“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ให้ตายสิ...นี่มันเื นายเืออกนี่นา”
เพนจีที่เข้ามาดูเนี่ยฝานเหลือบเห็นมุมปากเขาที่เปื้อนเื เธอถึงกับหมดเรี่ยวหมดแรง ต้องรีบหาที่นั่งก่อนที่ตัวเองจะล้ม
เนี่ยฝานกรอกตา ลูกเทพคนนี้มีพลังพอที่จะท้าทายตัวเอกได้ แต่หล่อนกลับกลัวเืซึ่งถือเป็เื่ที่น่าละอาย
“ไม่เป็ไราแแค่นี้เอง แต่ก่อนหน้านั้นผมอยากคุยกับเย่ซวน ว่าทำไมอยู่ๆ เขาถึงได้พุ่งเข้ามาโจมตี”
เนี่ยฝานจับต้นขาของคู่หมั้นสาว ก่อนจะหันไปมองเย่ซวนซึ่งถูกคุมตัวโดยคนของชิงฟ่าน
“เย่ซวน...เกิดอะไรขึ้นกับนาย ทำไมอยู่ๆ นายถึงได้เข้ามาทำร้ายผม เป็ไปได้ไหมว่าอิจฉาที่ผมได้หยกดีๆ ซึ่งมีราคาแพง ถ้าเป็แบบนั้นผมก็คง...”
“หุบปาก! หุบปาก! หุบปาก!” เย่ซวนไม่รู้สึกถึงความเ็ปผ่านแขนที่หักของตัวเองอีกแล้ว ตอนนี้กำลังคำรามเหมือนสุนัขบ้า
“หินพวกนั้นมันเป็ของฉัน ฉันเป็คนเลือกมันมาเองกับมือ แต่นายดันกลับฉกมันไป แล้วแบบนี้จะเรียกว่าอะไรดีฮะ!”
“เย่ซวนหยุดพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว เมื่อกี้นายก็ทำแบบนั้นกับฉันเพราะคิดว่าฉันเป็คนขโมยหินของนาย หากไม่ใช่เพราะคุณชิงฉันคงต้องาเ็เหมือนนายน้อยเนี่ย สิ่งที่นายกำลังทำอยู่มันไม่ใช่เื่ที่ถูก รู้นะว่าอิจฉาแต่ว่านายก็ไม่ควรทำแบบนี้” กู่ฉางชิงเข้ามาร่วมบทสนทนา ฉางเออร์ยอมรับว่าตนไม่ชอบผู้ชายคนนี้ซึ่งถูกจับหมั้นหมายโดยที่บ้าน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดของเขานั้นถูกต้อง
ผู้เฒ่าหลี่หน้าดำคล้ำ เขาเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อเย่ซวนนอกจากนั้นยังถือเป็ผู้มีพระคุณ ดังนั้นจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ
“นายน้อยเนี่ย ผมจะรับผิดชอบการกระทำทั้งหมดของเย่ซวนเอง ไม่ว่าจะเป็ค่ารักษาพยาบาลหรือค่าเสียหายต่างๆ ผมจะจ่ายให้ทั้งหมด”
“คุณปู่!” ฉางเออร์โกรธจนตัวสั่น จนป่านนี้แล้วเขายังไม่เลิกปกป้องผู้ชายคนนี้อีก
เนี่ยฝานโบกมือบอกให้หยุดพูด เขาไม่แปลกใจกับสมองของเฒ่าหลี่ ผู้ชายคนนี้ได้รับผลกระทบโดยตัวเอก ดังนั้นจึงไม่ต่างจากสุขเลียที่ทำทุกอย่างเพื่อเย่ซวน
“ฮี่ฮี่ ขอบคุณคุณลุงหลี่ที่ห่วงใยแต่ไม่ต้องหรอก นอกจากนั้นเย่ซวน...เป็ผมเองที่ขโมยของของนาย หินพวกนี้ควรจะเป็ของนายแต่ผมกลับเปลี่ยนมันเพราะกลัวว่านายจะแพ้ ดังนั้น...มันก็ควรกลับไปหาเ้าของของมัน”
“ฮ่าฮ่า เห็นไหมว่าเขายอมรับว่าขโมยหินไปจากฉัน! เห็นไหมล่ะทุกคน” เย่ซวนหัวเราะราวกับคนเสียสติ แต่ทุกคนกลับไม่คิดเหมือนเขา โดยคิดว่าเนี่ยฝานกำลังช่วยเย่ซวนอยู่ เพราะทั้งสองยังเป็เพื่อนสนิท ดังนั้นต่อให้เย่ซวนจะร้ายกว่านี้แต่สุดท้ายก็ยังถูกเนี่ยฝานให้อภัย
“เอาล่ะฉันไม่สามารถปล่อยให้เื่ผ่านไปแบบนี้ได้ เย่ซวนต้องถูกพาไปที่โรงพัก ลุงหลี่อย่าได้เข้ามาขวาง สิ่งที่เด็กคนนี้เพิ่งทำก็เหมือนการพยายามฆ่า ทุกคนสามารถเป็พยานได้” ชิงฟ่านเข้ามาจัดการปัญหา ตอนนี้หล่อนไม่สนใจเกี่ยวกับราคาหินหยก แค่อยากพาวายร้ายอย่างเย่ซวนออกไปจากบ้านประมูลเร็วๆ เท่านั้น
ผู้เฒ่าหลี่ทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย เพราะหากเขาไม่ทำแบบนี้สุดท้ายสกุลเนี่ยก็จะเข้ามาจัดการอยู่ดี นอกจากนั้นมันไม่ใช่การยิงเป้าสักหน่อย แค่สอบสวนเล็กน้อยค่อยประกันตัวทีหลังก็ยังไม่สาย
“เราเองก็ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจอาการเอง” เพนจีหายจากอาการหน้ามืดแล้ว ดั้งนั้นหล่อนจึงทำหน้าที่การเป็ภรรยาในอนาคตที่ดี อุ้มเขาขึ้นมาไว้บนเอวด้านหน้าแล้วนำไปขึ้นรถ
“คุณปู่ฉันจะตามเพนจีไปนะคะ” ฉางเออร์ไม่รอคำอนุญาตแต่เลือกที่จะออกไปทันที
กู่ฉางชิง้าไปด้วยแต่เมื่อนึกถึงว่าภายหลังจะมีคนจำนวนมากเข้าไปเยี่ยมเนี่ยฝานในวอร์ดผู้ป่วย จึงทำได้เพียงทิ้งความคิดนั้น
.....
ใช้เวลาไม่นานทั้งสามได้มาถึงโรงพยาบาลเอกชนเนี่ยเหอ
มันเป็หนึ่งในธุรกิจของครอบครัวเนี่ยฝาน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะได้รับการดูแลที่ดีที่สุดเมื่อมาถึง
“ผลเป็ยังไงบ้างคะคุณหมอ” เพนจีถาม ข้างๆ เขาเป็หมอวัยกลางคนเพศชาย
“ไม่ต้องเป็ห่วงมากครับ ภายนอกไม่ได้รับาแแต่ที่เห็นเืออกเพราะอาการช้ำในที่ถูกเตะเข้าตรงท้องซึ่งเป็จุดที่อ่อนแอ โดยเฉพาะคุณชายเนี่ยไม่มีกล้ามเนื้อแข็งแรงมารองรับ ผมจะจัดหายาที่ดีที่สุดให้ พักที่นี่สักวันสองวันก็น่าจะกลับบ้านได้”
“ขอบคุณนะคะ”
หลังจากหมอคนนั้นออกไปแล้วประตูห้องวีไอพีก็ถูกเปิด เป็ผู้ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงหน้าตาดี
“สวัสดีค่ะ คุณแม่คุณพ่อ” เพนจีเริ่มทักทายพ่อแม่สามีในอนาคต ทั้งสองฝ่ายพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะรีบเข้าไปดูเนี่ยฝานที่เตียง
“เป็อะไรมากไหมลูก” เนี่ยเหอถามด้วยความเป็ห่วง นี่คือลูกชายคนเดียวของเขาซึ่งเกิดจากภรรยา กว่าพวกเขาจะตั้งครรภ์เด็กคนนี้ได้อายุก็ปาไป 35 ปีแล้ว ดังนั้นจึงทนุถนอมเนี่ยฝานอย่างดี
“นั่นสิลูก เจ็บตรงไหนบอกแม่กับพ่อมาได้เลยนะ” หงอันลูบเบาๆ ที่ศีรษะลูกชายเนื่องด้วยกลัวว่าเขาจะเจ็บ
“ไม่เป็ไรหรอกครับ แค่นี้เองสบายมาก อีกเดี๋ยวผมก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว” เนี่ยฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ชายหญิงสองคนนี้คือสุดยอดนักธุรกิจแห่งยุค ถึงแม้ว่าจะไม่มีพลังแบบเย่ซวนหรือชิงฟ่าน แต่ด้วยอำนาจเงินการจ้างผู้มีความสามารถก็ไม่ใช่เื่ยาก
เสียงประตูห้องถูกเปิดอีกครั้ง เป็ชายวัย 30 ปีเดินเข้ามาในห้อง สีหน้าตื่นตระหนกใ รีบเข้ามาข้างเตียงพร้อมกับเอ่ยถามอาการ
นี่เป็ครั้งแรกที่เนี่ยฝานได้เห็นพี่ชายบุญธรรม ตอนนั้นสองสามีภรรยาคิดว่าจะไม่มีลูกแล้วจึงรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสองคน
เนี่ยเซียวถือว่าเป็หนึ่งในลูกบุญธรรม
“เนี่ยฝานน้องรัก บอกพี่ชายคนนี้มาได้เลยนะว่าใครมันทำ เดี๋ยวพี่คนนี้จะจัดการมันเอง!”
เนี่ยเซียวเป็แค่ลูกบุญธรรมก็จริง แม้ว่าสมองจะโง่ไปบ้างแต่จิตใจบริสุทธิ์ จะเห็นได้ว่าตามพล็อตต้นฉบับเขาได้ล้างแค้นให้กับการตายของเนี่ยฝาน แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่มีความสามารถเท่าศัตรูก็ตาม
“ไม่เป็ไรครับพี่ ฮี่ฮี่ ผมไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย นอกจากนั้นเย่ซวนกับผมยังเป็เพื่อนกัน มันเป็แค่การเข้าใจผิดเท่านั้น อย่าเอาเื่เขาเลยนะครับ”
ได้ยินน้ำเสียงใสซื่อของลูกคนเล็กทั้งสองสามีภรรยาพยักหน้าด้วยความชื่นชม
แต่เนี่ยเซียวกลับลุกขึ้นยืนแล้วคำราม
“ไม่ได้! ผู้ชายคนนั้นกล้าดียังไงมาทำน้องรักของฉัน ยังไงก็ปล่อยไว้ไม่ได้!” กล่าวจบได้เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนที่อยู่ข้างในงงงัน
“คุณคะในเมื่อมันเป็เื่เข้าใจผิดงั้นเราก็ควรปล่อยเย่ซวนไปนะคะ หากเนี่ยเซียวไปจัดการกับเขาล่ะก็ เดี๋ยวเื่มันจะไปกันใหญ่” หงอันจับมือของสามี หล่อนเป็คนจิตใจดี ชอบให้อภัยเสมอ
เนี่ยเหอเห็นด้วยกับความคิดนั้น จะอย่างไรเนี่ยฝานก็เป็เพื่อนสนิทั้แ่สมัยเด็ก ดังนั้นเื่เข้าใจผิดอาจมีบ้างเป็ธรรมดา แต่ว่าตอนนั้นเองเนี่ยฝานได้เสริมว่า
“แต่ว่านะผมได้ยินเย่ซวนพูดว่าที่คุกในโรงพักมีตำรวจสวยๆ อยู่ด้วย ไม่แน่เขาอาจอยากนอนที่นั่นสักหนึ่งอาทิตย์ ฮี่ฮี่ มันคงน่าสนุกมากเลยนะครับ ผมละอิจฉาเย่ซวนจริงๆ”
สองสามีสื่อสารกันด้วยสายตา ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ
ไม่ว่าอย่างไรเย่ซวนจะต้องเข้าคุก
ส่วนหนึ่งเพราะรักษาหน้าสกุลเนี่ย อีกส่วนเพื่อระบายความโกรธของเนี่ยเซียว และส่วนสุดท้ายนั่นคือคำร้องขอของตัวเย่ซวนเอง
.........
“ทำไมวันนี้เขาถึงไม่มา หรือว่าเขาเบื่อฉันแล้ว...”
ซูิจูกำลังเก็บโต๊ะที่ลูกค้ากิน ส่วนลูกสาวของเธออยู่ชั้นบน ไม่ได้ลงมาช่วย น่าจะกำลังเล่นเกมอยู่
หลังจากเก็บของทำความสะอาดโต๊ะแล้ว ซูิจูจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเลือกที่จะส่งข้อความไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น
สักพักจึงได้คำตอบ
“อะไรนะ! เย่ซวนกล้าทำร้ายเนี่ยฝานจนต้องเข้าโรงพยาบาล มันเป็ไปได้ยังไง เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ทันทีที่เห็นข้อความหล่อนแทบจะไม่เชื่อ
เพราะเด็กสองคนนี้ถือว่าเป็เพื่อนสมัยเด็ก จะทำร้ายกันถึงขนาดเข้าโรงพยาบาลเลยเหรอ
ซูิจูเลือกที่จะปิดร้านแล้วไปโรงพยาบาล ส่วนลูกสาวเธอไม่ได้บอก
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลหล่อนก็ลงจากรถแท็กซี่แล้วไปยังตึกผู้ป่วยในสำหรับคนรวยโดยเฉพาะ
ซูิจูรู้ที่อยู่ของเขาแล้วจึงง่าย นอกจากนั้นเหมือนว่าจะมีการแจ้งมาจาก้า จึงไม่มีใครเข้ามาขวางเมื่อเธอเข้ามาในห้อง
นอกจากเนี่ยฝานแล้วยังมีเพนจี ผู้หญิงผมบลอนด์คนนี้ซูิจูไม่เคยเห็นหน้า ดังนั้นจึงเป็ไปไม่ได้ที่จะสนิทสนม แต่กลับมองด้วยความเป็ปฏิปักษ์แทน
“คุณ...คือซูิจูที่เขาพูดถึงเมื่อกี้สินะคะ” เพนจีเลือกที่จะทำลายความเงียบ อีกฝ่ายพยักหน้าเป็คำตอบ
“ใช่ค่ะ ฉันเป็แม่ของซูหยวนเพื่อนสมัยเด็กของเนี่ยฝาน พอดีรู้ว่าเขาเข้าโรงพยาบาลจึงรีบมาดู คงไม่เป็การรบกวนหรอกนะคะ”
“ไม่เลยค่ะ ขอแค่เพียงคุณไม่ใช่ญาติของเย่ซวนก็พอแล้ว” คำตอบของเพนจีนั้นชัดเจน หากอีกฝ่ายเป็หนึ่งในครอบครัวของเย่ซวนก็คงจะถูกไล่ตะเพิดออกไปทันที
125
