ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          ณ อีกด้านหนึ่ง ใกล้แนวฟากฝั่งเขตกำแพงรถชั้นนอก

          “กองกำลังหนึ่งถึงเจ็ดมุ่งหน้าไปทิศสิบนาฬิกาส่วนที่เหลือกระชับพื้นที่รอบนอกคอยกวาดต้อนให้พวกมันไปรวมกันที่พลาซ่าซะพวกไหนยอมจำนนให้จับเป็นกลับมา ท่านเกนโดยังต้องการทรัพยากรมนุษย์อีกมาก”

          เสียงสั่งการจากคนที่ดูเหมือนเป็นผู้บัญชาการในวิทยุสื่อสารดังขึ้นภายในโถงรับรองของอาคารแห่งหนึ่งที่ปิดไฟมืด มีพื้นที่กว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มเฟอร์นิเจอร์ภายในเป็นโซฟาหนังสีดำที่จัดเรียงไว้ตามมุมต่าง ๆโดยมีโต๊ะกระจกอยู่ตรงกลางเพื่อใช้สำหรับวางของพื้นปูด้วยหินอ่อนสีเทาที่สะท้อนแสงจากแสงของรถยนต์ที่จอดอยู่ด้านนอก

          “รับทราบ”

          กลุ่มกองโจรรับคำสั่งด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือคล้ายกับฝูงไฮยีน่าที่กำลังออกล่ากวาง

          “ฉันต้องการให้พวกเรายึดที่นี่ได้ก่อนรุ่งสางไม่ว่าต้องใช้วิธีใดก็ตาม”

          ทันทีที่เสียงสั่งการทิ้งท้ายแล้วตัดสัญญาณไปเสียงปืนได้ดังขึ้นหนึ่งนัด

          ปัง!

          “เฮ้ยทำบ้าอะไรวะ!?...คุณนาโอกิเพิ่งบอกอยู่ว่าต้องการทรัพยากรมนุษย์ แกจะยิงมันทำไมเนี่ย”

          เสียงสนทนาดังขึ้นตอนหน้ากลุ่มชายหญิงจำนวนหนึ่งที่ถูกจับได้โดยมีชายผู้โชคร้ายหนึ่งคนถูกยิงจมกองเลือด

          “แล้วเรายังต้องการพวกหมูตัวผู้ไปมากมายทำไมในเมื่อหมูตัวเมียมีประโยชน์กว่ากันเยอะ”

          “เออว่ะ จริงของแกฮ่าฮ่าฮ่า”

          เสียงหัวเราะระเบิดขึ้นท่ามกลางความหวาดหวั่นพรั่นพรึงของเหล่าเชลยทว่าเสียงแห่งความรื่นรมย์นั่นก็เกิดขึ้นได้ไม่นานดาบขนาดใหญ่ฟันเข้าที่ตัวของพวกมันจนขาดจากกัน

          “บัดซบ! พวกแกมาจากไหนกัน—”

          ภายในอาคารเกิดความชุลมุนขึ้นกองกำลังของศัตรูถูกการจู่โจมแบบสายฟ้าแลบจากหน่วยของโทชิโร่และถูกกำจัดจนสิ้นซาก

          “ปล่อยให้พวกเราจัดการที่นี่ต่อเองทุกคนรีบอพยพไปรวมกันที่อาคารหลักซะ หลีกเลี่ยงการปะทะเท่าที่จะเป็นไปได้”

          โทชิโร่เหลือบมองไปยังผู้คนที่กำลังขวัญเสียก่อนมองกลับไปยังตึกรามอาคารด้านนอกที่กำลังเริ่มลุกไหม้ช่วงที่ต้องแข่งกับเวลาเช่นนี้ เขาไม่มีเวลามาปลอบใจใครทั้งนั้น เมื่อหน่วยอื่น ๆรายงานการโจมตีเข้ามาพร้อมกัน หลายจุดเริ่มสู้รบตบมือกับผู้บุกรุกอย่างยากลำบาก

          โทชิโร่สั่งให้ลูกทีมยิงพลุสัญญาณคำสั่งให้ล่าถอยไม่ทันไรเสียงเครื่องยนต์ดังคำรามแล่นมาจอดรวมตัวกันเต็มถนนขนคนและอาวุธครบมือเข้ามากระจายปิดล้อมพื้นที่หน้าทางเข้าอาคารไว้

          เคนจิหลบหลีกกระสุนที่ไล่ตามหลังกระโดดไปหลบหลังเสาอาคารหนาเตอะ

          “ขนกำลังกันมาขนาดนี้พวกมันกะล้างบางพวกเราเต็มที่เลยสินะครับเนี่ย ขืนบุ่มบ่ามออกไปไม่ดูตาม้าตาเรือได้กลายเป็นเป้ายิงแน่”

          เคนจิแนบตัวเข้ากับที่กำบังมากขึ้นเพื่อหลบกระสุนห่ากระสุนซึ่งกำลังสาดเข้ามาในอาคารไม่นานนักจู่ ๆ เสียงปืนจากฝั่งกองกำลังศัตรูได้เงียบลงอย่างฉับพลัน

          เคนจิไม่ทันชะโงกหน้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกระแสคลื่นมวลอากาศคลื่นความถี่สูงได้พุ่งกรรโชกเข้ามาในอาคาร ด้วยแรงกดมหาศาล

          ‘พลังแปลกๆ นั่นอีกแล้ว!’

          เคนจิยังจำได้ดีเพราะเขาเป็นคนที่เคยสัมผัสกับมันผ่านร่างกายของตัวเองมาแล้ว

          ทางเข้าด้านหน้าอาคารเหลือแต่เศษซากผนังกระจกรอบด้านแตกกระจายไม่มีชิ้นดี ข้าวของภายในล้มระเนระนาดราวกับถูกพายุถล่มจนยับเยิน

          “พวกแกเข้าไปเคลียร์พื้นที่ซะ”

          นาโอกิส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องบุกเข้าไปจัดการพวกศัตรูตัวเขาออกอาการล้าเล็กน้อย เพราะไม่เคยเค้นใช้ไอ้สิ่งที่เรียกว่าเต๋ามากเท่านี้มาก่อนแต่ต้องยอมรับว่าพลังทำลายของคลื่นโซนิคความถี่เสียงแบบเต็มกำลังนั้นใช้งานได้กว่าที่คิด

          “ส่วนพวกที่เหลือไปจัดการยึดพื้นที่รอบๆ ตามเก็บกวาดพวกมันให้หมดตามแผนเดิม และไม่ต้องการได้ยินว่ามีอะไรผิดพลาด”

          เคนจิหลบตามเงามืดเบียดตัวแนบชิดกำแพงภายในห้องหนึ่ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวผ่านเสียงสะท้อนจากเศษกระจกที่แตกเกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้นดูเหมือนว่าพวกมันเริ่มกระจายตัวค้นหา

          เคนจิก้มตัวลงเล็งปืนไปทางช่องว่างผ่านบานประตูพร้อมยิงหากถูกพบเห็นโดยใครก็ตามที่โผล่หน้าเข้ามาในระยะ

          ปลายกระบอกปืนยื่นนำเข้ามาในสายตาผ่านทางเดินยาวโทชิโร่ที่ยืนอยู่อีกฟากฝั่งประตูพยักส่งสัญญาณให้เคนจิลงมือทว่าก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะถูกศัตรูพบ

          มัตสึบาระได้โผล่ออกมาจากเงามืดลงมือปิดปากเฉือดคอหอยอีกฝ่าย ในเวลาเดียวกับที่กองกำลังศัตรูถูกลูกทีมคนอื่น ๆของเธอตามประกบและลงมือปลิดชีพท่ามกลางความมืดอย่างเงียบเฉียบเป็นที่สุด

          โทชิโร่มีสีหน้าโล่งใจเมื่อเห็นว่าลูกน้องของตนยังคงปลอดภัย ก่อนกระซิบถาม

          “สถานการณ์ฝั่งนั้นเป็นยังไงบ้าง”

          “แย่มากค่ะ เขตป้องกันชั้นนอกแตกแล้วคนรอดชีวิตมีไม่มาก ฉันให้เรย์คุงช่วยคุ้มกันพวกเขาขนย้ายผู้บาดเจ็บกลับไปยังพลาซ่าแล้ว”

          “เห้ยมีคนถูกจัดการ พวกมันต้องอยู่แถวนี้แน่ ระวังตัวด้วย!”

          เสียงของศัตรูทำให้พวกเขาตื่นตัวอีกครั้ง

          “พร้อมนะพวกเราจะถอนกำลังฝ่าออกไปรวมกับคนอื่น ๆ ต้องหยุดไม่ให้พวกมันเข้าถึงแนวป้องกันชั้นในได้”

          โทชิโร่กระชับดาบในมือแน่นตัดสินใจสั่งให้ทุกคนถอย ไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อรักษาพื้นที่ต่อไป

          “ครับ/ค่ะ”

          ฉับพลันสถานการณ์ทั้งสองฝ่ายก็ตกอยู่ในความตึงเครียด กระสุนแลกกระสุน คมมีดแลกคมดาบกองกำลังฝั่งโทชิโร่ต่อสู้ด้วยความสุขุมอาจเพราะเป็นทหารมากประสบการณ์ที่ชินกับการรบแล้วหรืออาจเป็นผลจากอะดรีนาลินที่สูบฉีดออกมาอย่างมากมายระหว่างการต่อสู้

          การเปลี่ยนแปลงในสนามรบรวดเร็วจนตามไม่ทันด้วยพื้นที่ภายในอาคารอันคับแคบ ขอบเขตการยิงจึงถูกจำกัดลงอย่างมากกองกำลังฝ่ายศัตรูที่ถูกส่งเข้ามาจึงต้องกระจายตัวออกเป็นหน่วยขนาดเล็กทำให้ไม่สามารถใช้ประโยชน์จากจำนวนที่มากกว่าอย่างท่วมท้นได้ และต่างถูกทยอยจัดการไปทีละคนสองคน

          แม้จะเป็นยุทธวิธีสู้รบแบบกองโจรที่ทำได้อย่างคล่องแคล่วแต่การสู้รบจริงไม่ได้ง่ายขนาดนั้นเมื่อโทชิโร่เห็นว่ากองกำลังฝ่ายศัตรูไม่กล้าส่งคนเข้ามาเพิ่มเติมในทันทีเปิดโอกาสให้โทชิโร่รีบถอนกำลังออกไปอย่างเงียบเชียบหลอกให้ศัตรูเสียเวลาโดยเข้าใจว่าพวกเขายังดักซุ่มโจมตีอยู่ภายใน

          แนวป้องกันด้านนอกทั้งหมดถูกพวกมันยึดผู้คนโดนไล่ต้อนจนต้องมารวมตัวกันอยู่หน้าใจกลางซันพลาซ่าแม้จำนวนประชากรนั้นมีจำนวนถึงหลักพัน แต่คนที่สามารถต่อสู้ได้กลับมีเพียงหลักร้อยจึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่อาจต้านทานการบุกของกองกำลังฝ่ายศัตรูได้ ภาพบริเวณทางเข้าออกอาคารหน่วยพยาบาลเต็มไปด้วยคนบาดเจ็บถูกเปลหามเข้าไปรักษาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหมด

          ข้างกันไม่ไกลนักก็มีผู้คนช่วยกันแบกถุงบรรจุศพเดินผ่านไปมาด้วยริมฝีปากที่เม้มแน่นมองเห็นกองพะเนินของถุงสีดำเรียงรายเต็มกลางลานจอดรถ

          “หัวหน้า! มีข้อเสนอจากศัตรูส่งมาครับ”

          ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานอย่างร้อนรนขณะที่หน่วยต่อสู้ระดับหัวกะทิกำลังยืนประชุมวางแผนกันอยู่หน้าลานหอนาฬิกาของซันพลาซ่า

          "พวกมันเสนอว่าจะคืนผู้คนที่ถูกจับให้ทั้งหมดครับ"

          "คนพวกนั้นมีเจตนาอะไร"

          โทชิโร่เอ่ยถามด้วยใบหน้าเคร่งขรึมอยากทำความเข้าใจให้กระจ่าง

          "พวกเขาบอกว่าไม่ต้องการให้มีคนเสียชีวิตไปมากกว่านี้เลยอยากให้ทั้งสองฝ่ายเปิดการเจรจากัน"

          "เจรจางั้นรึ..."

          มัตสึบาระอยากจะฮึดฮัดใส่แต่ว่าในเมื่อขึ้นมานั่งอยู่ในตำแหน่งที่ต้องตัดสินความเป็นความตายของผู้คนสายตาในการมองเรื่องพวกนี้ย่อมไม่ตื้นเขินขนาดนั้น

          เพียงแต่อุดมการณ์ที่ขัดแย้งและผู้คนที่ต้องตายไปเพราะคนพวกนั้นเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายอยากขอเปิดการเจรจาในขนาดที่กำลังได้เปรียบก็ยากที่จะมีสติต่อไปได้

          แต่เห็นได้ชัดว่าตัวเธอเองก็ตระหนักถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาจริงๆ หากต้องเข้าห้ำหั่นกันจนแตกหัก

          มัตสึบาระฝืนกลืนคำพูดตัวเองลงไปสุดท้ายก็ไม่ออกความเห็น เพียงนั่งหน้าตึงอยู่ตรงนั้น อาการฝืนใจเงียบของเธอกลับเป็นเครื่องบ่งชี้อย่างหนึ่งคือแม้แต่คนที่ไม่เห็นด้วยในยามนี้ก็มิอาจมองข้ามความจริงในจุดนี้ได้

          "เงื่อนไขของพวกเขาล่ะครับ"

          เรย์เอ่ยถามเข้าประเด็นเพราะคิดว่าอีกฝ่ายย่อมมีจุดประสงค์

          “กุญแจทั้งสองดอกที่ทางเราครอบครองแลกกับตัวประกันทั้งหมดและขอให้พวกเราปลดอาวุธยอมจำนน”

          ชายคนดังกล่าวรายงานพร้อมกับกำหมัดในมือแน่น

          “อะไรนะยอมจำนน!? ฝันไปเถอะไม่มีทาง”

          “ใช่ใครจะไปยอมพวกมันกันหลังจากเล่นงานพวกเราซะขนาดนี้”

          “เหอะเพื่อชีวิตของพวกพ้องที่เสียไป ฉันจะเอาเลือดหัวของพวกมันมาเซ่นไหว้”

          เสียงไม่เห็นด้วยแทรกขึ้นมาอย่างอื้ออึงเซ่งแซ่โทชิโร่ทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

          “โจมตีสุ่มสี่สุ่มห้ามีแต่จะตายกันมากขึ้นทั้งสองฝ่ายตอนนี้ถ้าขาดความเยือกเย็นก็เท่ากับฆ่าตัวตาย... ในเมื่ออีกฝ่ายว่างั้นให้ฉันลองไปเจรจากับพวกมันดูก่อนแล้วกัน อีกไม่นานที่นี่อาจจะเป็นสมรภูมิให้ทุกคนติดอาวุธและพร้อมรับมือทุกสถานการณ์”

          “แต่หัวหน้ามันอันตรายนะคะนี่อาจเป็นกับดักก็ได้”

          มัตสึบาระคัดค้านอย่างไม่เห็นด้วย

          “ถ้านี่เป็นโอกาสที่สามารถช่วยตัวประกันได้ฉันก็อยากลองดู... ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดจะเดิมพันหมดหน้าตัก พวกเราไม่ได้ถูกต้อนจนมุมขนาดนั้นโอกาสชนะใช่ว่าไม่มีเสียเมื่อไหร่”

          โทชิโร่ตัดสินใจว่าหน้าที่ของตัวเองคือการจำกัดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุดดังนั้นเมื่อมีโอกาส เขาเองก็อยากไขว่คว้ามันไว้

          เมื่อเห็นสายตาแน่วแน่ของผู้นำทุกคนจึงเชื่อมั่นและไม่ท้วงติงอะไรอีก