the choice

His return ไม่นานเวลายามค่ำคืนก็เข้ามาถึง กลุ่มของมุกค่อย ๆ จัดสรรหน้าที่กันอย่างยุติธรรม มีทั้งหน่วยเฝ้ายาม หน่วยหาเสบียง หน่วยใช้แรงก่อสร้างต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ทุกคนล้วนทำตามคำสั่งของมุกเพียงผู้เดียว
แสงของดวงอาทิตย์ค่อย ๆ จางหายลับขอบฟ้า ในความมืดมิดที่เงียบสงัด อาศัยเพียงแสงสว่างที่ถูกจุดขึ้นโดยอุปกรณ์ทำมือจากคนในกลุ่ม
แสงสว่างที่จุดเอาไว้รอบบริเวณนั้น ไม่ได้มีเพื่อใช้เป็นแสงนำทาง หรือเพื่อให้มองเห็นกันในยามค่ำคืน
แต่เหตุผลที่แท้จริงก็คือ พวกเขาต้องการจะเรียกซอมบี้ออกมา โดยใช้แสงไฟ
มุกต้องการกำจัดพวกมัน และยึดพื้นที่บริเวณนี้ทั้งหมดเป็นฐานที่ตั้ง แต่ก็มีปัญหาเรื่องจำนวนของพวกซอมบี้ที่จำนวนน้อยลงมากกว่าช่วงแรก อาจจะเป็นเพราะการเกิดเหตุระเบิดครั้งใหญ่ครั้งนั้น มันทำให้เหล่าซอมบี้กลุ่มเล็กถูกจัดการได้อย่างง่ายดาย จนแทบจะไม่มีซอมบี้เหลืออยู่บริเวณนี้
คำสั่งของมุกเกิดขึ้นจากที่เธอได้รับรู้ถึงเลเวลและความสามารถพิเศษต่างๆ เธอถึงใช้งานเจมส์ คนล่อซอมบี้คือเขา แต่คนที่จัดการซอมบี้ที่เหลือคือเธอ มันยิ่งทำให้บารมีในฐานะหัวหน้าของเธอดูสูงส่งขึ้น
เวลาผ่านไป คืนแรก มุกสั่งให้เจมส์กับวินนี่เป็นเวรเฝ้ายามคอยสอดส่องดูแลพร้อมกับคนอื่น ๆ อีกสี่ห้าคนเท่านั้น เพราะเธอคิดว่าเจมส์กับวินนี่แข็งแกร่ง ไม่จำเป็นต้องใช้พรรคพวกเยอะ แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ความแข็งแกร่งของเจมส์อยู่ในระดับไหน เจมส์ไม่ได้ชวนมุกเขามาในกลุ่มปาร์ตี้ของเขา เพราะยังไม่ได้มีเวลาคุยกัน ในทางกลับกันมุกกลับคิดแค่ว่าเจมส์คงอยู่ประมาณเลเวล 5 ไม่ก็ 6 ในตอนนี้เธอเลเวล 4 แล้ว ไม่นานก็คงตามทัน พลังอำนาจของเธอจะถูกสั่งสมอย่างว่องไว และเธอจะเป็นคนแรก ที่มีอำนาจมากที่สุดในสถานการณ์แบบนี้
หลังจากได้รับคำสั่งของมุก วินนี่แสดงออกทางสีหน้าชัดเจนว่าไม่พอใจ เพราะเธอรู้สึกไม่ชอบขี้หน้ามุกเท่าไรนัก แต่ก็ทนทำตาม อย่างน้อยๆ พื้นที่ตรงนี้ก็ยังมีเจมส์อยู่
"นี่ แล้วเธอจะเอายังไงต่อ" ในขณะที่เธอคิดเจมส์ก็เปิดปากคุยกับวินนี่ หลังจากที่เงียบกันมานานด้วยท่าทีที่ปกติ ซึ่งเจมส์เองก็ไม่ได้รู้เลยว่าวินนี่ในตอนนี้ไม่พอใจมุกอยู่
วินนี่กรอกสายตาไปมาพลางคิดน้อยใจ ‘ถ้าน้อยใจไปแล้วไม่โดนง้อ เราจะน้อยใจไปทำไมกันนะ’ วินนี่เบะริมฝีปากเล็กน้อย ใบหูทั้งสองข้างเริ่มขึ้นสีชมพูจาง ๆ ในใจของเธอได้แต่คิดว่าเราจะไปน้อยใจคนแบบเขาทำไมกัน
เธอส่ายหน้าสลัดไล่ความคิดบ้า ๆ พวกนั้นออกไปเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ "ฉันคิดเอาไว้ว่าคงจะหาทางกลับบ้านค่ะ" วินนี่หันไปตอบเสียงเรียบ
"บ้านเหรอ? " เจมส์ทำหน้าประหลาดใจทันทีที่ได้ยิน
"ใช่ค่ะ" วินนี่พยักหน้าหงึก ๆ พร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ
"ไม่รู้ว่าฉันเคยบอกไปหรือยัง ตอนที่ฉันติดเชื้อ...สิ่งที่ฉันนึกถึงก่อนที่ตัวเองจะตาย มันคือบ้านค่ะ" ดวงตาหวานฉายแววความเศร้าออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่มีความสุข
เจมส์ที่เห็นแบบนั้นก็เข้าใจความรู้สึกของเธอทันที "แบบนี้นี่เอง" เขาตอบกลับด้วยเสียงที่เรียบเย็นแต่ปนไปด้วยความอ่อนโยน
"แล้วเจมส์ คุณ...เอ่อ จะทำอะไรต่อเหรอ" วินนี่สบตาเขาพร้อมมองด้วยความสงสัย
“ผมเหรอ ฮะ ๆ ผมจะไปไหนได้ล่ะ" เจมส์ตอบพร้อมกับยิ้มมุมปาก เขาหันหลังไปมองดูรอบ ๆ ตัวแล้วพูดอีกว่า “ผมก็คงอยู่ที่นี่แหละ อยู่กับมุก คอยดูแลช่วยเหลือเธอ”
วินนี่ที่ได้ยินแบบนั้น ก็ได้นิ่งงันไป บรรยากาศน่าอึดอัดมาพร้อมกับความรู้สึกที่จุกในอกจนทำให้เธอแทบจะร้องไห้ "อ่า เป็นแบบที่คิดจริง ๆ ด้วย" เธอตอบกลับด้วยเสียงสั่นเล็ก ๆ
"แบบนั้นคุณช่วยบอกหน่อยนะคะว่า...ฉันจะตอบแทนอะไรคุณได้บ้าง" เสียงสั่น ๆ ใบหน้าเรียวเล็กเริ่มฉายแววเศร้าขึ้นอีกครั้ง ขอบตาแสนสวยเริ่มขึ้นสีชมพู
"ฉันน่ะ...รู้สึกว่าไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันอยากรีบหาทางกลับบ้า.."
ไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบประโยค เจมส์ก็พูดขึ้นแทรกขณะที่เขายังหันข้างอยู่ "จริง ๆ เธอน่ะ ไม่ต้องทำอะไรก็ได้วินนี่ ไม่เป็นไรหรอก"
"เหรอคะ" วินนี่หัวเราะแห้ง น้ำใสในตาเริ่มปรากฏ
"งั้น…"
"ขอโทษนะครับ!!!" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนแทรกคำพูดของเธอจนทั้งสองต่างก็พากันมองเขาที่เป็นเจ้าของเสียง
‘เสียงนี้...เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนกันนะ’ วินนี่เอียงคอ ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
เสียงที่คุ้นหูใกล้เข้ามาพร้อมกับปรากฏหน้าของชายผิวขาวร่างสูงที่วิ่งเข้ามาด้วยความเหนื่อย
"ขอโทษนะครับ!!! เราขออาศัยด้วยสักคืนได้ไหม" ชายตรงหน้าก้มหน้าลงหายใจหอบ มือทั้งสองจับเข่าของตน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา "อ้าว เจมส์!? "
"ทะเล? " เสียงทุ้มเรียบตอบกลับอย่างเย็นชา ทั้งคู่สบตากัน นั่นทำให้บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขาคนนี้ ก็คือคนที่ทำให้มุกอยู่ในอันตราย และเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เจมส์ไม่ชอบหน้าเขา
"ว่าไง เจอมุกหรือยังล่ะ" เจมส์ถามทะเลด้วยน้ำเสียงประชดประชัน พร้อมกับรอยยิ้มที่เย้ยหยัน
"ยังเลย…" สีหน้าสลดของชายตรงหน้าทำให้เจมส์พอใจไม่น้อย
"คือว่า...เรามีสิ่งที่ยังไม่ได้บอกนาย จริง ๆ แล้วเราเป็นคนทำให้มุกออกไปเองแหละ" แววตาเศร้าของทะเลสบตากับสายตาคมที่เต็มไปด้วยความโมโหของเจมส์
"จ จะ จริง ๆ แล้วเราทำอะไรบางอย่างลงไป ทะ ทำให้เธอออกจากห้อง" ทะเลหลบสายตาออกมา ปากของเขาสั่นเล็ก ๆ พูดตะกุกตะกักด้วยความกลัวอย่างเห็นได้ชัด
สีหน้าของเขาหมองหม่นปะปนไปด้วยความเศร้าโศก "สักพักหนึ่งที่เธอออกไป ระ เราตัดสินใจจะออกไปตามหาเธอ แต่พอเรากำลังจะเปิดประตู เสียงกรีดร้องที่ทรมานมันดังก้องไปหมดเลย” ทะเลแหงนหน้าขึ้นสบตากับเจมส์ ดวงตาแดงก่ำสั่นไหวด้วยความเสียใจ
เขาละสายตากลับมามองพื้นอีกครั้ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เจมส์เลือดขึ้นหน้า
"คือตอนนั้น...เราคิดว่า มุกไม่น่ารอดแล้ว ระ เราเลยถอยออกมา"
เจมส์ที่โกรธจนตัวสั่น เขากำหมัดแน่นข้างกายด้วยความโมโหแต่ก็ต้องสะกดอารมณ์เอาไว้ทนฟังคนตรงหน้าพูดพร่ำออกมา
"แต่เพราะเมื่อคืน เราเห็นนาย เราเลยกล้าออกมา พยายามมากที่จะตามหามุก ฆ่าพวกซอมบี้ ตามหาเธอตามซากศพ ตะ แต่..เราก็ไม่เจอ" ทะเลพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
แต่คำพูดเหล่านั้นไม่สามารถยับยั้งเจมส์ได้อีก เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าให้เข้ามาใกล้ พร้อมกับจ้องตาอย่างไม่กะพริบ
"ไอ้เวร" เขาสบถออกมาต่อหน้าทะเล สายตาคมของเจมส์ดูโมโหราวกับฟืนไฟกำลังลุกโชน ทำให้คนรอบข้างที่เห็นไม่กล้าแม้แต่จะขัด
"จะ เจมส์ เราขอโทษ นายจะต่อยก็ได้ เรายินดี ถ้ามันจะทำให้นายสบายใจ มันเป็นความผิดของเราเอง" ทะเลสบตากับเขากลับและพูดอย่างจริงใจ
"หึ ไอ้กระจอก" เจมส์พูดพร้อมกับยิ้มแสยะที่มุมปาก และผละเขาออกอย่างแรงจนทำให้ทะเลเซออก
"เธออยู่ด้านใน เข้าไปขอโทษเธอสิ" เขาชี้ไปยังที่ที่มุกอยู่
"จะ จริงเหรอ!? " ทะเลได้ฟังแบบนั้น แววตาดีใจเป็นประกายก็เข้ามากลบความเศร้าก่อนหน้าเป็นปลิดทิ้ง
ร่างกายของทะเลรีบขยับวิ่งพุ่งตรงเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้อีกคนได้พูดต่อ
เจมส์มองตามหลังทะเลไปโดยไม่พูดอะไร ความเดือดดาลของเขาเมื่อเห็นหน้าทะเลแทบปะทุออกมาจากอก เขาไม่แน่ใจว่าระหว่างทะเลกับมุกเกิดอะไรขึ้น แต่ที่เขารู้คือทะเลอยู่ในห้อง ในขณะที่มุกวิ่งหนีฝูงซอมบี้อยู่ภายนอก ทะเลไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขาไม่ทำอะไรเลยต่างหาก
เมื่อบทสนทนาของวินนี่และเจมส์ถูกขัดโดยการมาของทะเล วินนี่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ไปมากกว่าการยิ้มแห้งๆ เธอชำเลืองมองไปที่เจมส์ แววตาที่ไม่พอใจของเขาถูกส่งไปที่ทะเลอย่างไม่ปิดบัง หากแต่ผู้ถูกจ้องมองทำเพียงแค่วิ่งเข้าไปในตัวอาคาร จากนั้นตะโกนหามุกอย่างสะเปะสะปะ
'เห้อ' วินนี่ได้แต่ถอนหายใจ เธอไม่ทราบจริงๆ ว่า ทำไมผู้หญิงที่ชื่อมุกถึงได้รับความสนใจมากขนาดนั้น ด้วยบรรยากาศในตอนนี้ การจะคุยกับเจมส์ต่อคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว
"เดี๋ยวฉันจะพาคุณทะเลไปหาคุณมุกแล้วกันนะคะ" วินนี่พูดไปทางเจมส์โดยที่ไม่ต้องการคำตอบ
"แล้วก็นะ... ถ้าปรับอารมณ์ได้แล้ว… คุณก็ตามมานะ อย่างน้อยก็เพื่อนกันหนิ" เธอทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะรีบวิ่งจากไป
เจมส์ได้ยินแบบนั้นก็เอามือจับไปที่หน้าตัวเอง พลางนึกถึงสีหน้าตัวเองในตอนนี้
'ดูไม่ได้เลยเรา' เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่จะให้เขาทำอย่างไร ในตอนนี้เขาแทบจะไม่อยากนับคนแบบนั้นเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ มันก็คงจริงที่เราจะเห็นตัวตนที่แท้จริงของคนอื่นในยามลำบาก และเขาก็ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเพื่อนคนนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice II : second way

คล้ายกับเรื่องthe choice ที่คุณอ่าน

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice II : second way

คล้ายกับเรื่องthe choice ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้