“คุณเตชิตมากรุงเทพเมื่อไหร่ครับ”
“ผมมาั้แ่เมื่อวานแล้วครับ พอดีผมนัดกับเพื่อนไว้เมื่อวานครับแต่เ้าหล่อนไม่ยอมมาเจอครับ”
“อ๋อครับ คนรักใหม่เหรอครับ”ชินภัทรถามทั้งที่รู้ว่าคนนั้นคือวรรณรส
“ก็ดู ๆ กันอยู่ครับ”ชินภัทรได้ยินคำตอบยิ่งรู้สึกโกรธแค้นวรรณรสมากขึ้น พร้อมกับชำเรืองตาไปมองวรรณรสข้างนอก
“อย่างคุณเตชิตน่าจะหาไม่ยากนะครับ”
“ผมก็หวังไว้อย่างนั้นครับ ผมกำลังมาขอคืนดีกับแฟนเก่าครับไม่รู้ว่าเขาจะให้อภัยผมหรือเปล่า” ชินภัทรยิ่งเจ็บใจมากกว่าเก่าเมื่อได้ยินคำตอบของเตชิต
หลังจากรับรองเอกสารเสร็จแล้ว ชินภัทรกำลังจะพาเตชิตไปรับประทานอาหารเที่ยงที่พิมพ์สุดาจองไว้
“คุณวรรณ รบกวนมาหาผมหน่อยนะ” ชินภัทรเรียกวรรณรสให้เข้ามาในห้อง
“คะคุณชินภัทร”
“เดี๋ยวคุณต้องไปรับประทานอาหารด้วยนะ ผมให้คุณพิมพ์จองไว้แล้ว”
“แต่ว่า ฉันนัดกับอรไว้แล้วคะ”
“คุณก็เลื่อนคุณอรไปก่อนก็ได้นี้” ชินภัทรทำเสียงดุและเหลือบไปมองเตชิต
“ก็ได้คะ”
“งั้นก็เตรียมตัวเลยนะ อีก 10 นาทีเราจะออกเดินทาง”
ชินภัทรออกคำสั่งวรรณรส วรรณรสออกมานั่งที่โต๊ะทำงานตัวเองเขากำลังคิดว่าชินภัทรกำลังเล่นเกมส์อะไรอยู่ทำไมถึงอยากให้เขาไปร่วมรับประทานอาหารด้วย ฉันต้องเจอกับอะไรอีกวันนี้เขาจะทำอะไรกับฉันนี้ สายตาที่ชินภัทรมองวรรณรสไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
@ ที่โรงแรมหรูย่านสาทร
“คุณเตชิตเสร็จงานนี้แล้วจะกลับอยุธยาเลยหรือเปล่าครับ” ชินภัทรถาม
“ผมลาพักร้อนไว้แล้วครับ น่าจะอยู่อีก 3-4 วัน ครับ”
“ดีจัง ถ้า้าคนนำเที่ยวบอกนะครับ”
“ชินคะ คุณเตชิตเขามีคนนำเที่ยวแล้วคะ ชินไม่ต้องห่วงเขาคะ” พิมพ์สุดารีบเสริมทัพทันทีเพราะรู้ดีว่าคนที่เตชิตอยากเจอมากที่สุดคือวรรณรส
“อ๋อ โอเคผมจะได้หายห่วง” ชินภัทรหน้าแดงก่ำในใจของเขาเหมือนมีูเาไฟซึ่งมันพร้อมจะะเิ ทำไมพิมพ์สุดาถึงพูดแบบนี้นี้พิมพ์สุดารู้เื่นี้ด้วยเหรอ เขารู้ได้อย่างไร
“คุณวรรณ คุณแนะนำให้คุณเตชิตหน่อยซิ คุณก็ยังโสดไม่ใช่เหรอ”
วรรณรสถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยินคำพูดนี้จากชินภัทรนี้ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงแล้วเหรอ พิมพ์สุดาก็สะดุ้งเหมือนกันสองคนนี้เป็อะไรกัน ทำไมชินภัทรพูดแบบนี้ แต่ก็แอบดีใจเพราะทุกอย่างกำลังเป็ไปตามแผนของเขา
“คุณวรรณ เป็อะไรหรือเปล่าครับ ไม่เห็นตักอาหารอะไรเลย ลองกินนี้หน่อยนะครับ”เตชิตถามพร้อมกับตักอาหารให้
“ขอบคุณคะ” วรรณรสนั่งนิ่งเขาเริ่มตาแดง ๆ คำพูดของชินภัทรช่างทำร้ายจิตใจเขาเหลือเกิน
“ขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ” วรรณรสเดินออกจากโต๊ะอาหาร เขาวิ่งเข้าห้องน้ำน้ำตาก็ไหลเป็ทาง เขาจ้องมองกระจก วันนี้เขารู้สึกอ่อนแอเกินไปทำให้น้ำตามันไหลออกมา
เสียง line ดังขึ้น
“พี่พจน์คะ เรียนคุณชินภัทรหน่อยนะคะว่าวรรณรู้สึกไม่ค่อยสบายขอตัวกลับก่อน และ ขอลางานครึ่งวันคะ”
“คุณชินภัทรครับ คุณวรรณเขาส่งข้อความมาว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายเลยขอตัวกลับก่อนแล้วก็ขอลางานไปหาหมอด้วยครับ”
“คุณวรรณเขาเป็อะไรเหรอครับ” เตชิตถามขึ้นมาเสียงดัง ๆชินภัทรกังวลใจเป็ที่สุด เขาอาจจะทำร้ายจิตใจวรรณรสมากเกินไปหรือเปล่าแต่ก็เหมาะสมที่วรรณรสทำกับเราแล้ว ให้รู้สึกเจ็บเสียบ้าง ชินภัทรคิดในใจ
“คุณวรรณเขาอาจมีเื่กังวลใจนิดหน่อยคะ ปล่อยให้เขาได้พักก่อนนะคะเดี๋ยวก็ดีขึ้นคะ”
หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงแล้ว ทุกคนก็ต่างแยกย้าย พิมพ์สุดานั่งรถกลับบริษัทพร้อมกับชินภัทรและ วรพจน์ ชินภัทรนั่งนิ่ง เขาหยิบมือถือขึ้นมา จะส่งข้อความหาวรรณรสแต่ก็ไม่สองจิตสองใจ แล้วก็เก็บมือถืออีกครั้งเพราะเขายังไม่หายโกรธวรรณรส รถมาจอดที่ตึกสำนักงาน
“อ้าว ชินคะไม่ลงเหรอคะ”
“ผมมีธุระต่อ คุณสองคนลงไปก่อนนะคุณพจน์มีปัญหาเื่งานติดต่อผมมาได้นะ ผมมีธุระต้องทำ”
“ครับ ได้ครับ”
พิมพ์สุดารู้ดีว่า ชินภัทรต้องไปหาวรรณรส เขาจึงส่งข้อความหาเตชิต
“คุณอยากไปหาคุณวรรณหรือเปล่า ฉันจะส่งที่อยู่ให้” Line
“เผื่อคุณมีเื่ปรับความเข้าใจกับคุณวรรณ” Line
ชินภัทรกำลังไปหาวรรณรส ทำไมคุณต้องทำให้ผมกังวลใจด้วยทำไมคุณมีเื่อะไรแล้วไม่บอกผม คุณไม่รู้เหรอว่าผมรักคุณ ผมทำไปเพราะผมโกรธคุณเข้าใจบ้างไมคุณวรรณ ผมพูดไม่ดีกับคุณผมขอโทษ ชินภัทรนั่งพูดในรถคนเดียวเขาเตรียมตัวที่จะมาขอโทษวรรณรส
@ที่พักของวรรณรส
“สวัสดีครับ ผมมาพบคุณวรรณรส ไม่ทราบว่าอยู่ห้องไหนเหรอครับ”
“นัดไว้หรือเปล่าคะ”
“เปล่าครับ ผมเพิ่งมาจากอยุธยา เพิ่งมาครั้งแรกครับ”
“ห้อง 504 คะ”
เตชิตรีบขึ้นลิฟท์ไปหาวรรณรส เขาไม่แน่ใจว่าวรรณรสยังจะต้อนรับหรือเปล่า เพราะเตชิตก็ทำให้วรรณรสเจ็บเหมือนกัน
ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูก็เปิดออก วรรณรสใ เมื่อเปิดประตูออกมาเจอเตชิต
“คุณรู้ได้ยังไงว่าวรรณพักอยู่นี้”
“ผมไม่รู้ ผมถามคนอื่นมา ผมแค่มาเยี่ยมคุณเฉย ๆ เห็นว่าไม่สบายผมขอคุยด้วยได้ไหม”
“คือวรรณไม่สะดวกเพราะว่าห้องนี้อร เพื่อนที่ทำงานอยู่ด้วยไม่ใช่ห้องส่วนตัว คุณไปนั่งรอข้างล่างนะ เดี๋ยววรรณตามลงไป”
“ได้ครับ”
เตชิตเดินออกจากลิฟท์ และไปนั่งรอวรรณรสที่ประชาสัมพันธ์ อีกประมาณ 10 นาที วรรณรสก็มาสมทบด้วย
“วรรณคุณมีเื่เครียดหรือเปล่า ผมเห็นคุณที่ร้านอาหารแล้วเหมือนคุณเครียด ๆ นะ เป็ไรเหรอ”
“ไม่มีอะไรคะ ว่าแต่คุณเถอะรู้ได้ยังไงว่าวรรณอยู่นี้อย่าบอกนะว่าคุณรู้จากคุณพิมพ์”
“ก็ประมาณนั้นแหละ ผมขอโทษด้วยนะ ที่ไม่ได้บอกคุณ”
“ไม่เป็ไร ฉันไม่สนใจอยู่แล้วว่าคุณรู้มาจากใคร”
“วรรณ เราพูดกันดี ๆ ได้ไหม ผมอยากขอโทษคุณ”
“เื่ระหว่างเรามันจบไปตั้งนานแล้วคะและวรรณก็ไม่ได้มีเื่คาใจอะไรแล้ว ต่างคนต่างเดินเถอะคะ เตชิต”
“ผมอยากเริ่มต้นกับคุณใหม่ได้ไหม ถ้าคุณยังไม่มีใคร”
“เตชิตคะเรามากันไกลแล้วคะ จะให้วรรณกลับไปมันคงยากแล้วละคะ”
“วรรณถ้าคุณยังไม่มีใคร มันก็ไม่ยากเลย นอกเสียจากว่าคุณมีคนของคุณแล้ว”
เตชิตเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ววรรณรสแล้วก็เอื้อมมาจับมือทั้งสองข้างไว้พร้อมกับพูดว่า
“ผมขอโอกาสอีกครั้งนะวรรณ”
ชินภัทรลงจากรถรีบเดินมาอย่างเร็วเพื่อมาหาวรรณรส เขากึ่งเดินกึ่งวิ่ง แล้วสิ่งที่เขาเห็นคือเตชิตกำลังจับมืออยู่กับวรรณรส ชินภัทรสะดุ้งและยืนนิ่งพร้อมกับบังตัวเองตรงเสาข้างประชาสัมพันธ์เพื่อไม่ให้สองคนนั้นเห็นชินภัทรรีบหันกลับและเดินตรงไปยังที่รถของเขาทันที
“ผู้หญิงหลายใจ คนเขาเป็ห่วงรีบมาหาแล้วมาพลอดรักกับคนรักเก่า ทำอย่างนี้ได้ยังไง คุณมีหัวใจหรือเปล่าหัวใจของคุณมันทำด้วยอะไร”
138
