เอ็ดมันด์ ไวแอตต์ วัยสิบแปดปีเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของเคานต์ไวแอตต์ที่ล่วงลับไป ได้รับมรดกตกทอดและบรรดาศักดิ์ในเมืองรอบนอกของดวาลินน์ต่อจากผู้เป็บิดา ร่ำรวยเงินทองจนสามารถใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยได้อย่างไม่แยแสสิ่งใด
เขากลับหลงใหลในหญิงสาวดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์ราวกับถูกมนต์เสน่ห์ของเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น หมายมั่นว่าจะต้องแต่งงานกับเธอให้ได้ “เซซิเลียของผม ทำไมคุณถึงไม่ตอบตกลงสักที คุณมีอะไรปิดบังกันแน่”
ในค่ำคืนเงียบสงบ่ต้นฤดูหนาว เขาบุกเข้ามาหาหญิงสาวในเขตสวนคฤหาสน์เพื่อถามไถ่เหตุผลและเื่ราวค้างคาใจ หากแต่อีกฝ่ายไม่ตอบสิ่งใดปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่า “ฉันไม่ใช่เซซิเลีย ฉันคือเอเลนอร์ต่างหาก เคานต์ไวแอตต์คงสับสนจำผิดคนแล้ว”
“ไม่จริง” เขาเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ามากกว่าเพราะตลอดเวลาที่แอบคบกัน ชายหนุ่มไม่เคยเห็นหน้าคนชื่อเอเลนอร์แม้แต่ครั้งเดียว ทั้งยังไม่เคยได้ยินเื่ราวของพี่สาวคนรักเลยสักครั้ง “ทำไมต้องโกหกผม คุณกล้าพูดไหมว่าไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์ชายมาเวอริค”
“…” หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะพยายามปะติดปะต่อเื่ราวที่เขาพูดมาเข้าด้วยกัน
“คืนนั้น ผมเห็นคุณนัดเจอกับเขาที่สวนในปราสาทเลทีอัส ผมตามไปเพราะอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงหลบหน้าผม” เคานต์หนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะพูดต่อ
“แล้วรู้ไหมว่าผมเจออะไร คุณกับองค์ชายกำลังเริงรักเข้าได้เข้าเข็มเลยทีเดียว ผมจำเสียงคุณได้ ใบหน้านั้นชัดเจนจนใจผมเจ็บไปหมด”
“เคานต์ไวแอตต์ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ คุณคงเข้าใจผิดแล้ว” เธอรีบโพล่งออกมา ลนลานเพราะเห็นมีดในมือคนตรงหน้าพลางเดินถอยหลังทีละก้
าว เหลือบตามองซ้ายทีขวาทีหาทางหนี
“เฮอะ” เคานต์ไวแอตต์สบถ “ถ้าอย่างนั้นคุณจะบอกว่าคนที่ร่วมรักกับองค์ชายคือคุณ ไม่ใช่เซซิเลียของผมอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่สิ” เธอตอบโดยไม่ลังเล อย่างไรก็ต้องหาทางออกไปจากที่ลับตาคนให้ได้
“นังแพศยา” เขาก่นด่าด้วยแววตาน่ากลัว “แกคิดว่าฉันโง่นักหรือไงที่จะเชื่อเื่พวกนี้” ชายหนุ่มไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเธออีกต่อไปจึงเดินลิ่วเข้ามาใกล้ คิดในใจแค่เพียงว่า เขาจะไม่ยอมให้ใครได้เธอไปอีก เธอต้องอยู่เคียงข้างเขาเท่านั้น
“อย่าเข้ามานะ ถอยไป” เธอพยายามวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่งแต่หนีไม่พ้น ยื้อแย่งมีดกันไปมาสุดท้ายคนที่ถูกแทงกลับเป็เธอ
เคานต์ไวแอตต์ไม่คิดว่าเื่ราวจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ เขาเพียงแค่อยากขู่ให้เซซิเลียยอมจำนนแล้วใช้ชีวิตเคียงข้างเขาเท่านั้น ทั้งยังใสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อเห็นว่าร่างบางไร้ลมหายใจจึงวิ่งหนีไปทั้งอย่างนั้น
เขาสารภาพกับนาธาเนียลไปตามตรง รู้สึกเสียใจและคิดถึงเซซิเลียมากถึงขนาดตรอมตรมอยากตายตามกันไป
นาธาเนียลสั่งจับตัวชายคนนั้นเอาไว้ก่อนเพื่อสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมและ้าคำยืนยันจากฝั่งเคานต์เอเวอร์เลตว่าเื่ราวที่แท้จริงเป็อย่างไรกันแน่
ชื่อของเซซิเลียเพิ่งปรากฏมาตอนนี้โดยที่เขาไม่รู้เื่ราวได้อย่างไร และหน้าตาพวกเธอเหมือนกันขนาดไหน เคานต์ไวแอตต์จึงแยกแยะไม่ได้
ทว่า เมื่อได้ยินเคานต์เอเวอร์เลตยืนยันว่าชายคนนั้นเป็คนที่แอบคบกับเซซิเลียจริง ๆ นาธาเนียลถึงกับเข่าทรุด ยิ่งได้รู้ว่าเซซิเลียคือน้องสาวฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกับเอเลนอร์ราวกับแกะยิ่งทำให้เขาสงสัยคนข้างกาย
ครั้นเค้นความจริงหนักเข้าจึงได้รู้ว่าเซซิเลียอิจฉาพี่สาวถึงขนาด้าแย่งชิงทุกอย่างมาเป็ของตัวเอง ชอบเสแสร้งแกล้งว่าเป็เอเลนอร์และหาทางกำจัดอีกฝ่ายเพื่อจะได้เป็หนึ่งเดียวที่มีใบหน้างดงามนี้
“เคานต์ เดอ ลีแวร์จะบอกว่าบุตรสาวผู้โชคร้ายของผมก็คือเอเลนอร์อย่างนั้นเหรอ” คนเป็บิดาไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เขาคิดว่าคืนนั้นเกิดเื่ไม่ดีขึ้นกับบุตรสาวทั้งสอง ไม่ทันได้คิดไปเลยว่า “คงไม่ได้หมายความว่าเซซิเลียล่อลวงให้เอเลนอร์ที่ไม่รู้เื่อะไรเลยออกไปพบเคานต์ไวแอตต์ พอสบโอกาสจึงทำทีเป็ถูกทำร้ายไปด้วยแล้วแกล้งความจำเสื่อมสวมรอยเป็นางนับั้แ่นั้นมาเหรอ”
“โธ่ เอเลนอร์ น้องรัก” โจเซลีนพึมพำเศร้าเสียใจหยิบผ้าเช็ดน้ำตาสงสารน้องสาวที่จากไปด้วยความเ็ป “ไม่แปลกใจเลย”
“…” นาธาเนียลนิ่งเงียบ รู้สึกผิดต่อเอเลนอร์เป็อย่างยิ่ง เขาเป็คนรักของเธอแท้ ๆ แต่กลับแยกแยะไม่ได้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เธอ
โจเซลีนยังพูดออกมาอีกว่า “เซซิเลียอิจฉาเอเลนอร์มาั้แ่เด็ก ถึงท่านพ่อจะให้ความรักแก่ทั้งคู่เท่ากัน แต่เธอกลับไม่เคยแยแส เอเลนอร์รักน้องมากถึงขนาดเก็บเงียบทุกครั้งที่โดนกลั่นแกล้ง แต่บางครั้งก็ปิดเื่ราวเ่าั้ไว้ไม่มิด”
“เื่อะไรเหรอครับ” นาธาเนียลฝืนถามเพราะอยากรู้เื่ราวของหญิงสาวชั่วช้าหน้าไม่อายคนนั้น คนที่เป็สาเหตุทำให้คนรักของเขาต้องตายอย่างน่าสงสาร
“เฮ้อ” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอเลนอร์ถูกกลั่นแกล้งมาตลอด บางครั้งเืตกยางออกก็เพราะเซซิเลีย ถึงจะห้ามเืแล้วไม่มีรอยแผลเป็ก็เถอะ แต่มีครั้งหนึ่ง าแนั้นสาหัสมากเสียจนเธอเป็ลมล้มพับไปเลย”
“…”
“เซซิเลียอิจฉาที่ผมของเอเลนอร์เป็ลอนสลวย หยิบกรรไกรมาตัดผมเธอทิ้งแต่พลาดเอาปลายทิ่มต้นคอด้านหลังจนเป็รอยแผลเป็ รักษาอย่างไรก็ไม่หาย” โจเซลีนยังคงพูดต่อ สีหน้าเศร้าสลดนึกถึงวันวานที่ผ่านมา
“เอเลนอร์ ลูกรักของพ่อ” เคานต์เอเวอร์เลตทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างอาลัยอาวรณ์ “เคานต์ เดอ ลีแวร์ จะทำอย่างไรต่อไป แต่ว่าเอเลนอร์รักน้องสาวคนนี้มาก ผม… ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไร”
ความโกรธเคืองฝังลึกในใจของนาธาเนียล เขารู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องรีบกลับคฤหาสน์อาเบอร์ลีนเพื่อพิสูจน์คำพูดของทุกคน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าความจริงเป็อย่างไร
“นาธาเนียล กลับมาแล้วเหรอคะ” เอเลนอร์คนนี้ยังคงยิ้มให้เขาเหมือนอย่างเคยแต่นาธาเนียลกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนแทบทนไม่ไหว รีบเดินเข้ามาหาเธอโดยไม่ยอมพูดยอมจาแล้วดูที่หลังต้นคอเรียวก่อนจะแสยะยิ้มออกมา
“...”
“มีอะไรหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงนั้นไร้เดียงสาเสียจนเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าภายใต้ใบหน้าที่เหมือนเอเลนอร์จะกล้าทำเื่เลวร้ายได้ขนาดนั้น
นาธาเนียลมองต้นคอคนตรงหน้าที่ไม่มีรอยแผลอะไรเลย สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็คนละคนหนีออกมาจากที่ตรงนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ทิ้งให้เธองุนงงแต่เพียงฝ่ายเดียว
ชายหนุ่ม้าหาที่ระบายอารมณ์เพื่อจะได้มีเวลาให้คิดว่าควรทำอย่างไรกับหญิงชั่วช้าที่เสวยสุขอยู่บนความตายของคนอื่น เคานต์ไวแอตต์จึงกลายเป็เป้าหมาย
ทว่า เมื่อไปถึงห้องขังกลับได้รับรายงานแค่เพียงว่าชายหนุ่มชิงฆ่าตัวตายไปก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง่ที่เขาไม่อยู่ ความเงียบเข้าปกคลุมจิตใจ ยังไม่ทันได้ทรมานให้หนำใจก็ด่วนตายไปก่อน ์ช่างใจร้ายกับเอเลนอร์ยิ่งนัก
พลันความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เซซิเลียที่วางแผนและเสแสร้งเป็เอเลนอร์คนรักของเขาจะต้องเป็ผู้รับผิดชอบความผิดทั้งหมดเพียงผู้เดียว เขาจะค่อย ๆ ทรมานเธอทุกวันไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำ
ไม่ยอมให้แยกจาก ไม่ยอมให้ตายไปก่อนจนกว่าิญญาของเอเลนอร์จะได้รับการปลอบประโลม
นาธาเนียลตัดสินใจกลับดินแดนทางตอนเหนือทันทีเพราะรู้ว่าเอเลนอร์คนนี้ร่างกายไม่สู้ดีหากพบเจอความเหน็บหนาว
เดอ ลีแวร์เป็ดินแดนที่มีฤดูหนาวปกคลุมนานถึงหกเดือน อากาศเย็นกว่าดินแดนอื่น ๆ และมีหิมะตกหนักทุกปี อีกทั้งยังห่างไกลความสะดวกสบายอย่างเมืองหลวงดวาลินน์หลายเท่า และตอนนี้เพิ่งเริ่มต้นฤดูเท่านั้น เขาอยากรู้นักว่าปีศาจร้ายจะอดทนไปได้สักกี่น้ำกว่าจะยอมรับว่าตัวเองคือเซซิเลียแล้วขอหย่ากลับมาหาความศิวิไลซ์รุ่งโรจน์ที่เธอปรารถนามาโดยตลอด
จนกว่าจะถึงตอนนั้น เขาจำใจต้องเรียกเธอว่าเอเลนอร์ ทำให้เธอตายใจว่าความลับที่ซ่อนอยู่ยังไม่มีใครรู้
936
