.
.
..10 นาทีก่อนหน้า
..ห้องพักคีย์
..อิชะ
“คงใกล้ได้เวลา.. น้อยกว่าที่ฉันประเมินไว้..” คีย์พูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของประตูอีกไม่นานคงมีคนบุกเข้ามา ..ผมกับคีย์จัดการตัวเองเรียบร้อยพร้อมรับสถานการณ์ถึงคีย์จะสั่งให้ผมนอนลงบนเตียงเพราะรู้ดีว่าร่างกายของผมตอนนี้อ่อนแอแค่ไหน ..จะลุกยืนยังแทบไม่ไหวจะเอาแรงที่ไหนไปดูแลคีย์ได้ แล้วเสียงเปิดประตูที่ถูกออกแบบให้มีความปลอดภัยสูงสุดก็ดังขึ้นชายร่างสูงในวัยร่วงเลยกำลังเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทีที่สง่า ภูมิฐาน และแข็งแรงตามแบบฉบับอดีตทหารที่มากฝีมือ..ประธานโนอาห์กรุ๊ป พ่อของคีย์
!!……………. เสียงฝ่ามือแกร่งกระทบเข้าที่ใบหน้าของคีย์ดังจนผมสะดุ้ง
“ลูกจะท้าทายพ่อรึไง” รอยยิ้มเย็นฉายอยู่บนใบหน้าของท่านประธานขณะที่คีย์ยืนนิ่งไม่ตอบโต้ “..ว่าไงอิชะ พ่อของนายที่อยู่บน์คงไม่พอใจที่ลูกคนเดียวคิดทรยศต่อผู้มีพระคุณอย่างฉัน”
“พ่อสอนให้ผมภักดีกับคุณคีย์ครับ”
“..งั้นเหรอ ดี กล้าหาญเหมือนพ่อ ฉันชอบ ชอบมาตลอดจนกระทั่งวันนี้ที่นายทำให้ลูกของฉันเปลี่ยนไป”
“อิชะไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยน แต่เป็พ่อ”
“เพราะพ่อเห็นความสำคัญของคิลมากกว่า?”
“…”
“พ่อเสียใจนะ ทั้งที่พ่อเลี้ยงคีย์มาอย่างดี แต่คีย์กลับไม่รู้จักพ่อไม่เชื่อใจพ่อ”
“…”
“คีย์สำคัญกับพ่อเสมอ พ่อบอกคีย์แล้วว่าคีย์จะรับการผ่าตัดทันทีที่คิลกลับมาแต่จะให้พ่อทำยังไง ในเมื่อโคลนตัวอื่นยังไม่สมบูรณ์แบบเท่าคิล แล้วพ่อก็ต้อง..”
“สุดท้ายพ่อก็เลือกสิ่งที่มันสำคัญมากกว่า..กับตัวเอง”
“…”
“พ่อปล่อยผมไปเถอะครับ อีกไม่นานผมก็คงจะตายให้ผมได้ตายกับคนที่ผมรัก และรักผม”
“กับอิชะ..คนที่ทำลายโนอาห์ ทำลายบ้านของเรา?”
“ไม่ใช่อิชะ แต่เป็ผมเอง”
“…”
“ผมเคยเห็นด้วยกับพ่อ แต่โลกควรถูกรีเซ็ทด้วยวิธีที่ถูกต้อง ไม่ใช่การปะาชีวิตใครๆที่ไร้ประโยชน์ พ่อไม่ใช่พระเ้า”
“พ่อไม่ใช่พระเ้า แต่เพราะพ่อคือพ่อ และมีพ่อเพียงคนเดียวที่จะจัดการเื่ทั้งหมดนี้ได้คีย์ก็รู้ว่ามันไม่ง่าย”
“..ไม่ใช่เพราะว่าพ่อแค่อยากอยู่เหนือทุกอำนาจเป็ที่หนึ่งของโลกเหรอครับ”
“นั่นเป็เื่ที่ถูกต้อง เพราะอำนาจจะทำให้ทุกคนยินยอม เชื่อฟังและอยู่ใต้กฎที่ถูกที่ควร พ่อจึง้าอำนาจ จริงๆ พ่อเสียสละมากที่ต้องเข้ามาทำหน้าที่อันแสนยิ่งใหญ่นี้”
“งั้นก็เชิญพ่อทำหน้าที่นี้ต่อไปเถอะครับ”คีย์จูงมือของผมเพื่อเดินจากไป แต่ตรงหน้าของเรามีคนของโนอาห์ยืนขวางไว้
“พวกลูกทำเื่ไว้ขนาดนี้ คิดว่าพ่อจะปล่อยให้จากไปง่ายๆ งั้นเหรอ”
“…”
“ความสามารถระดับอิชะ แค่ลบความทรงจำแล้วก็ใช้งานต่อได้ส่วนลูกของพ่อ ..ยังไงก็เป็ลูกของพ่อ”
“!!!”
“..เราจะอยู่ในบ้านของเราต่อไป”
“แย่แล้วครับท่านประธาน!”
“มีอะไร”
“หอควบคุมระบบแจ้งมาว่ายังควบคุมแก๊สพิษที่ไหลตามท่ออากาศภายในอาคารไม่ได้แล้วตอนนี้ความดันในเครื่องปฏิกรนิวเคลียร์ก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ครับ!”
“!!!”
“..คาดว่าอีกไม่นาน”
“รีบกระจายข่าวไปทุกส่วน เตรียมการอพยพรหัสซี”
“ครับท่านประธาน”
“พาอิชะไปที่ห้องผ่าตัด”
“แต่ห้องนั้นจะไม่ปลอดภัยเป็ห้องแรกๆ นะครับท่านประธาน”
“ฉันไม่คิดว่าเราต้องใส่ใจคนที่คิดทรยศนะคุณทิม”
“..ผมจะไปกับอิชะ เพราะผมเองก็เป็คนทรยศ”
“…”
“คุณคีย์อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ท่านประธานอย่าถือคุณคีย์เลยนะครับ”
พ่อของคีย์ถอนหายใจ เหมือนกับว่าเพิ่งตัดสินใจอะไรได้ “พาทั้งคู่ไปที่ห้องผ่าตัด”
“ท่านประธานครับ! ได้โปรด คุณคีย์กับอิชะต้องตายทันทีที่สารพิษไปถึงไม่ก็แรงะเิ..”
“..นี่จะเป็การแสดงความรักครั้งสุดท้ายของคนเป็พ่ออย่างฉัน “
“…”
“ลูกคงชอบแบบนี้ใช่ไหมคีย์ ..ได้ตายพร้อมกับคนที่ลูกรัก”
“…”
.
..ห้องรับรองอาร์
..อาร์
“โอ๊ะโอว ถูกจับตัวได้ซะแล้ว”
“!!” / “!!!”
“กว่าจะหาเจอ ทำเอาผมเหนื่อยเลยนะครับหมออาร์”
“โทนี่ ฉิน!!”
“ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกของความจริง..ที่แสนโหดร้าย”
“แกที่โดนเข็มฉีดยา.. น่าจะตายั้แ่ตอนนั้นแแล้ว!” ใช่ คิวพูดถูกมันน่าจะตายั้แ่ตอนนั้นแล้ว หรือว่า..
“ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าหมออาร์จะโดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ยอมรู้ใจผมสักที..ว่าผมน่ะไม่ใช่คนที่จะยอมตายง่ายๆ” ไอ้โทนี่ยื่นมือมาจะจับหน้าผม แต่ก็ถูกคิวปัดทิ้ง
“..คิลนัมเบอร์ซีโร่ เราเจอกันเป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ”
“…”
“สายตาแบบนี้แสดงว่ายังมีเื่ค้างคาใจ ฉันเองก็เหมือนกันอยากกำจัดแกให้พ้นๆ หมออาร์จะได้เป็ของฉันสักที”
“คงจะยาก เพราะฉันเพิ่งตกลงจะคบกับเด็กนี่”
“ได้ยินแล้วน้ำตาจะไหล ดีใจด้วยนะครับหมออาร์ แต่ก็นะ มันต้องดูด้วยว่าพวกคุณจะยังมีเวลา..รึเปล่า”โทนี่ ฉินพูดไม่ทันจบก็ยกมือที่ถือปืนขึ้นชี้มาที่คิว ส่วนผมที่จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของมันอยู่ก่อนแล้วเพราะไม่ไว้ใจเลยมีปฏิกิริยาตอบสนองทันทีผมเตะเข้าที่ข้อมือของมันจนปืนหลุดกระเด็นไป แต่ผมคงลืมไปว่ามันไม่ได้มาคนเดียวเพียงเสี้ยววินาทีหลังจากรู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอ ผมก็ล้มฟุบหมดแรงลงภาพที่เห็นก่อนสติจะตัดคือภาพของคิวที่โดนเหมือนกันกับผม
“บวกหนึ่งแต้มให้หมออาร์ โต้ตอบได้ดี แต่ก็เท่านั้นล่ะนะ”
.
.
..ห้องประชุมของกองกำลังพิเศษ
..นายพลพละ (พ่อของอาร์)
“เป็ห่วงไอ้อาร์เหรอวะ”
“เออ ยังไงก็ลูกคนเดียว ถึงจะภูมิใจถ้ามันจะต้องตายในสนามรบแบบชายชาติทหารแต่กูก็เศร้าในฐานะพ่อ”
“แต่กูว่าไอ้อาร์มันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น เืพ่อมันแรง”
“เออ กูก็ขอให้มันเป็อย่างนั้น ไม่อย่างงั้น กูคงมองหน้าแม่วรรณไม่ติด”
“วรรณเขาก็ต้องเข้าใจ เป็เมียเป็แม่ของทหารมันก็ต้องทำใจไว้อยู่แล้ว ถ้าวันหนึ่งจะต้องเจอกับความสูญเสีย”
“อืม ถ้าไอ้อาร์มันรอดกลับมา กูคงต้องคิดใหม่เื่อาชีพของมัน”
“?”
“ยังไงกูก็เป็พ่อ กูไม่อยากเผาศพลูกชายตัวเอง”
“…”
Rrrrrrrrr
“ว่าไง..”
[…]
“แน่ใจนะแม่!”
[…]
“อืม ว่ามาได้ พ่อพร้อมจด”
[…]
“มีอะไรวะ เมียมึงโทรมาทำไม” นายพลกรถามทันทีที่โทรศัพท์ที่ถืออยู่ถูกลดระดับลงจากหู
“เมียกูบอกว่าอาร์ส่งพิกัดของโนอาห์มาให้”
“เห้ย!! ยังไงวะ”
“มันส่งเมลล์หาเพื่อนหมอที่ไว้ใจได้”
“รอบคอบสมเป็ลูกมึง งั้นเราก็ได้เวลาลุยแล้ว”
“…” ..รอพ่อก่อนนะอาร์ มึงด้วยไอ้คิว
.
.
..ทางเดินไปดาดฟ้า
“Bell525 พร้อมที่ลานจอดแล้วครับท่านประธาน”
“อืม แล้วแผนอพยพ?”
“ทุกจุดพร้อมดำเนินการเคลื่อนย้ายคนครับ”
“ดีมาก คิลนัมเบอร์ซีโร่ล่ะ”
“ผมพาตัวมาเรียบร้อยแล้วครับท่านประธาน”
“อืมดีมาก แล้วคนที่อยู่กับคิล?”
“ผมจัดการส่งไปอยู่รวมกับคุณคีย์แล้วครับ”
“อย่างนั้นเหรอ.. อืม ดี มันคงเป็จุดจบที่ดี ขอบคุณมากคุณฉิน”
“เป็เกียรติของผมครับที่ได้รับใช้บุคคลที่จะอยู่เหนือคนทั้งโลก”
“…”
“พวกนายพาตัวคิลขึ้นฮอได้แล้ว”
“ครับ”
“อ๊ะ!!!”
“มีอะไร”
“คือ..”
“นี่มันไม่ใช่คิลนิคุณฉิน เป็แค่โคลนตัวอื่น ใช่ไหมด็อกเตอร์”
“ใช่ครับท่านประธาน คิลจะมีร่างกายที่สมบูรณ์แบบกว่านี้ และ..”
“..ขออภัยครับ คงเป็ความสะเพร่าของผม เชิญท่านประธานล่วงหน้าไปได้เลยครับผมจะไปพาคิลมาเอง”
“อืม”
.
..10 นาทีก่อนหน้า
..คิล
นอนไม่ถนัด รู้สึกได้ถึงความโคลงเคลงที่นอนของห้องไหนทำไมนอนไม่สบายขนาดนี้ อยากจะบิดตัวให้หายเมื่อย แต่พอลืมตาตื่นขึ้นก็ดันเจอภาพของหลอดไฟยาวตามทางเดินที่กำลังเลื่อนไหลไม่ใช่หลอดไฟที่กำลังขยับ แต่เป็ตัวเองที่กำลังถูกเคลื่อนย้าย ..??
“..นอนนิ่งๆ สักพัก” เสียงใครสักคนดังขึ้นเบาๆ เหลือบมองด้วยหางตา..เลขาทิม คนสนิทของท่านประธาน เท่าที่รู้จัก ..ไม่ได้เป็คนเลวร้ายอะไรบอกให้นอนนิ่งงั้นเหรอ..โอเค เชื่อ “พาร่างโคลนนี่ไปที่ลานฮอ ส่วนโคลนนี่มากับฉัน”เลขาทิมพูดเสียงดัง น่าจะออกคำสั่งกับลูกน้อง
ถูกแบกต่อได้อีกสักพักก็ถูกพาตัวหักเลี้ยวไปด้านซ้าย ถ้าจําไม่ผิดเป็ทางที่จะไปห้องผ่าตัด ดูได้จากสีขาวของเพดานที่ต่างจากบริเวณอื่น จําได้แม่นเพราะเป็ทางที่คุ้นเคยหลังจากตื่นขึ้นมาตอนนั้น ก็คงเป็หลังจากที่โดนผ่าสมองนึกภาพความทรงจำยังไม่ทันถึงไหน เปลหามก็ถูกวางลง
“..ฝากคุณคีย์ด้วย หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก” เลขาทิมพูดเสียงแหบตํ่าในลำคอก่อนจะรีบเดินจากไปพร้อมลูกน้อง เสียงฝีเท้าดังห่างออกไปไกล ได้เวลาลุกขึ้นจากเปลที่ถูกวางอยู่หน้าห้องผ่าตัด..ฝากมันทำไม อะไรก็ไม่รู้ เอาเป็ว่ารีบเข้าไปในห้องผ่าตัด คีย์คงอยู่ในนี้ ว่าแต่เด็กนั่นอยู่ไหน?
เป็จริงอย่างที่คิด คีย์กับอิชะนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องผ่าตัด แต่ที่สะดุดตาก็คือร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผ่าตัด..เด็กนั่น ขาสองข้างรีบย่างเท้าเดินเข้าไปหา
“หมออาร์แค่สลบไปน่ะ” อิชะพูด
“..ดูนายจะเป็ห่วงเด็กนี่?”
“มันเื่ของฉัน”
“รีบห่วงกันให้มากๆ ซะตอนนี้ เพราะอีกไม่นานพวกเราก็จะตายกันหมด”
“ทำไม?”
“พวกเราจะตายเพราะสารพิษ ไม่ก็ตายเพราะแรงะเินิวเคลียร์..”
“แล้วทำไมไม่หนีซะตอนนี้ จะมานั่งรอความตายทำไม!”
“หนียังไงก็ไม่พ้น นอกจากจะมีปีก ไม่ก็..”
“..หยุดระบบทั้งหมดให้ได้” คีย์พูดต่อคำของอิชะ
“แต่ว่า..”
“คงต้องลองดู”
“…”
“พวกเรามีหน้ากากกันสารพิษพร้อมออกซิเจนบริสุทธ์ที่จะอยู่ได้ราวสามสิบนาทีฉันจะไปที่ห้องควบคุมนิวเคลียร์ อิชะนายไปที่ศูนย์ควบคุมส่วนกลาง และนาย..คิลอยู่ที่นี่กับหมออาร์”
“ไม่ได้! นายจะไปที่นั่นคนเดียวไม่ได้ ..ฉันจะไปกับนาย”
“ถ้านายไปกับฉันแล้วใครจะไปดูระบบส่วนกลาง”
“..ผมเอง” เสียงเบาๆ ดังขึ้นจากเตียงผ่าตัด ..เด็กนั่นฟื้นแล้ว
“นายโอเคไหม”
“อืม โอเค ได้หลับสักพักก็ดีเหมือนกัน แต่ถ้ายังนอนต่อคงได้หลับยาว”
“…” ดีใจที่มันยังตื่นมาต่อปากต่อคำได้
“ผมพอจะช่วยอะไรได้บ้าง”
“เอลฟ์กับคิลไปที่ห้องควบคุมส่วนกลาง”
“ไม่ได้ หมออาร์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับระบบของที่นี่สักนิด ยังไงนายก็ต้องไป..อิชะ”
“แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้นายไปที่ห้องควบคุมนิวเคลียร์คนเดียวเหมือนกัน”
“นี่ไม่ใช่เวลามาดื้อนะอิชะ! ช่วยมีเหตุผลหน่อย”
“คีย์..นายอ่อนแอ นี่แหละคือเหตุผล”
“อิชะ!”
“พวกนายไม่ต้องทะเลาะกัน ฉันจะไปกับนายเองคีย์ แค่นี้คงจะพอใจกันทุกฝ่าย..ว่าไง?”
“…”
“งั้นก็เอาตามนี้ แต่สัญญากันก่อนว่า ถ้าเห็นว่าไม่ไหว อย่าฝืน ขอให้รีบกลับมาที่ห้องนี้”
“..ทำไม”
“เพราะห้องนี้เป็ห้องเดียวที่จะปลอดภัยจากแก๊สพิษ ถึงจะไม่ทนต่อแรงะเินิวเคลียร์”
“นายหมายความว่า..”
“ใช่ ท่านประธานรู้ดีว่าห้องนี้ปลอดภัยจากแก๊สพิษ เพราะฉันขอท่านปรับผังห้องผ่าตัดใหม่ทั้งหมดเมื่อปีที่แล้วที่ส่งฉันมาที่นี่ ก็เพราะอยากให้ฉันรอดจากแก๊สพิษ รวมถึงนายด้วย ..เพราะท่านประธานรู้ว่านายต้องตามฉันมาแน่ๆและก็เพราะถ้าหนีไม่พ้นรัศมีของะเิ ..ยังไงก็ตายอยู่ดี สู้ให้นายกับฉันได้อยู่ที่นี่และใช้่เวลาสุดท้ายด้วยกัน แต่ถ้ารอด.. เราก็จะรอดทั้งคู่”
“…”
“เป็ความรักครั้งสุดท้ายจริงๆ ถ้าแค่ฉันกับนายรอดจากะเินิวเคลียร์ไปได้”
“…”
“นายเสียใจไหมคีย์ ถ้าเื่ทั้งหมดนี่เป็เพราะฉัน..”
“ไม่เลย ยังไงสักวันฉันก็คงทำเื่แบบนี้ ฉันแค่ไม่กล้าพอจนวันที่นายเป็คนเริ่ม”
“…”
“เอาล่ะ ซึ้งกันพอแล้ว เผื่อว่าเราทั้งหมดจะรอด อิชะ..”
“…”
“ฝากดูแลเด็กนี่ด้วย”
“ไม่ต้องฝาก กูดูแลตัวเองได้”
“ก็ดี แล้วเจอกัน”
.
.
..กองกำลังพันธมิตรร่วมอุดมการณ์โค่นล้มโนอาห์ (ANC : Anti Noah Corps)
“J-20เรียก ANC, J-20 เรียก ANC”
“ANCทราบ”
“พบสถานที่ตามพิกัดที่ได้รับแจ้งที่ความสูง 40,000 ฟุต”
“ANCขอทราบลักษณะภายนอก”
“เป็สิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ ทิศเหนือล้อมรอบด้วยูเา ทิศใต้มีแม่น้ำสายใหญ่ออกสู่ทะเล”
“ANCทราบ จะรีบตรวจสอบด้วยระบบดาวเทียมทันทีที่สามารถเจาะระบบได้”
“F-22เรียก ANC, F-22 เรียก ANC”
“ANCทราบ”
“ที่ความสูง 20,000 ฟุต ทางทิศตะวันออก ตรวจสอบพบอากาศยานลำเลียง C-130 เฮอร์คิวลิสจำนวนหลายลำกำลังบินอยู่เหนือพื้นที่เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก F-22 ขอคำสั่งปฏิบัติการ”
“F-22ลดระดับการบินลง ตรวจสอบโดยรอบอย่างลำเอียดว่ามีเครื่องบินรบหรือไม่”
“F-22ทราบ”
“J-20 เรียก ANC”
“ANCทราบ”
“ตรวจพบอากาศยานสองลำทางทิศใต้ จากระบบสแกนและเปรียบเทียบ เป็ Bell 525 และมีอากาศยานติดอาวุธคุ้มกันนับสิบลำและกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก”
“ANC ทราบ ทุกหน่วยรอคำสั่ง ขอให้ติดตามเป้าหมาย และเปิดเครื่องอำพรางเรดาห์”
“J-20 ทราบ” / “F-22 ทราบ”
ความเงียบชวนอึดอัดปกคลุมทั่วห้อง เหล่าผู้ปกครองประเทศ ผู้บัญชาการความมั่นคงของโลกต่างทำหน้ามีคำถามกับสถานการณ์ที่ได้รับรายงาน
“เหมือนพวกมันกำลังอพยพ..” นักวิเคราะห์รหัสสัญญาณจากสักประเทศพูดขึ้นบนจอแอลอีดีขนาดใหญ่
“มีความเป็ไปได้ ดูจากจำนวนอากาศยานลำเลียงที่พวกมันใช้ อาจจะเกิดข้อผิดพลาดบางอย่างในโนอาห์”
“เราได้ข้อมูลจากดาวเทียมรึยัง?”
“ได้แล้วครับทุกท่าน!”
“…”
“ผลจากการสำรวจผ่าน..”
“ขอผลเลยได้ไหม”
“ครับท่าน พื้นที่นี้กินอาณาเขตลึกลงไปหนึ่งกิโลเมตรใต้พื้นโลกพบว่ามีแหล่งพลังงานนิวเคลียร์ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ โดยค่าความร้อนใต้พิภพกำลังสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องครับ”
หลายคนมองกันและต่างพยักหน้า
“ผมเดาว่าพวกมันกำลังเผชิญปัญหาใหญ่”
“พวกเราก็ด้วย”
“แจ้งประเทศเป้าหมายให้อพยพประชากรในรัศมีสามสิบกิโลเมตรจากพิกัด!”
“ถอนกำลังภาคพื้นดินทุกหน่วยจากพิกัดโนอาห์โดยด่วน!”
“หน่วยรบทั้งหมด ให้แบ่งเป็สองทีม ทีม A จะไล่ล่าประธานของโนอาห์ซึ่งคาดว่าจะอยู่หนึ่งในสองของ Bell 525 ทีม B ให้ติดตามอากาศยานลำเลียงพลเรือน C-130 เฮอร์คิวลิสจำไว้ว่าพวกเขาเป็แค่พยาน และตัวประกัน ไม่ใช่ตัวการ”
“ทราบ!” / “ทราบ”
“ไอ้พละ มึงจะไปไหน”
“กูก็จะไปช่วยลูกกู ไอ้คิวด้วยอีกคน”
“มึงแน่ใจนะว่ามึงพร้อมเจอหน้าไอ้สรมัน”
“กูว่ากูพร้อมมาเป็ยี่สิบปีแล้ว”
“ดี สมเป็เพื่อนกู ไปกันเถอะ”
.
.
.
263
