เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หัวหน้าหม่ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่างปากอันใหญ่โตของเขาเริ่มขบกัดสร้างร่องรอยไปทั่วร่างหญิงสาวมือหยาบกร้านทั้งสองข้างบีบขยำหน้าอกเนียนนุ่ม จากนั้นก็ออกแรงฉีกชุดชั้นในลูกไม้สีดำออกด้วยแขนอันทรงพลังหญิงสาวเริ่มตอบสนองอย่างไม่หยุดยั้ง เธอประกบปากหัวหน้ากลับอย่างเร่าร้อนแขนเรียวงามขยี้ศีรษะ และลำคอหนาของหัวหน้าหม่า

        หยางเฉินเห็นทั้งสองรุกรับกันด้วยความรัญจวนเขารู้สึกเร่าร้อนอยู่ภายในเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ขาดสติขนาดเข้าไปร่วมวงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะรูปร่างงดงามน่ามองอยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับหญิงสาวเตียงข้างๆ

        "หัวหน้าหม่าจะไม่ใช้อุปกรณ์ที่คุณเตรียมมาหน่อยเหรอครับดูท่าราคาของมันคงไม่ใช่ถูกๆ นะ" หยางเฉินพูดยั่วยุหัวหน้าหม่าด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

        หัวหน้าหม่าก็ยกหัวออกมาจากหน้าอกคู่มหึมาด้วยใบหน้าแดงก่ำพร้อมดวงตาสาดประกาย เขาไม่สามารถดูแคลนสายตาที่มองมาของหยางเฉินได้และรีบหยิบเซ็กทอยที่ซื้อมาใช้กับหญิงสาวทันที

        "อ้า..."

        แม้ว่าหญิงสาวจะเคยได้รับประสบการณ์แบบนี้จากในอดีตที่ผ่านมาแต่เวลานี้กลับต่างไปจากเดิม เธอร้องออกมาเสียงดัง แต่เธอก็ไม่ได้หยุดหัวหน้าหม่าอีกทั้งยังขยับตามการเคลื่อนไหวของเขาอย่างบ้าคลั่งเสียงครวญครางของเธอมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

        เปลวไฟแห่งราคะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆหัวหน้าหม่าถลำลึกลงบนร่างกายของหญิงสาวครึ่งชั่วโมงผ่านไปการเล้าโลมของพวกเขาก็จบลง ทั่วทั้งเตียงเต็มไปด้วยร่องรอยและกลิ่นคาวตลบอบอวล

        หยางเฉินเก็บภาพไว้อย่างลุ้นระทึกพร้อมกล่าวว่า

        "หัวหน้าหม่าเปลี่ยนท่าหน่อยสิครับ คุณจะทำให้หนังเรื่องนี้ออกมาสมบูรณ์แบบ"

        ห้องพักที่โรงแรมกลายเป็นสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์โดยสมบูรณ์ผู้กำกับหยางยังคงถ่ายรูปจากอีกมุมหนึ่ง ย้ายมุมกล้องไปยังอีกมุมอย่างทุ่มเทยิ่งกว่าการทำงานในบริษัทเสียอีกแต่น่าเสียดายที่ทักษะบนเตียงของหัวหน้าหม่านั้นแตกต่างจากทักษะด้านการวางท่าหลังจากนั้น 5-6 นาทีหัวหน้าหม่าก็นอนแผ่อยู่บนแผ่นหลังขาวนวลของหญิงสาว เขาหอบหายใจหนักและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ชั่วคราวลักษณะท่าทางคล้ายหมาปั๊ก

        แต่หญิงสาวยังคงไม่พอใจเธอสะบัดก้นไปมาเรียกร้องต่อหัวหน้าหม่า หัวหน้าหม่าสาปแช่งหญิงสาวอยู่ในใจเขานำเครื่องมือออกมา และช่วยให้หญิงสาวถึงจุดสุดยอด

        เมื่อเสร็จกิจ หัวหน้าหม่าเหลือบไปเห็นหยางเฉินดึงSD การ์ดออกจากกล้องดิจิตอล เขาเห็นดังนั้นจึงได้แต่เผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

        "นาย…นายจะสัญญาได้ไหมว่าจะไม่เผยแพร่วิดีโอนี้ออกไป" หัวหน้าหม่าถามอย่างหวาดระแวง

        "ตราบใดที่คุณมีความประพฤติดีแน่นอนผมจะไม่เสียเวลาของผมไปยุ่งเกี่ยวกับคุณ" หยางเฉินกล่าว

        หัวหน้าหม่าถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่เพื่อความปลอดภัยเขาจึงเสริมขึ้นว่า

        "ถ้าผมมีโอกาสผมจะไปบอกให้แผนก HR เลื่อนขั้นให้คุณเร็วขึ้น"

        หยางเฉินยิ้มกล่าวว่า

        "แล้วแต่คุณละกันผมไม่สนใจหรอก ทางที่ดีคุณรีบไสหัวออกไปจากที่นี่จะดีกว่า อ้ออย่าลืมนำอุปกรณ์เหล่านี้กลับไปด้วย"

        ได้ยินดังนั้นหัวหน้าหม่าก็สั่นสะท้านเขาหยิบเสื้อผ้าของเขาที่วางเกลื่อนบนพื้น และบอกหญิงสาวให้เร่งรีบแต่งตัว

        เมื่อทั้งสองเก็บเสื้อผ้าเสร็จพวกเขาก็หยิบกระเป๋าเตรียมพร้อมที่ออกไป แต่ทันใดนั้นหยางเฉินก็พูดขึ้นว่า

        "ทิ้งเงินไว้ด้วย ผมต้องเช็คเอาท์ห้องพัก"

        หัวหน้าหม่าชะงักกึก รีบหยิบธนบัตรปึกใหญ่วางลงบนเตียงแล้วรีบออกจากห้องไปพร้อมหญิงสาว เมื่อทั้งสองจากไปแล้ว หยางเฉินก็นั่งบนเตียงพูดขึ้นว่า

        "พี่สาวหมิงอวี้ไม่ต้องแกล้งนอนแล้วล่ะ พี่หน้าแดงจนจะเป็นไข้แล้วมั้งเนี่ย"

        หลิวหมิงอวี้เปิดตาขึ้นช้าๆเพราะเธอรู้สึกอายเป็นอย่างมากใบหน้าที่สวยงามและอ่อนโยนของเธอมองดูน่าสงสารเป็นอย่างยิ่งเธอลุกขึ้นพิงหัวเตียงมองหยางเฉิน ด้วยท่าทางเอียงอาย ก่อนถามขึ้นเบาๆ ว่า

        "นายรู้ว่าฉันแกล้งหลับได้ยังไง"

        "มันไม่เหมาะที่จะตื่นขึ้นมาในสถานการณ์เมื่อกี้นี้ผมจึงรีบไล่พวกเขาออกไป" หยางเฉินตอบไปตามตรง

        หลิวหมิงอวี้กัดริมฝีปากยิ้มหวานกล่าวว่า

        "นายนี่แสบจริงๆพวกนั้นรีบออกไปอย่างกับกลัวผี"

        "ถ้าผมไม่ได้ทำแบบนั้นกับพวกเขาพวกเขาต้องไปทำแบบนั้นกับคนอื่นๆ อีกและผมก็เชื่อว่าพี่คงไม่เสียสละตัวเองแบบนี้อีกใช่ไหม"

        "เสียสละอะไรกัน...นายเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ!" หลิวหมิงอวี้กล่าวออกมาอย่างสนุกสนาน

        "แต่ฉันก็ยังต้องขอบคุณนายจริงๆฉันไม่คาดคิดว่านายจะปรากฏตัวมาอย่างอัศวินขี่ม้าขาว"

        หลิวหมิงอวี้ประกายตาเปลี่ยนไปหยางเฉินเป็นผู้ดึงเธอออกมาจากขุมนรก ถ้าหากเธอไม่รู้จักโลกอันโหดร้ายนี้มาก่อนเธอคงจะโผกอดเขาและร้องไห้ออกมาเสียงดัง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอรู้สึกขอบคุณหยางเฉินเป็นอย่างยิ่ง

        หยางเฉินยักไหล่

        "มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับอย่างไรก็ตามผมอยากรู้ว่าหนังที่ผมถ่าย พี่ประทับใจฉากไหนมากที่สุด"

        เมื่อเห็นการแสดงออกที่แปลกประหลาดของหยางเฉินหลิวหมิงอวี้ก็รู้สึกใจเต้นรัวมันเป็นความรู้สึกแปลกๆเธอก้มหน้าลงและแกล้งทำเป็นลูบผม

        "ฉันเห็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

        "แต่ผมจำได้ว่าตอนที่พวกเขาเริ่มจูบกันพี่ก็ตื่นขึ้นมาอาจเป็นไปได้ว่าพี่มีความสามารถเฉพาะตัวที่เลือกจดจำเหตุการณ์บางช่วงได้?"

        หลิวหมิงอวี้ไม่สามารถอดทนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องหยาบโลนนี้ได้อีกต่อไปเธอลุกฟาดหยางเฉินถึงสี่สิบแปดฝ่ามือ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

        "ใช่! ฉันเห็นมันทั้งหมด!แต่ทั้งหมดเป็นความผิดของนาย!"

        "เดี๋ยวก่อนพี่หมิงอวี้คนที่ผิดคือหัวหน้าหม่าต่างหาก ผมตั้งใจจะเข้ามาช่วยคุณนะ"

        "เห็นได้ชัดว่านายรู้ว่าฉันตื่นแล้วแต่ยังบังคับให้พวกเขาทำ... เรื่องหยาบคายเหล่านั้น" หลิวหมิงอวี้บ่นจากนั้นดวงตาคู่งามก็เลิกขึ้น เธอกล่าวว่า "นายแต่งงานแล้วแต่นายก็ยังทำเรื่องพวกนี้อีก นายกับภรรยาคงไม่ได้ชอบเล่นอะไรพวกนั้นใช่ไหม?"

        หยางเฉินไม่มีอะไรจะพูดอีกเมื่อคิดว่าถ้าเขาทำอย่างนั้นกับหลินรั่วซี เธอจะไม่ตัดไอ้นั่นของเขาใช่ไหม คิดได้ดังนั้นก็หัวเราะก่อนกล่าวว่า

        "เอาล่ะเลิกคิดเรื่องพวกนี้ดีว่า พี่รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยเถอะเราจะได้กลับบริษัทกันเสียที"

        หลิวหมิงอวี้ขมวดคิ้วพยักหน้ากล่าวว่า

        "ที่นี่เหม็นมากเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ"

        เมื่อออกมาจากโรงแรม ก็เป็นเวลาพักเที่ยงพอดีหลิวหมิงอวี้ที่กลับมาจากนรก มองนาฬิกาบนข้อมือ เธอลังเลเล็กน้อยก่อนพูดขึ้นว่า

        "หยางเฉิน ฉันอยากจะขอบคุณนายขอให้ฉันได้เลี้ยงข้าวนายเถอะ!"

        "เยี่ยมเลยแต่ว่าความอยากอาหารของผมมันไร้ขีดจำกัด พี่เตรียมเงินมาพอหรือเปล่าพี่หมิงอวี้?"

        เมื่อเห็นว่าหยางเฉินมีความสุขเธอก็หรี่ตาอย่างมีเสน่ห์พร้อมกล่าวว่า

        "ใครจะสนล่ะ!!!"