ภพสุดท้ายกลายเป็นเซียน

     หลังจากหลินหลงเดินเข้ามาในคฤหาสน์ เขาก็เข้าไปพักผ่อนอย่างสบายในห้องของเขาอยู่สองวันเต็มๆ ในสองวันนั้นเขาได้สอนวิธีการบ่มเพาะให้ฮิเมโกะพร้อมสอนวิชาหงส์ฟ้าส่วนแรกให้ ผ่านสองวันนั้นไปหลินหลงได้เขียนวิชาหงส์ฟ้าเอาไว้สองส่วนทิ้งไว้ให้ฮิเมโกะ เพราะเข้ารู้อยู่แก่ใจว่ายังเขาเร็วๆนี้เขาต้องไปดินแดนอมตะ

     ดินแดนที่ตัวตนแต่ละชาติภพทิ้งมรดกและลูกหลานเอาไว้ ในอดีตมันเป็นยิ่งกว่าสวรรค์ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรแล้ว อีกทั้งดินแดนอมตะยังอยู่อีกมิติหนึ่ง ซึ่งการจะมาโลกบ่อยๆเป็นไปไม่ได้เลย ต่อให้ไม่ถูกกฏเกณฑ์บังคับมันก็สิ้นเปลืองพลังและเวลามหาศาล
     ผ่านไปอีกสองวัน ผู้ฝึกตนที่มีพลังเหนือกว่าเทพสมควรมาหาเรื่องที่คฤหาสน์ แต่ยังไม่มีวี่แวว นอกจากนี้หลินเองก็มาเรียกให้หลินหลงไปหา เพื่อให้เขาหนีไปกับพวกไอซ์ ไม่ต้องมารับเคราะห์ ซึ่งเขาไม่ได้สนใจและอยู่ในห้อง ไม่ว่าใครจะเรียกเขาก็ทำเป็นไม่สน 
     กระทั่งผ่านไปอีกห้าวัน ยังคงไร้วี่แวว หลินหลงจึงเขียนจดหมายทิ้งไว้ในห้องของเขาด้วยกลิ่นอายอมตะเจือจางก่อนจะมุ่งไปยังสมาคมใต้ดินจันทราโลหิตสาขาย่อยในญี่ปุ่น เขาสงสัยว่าทำไมมันไปบุกมา เพราะตามความเป็นจริง ผู้มีอำนาจเวลาลูกน้องถูกล้างบางจะต้องส่งกลุ่มใหม่ที่แข็งแกร่งกว่ามา
     ถ้าไม่ส่งมาก็มีไม่กี่เหตุการณ์ อย่างแรกคือมีเรื่องสำคัญกว่า สองถูกกลุ่มอื่นโจมตี สามคือผู้นำหรือคนมีอำนาจตาย สี่ถอดด้วยเหตุผลบางอย่าง มองยังไงก็ไม่น่าเป็นไปได้สักอย่าง
     ในตัวคฤหาสน์ 
     โถงทางเดิน
     ซีเยว่กับเหมยเหมยเดินตรงไปยังห้องหลินหลงเพื่อจะให้หลินหลงหลบหนีไปด้วยกันตามคำแนะนำของหลิน แต่พอซีเยว่เปิดประตูเข้าไปในห้อง ห้องกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงจดหมายหนึ่งฉบับที่แผ่กลิ่นอายคุมคามนางและเหมยเหมยทิ้งเอาไว้ กลิ่นอายสูงส่ง ศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์
     สายตาซีเยว่จับจ้องไปยังจดหมาย นางจึงได้เห็นหน้าซองจดหมายที่เขียนชื่อของหลินหลงและถ้อยคำสั้นๆเอาไว้
     "เหมยเหมยกลับไปหาย่าหลินก่อนนะ เดี๋ยวแม่ตามไปตรงนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับลูก"
     ซีเยว่บอกกับเหมยเหมยแล้วเข้าไปหยิบจดหมาย เหมยเหมยก็กลับไปหาหลินอย่างว่าง่าย เพราะน้ำเสียงของซีเยว่จริงจัง กลิ่นอายอมตะเป็นอันตรายกับนางและเหมยเหมยอย่างมาก แม้ว่าหลินหลงจะบั่นทอนกลิ่นอายให้บางเบาถึงขีดสุด แต่ด้วยพลังบ่มเพาะที่ต่ำกว่าหนึ่งอาณาจักรไหนเลยจะไม่รู้สึกเป็นภันคุกคาม
     เมื่อหยิบจดหมายแล้วซีเยว่ก็ปลดปล่อยลมปราณของนางออกไม่ให้กลิ่นอายอันตรายนี้เล็ดรอดออกไป นางจึงบอกให้เหมยเหมยออกไปก่อนหน้านี้ หลังจากนั้นซีเยว่ก็รีบตรงไปยังห้องของหลิน
     ทว่า! หลินได้เดินมาหาซีเยว่และพาเดินออกไปจากคฤหาสน์ ห่างจากทุกคนเพื่อความภัยแล้วจึงค่อยนำจดหมายมาอ่าน
     จดหมายนั้นเป็นเพียงกระดาษพับเอาไว้ ด้านหน้าเขียนชื่อของหลินหลงถึงหลินราวกับว่าเขาได้คาดเดาไว้แล้ว ว่าต้องมีคนใดคนหนึ่งมาพบเจอและหลินจะได้อ่าน พอเปิดจดหมายถ้อยคำแน่นเอียด แต่สามารถอ่านได้ง่ายดายอัดแน่นอยู่ในกระดาษ ถ้อยคำที่อัดแน่นไม่น่าจะอ่านง่ายหรือสละสลวย กลับสละสลวย อ่านเข้าใจได้อย่างง่ายดาย
     'ถึงท่านแม่ ตอนนี้สบายใจไม่ต้องห่วงเรื่องภัยคุกคามจากสมาคมใต้ดินจันทราโลหิต พวกมันไม่มีวันเข้ามาใกล้คฤหาสน์ได้หลังจากที่ท่านเห็นจดหมายนี้สิบวัน ไม่ต้องตามหาหรือเป็นห่วงข้า ท่านน่าจะเข้าใจตั้งแต่จับจดหมายฉบับนี้แล้ว แต่ข้าขอให้พวกท่านอยู่ในคฤหาสน์อย่าได้ออกมาในช่วงหลายเดือนนี้หรือทำการติดต่อกับผู้ใดเป็นอันขาด
     เพราะว่าหลายวันก่อนระหว่างข้าทะลวงเข้าสู่อาณาจักรอมตะ ปีศาจแรกกำเนิดอมตะและข้ารับใช้ของเจตจำนงแห่งสวรรค์ขั้นจิตอมตะได้ไปสังหารผู้กำลังทะลวงอาณาจักรอมตะเหมือนข้า หลังจากนั้นปีศาจอมตะก็ถูกข้ารับใช้ของเจตจำนงแห่งสวรรค์สังหาร ก่อนมันจะถูกดึงกลับไปยังดินแดนอมตะ อีกอย่างคนที่ถูกสังหารนั่นยังไม่ตายแต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส หากโชคชะตานำพาให้พวกท่านพบพานอย่าได้ช่วยเหลือให้ฆ่ามันทิ้ง สลาย ดับวิญญาณ
     เรื่องแต่งงานข้าขอโทษท่านแม่ด้วย ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะแต่งให้ท่าน แต่สถานการณ์อันตรายเช่นนี้ต้องรักษาตัวเอาไว้ อย่างไรเสียข้าขอฝากแหวน สามวง ให้ไอซ์ อนาสตาเซีย ซินเวีย ส่วนของหนิงปิงและซินตู้ข้ามิอาจให้ได้ เพราะหนึ่งเป็นตัวตนกลับชาติมาเกิดน่าเกรงามสำหรับท่านไม่น้อย อีกหนึ่งก็เป็นผู้รับใช้มีพันธะ ยังมีอสรพิษเหล่านั้นที่รู้ว่าข้ายังไม่ตาย สำหรับเอลฟ์ทั้งสองขึ้นอยู่กับท่านว่าจะมอบสถานะหรือปล่อยพวกนางไป
     ส่วนตัวข้าคาดเดาว่า ท่านอาจจะจำได้ว่าข้ากลับชาติมาเกิดเหมือนอลิซ...อลิซกลับชาติมาเกิดชาติที่แล้วข้าเดาว่านางคงเป็นสัตว์กึ่งเซียนหรือไม่ก็สัตว์เซียน เพราะนางไม่อาจช่วยตัวเองในร่างมนุษย์หรือเริ่มบ่มเพาะในรูปแบบมนุษย์ได้รวดเร็วและง่ายดาย ส่วนข้านั้นเป็นสิ่งลึกลับดำรงอยู่มาเนิ่นนานก่อนยุค โบราณหรือยุคทมิฬ ไปนานยิ่งกว่านั้น แต่ไม่ห่วงข้านั้นคือข้าไม่ใช่ตัวตนเหล่านั้น
     ถ้าเป็นไปได้ขอให้ท่านอย่าได้มาหาข้า เพราะตอนนี้เจตจำนงแห่งสวรรค์หาข้าพบแล้ว ขอให้ท่านอย่าเผยสิ่งใดเกี่ยวข้องกับข้าหรือหนิงปิงเป็นอันขาด ท่านคิดเสียว่ามันเป็นจดหมายจากลา สักวันหนึ่งที่สวรรค์พินาศ มิเช่นนั้นเจตจำนงแห่งสวรรค์นั่นมันจะต้องสังหารพวกท่าน อีกอย่างฮิเมโกะ ศิษย์ผู้สืบทอดวิชาหงส์ฟ้าของตัวตนในชาติก่อนของข้า ได้เข้าสู่เส้นทางของผู้ต่อต้านสวรรค์แล้ว เมื่อใดผู้ต่อต้านสวรรคืต้องการไปขอให้พวกท่านทุกคนถอยห่าง
     สุดท้ายข้าขอฝากท่านบอกซีเยว่ว่า ข้ารักนาง ขอให้นางดูแลลูกตัวน้อยขอเราให้ดี ไม่ต้องห่วงว่าลูกจะพบกับอันตราย ในวิญญาณของเหมยเหมยข้าได้ทิ้งของหลายสิ่งที่จำเป็นไว้ก่อนจะจากลา แล้วพบกันอักครั้งในอนาคตท่านแม่ ขอให้ท่านก้าวข้าสู่อาณาจักรอมตะอย่างราบลื่น'
     หลินเลื่อนมองมาโลหิตสีแดงเข้มในจดหมายที่พุ่งเข้ากลางศีรษะของเธอ พร้อมกับแหวนสามวงที่ลอยออกมาจากหมายตรงเข้าสู่ฝ่ามือ เวลานี้หลินนิ่งเงียบไม่คิดพูดอะไร เพียงแต่ในใจตามเรื่องราวไม่เท่าทันจึงส่งจดหมายไปให้ซีเยว่อ่าน พออ่านจบตัวอักษรได้ลอยออกมาจากจดหมายกลายเป็นลมปราณอมตะแฝงเข้าไปในร่างหลินและซีเยว่ ต่อมาเป็นกระดาษที่กลายเป็นปราณอมตะเข้มข้นพุ่งเข้าหาหลิน ทำให้เธอต้องรีบนั่งลงขัดสมาธิในทันที
     เนื่องมาจากระดับครึ่งก้าวสู่อาณาจักรอมตะที่ติดขัดมานานหลินหลงได้ใช้ลมปราณบริสุทธิ์หนุนเสริม ซีเยว่เองก้นั่งลงขัดสมาธิไม่ต่างจากหลิน พลังยุทธของนางกำลังเลื่อนขั้น คาดว่าน่าจะไปถึงเทพราชันย์ได้หากโชคดีพอ
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ