เวลาสองทุ่มยี่สิบ วันที่ยี่สิบ ตุลา พวกเยี่ยหลงก็มาเล่นดนตรีสดที่ร้านบอสกุ้งเผากันเหมือนเดิม
ั้แ่ที่พวกเยี่ยหลงมาเล่นดนตรีสดกันที่ร้านบอสกุ้งเผา ใช้เวลาเพียงแค่สามวันเท่านั้น ก็คือ วันยี่สิบแปด กันยา ถึงวันที่สามสิบ กันยา ก็เริ่มมีลูกค้ารู้จักและมาติดตามวงดนตรีของพวกเยี่ยหลงกันมากขึ้นพอสมควรตามวันเวลา จนวันเวลาล่วงเลยมาจนถึงวันนี้วันที่ยี่สิบ ตุลา ใช้เวลาเพียงแค่ยี่สิบวันเท่านั้น ก็มีลูกค้ามาจองโต๊ะกันเต็ม เพื่อจะมาฟังดนตรีสดจากวงดนตรีของพวกเยี่ยหลงกันโดยเฉพาะ โดยเฉพาะลูกค้าที่เป็ผู้หญิงจะมีมากเป็พิเศษ เหตุเพราะนักร้องนำหล่อ พวกเธอเลยมาเสพหน้าตากับเสียงร้องของนักร้องกันโดยเฉพาะ
ส่วนงานที่อาทให้พวกเยี่ยหลงมาทำ จนถึงปัจจุบัน ก็ยังไม่เจอสมาชิกของแก๊งค้ายาที่อาทเคยบอกมา มาที่ร้านบอสกุ้งเผาเลยสักคน
ณ ปัจจุบัน เมื่อวงดนตรีของพวกเยี่ยหลงเล่นเพลงกันจบ ลูกค้าผู้หญิงที่อยู่ใกล้เวทีมากที่สุด ก็เดินเข้ามาหาเยี่ยหลงและเรียกเยี่ยหลงให้เอาหูมาใกล้ๆ พอเยี่ยหลงยื่นหูไป คนก็กล่าวกระซิบขึ้น " ขอเพลง ถืกใจค่อยไปต่อ ได้มั้ยคะสุดหล่อ "
เยี่ยหลงดึงตัวกลับมายืนท่าตรงดังเดิม ก่อนจะกล่าวใส่ไมค์ออกไปว่า " เพลงต่อไปมีลูกค้าขอมานะครับ กับถืกใจค่อยไปต่อ เรามาเริ่มกันเลย "
" ถ้าหากว่าเป็แฟนกัน "
เมื่อเล่นเพลง ถืกใจค่อยไปต่อ ของศิลปินชื่ออ๊อฟจบ ลูกค้าคนเดิมที่ขอเพลง ก็เดินมาหาเยี่ยหลงอีกที แต่คราวนี้ไม่เรียกเยี่ยหลงมาใกล้ๆ คนกล่าวด้วยเสียงดังเป็พิเศษถามเยี่ยหลงไป " หลังร้านเลิกเธอไปดื่มต่อกับเราและเพื่อนเรา ที่ห้องของเพื่อนพวกเรากันต่อเอามั้ย ถ้าดีไม่ดียังไง ถ้าถืกใจก็ค่อยไปต่อกันก็ได้ ไปมั้ย "
เยี่ยหลงยังไม่ทันตอบอะไร ฟีนิกซ์กับฝัดที่ได้ยินก็เสนอหน้าออกมาพลางกล่าวขึ้นพร้อมกันว่า
"" ไปครับ ""
" เฮ้ย!! " เยี่ยหลงใเสียงของฟีนิกซ์และฝัดที่มาอยู่ใกล้หูตน
" สรุปว่าไปไหมคะ ? " หญิงสาวกล่าวถาม
" ถ้านักร้องไม่ไป มือกีต้าร์กับมือคีย์บอร์ด พร้อมจะไปเสมอครับ พวกน้องสองคนโอเคมั้ยครับ " ฟีนิกซ์กล่าว
" ถ้านักร้องไม่ไป พวกเราก็ไม่มีอารมณ์ไปอะคะ "
" อ๋อครับ งั้นไอ้โอมมึงมานี่ " ฟีนิกซ์กล่าวพลางดึงร่างของเยี่ยหลงให้มาใกล้ๆพอที่จะสุมหัวคุยกันได้ หลังจากนั้นก็กล่าวต่อ " มึงรีบตอบรับเขาเลย กูอยากไปต่อกับพวกน้องเขา "
" ใช่ กูด้วย " ฝัดกล่าว
" แล้วทำไมคุณฟีนิกซ์กับพี่ฝัด ไม่ไปกับพวกสาวๆกัน
เองล่ะครับ "
" คือมึงไม่ได้ยินที่เขาบอกหรอ ถ้ามึงไม่ไปเขาก็ไม่ไป มึงเข้าใจไหม อย่าให้พี่ต้องใช้มาตรการเด็ดขาดโดยการตัดเงินเดือนมึงเลย เพื่อที่จะลากตัวมึงไปด้วยกัน โอเคมั้ย พี่ไม่อยากขู่มึงเลยนะ แต่พี่ต้องทำเพื่อที่จะได้ไปต่อกับสาวๆ ฉะนั้นมึงต้องไปนะ เข้าใจมั้ย "
" ก็ได้ครับ ไปก็ไป " เยี่ยหลงกล่าวตอบรับอย่างไม่มีทางเลือก เพราะไม่อยากถูกตัดเงินเดือน
" สรุปไปมั้ยคะ "
" ไปครับ " เยี่ยหลงตอบ
เวลาห้าทุ่มสามสิบ พวกฟีนิกซ์ก็ขอเจ๊เพ็ญเลิกงานกันก่อนเวลา เพื่อที่จะได้ไปต่อกับสาวๆที่นัดกันไว้
เมื่อได้รับอนุมัติให้เลิกงานก่อนเวลาแล้ว ฝัดก็ให้พวกสาวๆขับรถนำพวกตนไป ไปยังห้องของเพื่อนของพวกสองสาว
ใช้เวลาไม่นานประมาณสิบห้านาที ทั้งห้าคนก็มาถึงที่หมาย เมื่อมาถึงที่หมาย ปรากฏว่าห้องของเพื่อนของสองสาว เป็คอนโดมิเนียมอยู่ชั้นสอง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงหนึ่งในสองสาวเคาะประตูห้องดัง
เอี๊ยด เสียงเปิดประตูจากข้างในห้องก็ดังตามมาหลังจากนั้นทันควัน
" อ้าว แบม ดาว มากันแล้วเหรอ " หญิงสาวสวยในห้องกล่าวทักสองสาวที่มาเคาะห้อง โดยไล่เรียงจากคนหน้าสุด ผู้ที่เป็คนเคาะประตูห้อง
" ใช่แล้ว ผิง พวกฉันมาแล้ว เห็นแกบ่นว่าเหงา เพิ่งเลิกกับแฟน พวกฉันก็เลยพาพวกหนุ่มๆมาดื่มเป็เพื่อนแกด้วย ตามที่แชตบอกไปอะ " แบมกล่าว
""" สวัสดีครับ คุณผิง """ ฟีนิกซ์ ฝัด เยี่ยหลง กล่าวทักทายพร้อมๆกัน
" สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ชื่อ ผิง ค่ะ ยังไงก็เข้ามาในห้องกันก่อนดีกว่านะคะ " ผิงกล่าวทักทายและกล่าวเชิญชวน
เมื่อถูกชวน คนทั้งห้าก็พร้อมใจกันเดินเข้าไปในห้องของผิงแทบจะในทันควัน พอทั้งห้าเข้ามา คนทั้งสามคือ ฟีนิกซ์ ฝัด เยี่ยหลง ก็กล่าวแนะนำชื่อของตน ให้ทั้งสามสาวฟัง ก่อนที่คนทั้งหกจะมานั่งดื่มกันที่โฟฟาที่อยู่ในห้องของสาวผิง โดยทุกคนดื่มเหล้าเบียร์กันหมด ยกเว้นฟีนิกซ์ที่ดื่มน้ำอัดลมอยู่คนเดียว
ณ เวลาเที่ยงคืนตรง ที่ร้านบอสกุ้งเผา อาทที่เข้ามายังร้านบอสกุ้งเผาเพื่อมาหาพวกฟีนิกซ์ เมื่อไม่เจอ คนก็กล่าวถามหากับเด็กเสิร์ฟว่านักดนตรีหายไปไหนกัน " นี่น้อง พวกนักดนตรีไปไหนกันหมดอะ เลิกงานกลับกันไปหมดแล้วเหรอ ? "
" พี่จะมาฟังเพลงเหรอ ? ถ้าพี่จะมาฟังเพลง พี่ต้องมาวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ เพราะนักดนตรีของเราวันนี้ขอเลิกงานก่อนเวลา เพื่อไปดื่มต่อกับสาวๆกันหมดแล้ว "
" อ๋อ โอเค เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากที่บอก " อาทกล่าว
' โธ่ ไอ้สามตัวบาท ให้มาทำงานแฝงตัว แต่เสือกทิ้งงานไปกับสาวๆซะงั้น เจริญล่ะ แล้วงานกูจะได้เื่มั้ยเนี่ย ' อาทคิด
ระหว่างที่อาทคิดบ่นพวกฟีนิกซ์อยู่ในใจอยู่นั้น ทางด้านหลังคน ก็ปรากฏเป็ลูกค้าสองคนเดินเข้ามา
เมื่ออาทรู้สึกว่ามีใครอยู่ข้างหลัง คนจึงเอี้ยวตัวไปมอง
ทันทีที่อาทหันไปมองและเห็นหน้า คนก็จำได้ในทันทีเลยว่า ชายสองคนนี้คือสมาชิกของพวกแก๊งค้ายาที่ตนตามล่าอยู่
เมื่อพวกมันเข้ามา พวกมันก็ไม่สนใจอาทและหันไปหาโต๊ะนั่งแทน
" น้องขอเมณูด้วย " หนึ่งในสมาชิกค้ายากล่าวเรียกขอเมณูกับเด็กเสิร์ฟ
อาทที่เห็นดังนั้นก็เลือกที่จะนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆ เพื่อที่จะได้ฟังว่าพวกมันคุยอะไรกันอยู่บ้าง เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรอะไรที่สำคัญ
เพื่อความแเี อาทจึงกล่าวขอเมณูกับเด็กเสิร์ฟด้วยเช่นกัน " น้องพี่ขอเมณูด้วยเหมือนกัน "
" ได้ครับ " หลังจากเด็กเสิร์ฟตอบรับ เด็กเสิร์ฟก็ยืนรออีกห้าวิ เพื่อดูว่าจะมีใครใช้อะไรตนอีกมั้ย
พอครบห้าวิและไม่มีใครใช้อะไรตนอีก คนก็เดินไปหยิบเมณู ให้กับคนทั้งสาม
" นี่ครับเมณู " เด็กเสิร์ฟเอาเมณูไปให้ชายสองคนที่สั่งเรียกก่อน
หลังจากนั้นค่อยจึงนำเมณูไปให้อาท " นี่ครับเมณู "
พอชายทั้งสองได้เมณูกันมาแล้ว แต่ก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร ชายหนึ่งคนก็เริ่มบทสนทนาขึ้น " อีกห้าวัน
เสี่ยเอกกับเสี่ยต้น เขาจะนัดกันส่งยาล็อตใหญ่กันที่นี่มึงอย่าลืมนะเว้ย "
" กูไม่ลืมหรอก เพราะที่เราต้องมาที่นี่ ก็เพื่อมาดูที่ทางให้กับพวกนายเขาก่อน เพื่อที่จะให้พวกนายเขาจะซื้อขายของกันได้สะดวกไม่มีอะไรผิดพลาด ตามที่นายเขาสั่งมาไง "
" ว่าแต่พวกนายเขาคิดอะไรกันอยู่วะ ถึงมาซื้อขายของกันในที่โจ่งแจ้งกันแบบนี้ "
" กูก็ไม่รู้ว่ะ นายเขาอาจจะคิดว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดก็ได้มั้ง "
" งั้นเราสั่งอาหารมากินกันเถอะ กูหิวแล้วว่ะ " หนึ่งในชายทั้งสองคนที่นั่งโต๊ะเดียวกันกล่าว
อาทที่ได้ยินทั้งหมดก็คิดขึ้นในใจขึ้น ' พวกมันจะนัดซื้อขายยากันอีกห้าวันข้างหน้านี่เอง แสดงว่าข้อมูลที่สายเราได้มาก็ถูกต้อง เกือบไปแล้วมั้ยล่ะไอ้พวกสามตัวบาท ถ้ากูไม่มาที่นี่คงจะชวดข้อมูลนี้ไปแล้วเพราะความบ้ากามของพวกมึงล้วนๆเลย '
เวลาเที่ยงคืนยี่สิบห้า ณ คอนโดมิเนียมของสาวผิง พวกเยี่ยหลงที่ดื่มกันพร้อมกับกินกับแกล้ม ดื่มกินกันไปมา กับแกล้มก็หมด สาวแบมจึงกล่าวขึ้น " กับแกล้มหมดแล้ว เดี๋ยวแบมกับดาวลงไปซื้อกันก่อนนะคะ "
" อย่าไปนานนะพี่คิดถึง " ฟีนิกซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
" ผมก็ด้วยครับ " ฝัดกล่าว
" โอเคค่ะ เดี๋ยวมากันนะคะ ปะดาวไปกัน " หลังแบม
กล่าวเสร็จ ทั้งแบมและดาวก็พากันเดินออกไปจากห้องเพื่อไปซื้อกับแกล้ม
สามนาทีผ่านทั้งแบมและดาวก็ยังไม่กลับมา ระหว่างรอๆกันอยู่นั้น จู่ๆเสียงเคาะประตูห้องผิงก็ดังขึ้น
" ใครมากันเวลานี้เนี่ย เดี๋ยวผิงขอตัวไปดูก่อนนะคะ " หลังผิงกล่าวเสร็จ คนก็ลุกขึ้นเพื่อมุ่งไปดูที่ตาแมวว่าใครมาในเวลานี้
แต่ก่อนจะได้ไป ฝัดที่กรึ่มๆก็กล่าวบอกขึ้นพลางหัวร่อขึ้นว่า " เชิญตามสบายเลยครับ "
เมื่อฟีนิกซ์ได้ยินฝัดพูดมาดังนั้น คนก็กล่าวขึ้นพลางหัวเราะเช่นเดียวกับฝัด " โธ่ ไอ้บ้า กล่าวตามสบายเป็เ้าของห้องเลยนะมึงอะ "
" อ้าวไม่ใช่ห้องผมเหรอวะพี่ "
" เออดิ ไม่ใช่เว้ย ไอ้นี่เมาทีไรชอบคิดว่าห้องของคนอื่นเป็ห้องของตัวเองทุกทีเลย "
พอฟีนิกซ์กับฝัดคุยสัพเพเหระกันจบ สาวผิงก็มาถึงตาแมวพอดี เมื่อสาวผิงไปถึงตาแมว แล้วส่องดูจนเห็นว่าใครมาเคาะประตูห้อง คนก็อุทานออกมาด้วยเสียงดังว่า " ชิบหายแล้ว "
คนทั้งสามที่ได้ยินก็มองหน้ากัน หลังจากนั้นฟีนิกซ์จึงกล่าวถามขึ้นด้วยความสงสัย " ชิบหายอะไรหรอครับน้องผิง ? "
" คือ ผัวหนูมาค่ะพี่ "
"" ฮะ ผัวหนูมา "" ฝัดกับฟีนิกซ์กล่าวพร้อมกันด้วยความใในคำตอบของน้องผิง
" ไหนน้องแบมบอกว่า น้องผิงเพิ่งเลิกกับแฟนมาไงครับ แล้วแฟนเก่าน้องผิงจะมาหาน้องทำไมอีกอะ " ฟีนิกซ์กล่าวถาม
" เขาคงกลับมาขอเล่นเกมเศรษฐีด้วยกันอีกครั้งมั้งพี่ เขาก็กลับมาง้อน้องผิงเนี่ยแหละ " ฝัดกล่าว
" แล้วคุณฟีนิกซ์กับพี่ฝัดจะใกลัวกันทำไมครับ ไม่เห็นต้องกลัวเลย เราก็แค่บอกเขาไปตรงๆว่าเรามาดื่มกับคุณผิง คุณแบม คุณดาว ด้วยกันก็แค่นั้น ไม่ได้ทำอย่างอื่น เขาคงจะเข้าใจพวกเรานะครับ ใช่มั้ยครับคุณผิง"
"" เออวะ "" ฝัดกับฟีนิกซ์กล่าวพร้อมกันอีกครั้ง
" งั้นน้องผิงก็เปิดประตูให้แฟนเก่าน้องเข้ามาเถอะครับ เดี๋ยวพวกพี่จะอธิบายให้เขาเข้าใจเอง " ฟีนิกซ์กล่าว
" ไม่ได้หรอกค่ะ เขาไม่เข้าใจหรอก แฟนเก่าหนูคนนี้อะ เพราะเขาเป็คนขี้หึงมากและก็ไม่ชอบฟังเหตุผลด้วย ที่หนูต้องขอเลิกกับเขา ก็เพราะเหตุผลนี่แหละ เหตุการณ์ล่าสุดเลยนะพี่ ที่ผิงต้องบอกเลิกเขาไป เพียงเพราะผิงแค่นั่งคุยเล่นอยู่กับเพื่อนผู้ชาย พอเขามาเห็น เขาก็ไม่พอใจ ชักปืนมาไล่ยิงเพื่อนผู้ชายของหนูจนวิ่งกระเจิงหายไปจนหมด ดีนะไม่มีใครเป็อะไรอะ "
" งั้นพวกเราทำได้อย่างเดียวแล้วล่ะไอ้โอม ไอ้ฝัด "
" ทำอะไรครับพี่ฟีนิกซ์ ? "
" แอบสิวะ "
หลังจากตัดสินใจว่าจะแอบไม่ให้แฟนเก่าผิงเห็น คนทั้งสามก็วิ่งหาที่แอบกันให้วุ่น สุดท้ายคนทั้งสามก็ได้ที่แอบที่เดียวกัน คือตู้เสื้อผ้า
เมื่อคนทั้งสามได้ที่แอบกันหมดแล้ว ผิงจึงค่อยเปิดประตูออก ให้กับคนที่มาเคาะห้อง
" ทำไมนานจัง กว่าจะเปิด " แฟนเก่าผิงกล่าวถาม
" เปิดช้าแล้วทำไม ไม่ได้เป็แฟนกันซะหน่อย ที่จะได้คิดถึงและเปิดประตูห้องให้กันเร็วๆอะ "
แฟนเก่าผิงที่ได้ฟังคำตอบ คนก็ยังไม่พูดบอกอะไรกลับ ทำเพียงเดินเข้ามาในห้องพลางจับกุมมือของสาวผิงเอาไว้ หลังจากนั้นจึงค่อยกล่าวขึ้น " โธ่ ผิง แบงค์ขอโทษ ที่แบงค์ทำไปทั้งหมด ก็เพราะแบงค์รักผิงนะ " พอชายนามแบงค์กล่าวบอกสิ่งที่ตนทำไป ว่าทำทั้งหมดทำไปเพื่ออะไรแล้ว คนก็หลับตาเอาแก้มของตัวเองมาถูกับมือของสาวผิงและพูดง้อต่อๆไปเรื่อยๆเพื่อหวังให้คนใจอ่อนและให้อภัย
แบงค์ทำอย่างงี้จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงสิบสามนาที ก่อนจะลืมตาขึ้นเพื่อมองตาของสาวผิงด้วยสายตาที่ออดอ้อน
ในขณะที่แบงค์กำลังส่งสายตาอันออดอ้อนให้แก่ผิง จู่ๆสายตาคนก็บังเอิญไปสังเกตเห็นแก้วน้ำหลายแก้วที่วางอยู่ตรงโต๊ะคู่โซฟาที่อยู่ด้านหลังของผิง คนจึงกล่าวถามขึ้น " นี่ดื่มกันเหรอ ? "
" อ๋อ เออใช่ ดื่มกัน " ผิงกล่าวพลางยิ้มแห้ง
" ดื่มกับใครอะ มีผู้ชายรึเปล่า " แบงค์ถาม
" ไม่มีผู้ชายเลย ดื่มกับแค่กับแบมกับดาว สองคน "
" แล้วใครอีก "
" ไม่มีแล้ว "
" ไม่มีอะไร ก็จำนวนแก้วเกินคนที่บอกเยอะซะขนาดนี้อะ "
" อ๋อลืม พอดีพี่มากระทันหันเลยสมองรวนนิดหน่อย กินกับแฟนแบมกับแฟนดาวและก็เพื่อนของแบมกับดาวอีกคน "
" แฟนแบมกับแฟนดาว แสดงว่ามีผู้ชายน่ะสิ " แบงค์ถาม
" ไม่ ไม่ แฟนแบมกับดาวและเพื่อน เป็ทอม ทั้งหมดเลย " ผิงบอก
แบงค์ที่ได้ฟังดังนั้น ก็เดินมาตรวจสอบแก้ว โดนการดมแก้วแต่ละแก้ว ไล่ไปจนครบ
เมื่อดมจนครบ แบงค์ก็กล่าว " ไหนบอกว่าทอมไง นี่มันมีแต่กลิ่นปากผู้ชายชัดๆ "
" ก็แฟนแบมกับดาว อาจจะใช้น้ำยาบ้วนปากหรือยาสีฟันของผู้ชายก็ได้ไง " ผิงกล่าว
" แบงค์ว่าไม่ใช่ทอมแน่ๆ จมูกแบงค์ดมอะไรไม่เคยพลาด มันต้องเป็ผู้ชาย " แบงค์กล่าว
ฟีนิกซ์ที่แอบอยู่ในตู้เมื่อได้ยินดังนั้น คนก็กล่าวเบาๆขึ้น " นี่มันจมูกคน หรือจมูกหมาวะ มันแม่นจัดเลยอะ "
" ผิงเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหน เอามันออกมานะ " แบงค์กล่าว
" ไม่มีผู้ชายในห้องผิงจริงๆพี่แบงค์ " ผิงกล่าว
" ไหนมันอยู่ไหน "
เมื่อแบงค์ถามหาคน ที่คิดว่ามีซ่อนอยู่ในห้องนี้กับผิง ผิงก็ไม่รู้จะตอบยังไง บอกความจริงก็ไม่ได้ จะแถต่อไปก็ไปไม่ถูก ทำได้เพียงยืนนิ่งมีท่าทีอึกอักร่วมไปก็แค่นั้น
แบงค์ที่เห็นดังนั้นก็ชักปืนออกมาแล้วยิงไปที่เตียงดัง เปรี้ยง เพื่อขู่
กรี้ด เสียงผิงร้องกรี้ดออกมาด้วยความใที่เห็นแบงค์ชักปืนออกมายิง
พวกฟีนิกซ์ที่ได้ยินเสียงปืนดัง คนก็กลัวจนกัดฟันเนื้อตัวสั่นกันไปหมด
" ดีนะ ที่กูเลือกตามพวกมึงมาแอบที่ตู้อะ ตอนแรกกูคิดจะไปแอบใต้เตียงอยู่แล้ว แต่กูเห็นว่าไม่เพื่อนมาอยู่ด้วย ก็เลยกลัวเหงา เลยตามพวกมึงมา โชคดีของกูแท้ๆ "
" พี่อย่าเพิ่งบอกว่าโชคดีเลย ผมว่าเราแอบที่ไหนก็ไม่ต่างกันหรอกพี่ ถ้ามันลองยิงเตียงได้ ทำไมมันจะยิงตู้ไม่ได้ "
" โธ่ ไอ้ฝัดไอ้ปากไม่เป็มงคล ช่วยพูดอะไรที่มันดีๆหน่อยได้มั้ยวะ ถ้ากูหลุดไปได้นะกูจะเอาตีนยัดปากมึงคอยดูดิ "
" อย่าให้หาเจอนะ ถ้าเจอจะยิงให้มันลงนรกเลย " แบงค์กล่าว
" ผิง เอามันออกมานะ " แบงค์กล่าวสั่ง
" จะเอาออกมาได้ไง ก็ไม่มีใครเลย "
" หรือว่ามันอยู่ในตู้เสื้อผ้า "
"" หื้อ ชิบหายแล้ว "" ฟีนิกซ์ ฝัด ร้องกล่าวพร้อมกันด้วยเสียงเบาๆ
แบงค์ที่คิดได้ดังนั้น ก็เดินมุ่งไปเพื่อจะไปเปิดดูในตู้เสื้อผ้าของผิง แต่ก่อนที่จะได้เปิดดู
เสียง ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องผิงก็ดังขึ้น
" ใครมาอะ " แบงค์กล่าวถาม
" ไม่รู้สิ ไปเปิดดูเร็ว " ผิงกล่าวด้วยท่าทีลนลาน
ย้อนไปตอน่เวลาแรกๆที่ฟีนิกซ์ ฝัด เยี่ยหลง เริ่มเข้ามาแอบในตู้เสื้อผ้า ณ ร้านบอสกุ้งเผา
ชายสองคนที่เป็สมาชิกแก๊งค้ายาก็นั่งกินข้าวคุยกันสัพเพเหระไปเรื่อย
อาทที่นั่งฟัง ก็เลือกจำแต่ข้อมูลที่มีประโยชน์กับงานของตนเพียงเท่านั้น
ระหว่างที่อาทฟังไปเพลินๆนั้น จู่ๆชายคนหนึ่งในสมาชิกแก๊งค้ายาที่นั่งกินข้าวกันสองคนนั้น ก็กล่าวขึ้นหลังดูโทรศัพท์ " เฮ้ย ได้เวลาแล้วว่ะ ไอ้สายของเราที่เป็ตำรวจมันเรียกพวกเราไปหาว่ะ ที่ร้านใกล้ๆร้านบอสกุ้งเผานี่เองขับรถห้านาทีไปก็ถึง "
" แต่เรายังกินข้าวไม่หมดเลยนะเว้ย "
" ช่างข้าวมันก่อนเถอะ เอางานเราก่อน "
" โอเค โอเค เอาตามนั้นก็ได้ งั้นเราไปกันเถอะ น้องเก็บตังค์ด้วย "
เมื่อเด็กเสิร์ฟเดินเข้ามาคิดเงินและคนจ่ายเงินไปเสร็จ คนทั้งสองก็เดินมุ่งเดินออกจากร้านไปเพื่อไปหาตำรวจที่เป็พวกตนที่อยู่อีกร้านใกล้ๆ
อาทที่เห็นดังนั้น ก็คิดจะแอบตามไป เพื่อที่จะให้ตนได้รู้สักทีว่าใครในชุดสืบของตนเป็คนทรยศ
แต่ก่อนจะได้เดินตามออกไป เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น ติ๊ง
" ใครทักมาเวลานี้วะ " อาทกล่าวบ่นพลางล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู
"ช่วยด้วยครับคุณอาท ผมอยู่ที่คอนโดมิเนียมนี้ ตามที่แชร์โลเคชั่นไปเลยครับ ผมอยู่ที่ชั้นสองห้องที่ห้านะครับ มาเร็วด้วยนะครับ ไม่งั้นอาจมีคนตายได้ครับ" เยี่ยหลงส่งข้อความมาแบบนี้ อาทที่เห็นและอ่านแล้ว ก็ถึงกับเซ็งกับพวกเพื่อนๆที่ไม่ทำงานให้ตนให้เต็มที่ แถมยังมาสร้างเื่ให้ตนคอยช่วยอีก
อาทที่ตอนแรกคิดจะตามพวกแก๊งค้ายาไป เพื่อที่จะไปดูหน้าตำรวจที่เป็สายให้กับพวกแก๊งค้ายาก็ต้องตัดใจ เพราะต้องไปช่วยพวกเพื่อนๆน้องๆตน ที่กำลังจะตายกันก่อน
" โธ่ ไอ้พวกสามตัวบาทเอ๊ย สร้างเื่ให้กูจนได้แล้วมั้ยล่ะ " อาทกล่าวอย่างเซ็งๆพลางเดินไปยังรถของตนเพื่อที่จะเดินทางไปช่วยพวกฟีนิกซ์ให้รอดพ้นจากอันตราย
ณ ปัจจุบันที่ห้องของสาวผิง เสียงเคาะประตูห้องได้ดังขึ้น ชายนามแบงค์ก็เลือกที่จะเก็บเหน็บปืนเอาไว้ที่เอวด้านหลัง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูตามที่สาวผิงบอก
เมื่อเปิดประตูออก คนที่เคาะประตูและอยู่หน้าห้องก็กล่าวขึ้น " สวัสดีครับ ผมผู้กองอาท ทางเราได้รับคำร้องเรียนมาว่า ห้องนี้ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น ผมขอตรวจห้องและตรวจค้นตัวพวกคุณ เผื่อพวกคุณมีสิ่งผิดกฎหมาย เชิญพวกคุณไปยืนหันหน้าเข้ากำแพงทางด้านซ้ายผมด้วยครับ เชิญครับ "
เมื่อแบงค์กับผิงได้ฟังดังนั้น คนก็ทำตามอย่างไม่ขัดอะไร มีแต่แบงค์ที่มีบ่นเพิ่มเติมขึ้นมาว่า " อะไรวะ "
ฟีนิกซ์ที่ได้ยินเสียงคนเคาะประตูกล่าวกับแบงค์พร้อมกับได้ยินการแนะนำชื่อตน คนก็กล่าวขึ้นเบาๆขึ้น
" เฮ้ย เสียงไอ้อาทนี่หว่า ไอ้อาทมาได้ไงวะ ? "
" ผมส่งข้อความและบอกตำแหน่งที่อยู่ไปบอกคุณอาทครับ ว่าเรากำลังแย่กันอยู่และให้คุณอาทมาเร็วๆครับ " เยี่ยหลงกล่าวบอกคลายความสงสัยของคน
อาทเริ่มจากค้นตัวผิงก่อน ในระหว่างค้น คนก็กล่าวพูดดังๆขึ้น " ออกมาได้แล้ว ออกมา "
เยี่ยหลงที่อยู่ใกล้ประตูเปิดออกจากตู้มากที่สุด คนที่ได้ยินดังนั้น ก็เปิดประตูตู้เบาๆออกให้เกิดช่องส่องดูเหตุการณ์ข้างนอกได้ เมื่อเห็นว่าแบงค์กำลังหันหลังให้ตน คนก็ค่อยๆออกมาและวิ่งออกนอกประตูห้องผิงไป
ฝัด ที่เห็นดังนั้นก็ทำตาม จนก็ออกมาจากห้องของสาวผิงได้ด้วยเช่นกัน
หลังจากที่ฝัดออกไปแล้ว ก็ถึงเวลาค้นตัวแบงค์ ในระหว่างที่อาทค้นตัวแบงค์ ฟีนิกซ์ก็เปิดตู้และออกมาเป็คนสุดท้าย
แต่ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป แบงค์ก็โวยวายอาทขึ้น จนทำให้คนจำต้องหาที่แอบอีกครั้ง โดยครั้งนี้คนเลือกเป็ใต้เตียง เพราะคนคิดว่า แบงค์คงไม่ยิงซ้ำที่เดิมหรอก
" โว้ย มันจะอะไรกันนักกันวะ ค้นตัวกูยันดากขนาดนี้ หมดที่ให้ค้นแล้วล่ะ ถ้ามึงอยากค้นต่อก็เอาหมายค้นมา " แบงค์โวยวายใส่อาท
ทางด้านในใต้เตียง ฟีนิกซ์ที่อยู่ตัวคนเดียว ก็กล่าวขึ้นกับตัวเองเบาๆว่า " ทำไมต้องเหลือกูคนเดียวด้วยวะ "
อาทที่ได้ยินแบงค์บอกมาดังนั้น ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ จึงหยุดพูดไปประมาณสามวิ แต่ด้วยไหวพริบที่มีอาทก็ได้เื่ที่จะพูดคุยต่อ " ชุดเสื้อผ้าแบบนี้ บวกกล้ามเป็มัดๆแบบนี้ ช่างเข้ากันเหลือกัน คุณพี่แต่งตัวให้เข้ากับที่เล่นกล้ามใช่มั้ยครับ "
" เออ ถามทำไมวะ "
" ผมก็อยากเล่นบ้างไงครับ และแต่งตัวเท่ๆแบบคุณพี่บ้างอะ เออนี่พี่ คุณพี่พอที่จะแบบ " อาทยังไม่ทันกล่าวถามจบ
แบงค์ก็ยกมือขึ้นเป็สัญญาณบอกให้หยุด ก่อนจะกล่าว " พอ พอ นี่มึงอย่าคิดนะ ว่ากูไม่รู้น่ะว่ามึงกำลังดึงเวลากูอยู่อะ หุ่นอ้วนๆอวบๆแบบมึงหรอจะเล่นกล้าม ตอแหล บอกมามึง้าอะไร "
ฟีนิกซ์ที่ออกมาจากเตียงแล้ว ครั้นจะกลับเข้าไปใต้เตียงอีก คนก็เกิดกลัวว่าแบงค์จะยิงซ้ำเตียงอีกครั้ง คนจึงย่องเดินไปหลบที่ใหม่อีกที่ คือที่ระเบียง
" แล้วมึงแอบมองเมียกูทำไม " แบงค์กล่าวถามอาทที่ชําเลืองมองไปด้านหลังตน
" มองเมียพี่หรอครับ คือผมไม่ได้มองครับพี่ "
" ไม่ได้มองอะไร ตะกี้นี้กูยังเห็นมึงแอบส่งสายตาไปข้างหลังกูอยู่เลย "
" จริงๆ ผมไม่ได้มองเลยนะครับคุณพี่ "
แบงค์ที่คิดว่าอาทมองเมียตนและรำคาญอาทจนถึงขีดสุด คนจึงชักปืนออกมาและกล่าวว่า " หรือว่ามึงอยากไปโลกหน้า "
อาทที่เห็นคนนำปืนออกมาขู่ คนก็กล่าว " พี่เอาปืนมาขู่ตำรวจแบบนี้ ผิดกฎหมายนะพี่ "
แบงค์บอกกลับ " ระหว่างกฎหมายของมึง กับลูกปืนของกูอะไรจะเร็วกว่ากัน "
" พี่พูดมาแบบนี้แสดงว่า พี่มีลูกปืนด้วยหรอครับ " อาทถาม
แบงค์ยิ้มให้ ก่อนจะถอดแม็กกาซีนให้อาทดู และใส่มันกลับไป
อาทที่เห็น ก็ยิ้มแห้งๆให้กับแบงค์ ก่อนจะกล่าว
" ะุเต็มแม็กกาซีนเลยเนาะครับพี่ ถ้าเป็อย่างนั้นก็สวัสดีครับ ลาก่อนครับพี่ โชคดีครับ " หลังกล่าวจบ คนก็วิ่งจากห้องผิงไปอย่างเร็ว
ฟีนิกซ์ที่อยู่ที่ระเบียงห้องผิง เมื่อได้ยินดังนั้น คนจึงร้องกล่าวขึ้น " หื้อ โชคดีเลยหรอ ไอ้อาท มึงก็ช่างพูดเนาะ "
" สามคนสุขสบาย แต่วันนี้กูตายคนเดียวแน่ๆ " ฟีนิกซ์กล่าว
หลังจากอาทจากไป ในทันควันนั้นแบงค์ก็มุ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้า เมื่อไม่เจอใคร คนก็ลองก้มไปดูใต้เตียงตรวจสอบซ้ำแทนะุปืน เผื่อตนยิงไม่โดน
ทางด้านใต้ระเบียงห้องของสาวผิง อาท ฝัด เยี่ยหลง ที่มารวมตัวกันอยู่ ณ ใต้ระเบียงห้องของสาวผิง
ก็พยายามเรียกฟีนิกซ์ด้วยเสียงเบาๆ ให้ฟีนิกซ์ที่ยืนชิดประตูบานเลื่อนให้มามองที่ใต้ระเบียง เมื่อฟีนิกซ์ได้ยินและเดินมาชะโงกมองดูที่ใต้ระเบียงแล้ว คนทั้งสามก็พยายามบอก ให้ฟีนิกซ์ะโลงมาเลย
" ไอ้ฟีนิกซ์ ะโลงมา "
" คุณฟีนิกซ์ โดดลงมาเลยครับ "
" พี่ฟีนิกซ์โดดมาเร็วเข้า "
ฟีนิกซ์ที่ได้ยินดังนั้น ก็ถามขึ้น " โดดยังไงวะ "
" โธ่ พี่ฟีนิกซ์ พี่ไม่เคยะโรึไงวะ เกาะระเบียงออกมาและถีบเท้าให้ตัวลอยเหนือพื้นพร้อมกับปล่อยมือที่เกาะระเบียงไว้ นี่อะเขาเรียกว่าะโ พี่เข้าใจมั้ยพี่ นี่อะเขาเรียกว่าะโ " ฝัดกล่าวพลางทำท่าะโให้ฟีนิกซ์ดู
" โธ่ ไอ้ฝัด กูรู้แล้วว่าโดดอย่างงั้น ที่กูหมายถึง คือ สูงขนาดนี้ไม่มีอะไรรองรับ ใครจะกล้าโดดลงไปวะ "
" ตกลงพี่จะโดดไม่โดด ไม่โดดใช่มั้ย พี่อาท ไอ้เยี่ยหลงกลับเหอะ " ฝัดกล่าวพลางจับมือเยี่ยหลงเตรียมจะเดินจาก
" เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป" ฟีนิกซ์กล่าวรั้งพวกเยี่ยหลงเอาไว้ก่อน
" งั้นเอาอย่างงี้ไอ้ฟีนิกซ์ มึงเห็นว่ามันสูงเลยไม่กล้าโดดใช่มั้ย งั้นมึงเห็นผ้าขนหนูที่ตากไว้ที่ระเบียงมั้ย มึงโยนผ้านั้นไประเบียงห้องข้างๆ และมึงก็ปีนระเบียงไประเบียงห้องข้างๆด้วย จากนั้นมึงก็เอาผ้าขนหนูผูกกับระเบียงและค่อยๆโรยตัวลงมา เข้าใจนะ " อาทกล่าว
" แต่ผ้าขนหนูมันผืนนิดเดียว มันไม่พอให้กูโรยตัวถึงพื้นหรอก " ฟีนิกซ์กล่าว
" กูรู้แล้ว ว่ามันไม่ถึงพื้นหรอก แต่อยากน้อยมันก็ช่วยลดระยะตกกระทบระหว่างมึงกับพื้นให้น้อยลงได้นะ " อาทบอก
ฝัดที่ได้ฟังก็เกิดข้อสงสัยจึงถาม " ทำไมต้องปีนไประเบียงห้องข้างๆด้วยพี่อาท ผูกผ้าขนหนูกับระเบียงที่อยู่ตอนนี้และโรยตัวลงมาไม่เร็วกว่าหรอ "
" ที่กูให้มันปีนไประเบียงห้องข้างๆ ก็เพราะกันไว้ก่อน เผื่อไอ้กล้ามโต มันเปิดระเบียงห้องมันมา ตอนที่ไอ้ฟีนิกซ์กำลังเตรียมตัวโรยตัว มันจะได้เห็นว่าไอ้ฟีนิกซ์คือคนห้องข้างๆ ไม่ใช่ชู้ในห้องเมียมัน ที่มันตามหา "
อาทกล่าวอธิบาย
ฝัดถามต่อ " แล้วทำไมพี่ไม่ให้ พี่ฟีนิกซ์ เคาะห้องที่ข้ามไปอยู่และขอออกทางประตูห้องนั้นเลยล่ะพี่ "
อาทกล่าวบอก " แล้วถ้าผัวไอ้ห้องที่ข้ามไป มันขี้หึงเหมือนไอ้กล้ามโตนั่นและมีปืน ไอ้ฟีนิกซ์จะเป็ยังไง "
" เออจริงวะ พี่โคตรรอบคอบเลย " ฝัดกล่าว
หลังจากฝัดกล่าวจบ ฟีนิกซ์ก็ข้ามไปยังระเบียงห้องข้างๆเสร็จ พร้อมกับผูกผ้าขนหนูกับระเบียงเสร็จพอดี
คนยืนอยู่ในเขตระเบียง เตรียมใจสักพัก ก่อนจะปีนระเบียงให้ตัวออกมานอกเขตระเบียง
แต่ก่อนที่ฟีนิกซ์จะได้จับผ้าและโรยตัวลงมา อาทก็กล่าวขึ้น " ไอ้ฟีนิกซ์ เมื่อมึงโรยตัวมาสุดผ้าแล้ว กูอยากให้มึงปล่อยตัวลงมาแนวนอนนะ "
" โธ่ ไอ้ชิบหาย ลงธรรมดากูยังไม่กล้า แล้วนี่ยังจะให้กูมีลีลาอีก "
" ไม่ใช่เว้ยไอ้ฟีนิกซ์ ที่กูให้มึงลงแนวนอนมา ก็เพราะว่าถ้ามึงลงแนวตั้งมา กูกลัวว่าขาสองข้างมึงจะหักเอาอะสิ ลงแนวนอนมานั่นแหละดีสุดแล้ว อย่างน้อยไม่ซี่โครงหัก ก็หน้าผากแตก " อาทกล่าว
" ซี่โครงหัก มันดีกว่า ขาหักแบบไหนวะ " ฟีนิกซ์ถาม
" ดีตรงที่มึงยังวิ่งหนีได้ไง " อาทบอก
" เร็วๆเลยพี่ รีบๆโรยตัวลงมา พี่อาทก็บอกแล้วหนิว่าลงนอนแนวมาดีสุดอะ เราจะได้รีบไปจากที่นี่สักที " ฝัดกล่าว
" จะแนวนอนแนวตั้ง แนวไหนกูก็กลัวทั้งนั้นแหละ มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้มั้ยวะ "
" มีพี่ ก็กลับไปให้มันแจกไข้โป้งอะ " ฝัดกล่าว
" จะบ้าเหรอไอ้ฝัด ถ้าไม่มีวิธีดีๆก็เงียบปาก "
" ตกลงพี่จะลงหรือไม่ลง เดี๋ยวพวกผมกลับนะเว้ย " ฝัดกล่าวพลางทำท่าจะกลับ
" ก็ได้ก็ได้ งั้นก่อนกูจะลง อาท กูขอถามมึงหน่อย มึงเป็ตำรวจแท้ๆ ทำไมมึงไม่จับมันวะ มันเอาปืนมาขู่ตำรวจเลยนะเว้ย " ฟีนิกซ์ถาม
" แล้วจะให้กูเอาอะไรจับมัน " อาทถามกลับ
" ก็ปืนกับหน้าที่มึงไง " ฟีนิกซ์บอก
" เื่จับมันอะ กายละเอียดกูทำมันไปแล้ว แต่ในความเป็จริงหรือกายหยาบ กูติดตรงที่ว่ากูไม่ได้เอาปืนมาด้วยนี่สิ กูเลยไม่รู้จะทำอย่างไง จะสู้มันก็กลัวปืนลั่น " อาทบอก
" แล้วมึงก็แค่อวยพรกูเนี่ยนะ มึงช่วยกูได้มากเลยไอ้สันขวานเอ๊ย " ฟีนิกซ์บ่น
" ตอนนั้นกูก็คิดได้แค่นั้นแหละ แต่ตอนนี้กูก็บอกวิธีรอดมึงไปแล้วไง หยุดบ่น แล้วรีบๆทำตามที่กูบอกได้แล้ว " อาทกล่าว
" เดี๋ยวๆ ขอเวลากูปลุกใจแป๊บหนึ่งดิ "
" ถ้างั้นเอางี้ คุณฟีนิกซ์นับหนึ่งถึงสาม พอถึงสามแล้ว คุณฟีนิกซ์ก็ค่อยๆจับผ้าและโรยตัวลงมาเลยเข้าใจไหมครับ " เยี่ยหลงกล่าวให้คำแนะนำ
" เออ เอาตามนั้นก็ได้ "
" งั้นจะเริ่มนับแล้วนะ " ฝัดกล่าว
""" หนึ่ง """
""" สอง """
" เฮ้ย " เสียงชาย ที่อยู่ ณ ในห้องที่ฟีนิกซ์ข้ามไปดังทักขึ้นพร้อมกับเปิดประตูบานเลื่อนระเบียงมาหาคน เพราะสงสัยว่าฟีนิกซ์คือใคร ถึงมาอยู่ยังระเบียงห้องตน
ฟีนิกซ์ที่เห็น ด้วยความใบวกกับยังไม่ได้จับผ้า จึงะโแนวตั้งลงระเบียงไป
ส่วนพวกเยี่ยหลงที่ได้ยินเสียงชายที่ทักฟีนิกซ์ แม้จะรู้ว่าไม่ใช่เสียงแบงค์พูด พวกคนก็พร้อมใจกันรีบเดินไปหลบรวมกันที่ใต้ระเบียงห้อง จุดที่คนชะโงกหัวลงมาก็ไม่เห็น
ฟีนิกซ์ที่ะโลงมา ร่างก็กระทบลงกับพื้นเต็มๆ และนอนหมดสภาพอยู่กับพื้นในสารรูปที่เหมือนเขียดตะปาดโดนรถทับ
ฝัดที่เห็นดังนั้นก็ร้องกล่าวขึ้น " หื้อ พี่ฟีนิกซ์ตายแล้ว "
" มันยังไม่ตาย " อาทที่ได้สติคนแรกกล่าว หลังจากที่อึ้งเมื่อเห็นฟีนิกซ์ะโลงมาและนอนแผ่หลาอยู่กับพื้นเหมือนเขียดตะปาดโดนรถทับ
คนที่หายอึ้ง ก็ทำการเรียกสติฝัดกับเยี่ยหลง ก่อนจะวิ่งไปจับแขนของฟีนิกซ์และดึงลากตัวของฟีนิกซ์ไปกับพื้น เพื่อหนีออกจากที่นี่ เผื่อไอ้ชายห้องที่ฟีนิกซ์ข้ามไปมันมีปืนและคิดว่าฟีนิกซ์เป็ชู้ และยิงลงมา เดี๋ยวจะตายเอา
เยี่ยหลงกับฝัดที่เห็นดังนั้นก็วิ่งตามไปช่วยลากฟีนิกซ์อีกแรง เพื่อที่จะได้ออกจากที่นี่ให้ไวที่สุด
*หมายเหตุ* ทางผู้เขียนนิยายเื่นี้ ไม่ได้มีเจตนาจะละเมิดลิขสิทธิ์เพลงใดๆที่กล่าวถึงในนิยายตอนนี้ โดยเฉพาะเพลง เพลง ถืกใจค่อยไปต่อ ของ อ๊อฟ สงกรานต์ ที่มีการใส่เนื้อเพลงเข้าไปในนิยายด้วย ปัจจุบันทางเราได้ทำการติดต่อ พี่อ๊อฟ สงกรานต์ ไปใน facebook แล้ว แต่ไม่มีใครตอบว่าผมจะซื้อลิขสิทธิ์ ได้ทางไหน แล้วแพงหรือไม่
ปล.หากว่าแพงเกินไป ทางผมยินดีที่จะลบท่อนเพลงนี้ออกให้ แต่ขอให้คุยกันก่อน ก่อนที่จะมีการฟ้องร้องกันครับ และทางเราต้องขอโทษด้วยที่นำเนื้อเพลงมาใส่โดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตก่อนครับ
1K
