บันทึกการผจญภัยของอัศวินแห่งวาเลนการ์

ค่ำคืนหลังจากการทดสอบอันโหดร้ายพัดผ่านไป 
หอพักปี1 ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด 
ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วของดิอาโบ้ 
ไม่มีเสียงบ่นของเจน ..
หรือเสียงฝีเท้าตึงตังของเฟยหลง
 มีเพียงความมืดและแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง สมเพชตัวเอง 
ภายในห้องพัก แลนซ์ แวนการ์ด นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือสองข้างกุมหัวขยำผมสีน้ำเงินเข้มของตัวเองจนยุ่งเหยิง 
ในหัวของเขา มีเพียงเสียงจากคำดูถูกของคนในตระกูลที่เคยพ่นใส่หน้าเขาในอดีตดังซ้ำไปซ้ำมา
'ลูกชายคนเล็กของตระกูลแวนการ์ด... ทำได้แค่นี้เองหรอ?'
ที่ผ่านมา ไม่ว่าแลนส์จะพยายามฝึกฝนจนเลือดตาแทบกระเด็นแค่ไหน เขาไม่เคยได้รับคำชมจากคนในครอบครัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ไม่ใช่แค่แลนส์... แต่อีก 9 คนในห้องพักของตัวเอง ต่างก็นอนเบิกตากว้างมองเพดานท่ามกลางความมืด 
ทุกคำพูดจี้ใจดำของแดเนียลมันคือความจริงที่พวกเขายอมรับลึกๆ ในใจ
... 00:00 น. ....
วูบ————!!!...ฉับพลันในเวลาเที่ยงคืนตรง แสงสีม่วงสว่างวาบเข้ามาทางหน้าต่างห้องพักลบเลือนความมืดไปจนหมดสิ้น 
จิโอ้ สะดุ้งโหยงลุกพรวดจากเตียงไปที่ระเบียงทันที 
เสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความขวัญเสียของชาวบ้านที่อยู่อาศัยในตัวเมืองด้านหน้า
"นั่นมัน... อะไรกันวะน่ะ?!"
บนฟากฟ้าเหนือเมือง ปรากฏวงกลมมิติสีดำ
ในวินาทีถัดมา ก้อนเนื้อเยื่อรูปร่างอัปลักษณ์ ก็ร่วงหล่นลงมาจากช่องว่างนั้นดั่งห่าฝน
หนึ่ง... .สอง... .สาม.... .สี่... .ห้า...."บ้าหน่า! วินาทีละเกือบ 15 ตัวงั้นหรอ?! 
เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!" จิโอ้ตื่นตระหนกขีดสุด 
สัญชาตญาณบอกเขาได้ทันทีว่าชาวเมืองกำลังตกอยู่ในอันตรายขั้นวิกฤต
จิโอ้กระชากประตูห้องออกไปที่โถงทางเดินหลัก 
ประตูห้องของเพื่อนๆ อีก 9 คนก็ถูกเปิดออกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย 
ทุกคนหันมามองหน้ากัน... 
วินาทีนี้ ทุกคนต่างรู้ถึงหน้าที่หลักของอัศวินนั่นคือ "การปกป้องชาวเมือง"
"ไปกันเถอะ!" เจนคำรามลั่น
นักเรียนปี 1  ทั้ง 1 ต่างมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟทันที!
ณ ย่านที่อยู่อาศัยตอนล่าง 
ซากปรักหักพังของอาคารและเศษอิฐกระจัดกระจาย ชาวบ้านที่กำลังวิ่งหนีตายกันอย่างอลหม่าน!!
"ถอยไปจากพวกเขาซะ ไอ้ปิศาจจจ!!"
เฟยหลง พุ่งดิ่งลงมาจากหลังคาประดุจดาวตกเงาของขุนพลซุนเซ็ก ซ้อนทับด้านหลัง แขนสองข้างคุมทอนฟาคู่ระเบิดไฟนรกลุกโชนก่อนจะชกกระแทกใส่พื้นดินเต็มแรง!
คลื่นระเบิดเพลิงสีแดงฉานระเบิดออกเป็นวงกว้างแผดเผาร่างของเนกาทีฟนับสิบตัวรอบๆ จนกลายเป็นจุลและระเหยหายไปในพริบตา ช่วยชาวบ้านไว้ได้ฉิวเฉียด
"เจ้าพวกลนหาที่ตาย... จงกลายเป็นเศษเนื้อใต้พายุของฉันซะ"
แลนส์ ลอยตัวลงมาตามกระแสลม 
ไม้เท้าเวทมนตร์วาดเป็นวงกลมกลางอากาศ เงาของ นกฮูกวายุ ปรากฎขึ้นก่อนจะเปลี่ยนกระแสลมกลายเป็นใบมีดนับร้อยเล่มพุ่งสับเหล่าอสูรกายตรงหน้า

"ย้ากกกกกก!!!!!"
ไมกาห์ คำรามลั่น อัญเชิญท้าวเวสสุวรรณออกมากางบาเรียสีทองกันการโจมตีของพวกเนกาทีฟไว้ได้ทั้งหมด 
ภายในม่านบาเรียของไมกาห์
เวโรนิก้า ร่ายมนต์เรียกเส้นด้ายสีม่วงขึงตรึงเนกาทีฟฝูงใหญ่ไว้กับที่ 
วินเซนต์ สะบัดพู่กันวาดกรอบรูปมิติ ดูดพวกมันเข้าไปขังในภาพวาดแล้วระเบิดเป็นผง 
ดิอาโบ้ คอยปาไพ่มายากลระเบิดเคลียร์ทาง 
โคลเอ้ คอยยืนกางม่านพลังเยียวยาคอยรักษาแผลและฟื้นฟูพลังกายให้ชาวบ้านที่บาดเจ็บอยู่
เหล่าอัศวินทั้ง10 เอาหลังชนกันเป็นวงกลมล้อมรอบชาวบ้านตามที่แดเนียลเคยสอนไว้เมื่อบ่าย เป่าปากหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า
"อัศวินยังมาไม่ถึงอีกนี่มันนานแล้วนะ!" 
เฟยหลงตะโกนขึ้นมาพลางใช้ทอนฟาทุบเนกาทีฟหัวขาดไปอีกตัวน้ำเสียงเริ่มส่อแววกังวล
"ควรจะมาถึงนานแล้วนะ... เกิดอะไรขึ้นหรือป่าว?" 
เจนเอ่ยขึ้นพลางยกดาบใหญ่ขึ้นตั้งรับ 
"มันมากันกี่พันตัวเนี่ย... พวกเราแค่ 10 คน เอาไม่อยู่หรอก!"
 แลนส์พ่นลมหายใจ พลังเวทในร่างของเขาเริ่มลดลงไปเกือบครึ่งจากการกรำศึกต่อเนื่อง
"อย่างน้อย... ให้ชาวเมืองได้หลบที่ปลอดภัยก่อนก็ยังดี" 
ไมกาห์พูดขึ้น
จิโอ้กำดาบสีเงินในมือแน่นจนมือสั่น ออร่าพยัคฆ์ขาวรอบตัวระเบิดกร้าวขึ้นอีกครั้ง 
เขากวาดสายตามองเพื่อนทุกคนที่มีสภาพสะบักสะบอมแต่ไม่มีใครคิดจะวิ่งหนีทิ้งเพื่อนเหมือนตอนบ่ายอีกแล้ว 
เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตะโกนลั่นกลางสมรภูมิ:
"อย่างน้อยช่วยกันยื้อจนกว่าอัศวินจะมาถึง! ให้ชาวบ้านทุกคนปลอดภัยกันนะพวกเรา!!! ลุยยยยยย!!!"
"โอ้วววววววว!!! /
เสียงประสาทเสียงตอบรับของนักเรียนทั้ง 10 คนดังกระหึ่ม 
พวกเขาต่างปกป้องชาวเมืองอย่างสุดชีวิต ยอมตายไม่ยอมถอยในคืนแห่งวันเปิดเรียน!
...

ณ ที่พักของอัศวินประจำเมืองหลวง

 บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความโกลาหลขั้นสุดยอด 
สัญญาณเตือนภัยสีแดงกะพริบถี่พร้อมเสียงไซเรนดังกึกก้อง
 เจ้าหน้าที่นับร้อยวิ่งวุ่นกันอลหม่านหลังจากได้รับแจ้งเหตุร้ายแรงว่าเกิดประตูมิติฉีกขาดขึ้นเหนือฟ้าและมีเนกาทีฟจำนวนมหาศาลหลุดเข้ามาทะลักย่านที่อยู่อาศัย
ทว่า... อัศวินนับร้อยกลับไม่สามารถออกไปปฏิบัติหน้าที่ได้เลย 
เพราะบัดนี้ ทั่วทั้งอาคารกองบัญชาการถูก บาเรียลึกลับสีดำสนิทแผ่ขยายขึ้นมาโอบล้อมกักขังพวกเขาไว้ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์!
"ยังแก้ไม่ได้อีกหรอวะ!!! พวกฝ่ายวิจัยมิติทำห่าอะไรกันอยู่! ป่านนี้ชาวบ้านไม่โดนพวกมันเคี้ยวตายกันหมดเมืองแล้วรึไง!!"
อัศวินหนุ่มสายโจมตี ตะโกนลั่นห้องโถงด้วยความเกรี้ยวกราด 
"ใจเย็นก่อนสิ! เหมือนบาเรียนี่จะถูกสร้างขึ้นด้วยพลังวิญญาณระดับสูงของใครสักคน "
"ตอนนี้ทีมวิจัยกำลังเร่งวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์อยู่... น่าจะอีกไม่นานหรอก!" 
อัศวินหญิงตะโกนตอบ
ป่านนี้เมืองไม่กลายเป็นผงไปแล้วหรือไงกันว่ะ!" อัศวินคนเดิม สบถอย่างหัวเสีย..."ทุกคนหลบไป!!!"
เสียงของอัศวินคนนึงแทรกขึ้นมา 
ทันใดนั้นหอกแสงขนาดใหญ่ พุ่งเข้ากระแทกใส่บาเรียสีดำตรงหน้าต่างกระจกอย่างรุนแรง!
ตูม————!!!..
แรงระเบิดมหาศาลซัดเอากระจกอาคารพังพินาศแตกกระจายเป็นผง เศษหินปลิวว่อน .."อะไรกันเนี่ย"

 ม่านพลังบาเรียสีดำยังคงนิ่ง สนิท..."ขอลองบ้างสิ...".ท่ามกลางความสิ้นหวัง แดเนียล แร็กนาร์ เดินทอดน่องล้วงกระเป๋าโผล่มาจากไหนไม่มีใครทราบได้

"[ปลดปล่อยสกิลผู้พิทักษ์ : ม้าไม้เมืองทรอย (Trojan Horse) ]"

วิบ.....บังเกิดกระแสคลื่นมิติสีใสครอบคลุมร่างของแดเนียล


แดเนียลเดินดุ่มๆ ทะลุผ่านม่านบาเรียสีดำที่ไม่มีใครพังได้ ออกไปยืนกระพริบตาปริบๆ อยู่ด้านนอกอาคารอย่างหน้าตาเฉย!
"เฮ้ย!!! / บ้าหน่า!!!"

 เหล่าอัศวินด้านในเบิกตาค้าง หน้าแนบกระจกมองแดเนียลที่จู่ๆ ก็หลุดออกไปยืนงงอยู่ข้างนอกคนเดียว

"ไอ้บ้าแดเนียล!!! ในเมื่อนายออกไปได้แล้ว ลองใช้พลังจากด้านนอกพังบาเรียเข้ามาดูสิ "
 อัศวินด้านในตะโกนสั่งผ่านกระจกอย่างมีความหวัง
แดเนียลหันมามองข้ามไหล่ เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท .."อ่า... ไม่ว่างอ่ะพี่ ผมต้องรีบไปช่วยพวกเด็กๆ กับชาวบ้านก่อนนะ ไปละ!"
พูดจบ ไอ้ตัวดีก็หมุนตัวออกวิ่งสับขาหายวับไปในความมืดทันที ทิ้งให้อัศวินด้านในอ้าปากค้าง

ทุกคนอึ้ง

"ไอ้แดเนียลมันออกไปยังไงของมันวะ?!!" 
อัศวินเกาหัวด้วยความมึนตึ้บ
"ไม่รู้เหมือนกัน! แต่ตอนนี้ก็มีแค่มันคนเดียวนั่นแหละที่หลุดออกไปได้ คงต้องฝากความหวังทั้งหมดไว้ให้มันไปช่วยเมืองแล้วล่ะนะ..." 
อัศวินถอนหายใจยาว


แต่แล้ว... อีกคนก็ขมวดคิ้วแน่นเหมือนเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลง 
..."เดี๋ยวนะ... ไอ้แดเนียลมันไม่มีรถไม่ใช่หรอวะ? แล้วมันจะไปที่เมืองยังไง? 
วิ่งเท้าเปล่าไปหรอ?".....ฟู่ม———————????????????!!!
ยังไม่ทันที่ใครจะสิ้นสงสัย เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น รถสีดำเงาวับ ขับผ่านหน้าพวกเขาที่อยู่ด้านในบาเรียไปด้วยความเร็วสูงปรี๊ด
เคร้ง! ปัง!
ด้วยความเร็วระดับสปีดนรกของคนขับท้ายรถหรูไปเฉี่ยวกระถางต้นไม้ดินเผาโบราณที่ตั้งประดับอยู่หน้าทางเข้าอาคารจนร่วงหล่นลงมาแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ...
 ก่อนที่รถคันนั้นจะดริฟต์ล้อไหม้พุ่งทะยานหายวับมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองหลวง
ตัดภาพมาที่มุมมืดด้านหลังห้องโถง... 
ครูใหญ่ อัลเบิร์ต แกรนท์ 
กำลังยืนกอดอกนิ่งมองแสงไฟท้ายรถของตัวเองที่หายลับไปตาด้วยความว่างเปล่า....(...รถกูนี่ไง...) ครูใหญ่คิดในใจ
.