คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 55:แย่งซื้อจนเกลี้ยง

        ความจริงแล้วหลิวจือเซียเข้าใจความคิดของร้านหนังสือซินฮัวเพราะถึงอย่างไรเสียนิทานที่แต่งโดยนักเขียนหน้าใหม่ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะขายดีหรือไม่

        การเปิดกิจการร้านหนังสือ ต้องคำนึงถึงการทำเงินเป็นอันดับแรกใคร ๆ ก็ไม่อยากเอาหนังสือใหม่เข้ามา แล้วสุดท้ายก็ขายได้ไม่กี่เล่มต้องทิ้งสต็อกไว้ในคลังเก็บสินค้าโดนปลวกกินไปเสียเปล่า ๆ

        เมื่อเยว่เยว่เห็นหนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ จำนวน 200เล่มที่วางอยู่บนชั้น ถูกแย่งซื้อจนหมดในชั่วพริบตาเดียวจึงอดพูดกับหลิวจือเซียด้วยความดีใจไม่ได้ “คุณพ่อ พี่ชายและพี่สาวเหล่านี้ชอบหนังสือนิทานที่คุณพ่อเขียนกันหมดเลยค่ะ”

        หลิวจือเซียยิ้ม แล้วพูดว่า “ใช่นะสิ ไม่ใช่เพียงแค่เล่มนี้นะยังมีนิทานอีกมากมาย ที่พ่อยังไม่ได้เขียนลงไปในหนังสือ”

        “ทำไมล่ะคะ ? ” เยว่เยว่กระพริบตาที่ใสแป๋วคู่นั้นด้วยความสงสัย แล้วถามขึ้น

        หลิวจือเซียกระพริบตาใส่เยว่เยว่ “พวกเขาไม่ใช่ลูกสาวของพ่อพ่อต้องแต่งนิทานอย่างยากลำบาก ทำไมต้องเล่าให้พวกเขาฟังด้วยล่ะ ? ”

        “แล้ว... แล้วเยว่เยว่ฟังได้ไหมคะ ? ”ดวงตาของเยว่เยว่เปล่งประกาย มองหลิวจือเซียด้วยสายตาคาดหวัง“คุณพ่อมีลูกสาวเพียงคนเดียว…”

        หลิวจือเซียลูบศีรษะของเยว่เยว่ แล้วพูดว่า “ได้แน่นอน !พ่อจะให้ในสิ่งที่เยว่เยว่อยากได้ทั้งหมดเลย ! ”

        “เย้ ! ” เยว่เยว่ยิ้มอย่างพอใจดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวน่ารัก

        ……………………

        ร้านหนังสือซินฮัวบนถนนกวงหยวน หนังสือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ถูกขายจนหมดเกลี้ยง ส่วน ‘นิทานของแฮมสเตอร์’ที่เขียนโดยเหอปิชูนักเขียนนิยายผู้โด่งดัง กลับถูกวางจนเต็มชั้นหนังสือไม่ค่อยมีคนซื้อสักเท่าไหร่

        ช่วยไม่ได้ หลังจากได้อ่านนิทานสำหรับเด็กอย่างเรื่อง‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ แล้ว หนังสือ ‘นิทานของแฮมสเตอร์’ได้หมดความสนใจไปโดยปริยาย

        คนที่ซื้อ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ไปแล้วก็ทยอยกันแชร์และโปรโมทลงบนเวยป๋อของตัวเอง

        ข่าวการจัดจำหน่าย ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ในร้านหนังสือขนาดใหญ่ทุกแห่งได้แพร่สะพัดออกไปดั่งไฟลามทุ่งผู้คนจำนวนมากนึกถึงหัวข้อยอดฮิตในเวยป๋อเมื่อวาน นึกถึงนิทานเรื่อง‘หนูน้อยหมวกแดง’ ที่เฉินยี่เจียได้ลงโพสต์ในเวยป๋อเมื่อสองวันก่อน

        คนเราหนีความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้พวกเขาต่างทยอยกันวิ่งไปร้านหนังสือ เพื่อซื้อหนังสือเล่มนี้

        แต่คนในร้านหนังสือกลับบอกพวกเขาว่าหนังสือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ถูกขายหมดเกลี้ยงแล้วหรือไม่ก็ไม่ได้รับหนังสือเรื่องนี้มาวางขาย

        ภาพแบบเดียวกันนี้ เกิดขึ้นในร้านหนังสือภายในเมืองจิงฮัวปักกิ่ง เทียนจิน และเหอเป่ย

        เวลานี้ แผนกเด็กของสำนักพิมพ์อี้ฮวา

        พนักงานทุกคนทำหน้าที่ให้บริการลูกค้าในร้านสาขาหลักของเว็บไซต์จิงตง

        เวลาการจัดจำหน่ายหนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ในร้านสาขาหลักของเว็บไซต์จิงตงคือ 09.00 น.

        ตอน 08.50 น. ห้องทำงานขนาดใหญ่ในแผนกเด็กของสำนักพิมพ์อี้ฮวาต่างเงียบสงัดพนักงานทุกคนต่างจับจ้องอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

        09.00 น. เริ่มการจัดจำหน่ายได้ !

        “ติ่งต่อง ! ติ่งต่อง ! ติ่งต่อง…”

        เสี้ยววินาทีเดียวที่เริ่มเปิดขายคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของทุกคนก็แทบจะมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันแอพชอปปิ้งของจิงตงที่ดาวน์โหลดลงบนคอมพิวเตอร์ได้มีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาไม่หยุด

        ทันทีที่เปิดวางขาย คำถามที่ว่าขนส่งด้วยบริษัทอะไรเก็บเงินปลายทางได้หรือไม่ แล้วจะส่งให้ตอนไหนก็เด้งขึ้นรัว ๆ....

        พนักงานทุกคนรีบตอบคำถามของชาวเน็ตที่ใช้บริการของแอพจิงตงกันระนาว

        “เป็นยังบ้าง เสี่ยวจางโทรเข้ามาไหม ? ”

        เกาจัวเดินไปเดินมาอยู่ในห้องทำงานแห่งนั้นก่อนจะเดินมาข้างโต๊ะทำงานของหวางเสี่ยวถงด้วยสีหน้าเป็นกังวล

        “หัวหน้าบรรณาธิการ นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเองจำนวนที่แน่นอนคงต้องรออีกสักครู่ถึงจะทำเป็นสถิติออกมาได้”หวางเสี่ยวถงพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเกาจัว “หัวหน้ายังอยู่ในห้องทำงานกำลังรอสายจากร้านหนังสือทุกแห่งสินะ”

        “พวกนั้นน่ะหรือ ? ” เกาจัวยักไหล่โดยไม่คิดอะไร “โทรก็โทรมาสิถึงโทรมาก็ไม่จัดให้หรอก”

        “กริ๊ง ! ”

        เวลานี้ โทรศัพท์ของหวางเสี่ยวถงก็ดังขึ้น บนหน้าจอปรากฏ‘เบอร์ของเสี่ยวจาง’

        ไม่ทันรอให้หวางเสี่ยวถงหยิบโทรศัพท์ เกาจัวแย่งไปเสียก่อน“ฮัลโหล ฉันแผนกเด็ก เกาจัว ! ”

        “หัวหน้าเกา ฉันคือเสี่ยวจางที่เป็นคนทำสถิติ ! ”น้ำเสียงของเสี่ยวจางดังขึ้น “พวกคุณรีบปิดการขายหนังสือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ในร้านสาขาหลักเดี๋ยวนี้ เพราะหนังสือกว่า 700,000 เล่มถูกจองไว้หมดแล้ว ! ”

        “ปึก ! ”

        เมื่อสิ้นสุดเสียงของเสี่ยวจางโทรศัพท์ในมือของเกาจัวก็ร่วงตกลงพื้นทันใด

        “ไม่นะ โทรศัพท์ฉัน ! ” ดวงตาของหวางเสี่ยวถงเบิกกว้างรีบเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาจากพื้น

        “ฮัลโหล ฮัลโหล... หัวหน้าเกา ทำไมไม่พูดล่ะ ? ” ในโทรศัพท์เสียงของเสี่ยวจางยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

        “เสี่ยวจาง ฉันหวางเสี่ยวถงเอง” หวางเสี่ยวถงเช็ดหน้าจอโทรศัพท์“นายพูดว่าอะไรนะ ? หัวหน้าโยนโทรศัพท์ให้ฉันแล้ว”

        “ฉันบอกว่า...”

        “หวังซง รีบปิดการขายหนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’เดี๋ยวนี้ ! ”

        ในที่สุดเกาจัวก็ได้สติกลับมา จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าดีใจ“หนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ถูกขายหมดเกลี้ยง เราชนะเดิมพันแล้ว ! ”

        “ว่าไงนะ ? นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่ 5 นาทีเองนะ ? ”

        “เป็นไปไม่ได้ ! ”

        “ทางนี้เพิ่งจะติดต่อผู้ซื้อของจิงตงไม่กี่คนเองนะ”

        พนักงานทุกคนต่างก็มีหน้างุนงง มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ?

        ไหนบอกว่าหนังสือบนเว็บไซต์จิงตงขายไม่ออกไง ?ทำไมเพิ่งผ่านไปแค่ 2 นาที หนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ กว่า 700,000เล่มถูกขายหมดเกลี้ยงแล้ว ?

        “หัวหน้า หลังบ้านเว็บไซต์จิงตงได้ถูกปิดแล้ว”

        หวังซงเป็นผู้ชายสูงผอม วัย 30 กว่าปีเขารับหน้าที่จัดการระบบหลังบ้านของร้านสาขาหลักของสำนักพิมพ์อี้ฮวา“แต่เราขายออกไป 500,000 - 600,000 เล่มแล้ว หัวหน้าดูสิ...”

        “อีก 200,000 เล่มที่เหลือ ก็แบ่งมาขายให้กับชาวเน็ตส่วนหนึ่ง”เกาจัวโบกมือไปมา “บนเว็บไซต์จิงตง ไม่มีสินค้าแล้ว ! ”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ เกาจัวก็ส่ายหน้าพลางพูดกับหวางเสี่ยวถงว่า“เสี่ยวถง รีบติดต่อโรงพิมพ์ด่วน แล้วตีพิมพ์เพิ่มอีก 1 ล้านเล่ม !เตือนร้านสาขาหลักล่วงหน้าด้วย พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงตรง เริ่มขายให้ตรงเวลา ! ”

        “รับทราบ ! ”

        หวางเสี่ยวถงดีใจมากครั้งนี้แผนกเด็กของพวกเขาพลิกสถานการณ์มาเป็นฝ่ายชนะได้อย่างสวยงาม !

        ในตอนที่หวางเสี่ยวถงกำลังติดต่อโรงพิมพ์นั้นโทรศัพท์ในห้องทำงานที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ของเธอก็ดังขึ้น

        เกาจัวกดเปิดลำโพง

        “ฮัลโหล แผนกเด็กของสำนักพิมพ์อี้ฮวาใช่ไหม ?ผมจากร้านหนังสือซินฮัว ร้านสาขาใหญ่ในจิงฮัว ! ”

        “อ่อ สวัสดีครับ ผมคือหัวหน้าบรรณาธิการจากแผนกเด็กอี้ฮวาเกาจัว ! ” เกาจัวเลิกคิ้วสูง แล้วตอบกลับ

        “หัวหน้าเกา ผม กวนซีเฟิง! หนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ที่จองไว้ 2,000 เล่มถูกขายจนหมดเกลี้ยงแล้วหัวหน้าช่วยดูหน่อยสิว่าสามารถส่งมาให้ทางผมเพิ่มสัก 200,000 เล่มได้ไหม ? ”

        โทนเสียงของปลายสายอ่อนโยนลงทันใด

        เยี่ยมมาก จาก 2,000 เล่มสู่ 200,000 เล่มดูท่าทางร้านหนังสือซินฮัวคงจะร้อนใจมาก !

        “ขอโทษนะ ตอนนี้เราไม่มีสต็อกเหลือแล้ว ! ”ใบหน้าของเกาจัวปรากฎรอยยิ้มออกมา “ไม่อย่างนั้นคงต้องให้คุณรออีกสักสองสามวันรอให้หนังสือตีพิมพ์ออกมาใหม่ ผมจะให้คนนำไปส่งให้คุณทันที”

        ก่อนหน้านั้นร้านหนังสือซินฮัวจองหนังสือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ จำนวน 100,000 เล่มจากสำนักพิมพ์อี้ฮวา แต่ทันทีที่มีข่าวเผยแพร่จากสำนักพิมพ์อู่ถงซึ่งเหอปิชูกำลังทยอยเปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ออกสู่ตลาดในเวลาเดียวกันนั้น ร้านหนังสือซินฮัวก็ได้ยกเลิกยอดจองของสำนักพิมพ์อี้ฮวาแล้วเปลี่ยนมาสั่งหนังสือ ‘นิทานของแฮมสเตอร์’ จำนวน 500,000เล่มจากสำนักพิมพ์อู่ถงแทน

        ในเมื่อทำแบบนี้กับเกาจัว แล้วเขาจะพอใจได้อย่างไร ?

        ตอนนี้ยังคิดจะสั่งหนังสือเล่มใหม่กับเขาอีกหรือ ? สายไปแล้วละ!

        เกาจัวก็เป็นคนเจ้าอารมณ์เหมือนกันฉันเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของร้านซินฮัวที่เปิดมากว่ายี่สิบปีตอนนี้ถึงตาที่พวกนายจะได้เปลี่ยนสีหน้าบ้างแล้วล่ะ

        “อย่านะ ! ” กวนซีเฟิงร้อนใจมาก “หัวหน้าเกาคุณเห็นแก่ความสัมพันธ์ตลอดหลายปีของเราบ้างสิ ทำไมถึงส่งให้ผมไม่ได้ละ เอาแบบนี้100,000 เล่ม ตกลงกันที่  100,000เล่มดีไหม ? ”

        “ผู้จัดการกวน ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วยคุณนะแต่มันไม่มีสต็อกแล้วจริง ๆ ”

        เกาจัวพูดอย่างตรงไปตรงมา “ผมจะบอกความจริงกับคุณให้นะในสต๊อกยังมีอีก 150,000 เล่ม แต่ทั้ง 150,000 เล่มนี้ถูกจองไปหมดแล้วผู้จัดการกวน คุณอย่าทำให้ผมลำบากใจเลย”

        “50,000 เล่ม ขอให้ฉัน 50,000 เล่มก่อนเป็นไง ? ”กวนซีเฟิงตอบกลับ “แล้วฉันค่อยจองหนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ อีก 2ล้านเล่ม แล้วก็ ‘แมวกับชายชรา’ และ ‘ชีวิตอัศจรรย์ของพาย’ ของนาย...ฉันจองอย่างละ 100,000 เล่ม เป็นไง ? ”

        “ผู้จัดการกวน ครั้งนี้เห็นแก่มิตรภาพตลอดหลายปีของเรานะผมถึงตอบตกลงการจองของคุณ”

        เกาจัวครุ่นคิด แล้วตอบกลับต่อว่า “จริงสิ ถ้าคุณคิดว่าจำนวน50,000 เล่มในวันนี้มันไม่พอ พรุ่งนี้เราจะเปิดขายจำนวน 1 ล้านเล่มในเว็บไซต์จิงตงคุณค่อยจองในเว็บไซต์อีกหน่อยก็ได้”

        “พวกคุณยังจะเปิดขายออนไลน์อีกหรือ ? ”กวนซีเฟิงพูดด้วยความประหลาดใจ “ขายออกงั้นหรือ ? ”

        เกาจัวยิ้มและพูดว่า “ผู้จัดการกวน ก็เพราะคุณนั้นแหละถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ผมไม่บอกเขาหรอก ! ร้านสาขาหลักในเว็บไซต์จิงตงของเราเพิ่งจะเปิดขายหนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ไปไม่ถึงห้านาที หนังสือจำนวน700,000 เล่มถูกซื้อไปหมดเกลี้ยง”

        “อะไรนะ ? ! ” กวนซีเฟิงถึงกำลังสูดลมหายใจเลขทีเดียว“หัวหน้าเกา คุณ คุณไม่ได้กำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม ? ”

        เกาจัวตอบกลับ “เรื่องนี้ ผมจะเอามาล้อเล่นได้ยังไง ?ถ้าคุณไม่เชื่อล่ะก็ รอพรุ่งนี้ก็ได้ ไปดูข้อมูลที่สมาคมลิขสิทธิ์เลยก็ได้”

        จากตัวอย่างในอดีตถ้าสินค้าที่จดลิขสิทธิ์ได้ดำเนินการขายไปแล้วจะต้องถูกสมาคมลิขสิทธิ์ทำการตรวจสอบ เพราะปัญหาที่เกี่ยวข้องกับค่าลิขสิทธิ์จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด

        “ได้ ผมจะรอดูพรุ่งนี้” กวนซีเฟิงตอบรับ จากนั้นก็พูดคุยกับเกาจัวอีกสองสามประโยคแล้ววางสายไป

        “หัวหน้า ยากนะที่จะเห็นหัวหน้าจะใจแข็งสักครั้งแบบนี้ ! ”

        หวางเสี่ยวถงวางโทรศัพท์ลง แล้วมองเกาจัวด้วยรอยยิ้ม“กวนซีเฟิงคนนี้เป็นผู้จัดการของร้านหนังสือซินฮัวหัวหน้ากล้าพูดแบบนี้กับเขาเลยหรือเนี่ย”

        “จะอะไรนักหนา ! ” เกาจัวขยี้จมูก “ตอนนี้มีเรื่องขอร้องเราก็ควรเตือนสติเขาให้ชัดเจน ถ้าไม่มีสำนักพิมพ์ของเราร้านหนังสือของพวกเขาก็คงได้อดตายเลยมั้ง ? ”

        หวางเสี่ยวถงพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่ ๆ หัวหน้าพูดถูกที่สุด ! ”

        ……………….

        เมื่อแบ่งหนังสือให้กับร้านหนังสือซินฮัวเรียบร้อยแล้วจากนั้นแผนกเด็กของสำนักพิมพ์อี้ฮวาก็กลายเป็นห้องให้บริการมีการรับโทรศัพท์อย่างไม่หยุด

        “ฮัลโหล? คุณบอกว่าคุณเป็นผู้จัดการร้านซินตงหรือ ? หนังสือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ ขายหมดแล้ว ? ขอโทษนะคะ เราก็ไม่มีสต็อกแล้วเหมือนกัน”

        “ร้านหนังสือป้านซันว่าไงนะ ? ต้องการหนังสือ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’ 1,000 เล่ม ? ได้ครับ ผมจะดำเนินการส่งให้พวกคุณเดี๋ยวนี้! ”

        “วิทยาลัยมนุษย์ศาสตร์ใช่ไหม ? ขอโทษด้วยค่ะสายของคุณโทรมาช้าเกินไป หนังสือ ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่’เพิ่งขายเล่มสุดท้ายจากในสต็อกไปเมื่อสักครู่ค่ะ”

        ทั้งแผนกเด็กของสำนักพิมพ์อี้ฮวายุ่งกันแทบจะมือพันกันทุกคนอยากจะแยกร่างเป็นสองร่าง ส่วนหัวหน้าบรรณาธิการ เกาจัว ก็วางใจลงในที่สุดเมื่อเห็นสถานการณ์ยอดขายถล่มทลาย แม้แต่เขาที่กำลังกินข้าวอยู่ก็ยังอึ้ง