Just For Love 22
ย่านท่องเที่ยวช็อปเสื้อผ้าช็อปของฝากเป็จุดความสนใจของพี่พล ส่วนร้านโมเดลการ์ตูนต่าง ๆ เป็จุดรวบรวมความสนใจของซันเดย์ ระหว่างที่แยกกับพี่พลและนัดเจอกันอีกสองชั่วโมงซันเดย์ก็ดึงมือฉันเข้าไปในร้านขายโมเดลต่าง ๆ ที่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ราคาที่รู้มาไม่ใช่น้อย ๆ เลยล่ะ ฉันนั่งรอซันเดย์? เก้าอี้มุมร้าน ส่วนซันเดย์เดินวกไปวนมาอยู่ในร้านหาของเล่น กระเป๋าสตางค์สีเข้มถูกยื่นมาวางบนตักฉันก่อนที่เ้าของนั้นจะเดินไปดูของ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้สึกตัวอีกทีตอนที่ซันเดย์มาหยุดยืนตรงหน้าและแบมือขอกระเป๋าสตางค์เขา
“ขอบคุณครับ” ซันเดย์ยิ้มกว้างเมื่อได้กระเป๋าสตางค์ ฉันมองตามหลังคนที่ไปจ่ายเงินค่าของเล่นเมื่อกลับเข้ามาเขายิ้มทั้งริมฝีปากและดวงตาเลยล่ะ ฉันจะไม่ถามแล้วกันว่าเขาหมดไปเท่าไหร่เพราะของที่เขาได้มามันเยอะมากเช่นเดียวกัน
“อยากไปไหนไหม?” ซันเดย์ก้มหน้าลงถามเมื่อเราเดินออกจากร้านขายของเล่น
“นึกไม่ออกค่ะ เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ได้ไหม เหนื่อยหรือเปล่าหรือจะกลับไปพักดี”
“เดินเล่นเรื่อย ๆ ก็ได้ครับ หนาวหรือเปล่า” ซันเดย์เอ่ยถาม ฉันส่ายหน้าไปมาน้อย ๆ ก่อนจะสอดส่องสายตาหาร้านขนมทานเล่น ซันเดย์ใช้มือข้างหนึ่งของเขาหอบหิ้วของที่เพิ่งซื้อมาและมืออีกข้างก็จับมือฉันไว้แน่น มือข้างที่เราจับกันอยู่มันอบอุ่นจนบางทีก็ลืมความหนาวเหน็บไป
“อยากทานขนมอันนั้นอ่ะ” ฉันชี้ให้ซันเดย์ดูร้านขนมที่ถูกต่อคิวยาวพอสมควร
“แต่มันต้องต่อคิวนะ ไหวไหม?” อีกฝ่ายถามอย่างเป็ห่วง
“ไหวค่ะ แต่ว่าคุณจะไปเดินเล่นรอก่อนก็ได้นะ...”
“ไม่ครับ รอด้วยกันนี่แหละ เราตามใจคุณนะวันนี้น่ะ” ซันเดย์เอ่ยแทรกก่อนที่ฉันจะพูดจบด้วยซ้ำ
“ห้ามบ่นนะ” ฉันย้ำกับอีกฝ่าย
“ไม่บ่นครับ ไปต่อคิวได้แล้ว” ซันเดย์ยิ้มบาง ๆ ดึงมือฉันไปต่อแถวจากคนล่าสุด ยี่สิบนาทีขนมน่าทานก็ถูกส่งมาถึงฉัน เมื่อจ่ายเงินเสร็จเราก็เดินไปยังจุดที่นัดกับพี่พลไว้ รายนั้นแฟนฝากซื้อของเยอะมาก ลิสรายการนี่ยาวเฟื้อยเลยล่ะ
“ซัน”
“ครับ?”
“ตอนเย็นจะออกไปทานข้างนอกหรือสั่งเข้ามาทาน”
“สั่งเข้ามาก็ได้ครับ เราก็พักผ่อนกันพรุ่งนี้ค่อยไปเที่ยว”
สามทุ่มเวลาท้องถิ่นเป็เวลาที่เราอาบน้ำเปลี่ยนชุดพร้อมนอนเสร็จเรียบร้อย ซันเดย์พอกลับมาถึงโรงแรมก็วิ่งเข้าห้องพักตัวเองไป ฉันกับพี่พลได้แต่มองตามด้วยความงุนงง ฉันแยกกับพี่พลเข้าห้องและอาบน้ำ มื้อเย็นฉันฝากพี่พลสั่งและจัดส่งให้กับซันเดย์เรียบร้อย วันนี้ฉันเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรเลยสักอย่าง อยากอาบน้ำแล้วนอนพักเลยแต่เหมือนสิ่งที่หวังจะไม่เป็ดังใจ เมื่อประตูห้องถูกเคาะรัว ๆ ถี่ ๆ ส่องดูก็รู้ว่าเป็ซันเดย์ เมื่อเปิดประตูออกไปซันเดย์ก็ยิ้มกว้างเดินเข้าห้องฉันมาอย่างไม่มีการขออนุญาต ด้านหลังนั้นเป็พนักงานของโรงแรมและพี่พล
“อะไรกันคะ?” ฉันเลือกที่จะถามพี่พลแทนการถามซันเดย์ รายนั้นพอเข้าห้องมาก็ะโขึ้นเตียงนอนและคุยงุ้งงิ้ง ๆ กับโทรศัพท์ไม่หยุด น่าจะไลฟ์สดอะไรของเขานั่นแหละ
“คุณซันบอกพี่ว่าจะมาทานข้าวที่ห้องคุณฟางครับ”
“พี่พลมาทานด้วยกันไหม ทานคนเดียวเหงาแย่เลย”
“ขอบคุณครับ แต่ว่าพี่นัดกับแฟนไว้แล้วครับ จะวีดีโอคอลคุยกับลูกด้วย” น่ารักจัง สีหน้าท่าทางเขิน ๆ ของพี่พลทำเอาฉันยิ้มตามอย่างง่าย
“งั้นก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้พักผ่อนได้เลยนะคะ แต่ขอแค่บอกว่าจะไปไหน”
“ได้ครับ ขอบคุณนะครับ”
“ค่ะ ทานข้าวให้อร่อยนะคะ”
“เช่นกันครับ”
“คุณ อาบน้ำหรือยังมาะโขึ้นเตียงคนอื่นแบบนี้” เมื่อปิดประตูและหันกลับไปมองคนที่บุกรุกห้องฉันก็อดที่จะตีหน้าดุ ๆ ใส่เขาไม่ได้
“อาบน้ำแล้วครับ คุณหิวหรือยัง?” ซันเดย์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองฉันบ้าง
“ยังค่ะ”
“ขออีกยี่สิบนาทีนะ”
“ได้ค่ะ ตามสบายเลย” ฉันบอกซันเดย์แล้วพาร่างตัวเองไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมแชทคุยกับเพื่อนเรื่อยเปื่อย กระทั่งเพื่อนฝากซื้อของฉันก็เริ่มบันทึกรายการที่เพื่อนจะฝากซื้อ โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าซันเดย์ย้ายมานั่งเบียดอยู่ข้าง ๆ ั้แ่ตอนไหน
“ไม่ให้ดูหรอก หวง”
“อะไรเล่า อย่าฟ้องนะ”
“แลกกับรูปเหรอ รูปเดี่ยวอ่ะนะ?” ซันเดย์คุยตอบข้อความจากแฟนคลับเรื่อย ๆ มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมมาจับมือฉันไว้พรางบีบเบา ๆ โดยที่สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอโทรศัพท์
“เกินไปแล้วครับ รูปคู่อะไรล่ะ”
“ไม่ให้ดูครับ ผมหวงนี่ ไม่เอาแล้ว ๆ พอแล้วครับ ไปทานข้าวแล้วนะ บ้ายบาย”
“ไปล้างมือก่อน” ฉันเอ่ยบอกอีกฝ่ายที่ขยับลุกขึ้นยืนเร็ว ๆ ก่อนจะดึงมือฉันไปยังโต๊ะที่มีอาหารน่าทานวางอยู่ แต่เพราะประโยคที่เพิ่งบอกไปซันเดย์จึงเปลี่ยนเป้าหมายดึงมือฉันไปที่ห้องน้ำแทน เมื่อล้างมือกันเสร็จก็ออกไปนั่งทานข้าวด้วยกัน ซันเดย์เล่าเื่ครอบครัวของเขาให้ฉันฟังสลับกับถามเื่ส่วนตัวฉัน ถามในเื่ทั่วไป เมื่อทานเสร็จฉันก็ขอไปล้างหน้าแปรงฟันอยากจะนอนพักแล้วน่ะไม่มีอะไรหรอก แต่ซันเดย์นี่สิไม่รู้ว่าง่วงหรือยังหรือจะกลับห้องก็ไม่รู้
“ซัน”
“ครับ?”
“จะกลับห้องหรือยัง”
“ไม่กลับ คืนนี้จะนอนด้วย”
“ดื้อตลอด” ฉันว่าอีกฝ่ายพรางส่ายหน้าอย่างระอา ก็เขาน่ะเอาแต่ใจกับฉันที่สุดเลย ไม่เคยเลยที่จะยอมฟังเื่ที่ฉันขอ
“ก็อยากนอนกอดอ่า อย่าดุเลยนะครับ” คนตัวสูงทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียงนอนแล้วพุ่งเข้ามากอดฉันแน่น ๆ ล้มตัวลงบนเตียง ก่อนจะเปลี่ยนเป็คร่อมร่างฉันไว้
“ถอยก่อน” กระซิบเตือนอีกฝ่ายเสียงสั่น ก็ ก็เขาเบียดร่างเขาเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไปนี่
“อึดอัดเหรอ?” ซันเดย์เอ่ยถามตรง ๆ แต่ใครจะไปกล้าบอกล่ะว่าเขินเขา
“หือ? ว่าไงครับ อึดอัดหรือเปล่าที่ทำตัวติดแบบนี้”
“ก็เปล่าค่ะ” ก้มหน้าหลบสายตาอบอุ่นที่จ้องมองมาน้ำเสียงที่ตอบกลับไปก็ช่างแ่เบาเหลือเกิน
“งั้นทำไมถึงชอบไล่...”
“ก็มันเขิน”
“เดี๋ยวก็ชิน...” สิ้นเสียงทุ้มนุ่มก็เกิดเสียงจุ๊บเบา ๆ เมื่อคนตัวสูงก้มต่ำจูบลงบนริมฝีปาก เสียงดูดดึงริมฝีปากฉันดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวไม่หยุด นานนับหลายนาทีกว่าที่เขาจะยอมผละริมฝีปากออกห่างแต่ก็เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นที่เขาผละออกห่าง ฝ่ามือร้อนยกลูบที่แก้มไปมาอย่างแ่เบา แววตาอบอุ่นที่เขากำลังจับจ้องฉันทำเอาหัวใจเต้นรัวแรงไปหมด
“...” เราทั้งสองต่างจ้องกันเงียบ ๆ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใด กระทั่งซันเดย์ก้มหน้าลงมาอีกครั้งและมอบจูบที่อ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนมาให้ เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดไปมาอย่างหยอกเย้า ฝ่ามือหนาลูบที่หน้าห้องวนไปมาจนรู้สึกวูบโหวงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
CUT+++
=======
ฉากหวานมีนิดหน่อยเลยกะว่าจะเอาไปใส่ไว้ในอีบุ๊คนะคะ ส่วนใครที่รออีบุ๊ค อดใจรออีกนิดนะคะ เหลือเขียนตอนพิเศษคู่ของพี่โบ้ทกับซ้ออี้ แล้วก็ พี่บีมกับบอส แล้วก็...ตอนนี้สั่งวาดปกแล้วเรียบร้อยถ้าเสร็จแล้วจะมาอวดนะคะ
แล้วก็ เค้าจะอัพอีกหนึ่งตอน และ อัพส่วนที่มีในอีบุ๊คอีกหนึ่งตอน สรุปคือเราจะเจอกันอีกสองตอนนะคะ แอบใจหายอยู่เหมือนกันค่ะที่จะจบ เพราะเรารักซันเดย์มากๆๆๆ
ปล.ตอนนี้อย่างที่รู้ๆกันสถานการณ์ COVID-19 ยังไม่สู้ดี เค้าแค่อยากขอให้ทุกคนดูแลสุขภาพตัวเองดีๆนะคะ สถานที่เสี่ยงไหนที่เลี่ยงได้ก็ขอให้เลี่ยง เป็ห่วงทุกคนนะคะ ถึงแม้เราจะไม่เคยเจอกันและสื่อสารกันผ่านตัวหนังสือเท่านั้น แต่ด้วยความผูกพันธ์ทำให้เราเป็ห่วงทุกคนมากๆ ดูแลตัวเองดีๆนะคะ
787
