ระบบล็อกอินสร้างอวตารในโลกอันเตอร์

บทที่ 108

มีปัญหากับเจ้าหนี้

หลังจากมองดูเพียงครั้งเดียวพบก็รู้ได้ในทันทีว่าจุดประสงค์ของพวกมันมันไม่ใช่ต้องการเงิน

ไม่สิ่ควรจะพูดว่าเขานั้นรู้มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่าจุดประสงค์ของพวกมันไม่ได้ใช่ต้องการเงินพวกนี้เลยสักนิด

สิ่งที่พวกมันต้องการมันก็คือธาตุที่ซื่อสัตย์ ระบบที่มันสร้างขึ้นแน่นอนว่าเป็นระบบเพื่อที่จะทำให้มีพวกฮันเตอร์ที่จะเข้ามารับใช้กิวของมันมากขึ้น

จำนวนคนมากมายที่โดนหนี้สินพวกนี้กดดันจากการคดโกงของพวกมันพวกเขา ย่อมมีคนภายในครอบครัวและพวกมันที่ทำแบบนี้ก็เพราะว่าต้องการให้พวก คนพวกนั้นเข้ามาอยู่ภายในกิวของพวกมันภายใต้สังกัดในฐานะธาตุรับใช้

กิลด์ดวงดาวทมิฬทำแบบนี้มาโดยตลอด ตอนนั้นในชีวิตก่อนที่เขานั้นจะย้อนกลับมาชะตากรรมของเค้าเองก็ไม่ต่างกัน

หลังจากที่พ่อและแม่ของเขานั้นติดหนี้สินเป็นจำนวนมาก พวกมันเองก็มาทาบทามเขาเข้าไปภายในกิลด์แล้วทำงานรับใช้พวกมัน

ในตอนนั้นความรู้สึกมันเองก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากการที่เป็นทาสภายในโรงงานนรกเลยแม้แต่น้อย

นั่นคือจุดประสงค์ของพวกมันพวกมันต้องการหาคนมีความสามารถและก็ต้องการที่จะได้ทาสเพื่อรับใช้มันในรูปแบบต่างๆ

เรื่องพวกนี้ถูกทำขึ้นโดยกิลด์อันดับหนึ่งของประเทศโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังของพวกมันนั้นเป็นแบบนี้จริงๆ

การคืนเงินทุกอย่างยังรวดเร็วมันคงจะทำให้ผิดแผนมันเป็นอย่างมาก เพราะแบบนั้นคนที่อยู่ด้านหน้ามันจึงแสดงใบหน้าที่ไม่พึงพอใจออกมาแบบนั้น

“ เงินทุกบาทเองก็คือหมดแล้วเพราะแบบนั้นขอสัญญาด้วย ” พบยื่นมือของตนเองออกไปด้านหน้าขอสัญญาที่มันนั้นเก็บเอาไว้

แสดงท่าทางแบบนี้มันเองก็ทำให้ผู้ที่อยู่ด้านหน้าและไม่พึงพอใจ ชายที่อยู่ด้านหน้าย้ำถามอีกครั้งนึง “ แกเป็นใคร!!! ” 

“ เป็นใครหมายความว่าอย่างไง ”

“ ฉันเป็นลูกชายของเค้า เค้าเองก็เป็นลูกหนี้ของพวกนายในตอนนี้ตัวของฉันใช้หนี้ทั้งหมดหมดแล้วเพราะแบบนั้นก็คงจะได้สัญญาคืนสิ ” 

“ หรือว่าคิดจะบิดพลิ้วเกี่ยวกับเรื่องนี้ อันที่จริงแล้วสัญญาพวกนี้เองก็ไม่ถูกกฎหมาย ”

“ พวกคนที่ไม่มีความรู้ส่วนใหญ่มักจะโดนพวกแกหรอก แต่ว่าสัญญาพวกนี้จริงๆนั้นมันแทบจะไม่สามารถทำอะไรได้เลยด้วยซ้ำในแง่มุมของกฎหมาย ”

“ เพราะแบบนั้นพวกแกเลยใช้กำลังเข้ามาเกี่ยวข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ถ้าเกิดว่าเรื่องนี้ไปถึงหูของสมาคมยังไงซะพวกแกเองก็คงจะไม่สามารถทำอะไรได้ ในทางกลับกันพวกแกนั่นแหละจะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ ” ภพกล่าว 

“ ฉันพูดถูกหรือเปล่า ” ภพแสดงรอยยิ้ม 

เขานั้นรู้ดีอยู่แล้วสัญญาพวกนี้มันไม่ใช่สัญญาอย่างเป็นธรรม ทั้งแง่มุมและข้อตกลงต่างๆล้วนแล้วถูกทำขึ้นมา เพื่อเอื้ออำนวยให้กับพวกมันโดยเฉพาะ

ในตอนนี้จึงกล่าวได้ว่าสัญญานี้เป็นสัญญาผิดกฎหมายถ้าเกิดว่าไม่ชดใช้เงินคืนผู้ที่อยู่ด้านหน้าก็ไม่สามารถไปเรียกร้องอะไรกับในแง่มุมของกฎหมายได้เลย

แต่ว่าตัวของพวกมันน่ะแตกต่างกันออกไปเพราะมันใช้กำลังของตนเองเข้ามาเกี่ยวข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้

จึงทำให้คนส่วนใหญ่ไม่สามารถทำออนไลน์ได้แล้วได้แต่ก้มหน้ายอมรับ

ชายที่เป็นหัวหน้าของบริษัทแห่งนี้คิ้วของมันกำลังกระตุก ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของมันกำลังจ้องมองมาที่เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้า

แม้ว่ามันนั้นจะแสดงความรู้สึกโกรธขนาดไหนแต่มันเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มผู้นี้พูดออกมาเป็นความจริง

สัญญานี่ไม่มีผลในแง่มุมของกฎหมายสิ่งที่พวกมันกระทำในตอนนี้ถ้าเกิดล้วนรู้ไปถึงหูของสมาคมหรือแม้กระทั่งรู้ไปถึงหูของรัฐบาลพวกมันเองก็จะตกที่นั่งลำบากอย่างแน่นอน

“ หัวหน้า ”

“ จัดการเลยดีหรือเปล่าครับ ” ลูกน้องของมันที่อยู่ด้านหลังยื่นหน้ามากระซิบ 

“ เอาสัญญาให้พวกมันไป ” ชายวัยกลางคนคนนั้นสั่งการกับลูกน้องของมันอย่างกัดฟันแน่น 

“ แต่ว่าหัวหน้า.. ”

“ ฉันบอกว่าให้เอาสัญญาให้กับพวกมันไป ” แววตาของมันดุดันขึ้นจ้องมองไปที่ลูกน้องที่พยายามจะคัดค้าน

เมื่อเห็นสายตาของหัวหน้าของตนเองจ้องมองมาด้วยแววตาเช่นนั้น ลูกน้องของมันที่อยู่ด้านหลังเองก็ไม่สามารถตอบโต้อันใดได้

พวกมันก้มหน้าจากนั้นก็ไปหยิบสัญญามาส่งให้กับภพ ภพยืนมือไปรับสัญญานั้นเอาไว้พร้อมกับยกยิ้งที่มุมปากแล้วค่อยๆลุกขึ้นออกไปจากสถานที่แห่งนี้พร้อมกับพ่อของตนเอง 

เมื่อแขกที่เยี่ยมเยียนสถานที่แห่งนี้เดินทางออกไป หัวหน้าของพวกมันลุกขึ้นจากนั้นก็ใช้เท้าของตนเองถีบไปที่โต๊ะที่อยู่ด้านหน้าอย่างรุนแรง “ ปั้ง!!! ”

“ เวรเอ้ย!!! ”

“ เจ้าเด็กบ้านั่น ” มันพ่นคำออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ 

ดวงตาของมันในตอนนี้บ่งบอกความรู้สึกภายในใจของมันได้ดีที่สุด ใบหน้าที่ขยับเขยื้อนไปมาดวงตาที่กำลังลุกไหม้ดั่งเปลวเพลิง

ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังของมันแสดงใบหน้าประหลาดใจ “ อะไรกันครับหัวหน้า ”

“ ถ้าเกิดว่าหัวหน้าไม่ชอบมันทำไมถึงให้สัญญาไปล่ะครับ ”

“ พวกเราจะจัดการมัน 2 พ่อลูกตอนนี้เลยก็ได้ ” ลูกน้องของมันที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามขึ้น

มันไม่เข้าใจการกระทำของหัวหน้าของมันเลยสักนิดเดียวในตอนนี้ถ้าเกิดว่าอยากจะจัดการคนๆนั้นมันเองก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายเป็นอย่างมาก 

“ ดูไม่รู้เหรอว่าเจ้านั่นน่ะไม่ธรรมดา ”

“ ไม่ว่ามองยังไงการที่จะมีเงินขนาดนั้นได้มันเองก็แสดงให้เห็นว่าตัวของมันน่าจะมีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน ”

“ แถมคำพูดคำจาและก็สิ่งที่มันพูดออกมาก็ราวกับว่ารู้ว่าพวกเราต้องการจะทำอะไร ”

“ ที่ตัวของฉันไม่ลงมือกับมันก็เป็นเพราะว่ายังไม่แน่ใจ ถ้าเกิดว่าพวกเราทำอะไรผิดพลาดไปผลกระทบนี้ก็อาจจะส่งผ่านไปถึงองค์กร ” 

“ มันไม่เป็นผลดีกับพวกเราอย่างแน่นอน ” มันพูดออกมาพร้อมกับวิเคราะห์เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ 

ฟังจากที่มันวิเคราะห์แล้วก็แสดงให้เห็นว่าตัวของมันนั้นถือว่าเป็นคนที่ฉลาดเฉลียวอยู่ไม่น้อย สามารถคิดในมุมมองนี้ออกมาได้ 

ถ้าเกิดว่าเป็นพวกอันธพาลทั่วไปคงจะไม่สามารถคิดแบบนี้ได้อย่างแน่นอน 

“ แล้วหัวหน้าคิดจะปล่อยมันไปอย่างนี้หรอครับ ”

“ แน่นอนว่าต้องไม่ปล่อยไป” 

“ แต่ว่าจำเป็นจะต้องสืบดูให้แน่ชัดก่อนว่าที่มาที่ไปของมันเป็นอย่างไรกันแน่ถ้าเกิดว่ามันไม่มีเบื้องหลังอะไรที่น่าสงสัยตัวของฉันจัดการมันแน่ ”

“ ถ้าแบบนั้นผมส่งคนไปสืบข้อมูลของมันให้นะครับ   ” ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเสนอความคิด 

หัวหน้าของมันพยักหน้าตอบรับกลับมา 

หลังจากนั้นเมื่อกลับไปถึงบ้านภพและครอบครัวเองก็จัดปาร์ตี้ใหญ่เพื่อฉลองที่ตนเองนั้นสามารถหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้ออกมาได้

ภพนั่งอยู่ภายในโต๊ะอาหารมองครอบครัวของตนเองที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเองก็แสดงรอยยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน

การย้อนกลับมาในครั้งนี้เป้าหมายของเขาก็คือการปกป้องครอบครัวอันแสนอบอุ่นนี้เอาไว้ ภาพที่อยู่ด้านหน้าเป็นภาพความทรงจำที่ในชีวิตก่อนไม่มีสิทธิ์ที่จะได้พบเห็น

ตกดึก

ตึก!!! ตึก!!! ตึก!!! เสียงฝีเท้าหนึ่งย่ำอยู่บริเวณด้านนอก ท่ามกลางความมืดที่มืดมิด กลุ่มคนปริศนากำลังเฝ้ามองบ้านหลังนี้อยู่อย่างไกลๆ

จบบท