(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 35 คุณมีญาติพี่น้องกี่คน

สีหน้าเหวินปิ่งฮุยเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดในพริบตาถัดมา เขาดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้

เมื่อเห็นหนานกงโม่เดินมาทีละก้าว ๆ ทันใดนั้นเหวินปิ่งฮุยก็แข้งขาอ่อนแรง ล้มลงคุกเข่ากับพื้น

"ราชา ราชาเป่ยเหลียง ได้โปรดอย่าฆ่าลูกชายของผมเลย ฆ่าผมแทนได้ไหม" เหวินปิ่งฮุยเงยหน้ามองราชาเป่ยเหลียงที่กำลังเดินเข้ามา พูดวิงวอนรัวเร็ว

เหวินเฮ่าซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก แต่ยังคงแสดงสีหน้าดุร้าย "ผมเป็นคนของราชาหนานผิง คุณฆ่าผมไม่ได้ ราชาหนานผิงจะไม่ยอมปล่อยคุณแน่ รวมถึงซูช่านลูกสุนัขนั่นด้วย"

หนานกงโม่มองไปที่เหวินเฮ่า รู้สึกขบขันอย่างยิ่ง

"จริงเหรอ นายคิดจริง ๆ เหรอว่าเฉินเลี่ยจะสู้กับฉันเพื่อนาย" หนานกงโม่กล่าวพลางค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น

กระแสอากาศสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นในฝ่ามือ และหมุนวนอย่างรวดเร็ว

เหลยจ้านเห็นดังนั้นก็ตะโกนเสียงดัง "ราชาเป่ยเหลียง โปรดคิดให้รอบคอบ"

"พวกนายโง่เขลาจริง ๆ" หนานกงโม่เยาะหยันแล้วเหวี่ยงมือขวาฟาดลงบนศีรษะของเหวินเฮ่าอย่างแรง

ตึง!

กระดูกคอของเหวินเฮ่าหักเป็นเสียงดังกร๊อบ สมองเอียงไปข้างหนึ่ง เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด เสียชีวิตคาที่!

เหวินปิ่งฮุยและเหลยจ้านที่เห็นเหตุการณ์นี้ สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เหวินเฮ่าตายแล้ว!

"ลูก ลูกชาย!" เหวินปิ่งฮุยคุกเข่าลงข้างศพของเหวินเฮ่า จับร่างไร้วิญญาณเขย่าอย่างรุนแรง ร้องไห้โฮออกมา

เหวินปิ่งฮุยยากจะยอมรับความจริง ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ดูเหมือนแก่ลงอย่างรวดเร็ว เขาเงยหน้าขึ้นมองหนานกงโม่ กัดฟันถามเสียงสั่นเครือว่า "ราชา ราชาเป่ยเหลียง ซูช่านเป็นใคร เขาคือคนของใครกัน"

"ราชาเป่ยเหลียง ทำไมถึงฟังคำของนักโทษจากเมืองไห่"

ประโยคสุดท้าย เหวินปิ่งฮุยแทบจะตะโกนออกมา เขาคิดไม่ออกเลยว่าเหตุใด

"นักโทษจากเมืองไห่? ไม่ เขาคือดวงอาทิตย์ของเมืองไห่" หนานกงโม่ส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเย็นชา

"แต่นี่คือจงโจว นี่คือเมืองหลวงของมณฑลนะ!" เหวินปิ่งฮุยร้องไห้ตะโกน

หนานกงโม่ถลึงตา ปลดปล่อยแสงเย็นยะเยือกสองสาย ตวาดว่า "งั้นเขาก็คือท้องฟ้าของจงโจว"

!!!

เหวินปิ่งฮุยเบิกตาโต 

หนานกงโม่มองไปที่เหลยจ้าน ไม่นานก็หมุนตัวเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว กองทหารชุดเกราะขาวก็เดินตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เหลยจ้านมองเหวินปิ่งฮุยกอดร่างไร้ชีวิตของเหวินเฮ่าพลางร้องไห้โฮ เขาถอนหายใจ บุตรชายคนโตของตระกูลเหวินยังไม่ทันได้ฝัง เหวินเฮ่าก็ตามไปอย่างรวดเร็ว

เหลยจ้านมีแสงเย็นวาบในดวงตา หยิบโทรศัพท์ค้นหาหมายเลขแล้วโทรออก

[เหลยจ้าน เป็นอะไรถึงโทรมาตอนนี้] เสียงผู้ชายทุ้มลึกดังออกมาจากโทรศัพท์ ฟังดูเหมือนมีความไม่พอใจ

"ราชาหนานผิง เหวินเฮ่า... ตายแล้วครับ"

อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปสองสามวินาที น้ำเสียงเย็นชาลง [เป็นซูช่านที่ทำร้ายเขาใช่ไหม แม้แต่นายยังสู้เขาไม่ได้?]

"ไม่ใช่ครับ เป็นราชาเป่ยเหลียง เขาตบหน้าผมถึงสิบครั้ง"

[ราชาเป่ยเหลียง? ทำไมถึงตบนาย?]

"เพราะคนคนนั้น ซูช่าน เขาพูดว่าซูช่านเป็นท้องฟ้าแห่งจงโจว แล้วก็ แม้แต่ราชาหนานผิงจะมาก็ไม่เป็นไร"

ไม่ใช่เรื่องที่เหลยจ้านจะยุยงปล่อยข่าวร้าย แต่เป็นการพูดความจริง เพราะวันนี้ราชาเป่ยเหลียงกดขี่คนเกินไปแล้ว

ชายที่อยู่ปลายสายเงียบลง แต่เหลยจ้านได้ยินเสียงหายใจที่เริ่มหอบถี่และหนักหน่วงขึ้น

[บอกตระกูลเหวิน ว่าเราจะไปร่วมงานศพของเหวินเฮ่า]

[บอกตระกูลเหวิน หลังจากงานศพ เตรียมจัดเลี้ยง เราจะจัดเลี้ยงให้หนานกงโม่และซูช่าน!]

[ฉันอยากดูว่า ท้องฟ้าแห่งจงโจว สุดท้ายแล้วเป็นของใคร]

ได้ยินเสียงสัญญาณโทรศัพท์ตัดไป เหลยจ้านสูดหายใจลึก แล้วเดินอย่างรวดเร็วไปหาเหวินปิ่งฮุย

ด้านล่างโรงแรม ซูช่านอุ้มเสี่ยวเสี่ยว เห็นสืออีและโจวซื่อฉยงที่บาดเจ็บ เขาพูดเสียงทุ้ม "ถ้าสะดวก ไปที่บ้านของคุณเถอะ ฉันจะรักษาอาการบาดเจ็บให้คุณ"

"จื่อเมิ่ง คุณจะกลับก่อนไหม"

เย่จื่อเมิ่ง ขมวดคิ้วมองซูช่าน ตั้งแต่เดินลงมาชั้นล่าง ภาพหนึ่งในสมองของเธอยังคงหลอกหลอนไม่หาย

นั่นคือภาพของราชาเป่ยเหลียง เมื่อเข้าสู่ห้องประชุม เขาเดินตรงไปหาซูช่านและก้มลงทันที

ซูช่าน คุณเป็นใครกันแน่?

"ฉันจะไปกับคุณ ฉันจะพาเสี่ยวเสี่ยวไปด้วย"

ไม่นาน รถหรูสองคันก็มาถึง ซูช่าน โจวซื่อฉยงและคนอื่น ๆ ทยอยขึ้นรถแล้วรีบออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว

ซ่งฉิงที่ตามออกมาด้านหลังพอดี เห็นซูช่านและคณะขึ้นรถจากไป สีหน้าของเธอดูซับซ้อน เม้มริมฝีปากแน่น

ซ่งฉิงคิดว่าซูช่านเป็นเพียงหมอที่มีฝีมือดี และมีทักษะการต่อสู้ที่ดี แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นแฟนของทายาทตระกูลเย่

ด้วยสถานะเช่นนี้ เธอจะไปหวังสูงส่งได้อย่างไร

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ของโจวซื่อฉยง ซูช่านได้ทำการฝังเข็มให้ทั้งสองคนก่อน จากนั้นก็สั่งให้แม่บ้านต้มยา พอจัดการเรียบร้อย เขาจึงกลับไปนอนในห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

มีเสียงเคาะประตูห้อง แล้วประตูก็เปิดออก เย่จื่อเมิ่งปรากฏตัวที่ประตู

เห็นซูช่านนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เธอขมวดคิ้วมองอย่างหนึ่ง แล้วเดินตรงเข้ามา โยนโทรศัพท์ลงตรงหน้าซูช่าน

"ดูเองเถอะ คุณจะแก้ปัญหายังไง" เย่จื่อเมิ่งพูดเสียงเย็นพลางกอดอก

ซูช่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู ปรากฏภาพตอนที่เขาจูบเย่จื่อเมิ่งบนเวที พร้อมหัวข้อข่าว : ทายาทตระกูลเย่มีเจ้าของหัวใจแล้ว ชายหนุ่มผู้เพิ่งพ้นโทษออกมา

เห็นหัวข้อนี้ ซูช่านก็ปวดฟันแปลบ นี่มัน...

"สถานการณ์ตอนนั้น คุณว่ามีวิธีอื่นอีกเหรอ" ซูช่านเงยหน้ามองเย่จื่อเมิ่ง

เย่จื่อเมิ่งนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนนั้น ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ เธอจ้องซูช่านอย่างดุดัน "เรื่องประชาสัมพันธ์สื่อฉันจะหาทางแก้ แต่คุณคือใครกันแน่"

ซูช่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ชี้ไปที่หัวข้อแล้วพูดว่า "นี่ไม่ได้เขียนไว้แล้วเหรอ ผมคือซูช่าน คนที่เพิ่งพ้นโทษ"

"ราชาเป่ยเหลียงแห่งเป่ยเจียงจะก้มหน้าให้กับคนที่เพิ่งพ้นโทษได้ยังไง การฆ่าหมดทั้งตระกูลหลู จนถึงเรื่องคืนนี้ ซูช่าน คุณอย่ามาบอกนะว่าไม่เกี่ยวข้องกัน"

"ฉันเกลียดการโกหก ถ้าคุณหลอกฉัน การร่วมมือกันในเดือนนี้อาจจะดำเนินต่อไปไม่ได้" เย่จื่อเมิ่งพูดรัวเร็ว

ซูช่านขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะบอกตำแหน่งของตนเองให้เย่จื่อเมิ่งรู้ เธอก็คงไม่เชื่อ ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่สามารถบอกเธอได้

สองคนมองหน้ากันนาน ครู่หนึ่งซูช่านก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนสารภาพ "จริง ๆ แล้ว..."

"ราชาเป่ยเหลียงเป็นพี่ชายของผม"

เย่จื่อเมิ่งเผยสีหน้าอย่างตกใจ ถามด้วยความสงสัยว่า "โจวซื่อฉยงก็เป็นน้องชายของคุณ ราชาเป่ยเหลียงก็เป็นพี่ชายของคุณ? คุณมีพี่น้องห่าง ๆ กี่คนกันแน่?"

"เป็นพี่ชายห่าง ๆ ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ผมก็คงไม่ขอให้เขามา" ซูช่านตอบด้วยท่าทีจนใจ

"เรื่องอาการป่วยของเสี่ยวเสี่ยวนี้ ยังต้องให้คุณเป็นห่วงอีก" ซูช่านรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาต่อ

เย่จื่อเมิ่งมองซูช่านด้วยท่าทางลังเล ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "เธอดูเหมือนจะเริ่มยอมรับคุณทีละน้อยแล้ว ต่อไปคุณต้องทำตัวให้ดี"

พูดจบเธอหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

เวลาผ่านไปสองวันอย่างรวดเร็ว โจวซื่อฉยงและสืออีฟื้นฟูร่างกายได้ประมาณเจ็ดถึงแปดส่วน และเริ่มยุ่งกับธุระของตน

การประชาสัมพันธ์ของเย่จื่อเมิ่งดูเหมือนจะได้ผล ข่าวเกี่ยวกับการจูบของทั้งสองบนอินเทอร์เน็ตหายไปอย่างรวดเร็ว

คืนนั้น ซูช่านซื้อหมากกระดานสีรุ้งและกำลังเตรียมจะเล่นเกมกับเสี่ยวเสี่ยว จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นครืน

เขาหยิบออกมาดูเป็นสืออี จึงรีบรับสาย

[หลงจู่ ผมเห็นน้องสาวของคุณที่คาราโอเกะ กำลังนั่งดื่มกับผู้ชายคนหนึ่ง] เสียงของสืออีพูดออกมาอย่างลำบากใจ

ซูช่านหน้านิ่ว พูดเสียงเย็น "บอกที่อยู่มา"

เขารู้ว่าสืออีไปที่สถานบันเทิงเพื่อสืบสวนความจริงของคดีวางเพลิงเมื่อห้าปีก่อน แต่ไม่คาดคิดว่าน้องสาวของเขาจะทำงานเป็นพนักงานเชียร์เหล้าที่นั่น

เวลา 21.30 น. ซูช่านนั่งแท็กซี่มาถึงหน้า คาราโอเกะ บลูโอเชียน สืออีใส่ชุดกีฬายืนถือกระเป๋ารออยู่ที่ประตู

"อาเจ๋อคนนั้นอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ" ซูช่านเดินเข้าไปถามด้วยสีหน้าเย็นชา

สืออีส่ายหน้า มองซูช่านแปลก ๆ แล้วพูดเบา ๆ ว่า "ผมตรวจสอบแล้ว นอกจากอาเจ๋อจะคบกับน้องสาวคุณแล้ว ยังคบกับผู้หญิงอีกเจ็ดคนในเวลาเดียวกัน ตอนนี้เขากำลังเช่าห้องพักกับผู้หญิงอีกคน"

!!!

ได้ยินข่าวนี้ แม้แต่ซูช่านยังต้องสูดหายใจลึก อาเจ๋อคนนี้ช่างเป็นเหมือนเจ้าชู้ในโลกแห่งความเป็นจริงจริง ๆ

"ตามฉันเข้าไปดูสิ!" ซูช่านพูดพลางโบกมือเดินเข้าไปข้างใน