ตำนานดาบเกมออนไลน์

นักสร้างโพชั่นถูกตั้งชื่อตามความสามารถในการสร้างโพชั่น ทักษะในการสร้างโพชั่นจะช่วยผลิตโพชั่นในระหว่างที่ต่อสู้ ตราบใดที่มี โพชั่น มากพอพวกเขาสามารถนำออกมาขายแลกเปลี่ยนเป็นเงิน อาจกล่าวได้ว่าเป็นอาชีพรองที่มีประโยชน์ ระดับทักษะในการปรุงยาหากผ่านการฝึกฝนขัดเกลาจนมีระดับสูงกว่าผู้เล่นคนอื่นๆ ที่เกิดจากจำนวนในการสร้าง เมื่อมีทักษะระดับสูงก็จะสามารถสร้างโพชั่นระดับสูงและมีผู้เล่นกระเป๋าหนักหลายคนที่พร้อมควักเงินจำนวนมากเพื่อซื้อมัน

สำหรับอาชีพรอง ช่างตีเหล็กของกวาจื่อ จริง ๆ แล้วมันเป็นอาชีพที่มีความคล้ายกับนักขุดแร่ วันวันหนึ่งต้องออกเดินทางไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อขุดหาวัสดุนำมาสร้างอุปกรณ์ ที่จะช่วยเพิ่มระดับทักษะอาชีพรองของเขา ถึงแม้เย่ฮวาคิดว่ามันไม่ค่อยเวิร์ค แต่ก็หวังว่า กวาจื่อ จะสามารถสร้างอุปกรณ์ดีๆขึ้นมาได้ ส่วนเขาที่เล่นอาชีพสายเกราะหนัก คุณสมบัติร่างกายถือว่าเหมาะกับช่างตีเหล็กมากกว่า แต่ถ้าหากกวาจื่อสามารถสร้างชุดขึ้นมาได้ เย่ฮวาเองก็คงฝากซ่อมอุปกรณ์ได้อย่างวางใจ

อย่างไรก็ตาม เรื่องเพ้อฝันคงหยุดไว้แค่นี้!

เย่ฮวาได้ทำการศึกษาระบบต่าง ๆ และข้อมูลเนื้อหาของเกมก่อนที่จะเข้าสู่เกม ดังนั้นจึงรู้ว่าควรไปที่ไหนต่อ

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เขาไม่ควรไปยังที่ที่มีคนมากมาย ซึ่งข้อมูลนี้สามารถดูได้จากแหล่งข้อมูลบนเว็บไซต์กระทู้

ทุกอาชีพรองใน หลิงเกิง จะเหมือนกันตรงที่ผู้สอนอาชีพรองจะปรากฏตัวในแผนที่ที่เฉพาะ แต่ตำแหน่งจะมีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆภายในเวลาเพียง5นาที ดังนั้นผู้เล่นที่ต้องการเรียนรู้ทักษะเสริม ต้องไปยังแผนที่เฉพาะ แล้วตามหาผู้สอนอาชีพรอง เพื่อรับภารกิจหลังจากเสร็จภารกิจก็ต้องกลับมาส่งเควสกับผู้สอน

อาจเป็นเพราะระบบต้องการเพิ่มความยากลำบากในขั้นตอนภารกิจ แผนที่ที่ผู้สอนอาชีพรองอยู่ตั้งอยู่ในแผนที่ขนาดใหญ่มากเกือบสิบเท่าของแผนที่ทั่วๆไป อาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องยากมากสำหรับผู้เล่นในการตามหาผู้สอนในแผนที่ ดีไม่ดีวันทั้งวันอาจจะตามหาผู้สอนไม่พบ

นักปรุงยามีผู้ถ่ายทอดชี้แนะสองคน หนึ่งคนอยู่ในหุบเขาเมฆาอัคคี และอีกคนอยู่ในบึงวายุพัด แผนที่ทั้งสองอยู่ห่างจากเมืองชิงสุ่ยไล่ๆกัน และระดับของมอนสเตอร์ก็ไล่เลี่ย ดังนั้น จึงสามารถไปยังแผนที่ใดก่อนก็ได้ แต่หากมองโลกในแง่ดีคงเลือกจะไปหุบเขาเมฆาอัคคี

แผนที่หุบเขาเมฆาอัคคีอยู่ห่างจากเมืองชิงสุ่ยมากพอสมควรและเลเวลของมอนสเตอร์ในหุบเขาเมฆาอัคคีก็เกือบจะสูงกว่ามอนสเตอร์ในบึงวายุพัด ด้วยค่าคุณสมบัติในปัจจุบันของเย่ฮวา จึงเป็นการดีกว่าถ้าหากถือโอกาสนี้เก็บค่าประสบการณ์ในแผนที่ดังกล่าว และเขาก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกรบกวนจากผู้เล่นวิหารสังหาร เนื่องจากอีกฝ่ายมีเลเวลที่ต่ำกว่า พวกนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องไปที่นั่น

เมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ไม่ควรปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ทำการเหน็บดาบสลายวิญญาณเอาไว้ข้างกาย พร้อมกับมุ่งหน้าไปยังแผนที่หุบเขาเมฆาอัคคี

...

รองเท้าบูทย่ำเศษใบไม้แห้งที่พัดปลิวอยู่บนพื้นใต้ฝ่าเท้า เมื่อวิ่งมาได้20นาที เขาก็เริ่มมองเห็นเมฆสีแดงด้านหน้า ที่ตั้งของหุบเขาเมฆาอัคคี

หลังจากเข้าสู่ หุบเขาเมฆาอัคคี เย่ฮวาก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตอนนี้มีผู้เล่นไม่มากที่มีเลเวล20 ดังนั้นไม่แปลกที่จะไม่เห็นผู้เล่นโผล่มาที่นี่ แต่หลังจากที่ผ่านไป1ถึง2วันคาดว่าคงมีผู้เล่นจำนวนมากมาที่นี่

มอนสเตอร์ในหุบเขาเมฆาอัคคีเป็นอสูรหินไฟเลเวล23มีลำตัวขนาดเล็กหัวโต แขนสั้นเท้าสั้นดูน่ารักมาก ทั้งยังมีค่าคุณสมบัติคล้ายกับงูฟ้าว่องไว ตอนนี้เขามีเลเวล20 ด้วยค่าสเตตัสที่แตกต่างจากในอดีตเป็นธรรมดาที่ไม่จำเป็นต้องกังวล

เมื่อมองไปยังหน้าตาที่แปลกประหลาดของ อสูรหินไฟ เขาก็ไม่มีใจที่จะฆ่ามัน อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อต้องการจะเพิ่มเลเวล ดังนั้นสิ่งที่ควรทำอันดับแรกคือการตามหาผู้สอนทักษะปรุงยา!

เย่ฮวาก้าวผ่าน อสูรหินไฟเข้าไปด้านในของหุบเขาเมฆาอัคคี ประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้รู้ถึงข้อผิดพลาดของการเรียนทักษะอาชีพรอง! บ้าฉิบ! แบบนี้ก็เท่ากับเสียเวลาเก็บเลเวลไปเปล่าๆ นี่คือวิธีการที่ หลิงเกิง ใช้ควบคุมเลเวลของผู้เล่นระดับสูงใช่หรือเปล่า?ระหว่างที่ผู้เล่นระดับสูงวิ่งรอบแผนที่โดยไม่สามารถหาผู้สอนได้พบ ในเวลานั้นผู้เล่นชั้นปลายแถวก็จะค่อยๆไล่ตามขึ้นมา และเนื่องจากพวกเขามีกันจำนวนมากมายหลายคน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กลัวว่าจะหาผู้สอนไม่พบ กลับกันก็ปล่อยให้ผู้เล่นระดับสูงเสียเวลาในการเก็บค่าประสบการณ์

หึ! เขาไม่ทางปล่อยให้อีกฝ่ายได้บรรลุจุดประสงค์!

เย่ฮวาเริ่มตั้งสมาธิใช้วิธีที่สอง: "นี่คือสิ่งที่กวาจื่อแนะนำ!"

เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ยังไม่เห็นเงาผู้สอน เขานึกอยู่แล้วว่าสิ่งที่เจ้ากวาจื่อบอกใช้การไม่ได้!

งั้นลองวิธีแรก: "นี่คือสิ่งที่ป้าเจ้าของห้องแนะนำ!"

มองไปรอบ ๆ

บ้าเอ้ย!

"งั้นลองทำตามวิธีที่จักรพรรดิไท่จงหลี่ซื่อหมินแนะนำ!"

กวาดตา! ตั้งจิต~

กวาดตา! ตั้งจิต~

กวาด! ตั้งจิตต่อเนื่อง~

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ...

"คำแนะนำจากคุณปู่เหมา!"

"เจ้าหนุ่ม เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่ ไม่รู้หรือว่าที่นี่อันตรายแค่ไหน?"

"หะ!"

เย่ฮวาถึงกับสะดุ้ง เพราะอยู่ดีๆก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง พอหันกลับมาก็พบคนแคระหนวดเคราขาว พุงป่องเอนตัวพิงหลังต้นไม้ ในมือถือตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยสมุนไพร! หรือว่าจะเป็นผู้สอนทักษะปรุงยาเลือด! ปู่เหมาวิธีของคุณได้ผลจริงๆ! ขอให้คุณอายุยาวหมื่นปี!

เขาก้าวขาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า "สวัสดีท่านผู้เฒ่าผมมาที่นี่เพื่อจะเรียนรู้ศึกษาอาชีพรอง"

"คงเป็นนักผจญภัยจากเมืองชิงสุ่ยสินะ เจ้าถึงได้ต้องการเรียนรู้งานเสริม ... " พูดจบ ชายชรา ก็หายตัวไปในทันใด

"ฟู่ว~"

สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้าของเขา ระหว่างที่ยืนอยู่ ทันใดนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มแห้งๆออกมา : "ถึงคราวเธอแล้วน้องสาว~"

...

นักดาบขั้นต้นเคลื่อนตัวไปรอบ ๆ หุบเขาเมฆาอัคคี พร้อมดาบยาว ระหว่างที่เขาพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า "นี่คือคำแนะนำจากXXX"

เกือบครึ่งชั่วโมงต่อมาแทบจะไม่มีอะไรคืบหน้า ถ้าหากผู้สอนมาปรากฏตรงหน้าและเมื่อได้รับภารกิจ เขาก็คงจะเปลี่ยนสถานที่!

"นี่คือคำแนะนำจากลูกพี่ลูกน้องของป้าของฉัน"

กวาดตา! ไม่มีแม้แต่เสียงผายลม!

หัวใจเขาแทบจะทลายลงด้วยความสิ้นหวัง ถึงจะเป็นอย่างงั้นก็คงพยายามยืนหยัด! เขานั่งสมาธินึกถึงวิธีการแนะนำต่างๆ แต่มันก็ไม่ได้ผล ... เหอะเหอะ! เย่ฮวาได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะเป็นตัวละครที่น่าเหลือเชื่อ!

"นี่เป็นวิธีของ พี่ฉวน ... นอนลง ไอ้หยา!"

เหมือนเขาจะจริงจังกับวิธีต่างๆมากเกินไป ระหว่างที่นึกถึงคำแนะนำต่างๆ เขาก็พลัดร่วงไปในหุบเขาที่มีรอยแยกระหว่างช่องหุบเขาเมฆาอัคคี ซึ่งไม่สามารถมองเห็นอะไรใต้หุบเขาได้เลยนอกจากความมืด! ให้ตายเถอะ! ดูท่าว่าวันนี้คงต้องมาตายอยู่ที่นี่~

"ตุบ!~"

ร่างกายของเย่ฮวากระแทกกับวัตถุต่างๆอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน หลังจากนั้นไม่กี่นาทีเขาก็ลุกขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีก้อนหินขนาดใหญ่ยื่นออกมาใต้หน้าผา ทำเอาเขาถึงกับหัวเราะ! สงสัยชะตาเรายังไม่ถึงฆาต!

เมื่อมองไปรอบ ๆ เขาก็แสดงความตื่นเต้น เพราะมีกระท่อมมุงจากปลูกสร้างอยู่เหนือก้อนหินที่ยื่นออกมาติดกับหน้าผา!

กระท่อมหลังนี้สามารถสร้างอยู่ที่นี่ได้นับเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ แต่เชื่อว่า หลิงเกิง คงไม่ทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์เช่นการสร้างสถานที่ที่ซ่อนในที่ลึกลับเช่นนี้ ดูกระท่อมหลังนี้ต่อให้ใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้ว่ามันต้องมีบางอย่างซ่อนอยู่!

เมื่อลุกขึ้นได้ ก็รีบเดินตรงไปที่กระท่อมมุงจากและเปิดประตูออกเบาๆ กลิ่นอายความร้อนผสมกับไอน้ำที่มีกลิ่นแปลก ๆ ทำให้นึกถึงโรงอาบน้ำที่คุ้นเคย

เย่ฮวายืนตัวแข็งไปครู่หนึ่งแล้วมองเข้าไปด้านใน ก่อนจะพบชายร่างเปลือยเปล่าถือไม้คทาตะโกนว่า "เจ้าคนวิตถาร! กล้ามาแอบดูชายแก่อาบน้ำงั้นรึ!"

พูดจบไม้เท้าคทาก็โบกสบัดออกมา พร้อมๆกับที่พลังมหาศาลกระแทกเข้าใส่หน้าอกของเย่ฮวา จนร่างปลิวออกไปจากกระท่อม ตามด้วยเสียงประตูกระท่อมปิดดัง "ปั้ง"

เขากลิ้งไปหลายตลบ ก่อนจะหยุดที่ขอบหิน มองดูก้อนหินเล็ก ๆ ที่หล่นลงไปรอบ ๆ หายลงไปในเหวโดยปราศจากเสียงใด ๆ ทำเอาเขาสูดลมหายใจเข้าด้วยความผวา!

พระเจ้าอุส่าห์ไว้ชีวิตแท้ๆ แต่ต้องมาเกือบตายเพราะถูกคนแก่ฆ่า!

พูดได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ช่างไม่เป็นธรรม !?ยังไม่ทันได้รู้ว่าทำไมถึงได้มีกระท่อมปลูกสร้างอยู่ที่นี่ ก็ต้องเจอชายแก่กำลังอาบน้ำอยู่ เขาคงไม่คิดว่าตนเองเป็นโรคจิตจริงๆหรอกนะ? ที่จริงก็แค่อยากถาม เพราะนี่อาจเป็นเงื่อนงำบางอย่างของเกม? หรือจะไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเกม? ดังนั้นถึงไม่มีสถานะขึ้น?

[สูญเสียค่าคุณธรรม ถูกปรับค่าสถานะ กำลังได้รับพิษ กำลังเป็นแบบนั้นแบบนี้. . . ]

มันต้องขึ้นแบบนี้สิ ถึงจะเป็นเควส

หรือว่าเขาจะเข้าผิดทาง งั้นก็ลองดูอีกครั้ง!

เย่ฮวาเดินอ้อมไปด้านหน้าอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ ผลักประตูเบา ๆ ผ่านช่องว่าง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าด้านใน เสียงของชายชราก็ดังออกมา: "ไม่มีใครเคยสอนเจ้าให้เคาะประตูก่อนเปิดรึ?"

เขาถึงกับผงะ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นเคาะประตูไม้เก่า ๆ เบา ๆ

"ก๊อกก๊อกก๊อก~"

"เอี๊ยด~~"

"โคร่ม!~"

ประตูไม้พังลงมา~

เหมือนอีกฝ่ายจะไม่เคยซ่อมแซมบำรุงรักษามันเลย!

ชายชราในกระท่อมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายภายใต้ชุดคลุมสีดำที่ดูสง่าผ่าเผย หลังจากที่ประตูหล่นลงมาเวลาก็ดำเนินต่อไป ไม่กี่วินาทีต่อมา ...

"ผู้เฒ่าเดี๋ยวผมจะช่วยซ่อมมันในวันพรุ่งนี้!"

ชายชรายืนขึ้น ในทันใดนั้นเขาโบกมือ ทำให้เย่ฮวาปลิวออกจากประตูไม้โดยไปหยุดลงที่หินก้อนเดิมอีกครั้ง บ้าจริง! ตาแก่คนนี้เห็นฉันเป็นลูกบอลไว้โยนเล่นหรือไง?

ชายชราจ้องมาที่เขาอย่างดุร้าย และเมื่อเขายืนขึ้นก็รีบใช้โพชั่นแดง เนื่องจากการตกลงมาหลายครั้งทำให้พลังชีวิตลดลงไปมาก ถ้าหากถูกตาแก่คนนี้จับโยนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่ามีหวังคงต้องตายจริงๆ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องดื่มยาเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิต!

เมื่อใช้โพชั่นสีแดงระดับ5ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิต500หน่วย เย่ฮวาก็เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วพูดว่า: "เฮ้! คุณบอกให้เคาะประตูแล้วทำไมถึงยังใช้เวทมนตร์?ไม่ยอมให้เข้าไป?งั้นผมไปก็ได้ "

หลังจากที่ชายชราได้ยินแบบนั้น อีกฝ่ายก็จ้องมาที่เขาด้วยแววตาดุร้ายและเต็มไปด้วยด้วยจิตสังหาร ขณะที่อีกฝ่ายยกไม้คทาขึ้นสูง เย่ฮวาจึงตะโกนขึ้นและโจมตีออกไป : "รับไป!"

ชายชราสามารถบล็อกมันได้อย่างรวดเร็วด้วยมือเดียว จากนั้นก็ฮัมเพลง เดินกลับนั่งลงบนเก้าอี้หวาย เมื่อเห็นเช่นนั้นเย่ฮวาก็นึกในใจ จะต้องฆ่าเจ้านี่ให้ได้

มุมปากเย่ฮวากระตุกขึ้น วินาทีนี้เขาไม่มองอีกฝ่ายในฐานะคนแก่อีกต่อไป

วันนี้ดูเหมือนตนเองจะโชคไม่ดีเอามากๆ ไม่พบผู้เปลี่ยนอาชีพรอง ไม่เป็นไร พลัดตกลงมายังสถานที่ที่อันตราย ยังไม่เท่าไหร่ แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือต้องมาเจอชายชรานิสัยแย่ไร้เหตุผล ทำเอาถึงกับพูดอะไรไม่ออก!

ค่าคุณสมบัติของชายชราคนนี้ดูเหมือนจะไม่อ่อนแอ และเมื่อมองเข้าไปในแววตา ก็พอจะเดาได้ว่าเขาต้องไม่ธรรมดา หมายความว่ามันต้องมีเงื่อนงำเบาะแส

และท่าทางการแสดงออกของชายชราก็เต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ถึงแม้เขาจะโกรธ แต่ก็แสดงออกมาไม่ได้~~

ช่างเป็นความรู้สึกที่น่าบัดซบสิ้นดี!