จุติใหม่เป็นหายนะของโลก

ตอนที่ 26

  ปังตอมังกรคำราม อาวุธคู่ใจ ของพ่อครัวเทวะ ปังตอทำจากกระดูกของมังกรบรรพกาลตนสุดท้ายทำให้มีความคมและความทนทานอย่างสูงและด้ามปังตอยังประดับลูกแก้วสีเขียวคล้ายสีมรกตซึ่งเต็มไปด้วยพลังชีวิตมหาศาลซึ่งทำหน้าที่รักษาความสดของวัตถุดิบเหมือนวันที่ได้มาใหม่ๆ

“’’’””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

ครืนนนนนนนนนน

ซีโร่เปิดใช้งานวงจรเวทย์ที่สลักไว้บนร่างกายอย่างช้าๆ

ส่วนพ่อครัวเทวะเองก็จับด้ามปังตอบนเขียงเบาๆ

ทันใดนั้น!

บรรยากาศเคร่งเครียดก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

“หึหึวันนี้ผมแค่มากินอาหาร”

“อย่ามาสู้กันให้เสียรสชาติเลยดีกว่าครับ”

ซีโร่หยิบช้อนขึ้นมาก่อนจะลงมือกินซุปต่อ

น่าจะมีข้าวด้วยนะ....

พูดถึงของกินแล้วทำให้นึกถึงบ้านเกิดที่เมืองไทยเลยนะ....

“อืม”

พ่อครัวเทวะส่งเสียงในลำคอเป็นการตอบกลับ

เฮ้อทำไมคุยกับพวกคาแรกเตอร์แบบนี้ถึงชอบส่งเสียงในลำคอเป็นการตอบรับว่ะ?

เจ็บคอก็กินลูกอมแก้เจ็บคอสิ

“เจ้าต้องการทำลายเมืองนี้??”

“ทำลาย?เปล่า??”

“ขอเติมอีกชามด้วย”

ซีโร่ตอบกลับอย่างไม่สนใจ

“ได้....”

คราวนี้เป็นฝ่ายพ่อครัวเทวะที่แสดงความสับสนบ้าง

“ทำไม??”

“ผมก็อยากถามคำถามเดียวกันเหมือนกันแหละ”

ซีโร่หยุดมือที่กำลังตักซุปชั่วขณะ

ตูเองก็ไม่รู้มากไปกว่ามึงหรอกไอ้เสือ

เป็นคนธรรมดาอยู่ดีๆก็กลายเป็นหายนะของโลก

จากคนที่ไม่เคยฆ่าแม้แต่ไก่ทุกวันนี้ก็ดันฆ่าคนเป็นผักปลา

แต่ถ้าไม่ฆ่า....เขาก็จะต้องตายเพราะยิ่งพลังแข็งแกร่งขึ้นก็ยิ่งต้องใช้พลังงานชีวิตคนอื่นมากขึ้นเลยต้องสังหารมากขึ้น

แต่หลักๆก็คือเป็นเพราะเทพธิดาที่มอบคำสั่งนี้มา

ให้สังหารสิ่งมีชีวิตบนทวีปให้เหลือเพียง1%

ทุกวันนี้ก็ยังสับสนอยู่ว่าทำไมถึงต้องเหลือไว้1%

ถ้าเทพธิดาต้องการทำลายโลกสู้สังหารให้หมดไม่ดีกว่าหรอ??

ช่างมันๆกินอาหารตอนร้อนๆจะดีกว่า

ซีโร่ไม่รู้เลยว่าม้าไม้ก็ได้สงสัยเรื่องนี้เช่นเดียวกับตัวเขา

“เอาเป็นว่า พวกเราไม่มีความคิดที่จะล้างบางทุกชีวิตบนทวีปแต่จะล้างบางคนส่วนใหญ่ไปแค่นั้น ที่เหลือไม่ต้องถามแล้วเพราะผมไม่รู้”

พ่อครัวเทวะมองไปยังซีโร่แต่ก็ไม่พูดอะไร

“ก็ดี....ถ้าเจ้าไม่คิดสังหารข้าข้าเองก็ไม่คิดจะเป็นศัตรูกับเจ้า”

“เป้าหมายในชีวิตข้าเพียงแค่ต้องการทำอาหารต่อไปเรื่อยๆเท่านั้น”

“ใช่เพื่อทำอาหารที่ดีกว่าใครๆ”

ดวงตาของพ่อครัวเทวะทอประกายเล็กน้อย

“เอาล่ะ ร้านอร่อยๆเท่าระดับของคุณคงมีไม่มากเพราะงั้นผมจะไม่ทำลายเมืองนี้แล้วกัน”

“ที่สำคัญกว่านั้นคุณพูดว่าอยากจะทำอาหารที่สุดยอดยิ่งขึ้นไปอีกใช่ไหม??”

“บังเอิญผมมีสูตรอาหารในตำนานอยู่พอดี”

ซีโร่แสยะยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับมองไปยังพ่อครัวเทวะอย่างมีเลศนัย

“อาหารในตำนาน??”

พ่อครัวเทวะได้ยินดังนั้นก็แสดงสีหน้าสนใจเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เชื่อคนง่ายแต่เป็นเพราะผู้พูดคือตัวตนที่อยู่ระดับเดียวกับเขา

ถ้าเป็นคนอื่นพูดคงถูกเขาเตะให้ออกไปแตะเส้นขอบฟ้าเป็นแน่

ซีโร่ที่เห็นอีกฝ่ายสนใจก็คิดในใจว่า

เหยื่อติดเบ็ดแล้ว!!