ในเมื่อตอนนี้ได้ของอะไรมาหลายๆอย่างจากสถานที่ต่างๆแตกต่างกัน ณ เวลา สถานที่ ในอดีต และอนาคตมามากมาย แต่ตอนนี้ที่ยังขาดแคลนก็คือเงินนี่แหละ!!!
ไหนๆก็จะมีคนเข้ามาในหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเรามากมายแล้ว ก็น่าจะนำโอกาสตอนนี้มาสร้างรายได้เข้าหมู่บ้านของพวกเรากันจะดีกว่า
“ถึงจะหาเงินได้นิดๆหน่อยๆจากการขายอาหาร แต่ก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆแหละเนอะ เงินยังขาดแคลนอยู่เรา้ามัน!!”เสี่ยวจื่อน้อย พูดตามหลังพวกย่าๆยายๆที่พากันเดินแน่บไปโน้นแล้ว ช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน พวกท่านลืมแก่กันไปเลย
แต่เ้าตัวเล็กลืมนึกไปหรือเปล่าว่าจำนวนคนที่จะเข้ามาสู่หมู่บ้านเป่าเฉิงนั้นมีจำนวนหลักร้อย อาหารที่จะเตรียมนำมาขายนั้นย่อมได้เงินเป็กอบเป็กำอย่างแน่นอน เงินทุนก็ไม่ได้ออกแม้สักเหมา หรือสักหยวนเดียว ที่ได้มาทั้งหมดมันคือผลกำไรล้วนๆเลย!!!
“เด็กๆพากันกลับบ้านกันดีกว่านะ ตอนนี้พวกแม่จะต้องไปช่วยย่าๆยายๆ ทำอาหารขายตอนเย็นนี้ด้วยนะลูก”แม่
“ก็ได้ค่ะแม่”เสี่ยวจื่อน้อย
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ” พวกพี่ๆ
พวกเด็กๆ ก็พากันทยอยกลับบ้านตามแม่ๆ พี่ๆตัวโตๆกันหมด และพากันไปอาบน้ำชำระล้างร่ายกายที่เปื้อนดินกันั้แ่หัวจรดปลายเท้าให้สะอาดเอี่ยมกัน
ณ บ้านตระกูลเผิง
แน่นอนว่าเมื่อจับลิงตัวน้อยๆที่มอมแมมเปรอะเปื้อนดิน ไปอาบน้ำล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ทุกๆคนก็พากันมารวมตัวกันที่บ้านตระกูลเผิงกันต่อเลย เพราะมีงานใหญ่รอให้ทำกันนั่นก็คือการตระเตรียมตัวเพื่อทำอาหารขายต้อนรับแขกที่จะมาเยือนหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเรานั่นเอง
“เอาล่ะทีนี้พวกเราก็มาช่วยกันคิดเื่รายการอาหารกันดีกว่านะว่าจะทำอาหารอะไรไปขายกันบ้าง”ย่า
“เน้นวัตถุดิบใหม่ๆที่พวกเราพึ่งได้มาจากเ้านายเก่าในเมืองพวกนี้เลย เอาของดีๆทำให้พวกเขาได้กินกัน”ยาย
“เห็นด้วย..”แม่ครัวทั้งหลายเตรียมพร้อมกันแล้ว
“มีเส้นก๋วยเตี๋ยวสำเร็จรูปเยอะแยะแบบนี้ก็ต้องทำพวกก๋วยเตี๋ยวน้ำด้วยก็ดีนะ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา
“ดีเหมือนกันก๋วยเตี๋ยวได้แล้วหนึ่งรายการ อะไรอีก??”ยาย
“พวกผัดเส้นแห้งๆก็ดีเหมือนกันนะ เผื่อใครไม่ชอบกินแบบน้ำน่ะ”ย่า
“อือ…ทำแบบน้ำแบบแห้งได้เลย”
“มันฝรั่งผัดพริก…”
“ต้มซุปสักหม้อด้วยนะ…”
“มีพวกเครื่องเทศค่อนข้างเยอะอีกด้วย เป็พวกอาหารประเภทตุ๋นด้วยสักอย่างก็ดีเหมือนกันนะ น่าจะอร่อยมากเลยทีเดียวครบแบบนี้น่ะ”ย่า
“จริงด้วย แต่ละอย่างราคาที่พวกเราไม่อยากจับจ่ายซื้อมาทำอาหารเลย พวกสมุนไพรทำอาหารเนี่ยแพงมากจริงๆ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเจา
“ก็ใช่ล่ะ แต่ว่าดูตอนนี้สิของที่อยู่ตรงหน้าพวกเราเป็วัตถุดิบชั้นดีทั้งหมดเลย เห็นแล้วรายการอาหารที่ไม่เคยทำได้อย่างเต็มที่มาก่อนก็ผุดขึ้นมาเต็มหัวเลยนะ”ยาย
“จริง เห็นแล้วมีความสุขกับการจะทำอาหารมากเลย”ย่า
“ใช่ๆ”ทุกๆคน
บรรดาแม่ครัวของหมู่บ้านเป่าเฉิงหรือก็คือแม่บ้านแต่ละครอบครัวกำลังพูดคุยออกความคิดเห็นถึงรายการอาหารกันอย่างเมามัน และสนุกสนานกันมากจริงๆเลย กับการทำอาหารครั้งใหญ่ในรอบนี้
“เดี๋ยวพวกเราจัดกลุ่มแบ่งงานกันเลยนะจะได้รวดเร็วขึ้น”ยาย
“ใช่ๆ นี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารอีกมื้อหนึ่งแล้วด้วย พวกเด็กๆจะได้ไม่ต้องรอนาน”ย่า
“พวกเราแยกย้ายกันทำตามที่ได้พูดกันไว้เมื่อตะกี้นี้เลยนะ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ได้ๆ….”บรรดาพวกผู้หญิง
ส่วนพวกเด็กๆก็มีพวกพี่ๆที่โตกว่าคอยดูแลไป ในระหว่างที่ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ กำลังยุ่งวุ่นวายกับทำอาหารเลี้ยงสำหรับคนในหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราเอง และอาหารที่เตรียมพร้อมจะขายสำหรับเย็นย่ำนี้อีกด้วย
“ฟืด…ฟืด…..”
“กลิ่นหอมๆลอยมาเตะจมูกเต็มๆเลย โอย..ทรมานท้องจังเลย”เสี่ยวจื่อน้อย ที่ตอนนี้ลูบพุงน้อยๆของเธอไปมาอย่างหวาดหวังว่าจะได้กินอาหารอร่อยๆเร็วๆ
“จริงน้องเล็ก หอมมากๆเลยล่ะ ไม่รู้ย่า ยาย แม่ ป้าๆ ทำอะไรบ้างนะ หอมมากกว่าปรกติอีก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ดูๆแล้วก็น่าจะทำอาหารหลายอย่างเลยนะพี่สาว เพราะเราต้องเอาไปขายให้กับนักขุดสมบัติกันด้วยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“เอื๊อก….เอื๊อก..”
“ใช่ๆอาหารเยอะเลย”พี่สาวอู๋ิจื่อเองก็ตาเป็ประกาย เลียริมฝีปากเหมือนกับน้องเล็กของเธอในตอนนี้เลย เมื่อนึกถึงรายการอาหารน่ากินๆ แสนอร่อยที่คงจะเสร็จในไม่ช้านี้
“พวกเราแอบไปดูดีไหมพี่สาวว่ามีอาหารอะไรกันบ้างน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“เอาสิน้องเล็ก ไปดูกันเลย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“น้องเล็ก น้องสี่จะไปไหนกันน่ะ???”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน พากันส่งเสียงเรียกน้องสาวทั้งสองคนของพวกเขา ที่กำลังจะพากันเดินออกไปนอกสายตาของพวกพี่ชายกันแล้ว
“จะไปดูว่า ย่าๆ ยายๆ แม่ๆ ทำอะไรอาหารอะไรบ้างน่ะพี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ไปไม่นานหรอกนะพี่ชาย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“น้องเล็กกับน้องสี่จะต้องไม่ไปดื้อ ไม่ไปซน เกะกะขวางทางพวกผู้ใหญ่ทำอาหารกันนะ โดยเฉพาะอย่าเข้าใกล้หม้อ กระทะอย่างเด็ดขาดเลยนะ เพราะมันค่อนข้างจะอันตราย”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“ได้ๆพี่ชายไม่ต้องห่วง พวกเราจะไม่เข้าใกล้หรอก แค่อยากไปดูว่าจะมีอาหารอะไรบ้างเท่านั้นเอง เพราะมันห๊อมมม…หอมมากๆเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ฟืด…ฟืด…..”
“ก็ใช่นะ อาหารที่พวกท่านกำลังทำมันส่งกลิ่นหอมออกจริงๆนั่นแหละ พวกพี่เองยังอดน้ำลายไหลไม่ได้เลยนะ”พี่รองสือจื่อ
“เดี๋ยวพวกพี่ๆรอตรงนี้นั่นแหละเสี่ยวจื่อกับพี่สาวจะไปสืบให้เองว่ามีอาหารอะไรบ้างนะ ไปล่ะพี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ไปนะพี่ชาย..”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ตึก…ตัก….”สองสาวน้อยพากันวิ่งตรงไปยังครัวด้านนอก ที่สร้างชั่วคราวสำหรับการรวมกลุ่มของบรรดาแม่บ้านกัน
“ว้าว……น่ากินมาก”เสี่ยวจื่อน้อย
“น่ากินมากจริงๆน้องเล็กดูสิ เนื้อตากแห้งใช่ไหมชิ้นใหญ่มากๆเลยนะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ไม่ว่าอะไรก็จะกินให้หมดเลยล่ะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆน้องเล็กต้องกินทุกอย่างเลยนะวันนี้น่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“เอ้า…สาวน้อย ยืนไกลๆวัตถุดิบของแม่หน่อยได้ไหมคะลูกสาว ดูสิน้ำลายของพวกเราจะหยดลงชาม ลงถ้วยหมดแล้วนะลูกนะ”แม่
“อุ๊บ…….”สองสาวน้อย พากันปาดน้ำลายมุมปากและปิดปากของพวกเธออย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงแม่ที่แกล้งหยอกเย้าลูกสาวทั้งสองของเธอเอง
“ถ้าน้ำลายหกไปสงสัยคงจะอร่อยกันแปลกๆล่ะนะทีนี้ ได้ติดใจอาหารของหมู่บ้านเป่าเฉิงของเราแน่ๆเลย”แม่
“ฮ่า…ฮ่า…..”บรรดาแม่ครัวที่ทำอาหารร่วมกันก็พากันหัวเราะครื้นเครงระหว่างทำอาหารไปด้วย แถมเจอตัวป่วนน้อยสองสาวน้อยนี่เข้าไปอีกก็ช่วยให้อารมณ์ดีเข้าไปอีก
“ก็…มันน่ากินมากๆเลยนี่คะแม่ เสี่ยวจื่อน้อยพยายามห้ามแล้วแต่น้ำลายมันก็ไหลออกมาเองนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“งั้นก็ต้องยืนห่างๆจาน ชาม เสียหน่อยนะคะลูกสาว”แม่
“ค่ะแม่..”สองสาวน้อย พากันก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันทีเลย แต่ว่าก้าวขาเล็กๆสั้นๆของเด็กน้อยวัย 4-5 ปีนั้นมันก็เป็การก้าวเท้าแบบสั้นๆ มันก็ไม่ได้ช่วยให้ห่างภาชนะใส่วัตถุดิบเสียเท่าไหร่
เท่านั้นยังไม่พอ หัวน้อยๆยังคงจะชะโงกลงมาดูอีก และสูดกลิ่นของพวกวัตถุดิบทำอาหารอีก แล้วอย่างนี้มันจะเรียกว่าถอยห่างได้เหรอ มันก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ!!
“นั่นถอยห่างจากถ้วย จานของพวกลูกแล้วเหรอจ้ะ??”แม่
“ค่ะแม่..”สองสาวน้อย ประสานเสียงขานรับอย่างมั่นอกมั่นใจว่าห่างแล้วแน่นอน
“โอ้…ห่างมากๆเลยนะหลานสาวของป้า ห่างเสียจนติดจาน ติดชาม เลยนะลูกนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“อุ๊ย…จริงด้วย!!”เสี่ยวจื่อน้อย
สองสาวน้อย ก็พากันหอดคอที่ชะโงกลงไปดูวัตถุดิบทำอาหารกันทันทีเลย
“ฮ่า…..ฮ่า…..”พวกแม่ครัวพากันหัวเราะเสียเสียงดังยกใหญ่อีกครั้งหนึ่งแล้ว ก็เห็นท่าทางของสองสาวน้อยทำด้วยแล้วมันอดไม่ได้จริงๆที่จะหลุดหัวเราะกันออกมาดังๆ เอ็นดูกับความน่ารักของพวกเธอกัน
“ให้มันได้แบบนี้สิเ้าตัวแสบเอ๊ย…”แม่
“คืนให้มาเฝ้าจาน ชาม ที่ใส่วัตถุดิบแบบนี้มีหวังได้ส่วนผสมชั้นเลิศลงไปแบบไม่รู้ตัวจริงๆนั่นแหละนะ พวกเราน่ะ”ป้าถัวผัน
“จริง…!!!”
“ฮ่า…ฮ่า….”บรรดาแม่ครัว
“เสี่ยวจื่อน้อย พี่สาวใหญ่ พวกหนูต้องปิดปากเอาไว้นะลูก อย่าให้น้ำลายของพวกหนูหกใส่นะ เพราะพวกเราต้องทำให้คนทั้งหมู่บ้านกิน และนำไปขายอีกด้วย ความสะอาดต้องมาก่อนนะลูกนะ
และห้ามไปรบกวนย่า ยาย ป้า น้า อา ทำอาหาร เพราะไม่อย่างนั้นแล้วจะยิ่งทำให้เสร็จช้าลงกว่าเดิมอีก พวกเราก็จะได้กินอาหารช้าลงนะ”แม่
“ตกลงค่ะแม่”สองสาวน้อย พากันพยักหน้าและตอบรับคำอย่างหนักแน่นเลยทีเดียว เพราะกลัวว่าจะได้กินอาหารช้านี่แหละ คำนี้มันฉุดดึงทุกอย่างจริงๆ !!
สองสาวน้อยปฎิบัติตนอย่างเคร่งครัด เมื่อเดินไปสอบถามบรรดาแม่ครัวทั้งหลายว่าแต่ละกลุ่มทำอาหารอะไรกันบ้าง และติดขอบชิดติดจาน ติดชาม ติดถ้วยเช่นเคย เพื่อสำรวจวัตถุดิบต่างๆอย่างสนใจ แต่ก็ไม่ทำตัวเกะกะแต่อย่างใด
เพราะว่าหน้าตาของส่วนประกอบการทำอาหารบางอย่าง มันก็ไม่ได้เป็ที่คุ้นตาเสียเท่าไหร่สำหรับเสี่ยวจื่อน้อย เพราะถือว่าอาหารเหล่านี้มันใหม่สำหรับเธอมากจริงๆ ั้แ่ฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกแห่งยุคนี้ อาหารทุกๆอย่างมันก็คือของใหม่สำหรับเธอจริงๆ
เสี่ยวจื่อน้อยเลยสนใจมากเป็พิเศษว่าอาหารแบบใดบ้างจะต้องใส่อะไรกัน และขั้นตอนการทำอาหารดูเหมือนจะง่ายๆ แต่ว่าวิธีการทำค่อนข้างเยอะเช่นเดียวกัน
“สำรวจ และสอบถามแบบติดชิดขอบถ้วย ขอบจาน จริงๆเลยเ้าตัวแสบทั้งสองเนี่ย”แม่
“คงจะอยากกินอาหารกันมากจริงๆน่ะนะ”ป้าถัวผัน
“พวกพี่ชายเลยสบายตัวไปเลยที่น้องสาวสองคนไม่ไปปั่นป่วนน่ะ แต่มาปั่นป่วนในครัวแทน”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“จริงค่ะ พี่สะใภ้”แม่
“เอาล่ะ ถือเสียว่าผลัดกันรับความปั่นป่วนของเ้าสองตัวแสบก็แล้วกันนะ”ป้าถัวผัน
“นี่ขนาดแค่ขอสำรวจว่าอาหารมีอะไรบ้าง และวัตถุดิบหน้าตาเป็อย่างไร เรียกว่าอะไรเท่านั้นนะคะเนี่ย ถ้าเอ่ยปากขอช่วยทำด้วยเนี่ยน่าจะปวดหัวหนักกว่านี้แน่นอนค่ะ”แม่
“ถ้าเป็่เวลาอื่นก็ไม่เป็อะไรหรอก เพราะอย่างไรก็ถือเสียว่าหัดพวกสองสาวน้อยเข้าครัวกัน แต่ว่าวันนี้มันเป็่เวลาเร่งด่วนมาก เลยปล่อยให้สองสาวน้อยของพวกเรามาปั่นป่วนไม่ได้น่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ใช่ๆ”แม่ ป้าถัวผัน
แม่ และป้าทั้งสองคน ก็อดไม่ได้ที่จะต้องมองตามสองสาวน้อยขงบ้านตัวเอง ที่พวกเ้าตัวเล็กทั้งสองบอกว่าจะขอไปสำรวจอาหารของแต่ละหม้อว่ามีอะไรบ้าง และรับคำเสียอย่างดีว่าจะไม่ไปรบกวนทุกๆคนอีกด้วย
**************
สองสาวน้อยพากันไปปั่นป่วนในครัวชั่วคราวด้านนอกกัน เพราะทนไม่ไหวกันกลิ่นอาหารที่ลอยออกมาหอมมากมายขนาดนี้ แต่ก็โชคดีนั่นแหละที่มีแม่อยู่ด้วยอย่างไรเสียก็ช่วยควบคุมความปั่นป่วนของสองสาวน้อยได้บ้าง
169
