กำเนิดจอมราชัน

แขนของจ้าวสำนักหัก 4 ท่อนอย่างน่ากลัว ในพริบตานั้นเองก็มีหนอนอะไรบางอย่างกัดเข้าไปที่เนื้อชายแก่ ก่อนจะมุดเข้าไป เป็นนูนๆ บนผิวหนัง

ด้วยฤทธิ์ของหนอนตัวนี้ที่ลักลอบขโมยจากขบวนสินค้า ผู้ที่โดนหนอนตัวนี้ชอนไชเข้าไปในตัวจะมีชีวิตยาวนานถึง 100 ปี แต่จะได้รับความเจ็บปวดราวกับตกอยู่ในขุมนรกถึง 2 เท่าในเวลานั้น ทำให้ชายแก่กระอักเลือดสีเงินออกมากลิ้งลงกับพื้นทับเยี่ยวของตัวเอง ร้องไห้ อวดควรอย่างน่าสงสาร

"อ้าก! ไม่ๆ ๆ ๆ ข้ายอมแล้วนายท่าน อ้ากก...มันเข้ามาไปแท่นชายของข้าแล้ว ม่าย! สิ้นตระกูล!! ข้าสิ้นตระกูลแล้ว...." ผลัวะ! จางเซียนจบหน้าอีกฝ่ายหนึ่งที จนอีกฝ่ายได้สติและเริ่มเล่าเรื่องๆ ขึ้นเรื่อยๆ

"ขะ ขะ ขะ ข้า ไม่สิ! ก่อนหน้านี้มีหญิงสาวคนหนึ่งมีพลังระดับอาณาจักรมนุษย์เพียงอายุ 20 ปีเท่านั้น พวกข้าจึงวางยาพิษที่เป็นยาของวีรบุรุษของตระกูลจางหลังจากทำลายล้างตระกูลจางไป จึงนำยามาใส่หญิงสาวคนนั้น เนื่องจากนางไม่อยากแต่งงานกับองค์ชายกษัตริย์ชินเจี้ยน ที่บัดนี้เป็นตาแก่หัวเถิกอยู่ ณ ตอนนี้"

จางเซียนเอียงคอยิ้มกวนตีน

"แล้วอย่างไงต่อ" ชายแก่จึงรีบพูดขึ้น

"ยานั้นสามารถผนึกจุดตันเถียนของนางได้สำเร็จ ทำให้นางเป็นคนธรรมดาเท่านั้น แต่ในขณะนั้นที่กษัตริย์นั้นจะนำเธอไปเป็นภรรยาก็ถูกชายคนหนึ่งที่เป็นศิษย์ของกองกำลังจันทราโลหิตลักพาตัวไปซะก่อน พวกเราตามหา และใช้ 2 ขุมพลังอย่างนายพรานพฤกษาในการฆ่าหญิงสาว และใช้กองกำลังจันทราโลหิตฆ่าผู้ชายคนนั้น เพื่อไม่ให้เด็กที่ทั้งสองได้คลอดออกมารับรู้กลิ่นอายของเรา แม้มันจะเป็นเพียงแค่ความคิดโง่ๆ ที่เด็กนั้นจะรอดไป แต่ใครจะรู้เล่าว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นสามารถฆ่ากองกำลังจันทราโลหิตไป 10 คนก่อนจะตกตายไปพร้อมกัน"

ทันใดนั้นแววตาจางเซียนก็ประกายวูบ

'ที่แท้เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดจากเขาเอง' อาจจะกล่าวได้ว่าท่านพ่อและท่านแม่นั้นมีเขาอยู่ ทำให้ไม่อาจเป็นภรรยากับกษัตริย์ชินเจี้ยนได้ เพราะตัวเองนั้นรักพ่อของเขา ด้วยสตรีที่ไร้พลัง พ่อจึงนำมาอยู่ในทวีปรกร้าง แต่ก็ต้องถูกฆ่าโดยคนพวกนี้ เป็นเวลาเหมาะเจาะที่เขาสามารถลืมตาดูโลก และรอดจากการสังหารพวกนั้นได้

'หากไม่มีเขาในตอนนั้น...พ่อแม่ของเขาอาจจะไม่ตายก็ได้! '

ฉัวะ!!

ในขณะที่จางเซียนตกอยู่ในภวังค์ ดาบสีเขียวก็พุ่งทะลุเอวชายหนุ่มจนเลือดทะลัก

จางเซียนมองชายแก่ที่บัดนี้หักคอตัวเองตายหลังจากได้แทงเขาไปแล้ว ไม่แปลกที่จะแทงไม่โดนหัวใจ เพราะด้วยฤทธิ์ของหนอนนี้ ทำให้ร่างกายไม่อาจขยับอะไรได้ดั่งใจ ชายหนุ่มดึงดาบที่มีพิษถึงตายออกมาก่อนจะใช้ปราณทำลายความเสียหายพวกนั้น พริบตาบาดแผลก็หายเป็นเหมือนเดิมราวกับควันเสก

"จากสถานการณ์สัตว์อสูรทั้งหมดคงจะกระหายหลังจากเดินทางมานาน อีกไม่ช้าคงทำลายกองกำลังจันทราโลหิต และนายพรานพฤกษาสำเร็จได้แน่นอน หากกษัตริย์ชินเจี้ยนไม่ปรากฏ" แต่นั่นก็เป็นเรื่องยาก เพราะเขารู้ว่าไอ้แก่หัวเถิกนั้นกำลังจะตัดผ่านไปยังระดับที่ 2 ของอาณาจักรมนุษย์

ดังนั้นนี้คือช่วงเวลาที่ดี ที่เขาจะเข้าไปสังหารหัวหน้ากองกำลังจันทราโลหิต และกษัตริย์ชินเจี้ยน

"โฮ่! ไม่คาดคิดเลยว่าคนสกุลจางจะรอดชีวิตอยู่ได้" เสียงใครบางคนดังขึ้น เมื่อจางเซียนหันไปก็พบกับหัวหน้ากองกำลังจันทราโลหิตในชุดสีดำ ดาบสีแดงบนอกซ้าย พร้อมผ้าคลุมยาวสีดำบาง โดยข้างกายนั้นมีดาบเล่มหนึ่งปรากฏอยู่

"คนสกุลจางเอ๊ย...เจ้าจะไม่ได้เห็นดาวเห็นเดือนอีกแล้ว" บึม! ชายแก่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ขณะที่จางเซียนกำลังมองบนพื้นสลับกับชายแก่จนหัวหน้ากองกำลังอดไม่ได้ที่จะสงสัย แต่ก็ไม่ได้หลงกลชายหนุ่ม

จางเซียนจึงพูดขึ้น

"ท่านเข้ามาผิดทางแล้ว"

เปรี้ยง! อ้าก....

กับดักของจ้าวสำนักนายพรานพฤกษาปรากฏออกมาตรึงร่าง และปล่อยสายฟ้าวอดวายจนตัวไหม้เกรียม แม้มันไม่อาจฆ่าชายแก่คนนี้ได้ แต่ก็สามารถทำให้เปิดจุดอ่อนได้มากมาย

ฟุบ!

พริบตานั้นเองที่จางเซียนปรากฏ เขาก็กำหมัดต่อยออกไปที่ท้องอีกฝ่าย

ผัวะ! อ้าก

บึมๆ ๆ ๆ

ร่างชายแก่ปลิวกระเด็นชนบ้านเมืองสะแหลกขาด ไม่ทันตั้งตัวก็โดนของแข็งกระแทกหน้าจนจมดินดังตูมต้ามหลายยก จนหน้าเละไม่เหลือชิ้นดี แต่ด้วยความสามารถและความเฉียบคมของหัวหน้ากองกำลังจันทราโลหิต มันตวัดดาบออกมาฟันดาบออกไปด้านบนเกิดคลื่นสีดำกระแทกท้องจางเซียนจนเลือดสาด

"อัก...." ชายหนุ่มดีดตัวถอยหลังจากหลุมลึก มองดูบาดแผลแนวเฉียงบนหน้าอกที่ลึกพอจะทำให้เห็นกระดูก

"แก! ไอ้สวะตระกูลจาง ย้าก~" บึม! ร่างชายแก่ดีดจากหลุมพุ่งเข้าใส่จางเซียนด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือด ชายหนุ่มแสระยิ้มเล็กน้อยเอามือซ้ายกุมแผลเบาๆ ยื่นมือขวาออกไปแบมือแนวตั้ง

"ประตูนรกป้องกัน" ปัง!

ประตูสูง 50 เมตรปรากฏด้านหลังชายหนุ่ม พร้อมมังกรสีดำทมิฬโผล่ออกไปฟาดหางสวนใส่ชายแก่

ผัวะ! แผละ!!

ร่างหัวหน้ากองกำลังตัวแตก เศษเนื้อปลิวกระจาย ขนาดที่จางเซียนยังตกใจ ดูเหมือนว่าทักษะป้องกันจะเหมือนเป็นการโจมตีไม่ต่างกัน งั้นแสดงว่าประตูนรกป้องกันจะให้คุณสมบัติที่สัตว์อสูรตนนั้นปรากฏอย่างถาวรจนกว่าจะถูกทำลาย และประตูสวรรค์โจมตีคงจะฟื้นฟูคนจำนวน 10 คนที่เป็นพันธมิตรกันสินะ

นี้อาจจเป็นความต่าง...

ชายหนุ่มเปิดหนังสือดูอีกครั้ง

"เคล็ดวิชาประตูมารสวรรค์"

"ทักษะนี้มีอยู่ได้กัน 2 กระบวนท่าได้แก่ [1] ประตูนรกป้องกัน และ [2] ประตูสวรรค์โจมตี"

" [1] ประตูนรกป้องกัน : จะนำสัตว์อสูร (ในลักษณะมลทิน) ล่าสุดที่ท่านสังหารไป บวกกับพลังของใช้ในการป้องกันการโจมตีของศัตรู โดยคุณสมบัติพิเศษ ท่านจะได้รับพลังพิเศษของสัตว์อสูรตนนั้นถาวร หากแต่อาคมพลังถูกทำลาย คุณสมบัติพิเศษก็จะเสื่อมสลายลงไปทันที"

" [2] ประตูสวรรค์โจมตี : เป็นการดึงอสูรล่าสุด (ในรูปแบบของแสงสว่าง) ออกมาโจมตี บวกกับพลังของผู้ใช้ ทั้งยังสามารถรักษา และฟื้นฟูเป้าหมายรอบข้างที่เป็นพันธมิตรสูงสุด 10 คน"

"คำเตือน : หากใช้มากๆ อาจส่งผลให้อยู่ในสภาวะ [บ้าคลั่ง] ได้"

"มันคงน่าจะมีมากกว่านี้สินะ..." ชายหนุ่มเก็บพจนานุกรมและหยิบเม็ดยาสีรุ้งออกมากิน พริบตาบาดแผลก็สมานกันแต่ไม่มิด ด้วยพลังของทักษะ 'ค้นหายา' ทำให้เขาได้รับยารักษาจำนวนมาก เพียงกลืนไปกว่า 5 เม็ดบาดแผลทั้งหมดก็ปิดสนิททันที

"แค่ก! " แต่ถึงกระนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะพ้นเลือดออกมาอีกครั้ง