ผู้พิชิตซอมบี้

ปัง!โครม!ตูม!ปัง!

อลันกับหมาป่าขนเทาเงินพลัดกันโจมตีพลัดกันป้องกันจนป่าพังเป็นแถบๆ

“แฮ่กๆเล่นกันเพียงเท่านี้ล่ะ”

อลันมองไปที่หมาป่าขนเทาเงินพร้อมกับหอบหายใจ

วิชาระดับเทพเจ้าค่อนข้างกินพลังงานเยอะมิใช่น้อย

ต้องรีบจบการต่อสู้!!

กระบวนท่าที่ 2เกาะมังกรเหมันต์!!

เกราะน้ำแข็งพลันก่อตัวขึ้นรอบร่างกายอลันด้วยความรวดเร็ว

“ตาย”

อลันต่อยหมัดเข้าที่จมูกหมาป่าขนเทาเงินอย่างแรง

ปัง!

กรรรรรรรรรร

หมาป่าขนเทาเงินสะบัดหัวไปมาด้วยความมึนงง

 “กรงเล็บมังกรเหมันต์!!”

จังหวะที่หมาป่าขนเทาเงินกำลังสับสนอลันรีบสไลด์ตัวลอดผ่านท้องหมาป่าขนเทาเงินก่อนจะตวัดกรงเล็บที่แหลมคมใส่ท้อง

เอ๋งๆๆๆ!งี้ดดดดดดดด

เลือดพลันทะลักออกมาจากท้องของหมาป่าสีเทาเงินราวกับเขื่อนแตก

หมาป่าขนเทาเงินทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับลมหายใจรวยริน

ฉัวะ

อลันทำการเผด็จศึกด้วยการตัดหัวจนขาดสะบั้น

“วันนี้เป็นเมนูเนื้อหมาป่าย่างแล้วกัน”

พูดจบอลันก็ยกดาบขึ้นมาพาดบ่าพร้อมกับมองไปที่ซากศพของหมาป่าด้วยความพอใจ

ข้าอยากลองชิมเนื้อหมาป่ามานานแล้ว!!

จะว่าขนมันก็หนาเอาเรื่องอยู่นะเนี่ย?

เอามาทำชุดเกาะคงจะดีมิใช่น้อย

“ท่านพี่ให้ช่วยไหม"

อลันหันหน้าไปหาลูคัสพร้อมกับถามอย่างกวนๆ

“ไม่จำเป็น!!”

ลูคัสฉีกยิ้มออกมาพร้อมกับตะโกนกลับไปก่อนจะแทงหอกในมือทะลุร่างหมาป่า3 ตัวรวดเดียว

“แค่พวกหมาน้อยไม่กี่ตัว!!”

โฮกกกกกกกกกกกก

ไม่รู้ว่าพวกหมาป่าฟังรู้เรื่องหรืออะไรพวกมันพลันคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนจะพุ่งเข้าหาลูคัสอย่างบ้าคลั่ง

พวกข้าเป็นหมาป่าโว้ยยยยยยยยยยย

สีหน้าของหมาป่าราวกับจะสื่อออกมาเช่นนั้น

“เหอะ!”

ฉึก ฉึก ฉึก

ลูคัสแทงหอกในมือออกไป3ครั้ง

ทั้ง 3ครั้งทะลุคอของหมาป่าด้วยความแม่นยำ!!

“ทหารโล่และทหารม้าตั้งทัพปิดทางออกของป่า”

“นักธนูยิงถล่มใส่ป่ามีเท่าไหร่ยิงให้หมด!!”

“นักอัญเมื่อนักธนูยิงถล่มเสร็จแล้วก็ส่งหมาป่าเข้าไปสำรวจ”

“อลันและทหารราบให้เข้าไปตามหลังพวกหมาป่าของนักอัญเชิญ”

“ขอรับ!!”

ทั้งหมดขารับด้วยเสียงดังก้อง

แม้แต่อลันก็ยังขานรับด้วยเสียงอันดัง

“ท่านลูคัสขอรับข้าน้อยมีข้อสงสัย?”

“อะไรรึ?”

ลูคัสหันไปมององค์ลักษณ์ที่อยู่ข้างตน

“ทำไมเราถึงไม่ส่งหน่วยเล็กเข้าไปเก็บเอาสมุนไพรแล้วออกมารึขอรับ?”

องค์ลักษณ์ถามออกไปอย่างสงสัย

“เป็นไปไม่ได้”

ลูคัสส่ายหัวปฏิเสธทันทีก่อนจะชี้แจงเหตุผล

“ข้อแรกในป่าเต็มไปด้วยหมาป่าเจ้าก็เห็นแล้ว ถ้าเราส่งคนลอบเข้าไปแล้วถูกโจมตีก็ยากที่จะรอดกลับมา”

“ข้อสองพวกมันจมูกดีมากไม่มีทางที่พวกเราจะลอบเข้าไปโดยที่พวกมันไม่รู้”

“ข้อสามสมุนไพรที่พวกเราต้องการนั้นต้องใช้ปริมาณมาก ในอนาคตก็ต้องกลับมาเอาอีกอยู่ดีสู้กำจัดปัญหาทิ้งไปเลยดีกว่า”

“ข้อสี่ สมุนไพรระดับตั้งแต่หายากขึ้นไปจะมีอสูรที่แข็งแกร่งคอยเฝ้าอยู่ถ้าต่อสู้โดยต้องรับมือกับพวกหมาป่าระดับต่ำพวกนี้จะเป็นการลดทอนกำลังตอนสู้รบได้”

“แล้วการที่เราเผาป่าแบบนี้จะไม่ทำให้สมุนไพรที่เราต้องการเสียหายรึขอรับ?”

“แน่นอนว่าไม่!สมุนไพรที่เราต้องการไม่มีทางที่จะอยู่รอบนอกแต่จะอยู่ด้านในของป่าแทน”

“เป็นเช่นนี้”

องค์ลักษณ์มองไปที่ลูคัสด้วยความเลื่อมใส

ตระกูลมังกรทมิฬมีสุดยอดอัจฉริยะอย่างท่านเอริคคนเดียวยังไม่พอ

ยังมีท่านลูคัสท่านอลัน ท่านเซน ท่านอาเรีย ท่าเอเลน่า อีกด้วย

ตระกูลมังกรทมิฬเต็มไปด้วยพยัฆหมอบมังกรซ่อนยิ่งนัก!!

ข้าช่างฉลาดยิ่งนักที่เลือกติดตามตระกูลมังกรทมิฬ!!

ขณะที่องค์ลักษณ์กำลังชื่นชมตัวเองอยู่นั้น...

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตูมมมมมมมมมมม

กร๊อบๆๆๆๆ

เสียงคำรามของหมาป่าพร้อมกับเงาสีดำที่กระแทกต้นไม้จนหักลอยออกมา

“อลัน!!”

ลูคัสมองไปที่เงาร่างสีดำแล้วตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“อั้ก!บัดซบ!”

อลันร่อนลงมาบนพื้นก่อนจะทรุดลงไป

อสูรตัวก่อนหน้าไม่ใช่จ่าฝูง...

ไอ้ตัวข้างหน้าต่างหากที่เป็นจ่าฝูง

ตึงๆๆๆ

เสียงของอุ้งเท้ากระแทกลงกับพื้นดินจนสั่นสะเทือนพร้อมกับการปรากฏกายของหมาป่าขนสีขาวบริสุทธิ์ร่างใหญ่กว่า 3 เมตร

“อสูรคลั่ง ขั้นที่ 3กลาง!!”

ลูคัสมองไปที่หมาป่าตรงหน้าด้วยดวงตาที่หดแคบลงก่อนจะรีบสั่งการ

“พลโล่เข้าไปล้อมกอ.....”

บรู้ววววววววววววววว

หมาป่าขาวหอนเสียงดังยาวออกมาพร้อมกับหมาป่าจำนวนหลายร้อยตัวพุ่งออกมา

มีหมาป่าเทาเงิน 2ตัว ที่มีความแข็งแกร่งในระดับอสูรคลั่งขั้นที่ 2 อยู่ด้วย

ไอ้ตัวที่สังหารไปก่อนหน้าเป็นแค่องค์ลักษณ์งั้นรึ?

นี่เราโดนพวกมันหลอก?

อลันกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ก่อนคลายออกมา

น่าสนใจ...น่าสนใจยิ่งนัก!

อลันยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุกก่อนจะพุ่งเข้าไปปะทะกับตัวจ่าฝูง

มาฆ่ากันให้สนุกเถอะ!!

“ท่านพี่!ตัวจ่าฝูงให้ข้าเป็นคนจัดการเอง!!”

“ไม่!เราต้องร่วมมือกัน”

“ทหารม้าแยกพวกหมาป่าออกเป็น2 ฝั่ง!!”

“ขอรับ!!”

ทหารม้ารับคำสั่งก่อนจะแปรขบวนเป็นรูปลิ่มพุ่งไปแยกพวกหมาป่า

ทุกเส้นทางที่ทัพทหารม้าวิ่งผ่านก่อให้มรสุมเลือดขนาดย่อมราวกับอาชาศึกจากนรกวิ่งผ่าน

“ทหารโล่!ทหารราบ!เข้าปะทะได้!”

“นักอัญเชิญนักธนูคอยจอมตีโจมตีจากระยะไกล!”

“องค์ลักษณ์ที่เหลือตามข้าไปช่วยอลันสังหารหมานรกนั่น!!”

ลูคัสพูดจบก็กระทืบเท้าพุ่งทะยานไปช่วยอลัน

“ตายซะ!”

ลูคัสเรียกใช้เกราะมังกรเหมันต์ก่อนจะต่อยหมัดใส่หน้าหมาป่าขาว

ปัง!

แฮร่

หมาป่าขาวส่งเสียงขู่ออกมาก่อนจะหายตัวไปจากจุดนั้น

วิชาปราณ?

อสูรตัวนี้สามารถใช้วิชาประจำเผ่าพันธุ์ได้แล้ว?

ลูคัสมองไปที่ภาพตรงหน้าที่ซีดลงเล็กน้อย

ย้อนไปตอนก่อนที่เขาจะมาที่ป่านี้เอริคได้บอกกับเขาว่า

“ท่านพี่ถ้าท่านเจออสูรที่สามารถใช้วิชาปราณได้ให้ท่านถอยออกมา”

“ทำไมล่ะ?”

“อสูรตามหลักแล้วแค่เพียงร่างกายก็แข็งแกร่งแล้วการที่มันใช้วิชาปราณได้จะทำให้ความแข็งแกร่งมันเพิ่มไปอีกขั้น”

“ถ้าไม่อยู่ในสถานการณ์เป็นตายอย่าได้สู้กับมันเด็ดขาด”

ลูคัสนึกถึงคำพูดของเอริคแล้วก็ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

น่าเสียดายที่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้แล้ว

ความจริงแล้วเอริคเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าจะมีอสูรคลั่งขั้นที่3 อยู่ที่นี่ และยังสามารถใช้วิชาปราณได้อีกเพราะเขารู้แต่เพียงว่าจะหาสมุนไพรอะไรจากที่ไหนตามความทรงจำในอดีตเท่านั้นส่วนว่าอสูรความแข็งแกร่งเท่าใดคุ้มครองสมุนไพรอยู่เขาหารู้ไม่

ยังไงก็เป็นเพียงฝูงหมาป่าต่อให้พัฒนาแล้วก็ยังเป็นเพียงขั้นที่ 1หรือ 2 เท่านั้น จะมีอันตรายอะไร?

ถ้าเขารู้มีอสูรคลั่งขั้นที่3 อยู่ เขาจะไม่ให้ลูคัสมาหรือถ้าให้มา เขาจะให้พาผู้ฝึกปราณขั้นที่ 2มามากกว่านี้

นึกถึงคำเตือนตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

พวกเราได้สังหารอสูรหมาป่าไปจำนวนมากไม่มีทางที่จ่าฝูงมันจะปล่อยเราให้รอดไปได้แน่...

ฮ่าๆๆ งั้นก็มาสู้กันเถอะหมาป่าขาว!!

มาสู้ให้ตายกันไปข้างนึง!!

“อลันใช้ผลึกปราณระดับ2!!”

ก่อนหน้าที่จะมาที่นี่พวกเขาได้เจอกับซอมบี้ขั้นที่2 ถึง 4ตัวทำให้ได้รับผลึกระดับ 2มา 2 ก้อน

“ท่านพี่ท่านจะใช้วิธีแบบเอเลน่า?”

“ใช่!”

“เอาว่ะ!”

วิธีที่ลูคัสจะใช้ก็คือวิธีอัดปราณแบบเดียวกับเอเลน่าใช้ตอนทะลวงระดับ

วิธีนี้เป็นวิธีที่เสี่ยงเป็นอย่างมากถ้าไม่มีวิชาเทพปีศาจกลืนสวรรค์และลูคัสกับอลันยังต้องการใช้ตอนต่อสู้อีกด้วย!

ทำให้ความอันตรายเพิ่มเป็น10 เท่า ทันที

ลูคัสล้วงเอาผลึกคริสตัลตรงหน้าอกออกมาก่อนจะถือดาบด้วยมือข้างเดียวแล้วฟาดดาบใส่หมาป่าขาว

นกนางแอ่นเยือกแข็ง!!

หมาป่าขาวก็หาได้เกรงกลัวไม่สะบัดกรงเล็บที่เปล่งประกายปราณขาวใส่ดาบของลูคัส

ตูมมมมมมมมมมมม

เคร้ง!กร๊อบ!

ดาบของลูคัสหักพร้อมกับถูกซัดกระเด็นไป6หลา

แต่ก็ทำให้ขาของหมาป่าข้างนึงถูกบดขยี้ไป

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก

“ลืมข้ารึไง?”

อลันพุ่งเข้าใส่หมาป่าขาวพร้อมกับซัดหมัดเข้าใส่กลางหลัง

หมาป่าขาวเตรียมที่จะใช้วิชาปราณเพื่อหลีกหนี

แต่!

“คิดว่าวิธีเดิมๆจะได้ผลรึไง?”

ลูคัสและอลันกางอาณาเขตแช่แข็งใส่หมาป่าขาวพร้อมกันทำให้หมาป่าขาวขยับตัวไม่ได้

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก

หมาป่าขาวเบ่งพลังปราณเพื่อที่จะกะเทาะน้ำแข็งให้หลุดจากตัวมัน

ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก!

ขณะที่หมาป่าเตรียมจะกะเทาะองค์ลักษณ์ทั้ง5 นายก็พุ่งเข้าไปเสียบดาบใส่เท้าทั้ง 4 ของมันจนทะลุ

กรรรรรรรรรรรรร

“ข้าบอกแล้วไงว่าหนวกหู!!”

ปัง!ปัง!

เสียงของการทะลวงระดับสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

อลันกับลูคัสพลันทะลวงเข้าสู่ระดับ3 พร้อมกัน

“แค่ก!”

อลันพ่นเลือดออกมาจากปาก

มีผลกระทบจริงๆด้วย

อลันสะกดอาการบาดเจ็บก่อนจะรวมพลังไปที่หมัดแล้วซัดใส่กลางเต็มแรง

ลูคัสเองก็เคลื่อนตัวมาอยู่ที่ด้านหน้าของหมาป่าก่อนจะหอกเข้าใส่

“ตายไปซ้าาาาาาาาาา”

อลันและลูคัสคำรามออกมาพร้อมกัน

แววตาของหมาป่าขาวพลันปรากฏความหวาดกลัวและสิ้นหวังในดวงตาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา

ทำไมกัน?ทั้งๆที่ข้าเป็นถึงอสูรคั่งขั้นที่3ที่สามารถปลุกวิชาในสายเลือดได้แล้ว?

ทำไม?ทำไมข้าถึงแพ้พวกมนุษย์อ่อนแอกัน?

สีหน้าในวาระสุดท้ายของหมาป่าขาวราวกับจะบอกแบบนั้นถ้ามันพูดได้...

โครมมมมมมมมมมมมตูมมมมมมมมมมมมมมมมม

กรรรร...รร.

หมาป่าส่งเสียงออกมาครั้งสุดท้ายก่อนจะตายไป

“แฮ่กๆ”

ลูคัสกับอลันนั่งลงที่พื้นและมองหน้ากันก่อนจะยิ้มออกมา

บรู้วววววววววววววว

พวกหมาป่าระดับต่ำที่เหลือหอนออกมาก่อนจะถอยทัพกลับไป

ส่วนหมาป่าระดับ 2ที่เหลืออยู่ 2 ตัวก็รีบถอยกลับไปด้วยอาการบาดเจ็บ

ฉึกๆ

เอ๋ง!เอ๋ง!

เสียงลูกธนูสองลูกถูกยิงเข้าไปที่หมาป่าทั้ง2 จนทำให้มันนอนตายจมกองเลือดคาที่

“ขืนปล่อยพวกเจ้าทั้งสองไปในอนาคตพวกข้าก็แย่สิ?”

อลันลดธนูในมือลง

“ฮ่าๆๆข้าเกือบลืมไปแล้วนะว่าเจ้าเป็นนักธนูหมาป่าทลายสวรรค์ด้วย”

ลูคัสมองไปที่อลันก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง

อลันยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนชูมือขึ้นมาพร้อมกับตะโกนว่า

“เราชนะแล้ว!!”

“เฮ้!!”

เสียงทหารตะโกนด้วยความดีใจดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง