักอาศัยอยู่ใต้จมูกของพวกท่านได้ยาวนาน ขนาดนั้นได้อย่างไร” นางที่สงสัยมาตลอดจากร่องรอยและข้าวของของหัวหน้าชนเผ่า แสดงว่ามีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับอ๋องพิชิตประจิม ตั้งแต่กลุ่มเงาภูตลมทรายรุกรานพวกเขาเคยขอความช่วยเหลือไปที่อ๋องพิชิตประจิมหลายครั้ง แต่ไม่ได้รับคำตอบใดๆบิดานางก็ถอดทอนใจโดยไม่กล่าววาจาใด

“เรื่องนี้มิเพียงลึกลับซับซ้อน ยังเกี่ยวพันกับความปลอดภัยของราชอาณาจักรทองศาลอีกด้วย ถังอันไม่เพียงช่วยท่านอ๋องออกมาแต่นำกำลังเข้าล้างสำนักสังหารฟ้า ฝีมือของมันยอดเยี่ยม อำมหิตดุดัน วางราบนักฆ่าเหล่านั้นราวกับปลิดใบไม้ร่วงหลังจากเสร็จเรื่องราว มันก็หายตัวไปเฉยๆ”

“หายตัวไปเฉยๆโดยไร้ร่องรอย ราชสำนักของท่านทำอะไร หลับอยู่กระมัง นี่..เป็นไปไม่ได้ที่คนหนึ่งจะสามารถหายตัวไปจากสายตาของราชสำนัก”

“ถ้ามันธรรมดา...มันก็ไม่ใช่ถังอันแล้วเพราะอีกสองวันต่อมา มันก็เดินไปสมัครแข่งขันหลอมโอสถที่เมืองวายุเพลิง ที่ห่างไกลออกไปเกินห้าพันกิโลเมตรตอนนั้นข้าคิดให้สมองแตกก็ไม่รู้ว่ามันทำได้อย่างไรแต่ตอนนี้ข้าพอจะเดาได้รางๆแล้ว”

องค์หญิงอุทานออกมา “ห้าพันกิโลเมตร ภายในสองวัน นี่ท่าน...ข้อมูลของท่านผิดพลาดหรือเปล่า”

“ย่อมไม่มีทางผิดพลาดเพราะว่าถังอัน กลายเป็นผู้ชนะการหลอมโอสถครั้งนี้อย่างพิสดาร”

“มัน...ถึงกับหลอมโอสถ...ได้อีกด้วยนี่จะเกินคนไปหรือเปล่า...”

กงเฉิน ชี้มือไปที่ลูกน้องของเขาที่บาดแผลสมานตัวได้อย่างมหัศจรรย์คนนั้น“ยอดเยี่ยมเพียงใด นี่เป็นตัวอย่างฤทธิ์โอสถที่มันหลอมและที่ว่าพิสดารคือมันชนะการหลอมโอสถ โดยไม่ปรากฏตัวแค่หลอมโอสถทิ้งเอาไว้และโอสถที่มันหลอมทิ้งเอาไว้ เป็นโอสถใหม่ที่ไม่เคยมีในโลกนี้ คาดว่าท่านคงได้ยินมาบ้างมันคือโอสถที่ใช้รักษาโรคลมน้ำค้างทะเลทราย ที่มีชื่อว่า ‘โอสถเสริมหยางทะลวงหยิน’ซึ่งคาดว่าในชนเผ่าของท่านก็มีคนต้องการมันเช่นกัน”

“ที่แท้แพทย์โอสถคนนั้นถึงกับเป็น ถังอัน” พื้นที่ห่างไกลเช่นนี้ข่าวย่อมมาถึงขาดๆหายๆนางรับรู้ว่ามีคนหลอมโอสถ รักษาโรคลมน้ำค้างทะเลทรายแต่ไม่รู้ว่า เป็นใครมีลักษณะเช่นไร ไม่มีข้อมูลแม้แต่ชื่อ

“หลังจากมันหายตัวไปร่วมสองเดือน จู่ๆมันก็ปรากฏตัวอย่างเหลือเชื่อ ที่นครหลวงอีกครั้ง คราวนี้ข้าเห็นเหตการณ์ด้วยตัวเองเป็นเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เอง มันถึงกับต่อต้านการรุกรานของคนอาณาจักรหอกเงิน และมันถึงกับสามารถยันชนชั้นราชันยุทธ์เอาไว้ได้”

องค์หญิง สะท้านขึ้น “ถึงกับต้าน ชนชั้นราชันยุทธ์ นี่มันมีพลังยุทธ์ขั้นใดกันแน่? ระดับราชันยุทธ์แล้วเรื่องราวจบลงอย่างไร”

“จวบจนบัดนี้ข้าก็ยังไม่แน่ชัดว่า..เด็กน้อย...นั้น มีปราณยุทธ์อยู่ในขั้นใดส่วนเรื่องราวในวันนั้นพิสดารจนเหลือเชื่อ ท่าอ๋องกำชับข้าเอาไว่ เมื่อถึงเวลาข้าจะเล่าให้ท่านฟังโดยละเอียดต่อนหน้าบิดาของท่าน”

“เด็กน้อย...ท่านอายุเท่าไหร่กันถึงกับเรียกผู้อื่นว่าเด็กน้อย แล้วข้าเป็นเด็กน้อยด้วยหรือไม่” องค์หญิงสัพพยอก นางคาดว่าถังอันคงอายุใกล้เคียงกับ กงเฉิน

กงเฉิน หน้าแดง พูดอ้อมแอ้ม “องค์หญิงท่านงดงามและสง่างามขนาดนี้ ไหนเลยจะเป็นเด็กน้อยไปได้ แต่ว่า เจ้าถังอันอายุเพียงสิบปีข้าไม่เรียกมันเด็กน้อย จะเรียกว่าอะไรได้เล่า”

“อะไรนะ....ที่ท่านเล่ามาทั้งหมดนี้....คือเรื่องราวของเด็กน้อยอายุเพียงสิบปีเท่านั้นหรือไร?” นางถึงกับอุทานเสียงสูงมือปิดปากท่าทีไม่เชื่อในสิ่งที่ไม่ได้ยิน

เสียงพึบพับ ผ้าคลุมที่คลุมคันธนูสะท้านฟ้าถูกเปิดออกคันธนูขนาดมหึมาหายไป ในขณะเดียวกัน กองคาราวานก็พร้อมเดินทางเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บ พอดีได้พักบนรถม้าขนสินค้าที่ว่างเปล่า แต่กลับมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นเสียงม้าควบตะบึงเข้ามา สักครู่ก็มีรายงานเข้ามา

หวังซาน เดินเข้ามาน้อมกายรายงาน “มีปัญหาเรื่องการจัดการซากศพทั้งสี่พันของฝ่ายศัตรูเนื่องจากบริเวณหุบเขาวงพระจันทร์นี้เป็นพื้นหินปูนมีดินทรายปกคลุมอยู่เพียงตื้นๆไม่สามารถขุดหลุมฝังศพได้โดยปรกติหากเกิดสงครามขึ้นในทะเลทรายเพียงเลือกทำเลหุบทรายลึกแล้วโกยทรายกลบก็ใช้ได้แล้ว พวกเขาไม่สามารถปล่อยศพ จำนวนมากทิ่งไว้อย่างนี้ได้จากประสบการณ์ยาวนานนของเผ่าทะเลทราย หากปล่อยไว้เช่นนี้อาจเกิดโรคระบาดร้ายแรงได้แต่หากกลบฝังในพื้นทรายไม่เกินหนึ่งเดือนศพเหล่านั้นจะถูกพื้นทรายอบกลายเป็นศพแห้งอย่างมากก็มีสุนัขป่าทะเลทราย ขุดศพขึ้นมาเพียงสองสามศพเท่านั้นนี่เป็นปัญหาที่ไม่อาจละเลยได้ เนื่องจากพวกมันพึ่งตายเลือดเนื้อยังชุ่มอยู่พวกเขาไม่มีเชื้อไฟเพียงพอที่จะเผ่าศพเหล่านี้ได้

ในที่สุด กงเฉินก็หันมาที่ เซียวหลง “เจ้ามีหนทางใดหรือไม่..หากไม่มี! การขนศพออกไปทิ้งกลางทะเลทรายเป็นทางเลือกสุดท้าย แต่นั่นจะทำให้เสียเวลาและพลังของ กำลังพลอย่างน้อยสองวัน”

เทียนหลงคิดอยู่ชั่วครู่ “ให้นำศพทั้งหมดมากองรวมกันไว้ให้สูงที่สุดและกินพื้นที่น้อยที่สุด”หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ซากศพทั้งสี่พันกว่าก็ถูกลากมาโยนรวมกันที่บริเวณใกล้ภูเขาหินด้านหน้าลูกนั้นเนืองจากเป็นพื้นที่สังหารแรกของค่ายกลกงจักรสังหารตรงนั้นจึงมีศพมากว่าตำแหน่งอื่น เทียนหลงก็บอกให้ทั้งคาราวานสินค้าและกองทัพ ล่าถอยออกไปจากหุบเขาวงพระจันทร์กงเฉิน และองค์หญิงยืนกราน อยากอยู่ดูว่าเขาจะกำจัดสี่พันกว่าศพนี้ด้วยวิธีใดถึงแม้ว่าเซียวหลง จะบอกว่าอาจมีอันตราย และเขาไม่อาจรับผิดชอบได้

ทั้งสองก็ยังดื้อดึงดังนั้นเมื่อถึงยามเที่ยง ภายในหุบเขายังคงเหลือผู้คนอีกราวยี่สิบคนคือกงเฉินกับทหารคนสนิทรวมห้าคน และองค์หญิงกับองครักษ์รวมถึงคนในระดับสั่งการของกองทัพเผ่าเลือดเหล็กและกองคาราวานสินค้า ตำแหน่งที่ยืนอยู่คือติดผนังผาก้นหุบเขาหรือคือตำแหน่งเดิมที่กองคาราวานสินค้า พักอยู่เมื่อคืนนั้นเอง พวกเขาเห็นเซียวหลงเดินเข้าไปหากองศพ ที่ระยะไกลประมาณสองกิโลเมตรเห็นเขาเองก้หยุดยั้งลงในระยะสองร้อยเมตรจากเป้าหมาย แล้วยืนนิ่งคล้ายผนึกปราณยุทธ์

รออยู่สามอึดใจ เห็นเซียวหลงสร้างบอลกลมสีฟ้าขนาดหนึ่งเมตรขึ้นตรงหน้า แล้วก็ปล่อยมันพุ่งออกไปที่เป้าหมายในฉับพลันบอลกลมสีฟ้านั้นก็ขยายตัวจนคลุมบริเวณเป้าหมาย ที่กว้างเกือบหนึ่งร้อยเมตรไปสิ้นภายในโดมสีฟ้า ยังเห็นเกิดวาตะอัคคีเกิดขึ้น พายุอัคคีนี้เริ่มจากสีแดง มันตีเกลียวหมุนตีวนอยู่ในโดมสีฟ้าแล้วพลันทวีความเร็วขึ้นพร้อมแสงสีแดงที่เปลี่ยนไป ไล่ตามระดับของสีรู้งเมื่อสีของเปลวเพลิงเปลี่ยนไปเป็นสีน้ำเงินเข้ม ทุกคนที่อยู่ก้นหุบเขา ก็รับรู้ถึงพลังความร้อนมหาศาลที่แผ่ออกมา ความร้อนนี้ทำให้เหงื่อไหลออกมาแล้วแห้งหายไปในทันที ชั่วพริบตาต่อมาภายในโดม พายุเพลิงก็เปลี่ยนเป็นสีขาว วูบหนึ่ง ความร้อนที่มาอาจทนทานก็แผ่เข้ามาทั้งม้าทั้งคน ถูกคลื่นความร้อนนี้กระแทกกระเด็นปลิวไปติดกับพนังผาเสื้อผ้าของพวกเขาพลันมีควันขึ้นกรุ่นโชคดีที่ความร้อนระดับมหาภัยนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตาแล้วก็หายไปพร้อมโดมสีฟ้า

สิ่งที่ปรากฏขึ้นทำเอาพวกเขาอึ้งตะลึงไป พื้นที่เป้าหมายหน้าเขาหินปูนคล้ายถูกหลอมละลายกลายเป็นหลุมใหญ่ แว่งเว้ารูปร่างสันฐานเป็นครึ่งวงกลมบนพื้นรอยลึกเว้านี้เรียบสนิท มองเห็นมันสะท้อนแสงเป็นเส้นเงาโค้งออกมา ทั้งซากศพที่กองพะเนินกับพื้นหินปูนหายวับไปกับตา ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่ ทั้งหมดรีบขึ้นม้าเข้าไปตรวจดุเมื่อถึงขอบหลุมกว้างขนาดเส้นผ่าศุนย์กลางเกือบร้อยเมตรถึงกับกินเข้าไปบนภูเขาหินปูน ร่องรอยทรงกลมครึ่งลูกปรากฏอย่งเด่นชัดผิวที่แหว่งเว้าลงไปล้วนราบเรียบสนิทเป็นเงาวาว นี่...เซียวหลงถึงกับใช้พลังปราณหยางอันร้อนแรง หลอมทำลายเป้าหมายในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรจนสลายสูญไป ทุกคนต่างมองหน้ากัน สูดลมหายใจเข้าไปอย่างหนาวเหน็บ นี่....มันยังเป็นคนอยู่หรือไม่

ตัวเซียวหลงเอง คล้ายออกแรงไปไม่น้อยหลังจากนิ่งไปเพียงชั่วครู่มันก็ขยับตัว โบกมือให้ทุกคนออกเดินทาง ระหว่างทางออก กงเฉินที่ไม่อาจอดใจได้ ก็โพล่งถามขึ้นมา “เซียวหลงเจ้าใช้วิทยายุทธใด จึงสามารถทำสิ่งที่เห็นนี้ได้”

องค์หญิงก็กล่าวเสริม “ข้ารู้สึกว่า มันช่างคล้ายกลับกระบวนท่าดาบอันร้อนแรงของเจ้าเมื่อเช้าราวกับว่าข้าเห็นดวงอาทิตย์ขึ้นในมือของเจ้าทีเดียว”

เห็นเซียวหลงยิ้มกว้างแล้วตอบว่า “วิทยายุทธ์ที่ข้าฝึกปรือเป็นอีกแนวทางหนึ่งเน้นการใช้พลังบริสุทธ์ของพลังธาต เมื่อครู่ข้าใช้วิชาธาตุหยางจุดไฟขึ้นแล้วเสริมอานุภาพด้วยธาตุลมโดยสร้างวายุหมุน เพิ่มพลังอุณหภูมิจากนั้นก็ใช้พลังธาตุดินบีบอัดเพิ่มระดับจนความร้อนพุ่งสูงขึ้นเป็นระดับแสงขาว”

ฟังดูแล้วช่างเรียบง่ายอะไรประมาณนั้นแต่ทุกคนรู้ดีว่า มันยากแค่ไหนองค์หญิงกลับไม่ปล่อยให้พลาดจุดเล็กน้อย

“แสงขาวคือสิ่งใดบอลสีฟ้าที่เจ้าสร้างขึ้นมาเป็นสิ่งใด”

“แสงขาวเป็นระดับของความร้อนที่สามารถเผาโลหะให้ระเหยไปได้ส่วนบอลสีฟ้านั้นเป็นพลังจากธาตน้ำ สร้างขึ้นเพื่อป้องกันพลังหยางไม่ให้เล้ดลอดออกมา”ทุกคนตกใจราวกับถูกฟ้าผ่าตรงหน้า เห็นโดยชัดเจนว่า วิทยายุทธ์ของเซียวหลงคนนี้ดำเนินตามธาตุไฟเป็นหลักแล้วทำไมมันถึง สามารถใช้พลังธาตุน้ำออกมากักพลังธาตุหยางที่มีพลังมหาศาลนั้นได้นิไม่ใช่กับว่ามันก็ชำนาญพลังธาตุน้ำไม่ด้อยไปกว่าธาตูไฟนี่เป็นเรื่องราวที่เป็นไปไม่ได้ คนๆหนึ่งจะมีทั้งธาตุน้ำและธาตุไฟที่ทรงอนุภาพมหาศาล อยู่ในร่างเดียวกันได้อย่างไร มันไม่น่าจะเกิดขึ้น และหากวิเคราะห์จากที่มันกล่าวนอกจากธาตุไฟ ยังมีธาตุน้ำ ธาตุลม และธาตุดินอีก แต่ละธาตุล้วนมีพลังสุดยอด..นี่มันไม่ใช่คนแล้ว

“เออ...พลังอย่างเมื่อครู่เจ้าสามารถแสดงและใช้มันออกมาได้ทุกเมื่อหรือไม่” กงเฉินครางเบาๆพลางถาม

“แน่นอนว่าย่อมไม่...การจะทำเช่นนั้นได้ต้องใช้เวลารวมพลังวัตรในยามต่อสู้คับขันเป็นตาย จะเอาเวลาที่ไหนมารวมพลังวัตร และด้วยเหตุผลบางประการทำให้ข้ามีพลังหยางให้ใช้ค่อนข้างมาก จึงสามารถทำได้ขนาดนี้”

“มิน่าเจ้าถึงสามารถ ล้มเจ้าสำนักอัสนีเงินได้อย่างง่ายดาย”องค์หญิง พูดอย่างเข้าใจในเหตุผล

เซียวหลง พลันหัวเราะ “ที่จริงขั้นปราณของมันยังสูงกว่าข้าถึงจะไม่มากแต่ก็ยังเหนือกว่าข้าอยู่ดี แต่การทหารไม่เบื่อเลห์อุบายมันถูกข้าหลอกให้ต้องปะทะหมัดโดยตรงโดยประมาท แล้วโดนพลังปราณหยางของข้าทำร้ายภายในตอนที่มันชักกระบี่ออกมา พลังที่แท้จริงเหลือไม่ถึงครึ่งเพียงแต่มันถูกโทสะบดบังความจริงนี้ไป หลังจากนั้นพวกท่านก็เห็นแล้วในเมื่อบาดเจ็บภายในบอบช้ำ แล้วยังจะจู่โจมเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิตจุดจบคือบาดเจ็บสาหัสมากกว่าเดิม เสียดายหากคนของมันทั้งสองไม่เข้ามาขวางไม่แน่อาจจะได้เห็นซากศพของมัน เป็นการกำจัดพลังร้ายไปได้อีกขุมหนึ่งเรื่องนี้น่าเสียดายนัก”

กงเฉิน ขี่ม้าไม่มองทางกลับมองเขาอย่างตรงๆ “เจ้าเด็กน้อยถังอันข้าว่าลึกลับแล้วเจ้านี่สิกลับลึกลับยิ่งกว่า ทางราชสำนักทำการรวบรวมข้อมูล ถึงกับพบว่าไม่เคยมีใครเคยเห็นเจ้ามาก่อนจนกระทั่งเกิดเหตการณ์ที่หลุมยุบและไม่เคยมีใครสืบเสาะร่องรอยการเดินทางของเจ้าได้แม้แต่น้อยราวกับว่าเจ้าหายตัวได้จู่ๆ ก็ไปโพล่ที่โน้นโพล่ที่นี้ยังดีนะที่ร่องรอยสุดท้ายที่เจ้าปรากฏตัวคือเมือง สือไห่ที่อยู่ในเขตทะเลทรายนี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงตกใจมากกว่านี้หากมิใช่เจ้าเป็นผู้ล้างสำนักสาขาย่อยของนิกายเบษจพิษและมีเหอจิงทงรับรองประกอบกับเป็นพวกเดียวกับถังอัน ราชสำนักคงจะคลางแคลงในตัวเจ้าไม่น้อย”

เซียวหลง ทำทาลึกลับ “เรื่องราวมีหนักเบาก่อนหลังอีกไม่นานท่านก็จะรู้เรื่องราวทั้งหมด แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมยิ่งฝ่ายตรงข้ามรู้เรื่องราวของข้าน้อยเท่าไหร่ พวกเราก็จะมีเปรียบมากขึ้นเท่านั้น”กงเฉิน คิดแล้วก็ผงกศีรษะเห็นพ้อง ทั้งหมดกำลังเดินทางไปที่ตั้งมั่นของชนเผ่าเลือดเหล็กเพื่อเตรียมทำสงคามแตกหักขั้นสุดท้าย เหลือเวลาสงบได้อีกไม่นานทุกแห่งหนเงียบสงบไฟสงครามที่เคนเกิดขึ้นประปรายในท้องทะเลทรายล้วนหายไปนี่เป็นความสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำอย่างแท้จริง

…..

….

%%%------------------------------------<<คุยกันก่อน >>-------------------------------------------%%%

ในที่สุดเรืองราวของเทพยุทธ์ดาวตกก็ดำเนินมาถึง หนึ่งร้อยห้าสิบตอน คิดเป็นหนึ่งส่วนแปดของเส้นทางแล้ว

ผู้เขียนใคร่ขอทวบทวนขั้นพลังปราณต่างๆ ให้ท่านผู้อ่านกันลืม