[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 31 หินกลิ้งและกับดัก

"พี่สอง ครั้งก่อนที่ข้ามา รองหัวหน้าของพวกเขากล้าตะโกนใส่ข้า คราวนี้เราต้องจับตัวเขามาให้ได้ ข้าจะถลกหนังเขาทั้งเป็น ยัดฟางเข้าไปข้างใน แล้วแขวนไว้บนกำแพงค่ายชิงเฟิง ให้เขาได้เห็นสภาพตัวเองกับตา"

บนเส้นทางภูเขา จางเถาซานเดินไปพลางบ่นกับพี่สอง จางเถาไห่ ไปพลาง

จางเถาไห่ดูแข็งแรงกว่าจางเถาซานเล็กน้อย แต่ก็มีดวงตาสามเหลี่ยม ดูเหมือนจะมีเมฆครึ้มอยู่ในนั้น

เขาหัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า

"น้องสาม ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ยินเจ้าบอกหรอกหรือว่า รองหัวหน้าที่ชื่ออู๋เยี่ยนจู่คนนั้น มีผิวพรรณขาวเนียน เป็นหนุ่มน้อยหน้าตาดี"

"ใช่แล้วพี่ชาย เจ้าหนุ่มนั่นอายุราวยี่สิบปีได้ มันมีหน้าตาดีจริงๆ ผอมสูง ดูเหมือนผู้หญิง ข้าคาดว่ามันคงยกดาบไม่ไหวด้วยซ้ำ แต่กลับโกรธเกรี้ยวเพื่อสาวงาม ข้าเดาว่าเจ้าหนุ่มนั่นคงหมายตาหญิงคนนั้น อยากทำตัวเป็นวีรบุรุษน่ะ"

พูดถึงตรงนี้ จางเถาซานเห็นจางเถาไห่ยิ้มอย่างลามก มือก็ลูบไปที่หว่างขาไม่หยุด จึงเข้าใจทันทีและกล่าวว่า

"อย่างไรกัน พี่ชายอยากเล่นสนุกอีกแล้วหรือ"

"แน่นอน ฟังเจ้าพูดแบบนี้ ไอ้หนุ่มนั่นถูกปากข้าเหลือเกิน คราวนี้หลังจากจับตัวได้ เวิงชิวฉานให้พี่ใหญ่ ส่วนไอ้หนุ่มนั่นให้ข้า ข้าจะต้องทะนุถนอมมันให้ดีสามวันสามคืนเลยทีเดียว"

"ฮ่าๆๆ ดีแล้ว รอให้ท่านสนุกพอ แล้วข้าจะถลกหนังไอ้หนุ่มนั่น แต่ด้วยนิสัยของท่าน ข้าเกรงว่าไอ้หนุ่มนั่นคงทนไม่ไหวถึงสามวัน ท่านก็คงแทงมันตายเสียก่อน"

"ฮ่าๆๆ ต้องดูว่าไอ้หนุ่มนั่นร่างกายเป็นอย่างไร จะทนการรังแกของข้าได้หรือไม่"

ในบรรดาพี่น้องสามคนตระกูลจาง คนโตชอบผู้หญิง คนรองชอบชายหนุ่มหน้าตาดี ส่วนคนเล็กโหดเหี้ยมวิปริต ชอบถลกหนังคนเป็นๆ

เรื่องพวกนี้ ชาวบ้านต่างรู้กันดี

เมื่อเข้าสู่อาณาเขตของพวกเขา ไม่เพียงแต่หญิงสาวหน้าตาดีจะมีชะตากรรมอันน่าเศร้า แม้แต่ชายหนุ่มหน้าตาดีก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจ และจะมีจุดจบที่เลวร้ายยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก

ได้ยินว่าเมื่อรองหัวหน้าเล่นผู้ชาย มักจะตัดของลับของชายหนุ่มทิ้งก่อนจึงจะเล่นสนุกด้วย

ครั้งนี้มีคนมาที่เขาลมดำกว่าหกร้อยคน สี่ร้อยกว่าคนกระจายตัวอยู่ในป่าสองข้างทางเดินขึ้นเขา ส่วนที่เหลืออีกสองร้อยกว่าคน เดินเรียงแถวยาวขึ้นไปตามเส้นทางบนภูเขา

ทันใดนั้น ใต้เท้าของพวกเขาเกิดการสั่นสะเทือนเล็กน้อย

"เอ๊ะ? แผ่นดินไหวหรือ?"

จางเถาไห่เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นก้อนหินขนาดมหึมากลิ้งลงมาจากเส้นทางบนภูเขา พุ่งตรงมาหาพวกเขา

"ไม่ดีแล้ว มีการซุ่มโจมตี!"

จางเถาซานตะโกนเสียงดัง แล้วกระโดดพลิกตัวไปยังพุ่มไม้ข้างทางก่อน

ไม่เพียงแต่เขาที่ตอบสนองได้เร็ว จางเถาไห่ก็ตอบสนองได้ไม่ช้า รีบกระโดดไปอีกด้านหนึ่งทันที แต่อีกด้านเป็นเนินเขา เต็มไปด้วยก้อนหินประหลาด ทำให้เขาล้มไม่เบาเลย

แต่อย่างน้อยทั้งสองคนก็หลบพ้นการโจมตีของหินยักษ์ได้ แต่คนที่อยู่ด้านหลังไม่โชคดีเช่นนั้น เดิมทีเส้นทางบนภูเขาก็แคบอยู่แล้ว ทุกคนต่างเบียดเสียดกันปีนขึ้นไป ตอนนี้หินก้อนใหญ่กลิ้งลงมา หลายคนหลบไม่ทัน โดนหินทับเข้าอย่างจัง

ทันใดนั้น เสียงกระดูกหักและเอ็นฉีกขาดก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนดังสนั่นฟ้า หินยักษ์กลิ้งลงมาตามทาง มีคนอย่างน้อยหลายสิบคนถูกทับจนล้มลงลุกไม่ขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นบางคนถูกก้อนหินทับที่ศีรษะหรือกระดูกซี่โครงหัก เสียชีวิตในทันที

ผู้ที่ถูกก้อนหินทับร้องครวญครางไม่หยุด ส่วนคนที่รอดมาได้อย่างหวุดหวิดยังไม่ทันได้ถอนหายใจ ก้อนหินใหญ่นับสิบก้อนและท่อนไม้จำนวนมากก็ถูกโยนลงมาจากด้านบน ตกลงมาเต็มท้องฟ้า ปกคลุมทั้งเส้นทางบนภูเขา ไม่มีที่ให้หลบหนีได้เลย

"วิ่งเร็วเข้า!"

"รีบหนี!"

ผู้คนวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งไปทั้งสองด้าน บางคนกลิ้งตกหน้าผา บางคนโชคดีวิ่งเข้าไปในป่า แต่ส่วนใหญ่ไม่สามารถหนีพ้น ถูกหินและท่อนไม้ทับ เสียชีวิตในทันที

เพียงแค่การโจมตีครั้งนี้ ศัตรูเสียชีวิตไปกว่าร้อยคน

จางเถาซาน อาศัยวรยุทธ์อันคล่องแคล่ว หลบซ้ายหลีกขวา โชคดีที่ไม่โดนอะไรกระแทก แต่จางเถาไห่กลับไม่โชคดีเช่นนั้น ขาของเขาถูกท่อนไม้กลมๆ ชิ้นหนึ่งกระแทกเข้า โชคดีที่ไม่หัก แต่ก็บวมขึ้นมาอย่างมาก

บนเนินเขา เนี่ยเฉิน หัวหน้าใหญ่ และคนอื่นๆ ก้าวออกมา มองศัตรูที่ล้มระเนระนาดอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา

เนี่ยเฉินตะโกนว่า

"จางเถาซาน จางเถาไห่ เจ้าลูกเต่าทั้งสอง เจ้าพวกตัวบัดซบ กลับบ้านไปกินนมมารดาของพวกเจ้าเสียเถอะ ค่ายชิงเฟิงของพวกข้าไม่ใช่ที่ให้พวกเจ้ามาอาละวาดได้ตามใจชอบ!"

"ผายลมมารดาเจ้าเถอะ!"

จางเถาไห่โกรธจนแทบจะกัดฟันแตก ชี้นิ้วด่าเนี่ยเฉินว่า

"เจ้าพวกสุนัขลอบกัดที่ใช้กลโกงโจมตี ข้าจะฆ่าทั้งตระกูลของเจ้า เจ้าจงล้างก้นให้สะอาดรอไว้ได้เลย!"

"พี่น้องทั้งหลาย บุกเข้าไป!"

เนี่ยเฉินได้ยินแล้วชะงัก ทำไมต้องเป็นก้น ไม่ควรจะเป็นล้างคอให้สะอาดรอไว้หรอกหรือ?

ช่างเถอะ ในขณะนี้ตนเองบรรลุจุดประสงค์ในการยั่วยุศัตรูแล้ว ถึงเวลาถอยได้แล้ว

"พี่น้องทั้งหลาย ถอย!" 

หัวหน้าใหญ่ออกคำสั่งเสียงดัง นำพาพี่น้องวิ่งขึ้นเขาไป

จางเถาไห่โกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กำลังจะนำคนที่เหลือไปฆ่าเนี่ยเฉิน แต่ถูกจางเถาซานห้ามเอาไว้

"พี่รอง อย่าใจร้อน พวกเขาตั้งใจยั่วยุพวกเราให้โกรธ เพื่อให้พวกเราขึ้นเขาไปฆ่าพวกเขา บนเส้นทางภูเขาต้องมีก้อนหินรออยู่แน่ๆ พวกเราเข้าป่าหลบกันก่อนดีกว่า!"

"เจ้าพูดถูก!"

"ใครที่ยังเคลื่อนไหวได้ ลุกขึ้นมาให้หมด ตามข้าเข้าป่าไป!"

"พวกเราไป!"

คนที่เหลืออีกร้อยกว่าคน ยกพวกเข้าไปในป่า ไปรวมตัวกับคนอีกสี่ร้อยคนที่อยู่ในป่า

เมื่อมีต้นไม้เป็นเกราะกำบัง พวกเขาไม่ต้องกังวลเรื่องหินก้อนใหญ่อีกต่อไป จึงวิ่งขึ้นเขาด้วยความเร็วสูงสุดในทันที

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงร้องโหยหวนก็ดังมาจากด้านหน้า

ผู้คนทั้งหลายหันไปมองตามเสียง เห็นเพียงหลุมใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันบนพื้นดิน ในหลุมมีไม้ไผ่แหลมปักอยู่หลายอัน มีสองคนถูกแทงทะลุ คนหนึ่งทะลุหน้าอก อีกคนถูกแทงทะลุตั้งแต่ต้นขาถึงท้อง ดูเหมือนว่าจะช่วยไม่ได้แล้ว

"พวกเจ้าระวังด้วย ในป่ามีกับดัก!" จางเถาซานตะโกนเสียงดัง เตือนคนอื่นๆ

ทันใดนั้น จากป่าเบื้องหน้าก็มีเสียงลูกธนูแหวกอากาศดังมา ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน คนแถวหน้าล้มลงทันที ร่างปักเต็มไปด้วยลูกธนู

พวกเขายังไม่ทันเห็นหน้าศัตรู ก็มีคนตายไปอีกหลายสิบคนแล้ว

เพียงแค่คลื่นลูกธนูแรกจบลง คลื่นที่สองก็ตามมาอีก

คราวนี้ พี่น้องตระกูลจางทั้งสองต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของศัตรูโดยตรงแล้ว

จางเถาไห่รีบหลบไปหลังต้นไม้ใหญ่ ส่วนจางเถาซานคว้าโจรน้อยข้างกายมาบังหน้าตัวเอง ใช้เป็นโล่มนุษย์

โจรน้อยผู้นั้นถูกลูกธนูยิงใส่ร่าง ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ดิ้นรนไปมาด้วยความทรมาน

จางเถาซานหลบอยู่ข้างหลังเขา ยกตัวเขาเข้าใกล้พี่ชายคนรอง แต่พลาดท่าสะดุดล้ม ผลักพี่ชายออกไปโดยไม่ตั้งใจ

จางเถาไห่สะดุดล้มลงอย่างแรง ลูกธนูสองดอกปักเข้าที่ไหล่และหัวเข่าของเขา ทำให้เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

"พี่รอง! พี่รองเป็นอะไรไป!" 

จางเถาซานเห็นพี่รองบาดเจ็บอีกครั้ง ตกใจจนหน้าซีด รีบทิ้งโจรที่อยู่ในมือ ลุกขึ้นจะไปประคองจางเถาไห่

อย่างไรก็ตาม เขาเพิ่งก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว ฝ่าเท้าก็เหยียบโดนตะปู พลันล้มลงไป ทับลงบนร่างของจางเถาไห่เข้าอย่างจัง