[จบ] ฉันก็แค่อยากอยู่เงียบ ๆ

บทที่ 55 เขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ 

กอร์ดาเอาใยแมงมุมปั้นรวมกันเป็นเหมือนลูกขนแกะเล็ก ๆ เขาฉลาดพอที่จะไม่โยนมันให้ร็อบบ์โดยตรง แต่กลับถือไว้ในมือของเขาและซ่อนไว้ด้านหลัง จากนั้นเมื่อเขามาทักทายร็อบบ์ เขาก็แสร้งทำเป็นจับมือกับร็อบบ์และแอบส่งลูกบอลใยแมงมุมให้กับมือ 

ร็อบบ์รีบเก็บมันลงในกระเป๋าทันที

ทั้งสองสบตากันก่อนที่ร็อบบ์จะตบไหล่กอร์ดาและคลี่ยิ้ม "ขอบคุณที่เอาฉันออกจากตาข่ายใยแมงมุม" 

กอร์ดารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขอบคุณเรื่องนั้นจริง ๆ แต่ขอบคุณเขาที่ช่วยเก็บใยแมงมุมให้ "การที่คุณไม่กลัวอันตรายและเข้ามาในภูเขาเพื่อช่วยเราแบบนี้ มันควรเป็นพวกเราที่ควรขอบคุณสิ" 

ร็อบบ์แสร้งทำตัวเองให้กลายเป็นคนที่ ‘กระตือรือร้นที่จะช่วยเหลือ’ ดังนั้นเขาจึงมองไปที่บารอนและเสี่ยวอี้ "โชคดีจริง ๆ ที่ฉันพบพวกคุณที่นี่ ฉันจะได้สามารถมีส่วนร่วมในการคงความสงบสุขของอาณาจักรแกรนได้" 

"ด้วยความยินดี" บารอนกล่าว 

เสี่ยวอี้ยังคงมีสีหน้าเย็นชาและยังไม่พูดอะไร เธอสงสัยเล็กน้อยว่าผู้ชายที่แสนขี้เกียจคนนี้เนี่ยนะอยากช่วย? ต่อให้ใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องจริง! 

ร็อบบ์เอ่ยถาม "คุณบารอน เป็นอย่างไรบ้างกับการค้นหาของคุณ? มีเงื่อนงำอะไรเกี่ยวกับผู้ใช้ความตายไหม" 

"เรามีเบาะแสแล้ว!" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้บารอนก็ดูตื่นเต้นมาก "ด้วยทักษะการแกะรอยของคุณจีค เราพบร่องรอยของโครงกระดูกที่ถูกขโมยหลายสิบชิ้นในเมืองเวสต์วินด์ แม้ว่าเราจะไปผิดทางถึงสองครั้ง แต่ตอนนี้คุณจีคได้พบเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว" 

เสี่ยวอี้กล่าวเสริมว่า "ตอนที่เราสำรวจบริเวณใกล้เคียงของหุบเขานี้ เราพบทหารโครงกระดูกหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่ามีคนส่งพวกมันออกมาปกป้องพื้นที่รอบหุบเขา และไม่ต้องการให้ผู้คนเข้ามาใกล้ ซึ่งบ่งชี้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในส่วนลึกของหุบเขา" 

เมื่อได้ยินประโยคนี้ร็อบบ์ก็จำได้ว่าเขาเพิ่งเตะทหารโครงกระดูกไป! ไม่แปลกใจที่ฉันพบพวกมันที่นี่ แมงมุมที่ฉันกำลังมองหาอยู่ในสถานที่เดียวกับผู้ใช้ความตาย!

บารอนกล่าวว่า "ซิสเตอร์อิชีร์เป็นนักบวชเพียงคนเดียวที่เรามี ฉันจึงกังวลว่าเราจะรับมือพวกอันเดธได้ยาก แต่ตอนนี้เมื่อเรามีคุณพ่อมาเพิ่มจึงกลายเป็นว่าเรามีสมาชิกนักบวชสองคน ตอนนี้ฉันมั่นใจมากขึ้นแล้วที่จะจัดการกับผู้ใช้ความตาย!" 

ร็อบบ์กล่าวว่า "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อสอดแนมเหรอ? ทำไมจู่ ๆ คุณก็อยากจัดการกับมัน?" 

"ถ้าเราฆ่าได้ทำไมไม่ทำเลยล่ะ?" บารอนกล่าว 

ร็อบบ์ปรบมือให้ "คุณคือเบอร์เซิร์กเกอร์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจริง ๆ" 

"ในเบื้องต้นเราจะสำรวจทุกมุมของหุบเขาอย่างละเอียด" บารอนกล่าว "และเมื่อเราพบร่องรอยของ ถ้าเราสามารถฆ่าได้เราจะลงมือทันที แต่ถ้าทำไม่ได้ เราจะมองหาที่ซ่อนของมันแล้วค่อยกลับไปแจ้งให้ดยุกผู้ยิ่งใหญ่นำกองทหารม้าสิงโตขาวมาที่นี่" 

 ร็อบบ์คิดกล่าวว่า "คุณต้องการค้นหาอย่างละเอียดก่อนเหรอ? เยี่ยมเลย! ถ้างั้นก็หาแมงมุมกินคนให้ฉันด้วยในระหว่างนี้ ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งหาพวกมันง่ายขึ้น เอาเป็นว่าฉันจะเข้าร่วมกับพวกคุณก็แล้วกัน!"

ตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว 

บารอนสั่งให้ทหารของเขาตั้งแคมป์ในสถานที่ที่เงียบสงบในหุบเขาเพื่อค้างคืน 

เสี่ยวอี้อยู่นอกค่ายและกำลังจุ่มพู่กันลงในน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์และวาดลวดลายแปลก ๆ บนพื้น ร็อบบ์ไม่รู้จักรูปแบบเหล่านี้ แต่เขาสามารถเดาได้ว่าเสี่ยวอี้กำลังทำอะไรอยู่ สิ่งที่เธอกำลังวาดคงเป็นข่ายเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกว่า ‘เขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์’ ผลของมันคือเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งชั่วร้ายเข้าสู่ข่ายเวทมนตร์ 

คำว่า ‘สิ่งชั่วร้าย’ นั้นรวมถึงหลายสิ่งหลายอย่าง อย่างเช่นโครงกระดูก ซอมบี้ แวมไพร์ ผี มังกรโครงกระดูก และแมงมุมกินคน ซึ่งอันเดธและสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดจะได้รับบาดเจ็บสาหัสหากพวกมันเขามาในข่ายเวทมนตร์นี้ 

 แต่จุดอ่อนของมันชัดเจน คุณไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในขณะที่วาดและใช้เวลานานในการวาดข่ายเวทมนตร์นี้ ซึ่งขึ้นอยู่กับขนาดของพื้นที่ที่คุณต้องการปกป้อง มันใช้เวลาหลายสิบนาทีถึงชั่วโมงในการปกป้องเมือง อาจต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะวาดแถวให้เสร็จ และหากสัตว์ประหลาดวิ่งมากลางคัน มันก็คงจะจบเห่

ดังนั้นแม้ว่าวิธีนี้จะดูมีประสิทธิภาพ แต่ก็ยังไม่เหมาะสมนักในบางสถานการณ์ที่ฉุกเฉิน 

แน่นอนว่าร็อบบ์ไม่มีปัญหานี้ หากเป็นเขาที่วาดข่ายเวท เขาจะใช้เวลาเพียง 5 วินาทีในการสร้าง ‘เขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์’ ที่มีรัศมี 20 หลาบนพื้น 

ในขณะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เสี่ยวอี้ก็สารภาพว่า "คุณพ่อ มันคงใช้เวลานานเกินไปสำหรับฉันที่จะวาดเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์เพียงลำพัง คุณช่วยฉันวาดข่ายเวทมนตร์อีกด้านหนึ่งของค่ายพักได้ไหม? เราแต่ละคนวาดคนละครึ่งและเชื่อมต่อพวกมันที่ตรงกลาง" 

ร็อบบ์กางมือออกและพูดว่า "ก่อนที่จะเจอฉัน คุณวาดคนเดียวตลอดเลยเหรอ" 

"ใช่!" 

"แล้วทำไมตอนนี้คุณกลับจะวาดแค่ครึ่งเดียวเพียงเพราะฉันอยู่ที่นี่ด้วย?" ร็อบบ์พูดอย่างจริงจัง "คุณไม่ควรจะขี้เกียจแบบนี้นะ! ความเกียจคร้านเป็นหนึ่งในบาปเจ็ดประการ คุณไม่รู้สึกละอายใจในฐานะแม่ชีของคริสตจักรแห่งแสงงั้นเหรอ? คุณควรทำมันให้เสร็จตามลำพังต่อไปเหมือนก่อนหน้านี้!" 

เสี่ยวอี้ "..." 

การโต้เถียงนี้ล้มเหลวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเสี่ยวอี้พูดด้วยใบหน้าเย็นชาว่า "คุณไม่รู้วิธีการวาดเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ใช่ไหมล่ะ?" 

"ดูด้วยว่าคุณกำลังคุยกับใครอยู่ ฉัน! ผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อเทพเจ้าแห่งแสง ฉันจะไม่รู้วิธีวาดข่ายเวทมนตร์ที่เรียบง่ายอย่างเช่นเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง? ต่อให้หลับตาฉันก็วาดมันสำเร็จ!" 

"ถ้าอย่างนั้นดูที่ส่วนที่ฉันวาดอยู่ตอนนี้ รูปลักษณ์ต่อไปคืออะไรล่ะ" เสี่ยวอี้ชี้ไปที่ข่ายเวทมนตร์บนพื้นและมองไปที่ร็อบบ์ด้วยดวงตาที่เย็นชาของเธอ 

ร็อบบ์ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะวาดต่อไปอย่างไร ใครบ้างในเกมจะเสียเวลาดูพวกมันอย่างละเอียดทั้ง ๆ ที่สามารถสร้างมันได้ในทันที? 

เขากางมือออกและพูดว่า "มันง่ายเกินไป ฉันไม่จำเป็นต้องยุ่งยากเหมือนเธอหรอก” 

เสี่ยวอี้ตะโกนขึ้น "เอาล่ะนะ!” 

"เอาอะไร?" 

"ลองเดาดูสิ" 

"ถึงเวลาที่ฉันจะแสดงทักษะที่แท้จริงแล้วไงล่ะ!" ร็อบบ์ตบก้นของเขาและลุกขึ้นยืน "ฉันไม่ชอบวาดข่ายเวทมนตร์ต่อหน้าคนอื่นน่ะ แต่ถ้าฉันต้องการวาด ฉันจะวาดใหม่ และไม่ใช่แค่ส่วนหนึ่งของข่ายเวทมนตร์เท่านั้นนะ แต่เป็นการวาดทั้งหมด!" 

เสี่ยวอี้มองไปที่ร็อบบ์ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อ 

ในความเป็นจริงนั้น ตั้งแต่เธอได้พบกับร็อบบ์ เธอไม่เคยเห็นร็อบบ์ใช้เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์อย่างจริงจังสักที ครั้งสุดท้ายที่ร็อบบ์ลงมือต่อสู้ เขากลายเป็นเบอร์เซิร์กเกอร์ เขาจัดการยักษ์สองหัวจนตายด้วยพลังของทับทิมที่ถูกสาป ไม่ใช่ของเขาเอง 

ร็อบบ์รู้สึกเบื่อที่ถูกแม่ชีคนนี้สงสัย แม้ว่าความเกียจคร้านเป็นสิ่งสำคัญ แต่ผู้ชายก็ไม่สามารถยอมรับการเป็นไอ้ห่วยได้ เขาควรทำให้ผู้หญิงมองเขาให้ดีขึ้น! 

เขาหยิบพู่กันขึ้นมาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ในตะวันออกไกลมีวิธีการวาดภาพที่เรียกว่าการสาดหมึก ซึ่งหมายความว่าคุณสามารถวาดโดยเพียงแค่สาดหมึกออกไป ฉันเรียนรู้วิธีนี้มาจากทางตะวันออก ฉันพบว่ามันสามารถใช้ได้ดี ไม่เพียงแต่ในการวาดภาพปกติเท่านั้น แต่คุณเชื่อฉันไหม หากฉันบอกว่าแค่เพียงสาดน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ไปรอบ ๆ ฉันก็จะสามารถสร้างเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จทันที"