ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          ณ อาคารเรียนคณะของมหาลัย ท่ามกลางบรรยากาศที่ฝนกำลังกระหน่ำลงมาอย่างหนักฝนตกทำให้ท้องฟ้าดูมืดมัวและบรรยากาศหนาวเย็น เสียงฝนที่ตกกระทบพื้นดังซ่า ๆสลับกับเสียงฟ้าร้องไกล ๆ กลิ่นดินที่ถูกชะด้วยฝนลอยเข้ามาปะทะจมูก มวลอากาศเย็นพัดผ่านมาพร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นของธรรมชาติผู้คนจำนวนมากยืนหลบฝนอยู่บริเวณหน้าประตูทางเข้าอาคารบางคนกางร่มและก้าวเดินอย่างเร่งรีบ

          “ทำไมปล่อยให้ตัวเองตากฝนจนเปียกโชกขนาดนี้คะ?”

          แม้สีหน้าจะยังคงเย็นชาเหมือนเดิมแต่น้ำเสียงของคางูยะก็เต็มไปด้วยความห่วงใยหลังจากที่เห็นสภาพของเขาซึ่งเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

          ภายในอาคารเงียบสงัดนักศึกษาต่างทยอยกันกลับบ้าน บางส่วนก็สิงอยู่ในห้องชมรม ช่วงเวลานี้จึงพบเห็นผู้คนได้บางตาจนออกจะเงียบเหงาไปสักหน่อยกับสถานที่แบบนี้

          “ไม่ได้ปล่อยหรอกครับอยู่ดี ๆ ก่อนถึงอาคารฝนก็เทลงมา สภาพก็เลยเป็นอย่างที่เห็น”

          เขายิ้มแหย ๆกล่าวพร้อมกับกางมือให้เห็นทั้งร่างที่กำลังเปียกปอนชัด ๆ

          คางูยะส่ายหัวก่อนที่จะคว้ามือของเขาเข้ามาในห้องพักของคณะอาจารย์ภายในอาคารเงียบสงัดเนื่องจากนักศึกษาส่วนใหญ่ได้ทยอยกลับบ้านไปแล้วบางคนยังอยู่ในห้องชมรม ทำให้มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่บริเวณทางเดินชั้นล่างของอาคาร

          เรย์ขืนตัวเล็กน้อยขณะกำลังจะเดินผ่านเข้าประตู

          “เอ่อ...จะดีเหรอครับ สภาพผมตอนนี้—”

          เขาถามอีกฝ่ายยิ้ม ๆอย่างเตือนสติ

          “งั้นยืนรอตรงนี้สักครู่นะคะ”

          คางูยะเดินกลับเข้าไปด้านในโดยที่ตอนนี้มีเหล่าอาจารย์บางส่วนกำลังนั่งเคลียร์งานอยู่ด้านในเพียงสามสี่คน

          หญิงสาวเดินออกมาอีกครั้งพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก

          “นี่ค่ะอย่างน้อยใช้มันซับศีรษะสักหน่อยก็ยังดี ...เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้”

          เรย์กล่าวขอบคุณ รับผ้าผืนนั้นจากมือเธอนำมาเช็ดใบหน้าและเส้นผม

          “หอม”

          คำชมกึ่งอุทานเบา ๆหลังจากได้กลิ่นหอมประจำตัวของเธอที่เขามักจะได้กลิ่นเป็นประจำเสมอยามอยู่ใกล้โชยออกมาจากผ้า

          “อะแฮ่มขอโทษด้วยนะคะ พอดีเหลือแต่ผ้าที่ฉันไว้ใช้ประจำแค่ผืนเดียว”

          คางูยะหน้าระเรื่อเล็กน้อยแต่ยังคงความสุขุมเย็นชาไม่ต่างจากเดิม

          “ขอบคุณมากครับว่าแต่อาจารย์เรียกผมมามีอะไรหรือเปล่า?”

          “อะ! นั่นสิคะ เกือบลืมไปเลย”

          เธอเดินกลับเข้าไปด้านในอีกครั้งก่อนจะออกมาพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง

          "นี่ค่ะ ของฝากจากเอนซุ พอดีเธอฝากพี่ชายซื้อมาจากต่างประเทศเยอะแยะเลย"

          คางูยะยื่นถุงข้าวของให้เขาด้วยสีหน้าอ่อนใจ

          “ฝากขอบคุณเธอด้วยนะครับ”

          “แล้วก็เย็นนี้ฉันคงไม่ได้กลับคอนโดนะคะพอดีวันนี้ต้องไปทำธุระที่คาวะโงเอะ”

          “งั้นเหรอครับ...เดินทางปลอดภัยนะครับ”

          ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่คางูยะจะเป็นฝ่ายหลบสายตา และส่งร่มสีดำมาให้เขา สายตาเหลือบเลยผ่านไปยังบริเวณด้านหลังของเรย์

          “รักษาสุขภาพด้วยนะคะฉันคิดว่าเธอคงมีธุระแล้วล่ะ ...ขอตัวก่อน”

          คางูยะแย้มยิ้มเล็กน้อยพยักหน้าให้เด็กสาวทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลังของเรย์ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปด้านในห้องพักอาจารย์

          เขาหันกลับไปจึงพบว่าเป็นริงโกะกับหญิงสาวอีกสองคนที่กำลังยืนรอพวกเขาสนทนากันอยู่ห่างๆ

          “สายัณห์สวัสดิ์ค่ะคุณเรย์”

          เขาพยักหน้าตอบรับให้กับริงโกะ

          “สวัสดีครับรุ่นพี่”

          ริงโกะเคยเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับเรื่องที่เธอเรียนอยู่มหาลัยเดียวกับเขาแล้วเขาจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่นักที่ได้พบเธอที่นี่

          “หยะ...หยุดเรียกฉันแบบนั้นสักทีสิคะ”

          ริงโกะหน้าแดงเล็กน้อยด้วยสถานะของเธอที่เรียนอยู่ในลำดับปีการศึกษาที่สูงกว่าทำให้เรย์มักชอบเรียกเธอว่ารุ่นพี่อยู่บ่อยครั้งหลังจากได้ลงดันเจี้ยนด้วยกันสองสามรอบที่ผ่านมา

          “นี่...อามิคุระ อายาโกะ กับ มาซุเอดะ มิกะ เพื่อนสนิทฉันเองค่ะ”

          ริงโกะแนะนำเพื่อนทั้งสองให้เรย์รู้จัก

          “พวกเราสองคนได้ฟังเรื่องจากริงโกะแล้วค่ะขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือยัยนี่ไว้”

          เพื่อนทั้งสองของริงโกะต่างโค้งให้อย่างนอบน้อมสายตามองมาที่เขาอย่างสำรวจ

          “มันเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วไม่ต้องคิดว่าเป็นบุญคุณอะไรขนาดนั้นหรอกนะ”

          หลังตอบรับด้วยการยิ้มให้อย่างสุภาพจึงหันมาถามริงโกะ เขาคิดว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการมาขอบคุณเพียงอย่างเดียวแน่

          “...ว่าแต่มีธุระอะไรกันหรือเปล่า”

          “พอดีคุณกาโต้นัดฉันไว้ให้ไปรับของสวมใส่ที่ร้านวันนี้น่ะค่ะแล้วสองคนนี้เขาก็อยากรู้จักคุณกาโต้กับคุณเรย์ ...ก็เลย”

          “ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนนะคะเราแค่อยากรู้จักคนที่ริงโกะจะทำงานด้วยหลังจากนี้ว่าเป็นยังไงหวังว่าคุณอาซากุระคงจะเข้าใจนะคะ”

          อายาโกะเป็นฝ่ายออกตัวชิงถามหยั่งเชิงโดยมีมิกะพยักหน้ารับลูกงึกงัก ๆ เต็มไปด้วยสายตาที่มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

          “ไม่รบกวนหรอกผมเข้าใจความเป็นห่วงของพวกเธอดี”

          เขาพยักหน้ารับรู้เป็นเชิงว่าเข้าใจดูท่ามิตรภาพของสามสาวจะแน่นแฟ้นกว่าที่คิด จนอดหวนนึกถึงความทรงจำในอดีตไม่ได้

          ‘มิตรภาพที่แน่นแฟ้นงั้นรึ...’

          06.30 PM

          “ฮ่าฮ่าริงโกะจังนับว่าโชคดีจริง ๆ ที่มีพวกเธอเป็นเพื่อนนะเนี่ย”

          หลังได้พูดคุยและทำความรู้จักกับเพื่อนสาวทั้งสองของริงโกะกาโต้หัวเราะร่าแล้วหันไปจิบเบียร์แก้วโตของตัวเอง แกล้มด้วยหัวใจบาซิลิสก์เสียบไม้ย่างที่หวานฉ่ำนุ่มลิ้นและไร้กลิ่นคาว รสชาติดีที่หาได้ยากยิ่งอย่างเอร็ดอร่อย

          ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดห้าคนต่างกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยกันภายในร้าน SHOPA

          บรรยากาศภายในร้านคลาคล่ำไปด้วยฮันเตอร์เหมือนเช่นเคย

          เรย์รู้สึกว่าช่วงหลังมานี้เขามาที่นี่บ่อยจนแทบจะเป็นบ้านหลังที่สองไปแล้ว

          “พวกเราก็วางใจได้แล้วเหมือนกันที่มีคุณซาซากิกับคุณอาซากุระเป็นเพื่อนร่วมทีมของยัยนี่ดีกว่าพวกขยะเปียกก่อนหน้านี้เหมือนอยู่คนละโลกเลย”

          มิกะกล่าว หลังจากได้ทำการสอบสัมภาษณ์กาโต้เป็นที่เรียบร้อยถึงเธอจะได้ฟังเรื่องราวมาจากริงโกะอยู่บ้าง แต่ไม่ว่ายังไงก็อยากมาพบอีกฝ่ายและเห็นด้วยตาของตัวเองมากกว่า

          “อะ เป็นอย่างไรบ้างคะคุณอาซากุระ”

          อายาโกะเอ่ยทัก หลังจากเห็นเรย์เดินกลับมาที่โต๊ะ

          “คับนิดหน่อย แต่ไม่มีปัญหาอะไร ขอบคุณมากนะครับที่ให้ยืมเสื้อผ้า”

          เรย์ในเสื้อยืดคอกลมสีชมพูอ่อนกล่าวขอบคุณ และนั่งลงฝั่งเดียวกับกาโต้ตรงข้ามกับสามสาว

          หลังจากที่เห็นชุดของเขาชื้นแฉะไปด้วยน้ำฝนอีกฝ่ายจึงเสนอให้เขายืมเสื้อจากแฟนหนุ่มของเธอที่มีติดไว้บนรถยนต์ส่วนตัว

          “แหม ใส่แล้วดูดีมากกว่าแฟนของยัยนี่อีกนะคะ เห็นแล้วอยากจะทำความรู้จักให้มากขึ้นกว่าเดิม”

          มิกะกล่าวพลางหัวเราะคิกคักแบบจงใจโปรยเสน่ห์จนโดนริงโกะใช้เท้าสะกิด

          “ฮะฮ้า เนื้อหอมจริง ๆ เลยนะพ่อหนุ่มหวังว่ารอบนี้ฉันคงไม่ต้องไปเป็นกรรมการคอยห้ามทัพอีกแล้วนะ”

          “นี่เพิ่งหัวค่ำเอง คุณกาโต้ดื่มมากเกินไปแล้วหรือเปล่าครับ”

          เขาได้แต่ส่ายหัวขี้เกียจมานั่งแก้ตัวกับเรื่องไร้สาระเหล่านั้น

          “ฉันก็นึกว่าสถานที่รวมตัวของพวกฮันเตอร์จะดูดิบเถื่อนมากกว่านี้นะคะเนี่ยแต่พอได้มาสัมผัสกับตัวจริง ๆ บรรยากาศมันดูสบายและเป็นมิตรกว่าที่คิด”

          อายาโกะว่าหลังเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของผู้คนรอบ ๆ ภายในร้านที่คลาคล่ำไปด้วยฮันเตอร์หลากหลาย ส่วนใหญ่มาใช้เวลาผ่อนคลายหลังกลับจากดันเจี้ยนบรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความคึกคักเสียงหัวเราะและการสนทนาจากทุกมุมของร้านสอดประสานกันเป็นท่วงทำนองที่สร้างความรู้สึกมีชีวิตชีวาแม้ว่าจะเป็นสถานที่รวมตัวของเหล่าฮันเตอร์แต่บรรยากาศกลับดูอบอุ่นและเป็นมิตรมากกว่าที่คนภายนอกคาดคิด

          “อืม— นั่นมันก็แล้วแต่ว่าจะเป็นร้านแบบไหนไม่ใช่ว่าทุกร้านจะมีบรรยากาศแบบนี้ไปเสียทั้งหมดหรอกพวกฮันเตอร์ที่ระดับไม่สูงนักก็จะบ้าบอประมาณนี้แหละ... แต่พวกที่มีระดับชั้นสูงกว่านี้มันก็จะจริงจังและซีเรียสอย่างที่อายาโกะจังคิดไว้ไม่ผิดหรอกเพราะพวกเขาต้องเผชิญกับอันตรายยิ่งกว่าพวกเราทุกเมื่อเชื่อวันน่ะนะ”

          กาโต้ช่วยไขข้อข้องใจให้เด็กสาวฟัง

          “ดูอย่างพวก—”

          ขณะกำลังสนทนาอยู่นั้น ได้มีเสียงสัญญาข้อความจากมือถือทุกคน ผ่านแอปพลิเคชั่นของสมาคมฮันเตอร์ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งร้าน

          ทันใดนั้นบนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ของทางร้านได้ตัดภาพจากรายการประมูลกลายเป็นรายงานข่าวด่วนเฉพาะกิจของทางรัฐบาล

          บนหน้าจอมีพิธีกรถือสคริปต์เอาไว้ในมือด้วยสีเป็นกังวล

          ‘เมื่อเวลา 06:15 PM ทีผ่านมาบริเวณสถานนีรถไฟใต้ดินของชินจุกุเกิดเหตุการณ์ปะทุของดันเจี้ยนขนาดใหญ่ขึ้นกินพื้นที่เป็นวงกว้างครอบคลุมทั้งสถานีมีรายงานประมาณการว่ามีพลเรือนที่ติดอยู่ด้านในไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นคน

        ตอนนี้มีฮันเตอร์จำนวนมากมาถึงพื้นที่แล้วเป็นที่เรียบร้อยขอให้ผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องและประชาชนที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงหลีกเลี่ยงการใช้เส้นทางดังกล่าว’

          พิธีกรยังคงว่ารายละเอียดต่อไปโดยบนจอภาพถูกตัดไปยังที่เกิดเหตุจากมุมสูงมีประชนมารอมุงดูอยู่เต็มพื้นที่นอกเส้นกั้นของตำรวจและยังไม่ทราบแน่ชัดถึงลักษณะหรือรูปลักษณ์ของเกท

          แต่สิ่งที่ดึงความสนใจจากเรย์ได้คือสิ่งที่เรียกว่า‘ดันเจี้ยนปะทุ’หรือมีอีกชื่ออย่างเป็นทางการว่า ‘อาบีสดันเจี้ยน’ซึ่งมันคือเหตุการณ์ที่ดันเจี้ยนเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน โดยที่ทางสมาคมไม่สามารถตรวจสอบสัญญาณการเกิดได้ล่วงหน้าและระดับของมันนั้นไม่สามารถวัดค่า ระบุได้อย่างแน่ชัด โดยตัวมันจะส่งแรงกระเพื่อมเป็นวงกว้างดึงดูดผู้คนที่อยู่รอบ ๆ เข้าไปภายใน

          ดันเจี้ยนลักษณะนี้เป็นสิ่งที่ปัจจุบันมนุษย์นั้นยังไม่สามารถหาหนทางป้องกันล่วงหน้าได้แต่ในเชิงอัตราส่วนแล้ว โอกาสเกิดของมันมีต่ำมากเมื่อเทียบกับดันเจี้ยนประเภทอื่นๆ

          “แล้วแบบนี้คนธรรมดาที่ติดอยู่ข้างในจะเป็นยังไงกันบ้างนะ”

          ริงโกะกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวลแทนผู้คนที่กำลังประสบชะตากรรม

          “เรื่องนี้ไม่มีทางที่สมาพันธ์จะนิ่งนอนใจได้ป่านนี้คงระดมฮันเตอร์ระดับสูงเข้าไปช่วยเหลือแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”

          กาโต้ช่วยคลายกังวล ตะเกียบในมือยังไม่หยุดคีบอาหารเข้าปาก

          เสียงโทรศัพท์มือถือของเรย์ดังขึ้นว่ามีสายโทรเข้า

          “เรย์พูดครับ”

          ‘นี่เอนซุเองนะเรย์คุง!... เธอเห็นข่าวแล้วใช่ไหมคะ’

          เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนรนผ่านน้ำเสียงของเอนซุ

          “เพิ่งเห็นเหมือนกันครับคุณอามีอะไรหรือเปล่า”

          เรย์เริ่มขมวดคิ้วรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

          ‘คางูยะน่ะสิคะ ตอนนั้นอากำลังคุยกับเธออยู่ดีๆ สัญญาณก็ถูกตัดขาดไปจนอาติดต่อไม่ได้อาเพิ่งมารู้ว่าเธออยู่ในสถานีรถไฟเดียวกับที่กำลังเป็นข่าวนั่น’

          “อะไรนะ... ครับ!?”

          พอได้ยินดังนั้นเขาก็พลันแข็งทื่อด้วยอาการชาวาบไปทั้งตัว ก่อนจะผุดลุกขึ้นในท่าทางร้อนรนแม้แต่รอบข้างยังตกใจตามไปด้วย

          ตอนนี้อยากให้สิ่งที่ตัวเองได้ยินเป็นเพราะเขาหูฟาดไปเอง เขาแทบไม่ได้ยินเนื้อหาหลังจากนั้นที่เอนซุพรั่งพรูอีกหลายสิ่งให้เขาฟัง ในหัวมีเสียงของคางูยะดังอื้ออึง

          เรย์นึกย้อนไปถึงสิ่งที่คางูยะได้บอกกับเขาก่อนจะจากกันดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเดินทางไปที่คาวะโงเอะจริง ๆ

          ‘ระ... เราจะทำยังไงกันดี! อาเป็นห่วงคางูยะเหลือเกินจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้ว’

          เอนซุกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดูเหมือนตอนนี้เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ร้อนใจดั่งไฟสุมของตัวเองไว้อย่างเต็มกำลัง

          “คุณอาใจเย็นๆ นะครับ ผมจะหาทางทำอะไรสักอย่างเอง”

          เรย์ให้คำมั่นกับเอนซุที่กำลังอกสั่นขวัญแขวนก่อนวางสายถึงเขาจะบอกให้อีกฝ่ายใจเย็น แต่ตัวเขาตอนนี้กลับทำไม่ได้เสียเอง ในอกเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม

          ทุกคนต่างถามว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากได้เห็นสีหน้าของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

          “ขอโทษทุกคนด้วยผมคงต้องขอตัวก่อน”

          เรย์เลี่ยงที่จะตอบคำถามเขาไม่อยากให้ใครเข้ามาเสี่ยงด้วย เพราะนี่นับเป็นเรื่องส่วนตัว

          ว่าแล้วเขาก็ผลุนผลันลุกออกไปอย่างไม่รั้งรอทว่าถูกกาโต้รั้งเอาไว้เสียก่อน

          “มีคนรู้จักติดอยู่ในนั้นงั้นหรือ”

          กาโต้คาดเดาจากบทสนทนาที่ได้ยินบางส่วน

          “…ครับ”

          “ไปรถฉันแล้วกันน่าจะถึงเร็วกว่านายไม่ได้พกอาวุธอะไรมาเลยไม่ใช่รึไง? ยังไงก็ต้องกลับไปเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน”

          “ขอบคุณครับ”

          เขาเม้มปากแน่นไม่อาจปฏิเสธความหวังดีจากกาโต้ได้ ตอนนี้ทุกวินาทีล้วนมีค่า

          “ให้ฉันไปด้วยคนนะคะ!”

          ริงโกะเสนอตัว เธออยากช่วยเหลือทุกคนบ้าง

          “ไม่ได้/ไม่ได้!”

          เขากับกาโต้ต่างเอ่ยปฏิเสธขึ้นพร้อมเพรียงกัน

          “งานนี้อันตรายเกินไปมอนสเตอร์ทุกตัวในนั้นมีระดับไม่เสถียร แม้แต่ฉันเองก็คงเต็มกลืนเหมือนกันช่วยเข้าใจด้วยเถอะนะริงโกะจัง”

          กาโต้กล่าวอย่างเคร่งขรึมไม่สามารถใจอ่อนในเรื่องนี้ได้จริง ๆ และยังหันมากำชับกับเพื่อน ๆของริงโกะอีกครั้งว่า

          “รบกวนทั้งสองคนฝากดูริงโกะด้วยอย่าให้เธอแอบตามมาได้ล่ะ”

          กาโต้ไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือจากริงโกะเพราะเห็นว่าเธอนั้นไร้ฝีมือแต่งานนี้มันเกินกำลังของเธอจริง ๆ หรือแม้แต่กับตัวเขาเองด้วยก็ตาม

          “จะคอยดูไม่ให้คลาดสายตาวางใจพวกหนูได้เลยค่ะ!”