จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                  ด้วยรูปลักษณ์ของเจ้าในตอนนี้นั้นมันเด่นสดุดตาจนเกินไปเจ้าพอที่จะลดขนาดของตัวเองให้เล็กลงได้รึไม่แล้วก็จากที่เจ้ามีสามหัวก็ทำให้เหลือเพียงแค่หัวเดียวซ่ะเพราะข้ากลัวคนอื่นอาจจะตกใจเอาได้เมื่อมาพบกับเจ้า

แน่นอนว่าข้าย่อมทำได้นายท่านเห็นแบบนี้ข้าก็เป็นสัตว์อสูรระดับตำนานเชียวนะพรึบ พรึบ

ชั่ว เวลาต่อมา จากเจ้าสุนัขสามหัวขนาดใหญ่โตมหึมาที่มองดูแล้วทั้งมีความหน้ากลัวและยังมีความหน้าเกรงขามตอนนี้มันกลายเป็นเพียงลูกสุนัขเพียงตัวเล็กๆมีขนสีดำที่เงางามเท่านั้นซึ่งต่างจากตอนแรกริบลับเลย

"ที่จริงแล้วข้ามีอะไรจะบอกท่าน นะนายท่านจริงๆแล้วนี่คือร่างที่แท้จริงของข้า

"ห่ะ อะไร นะแล้วไอ้เจ้าตัวเมื่อสักครู่นี้มันคืออะไรกัน แล้วไหนจะออร่าหน้าเกรงขามนั้น เจ้าสุนัขสุดโหดที่มีสามหัวแท้จริงแล้วมันเป็นเจ้าสุนัขตัวน้อยที่จะสุดแสนจะน่ารักอย่างงั้นรึ

นั้นคือ 1 ในทักษะมายา ของข้าตัวข้านั้นสามารถแปลงโฉมเป็นตัวอะไรก็ได้ในระยะเวลาที่ไม่จำกัดแต่ระดับพลังความแข็งแกร่งที่ปรากฏออกมาก็คงจะอยู่แค่ในระดับตำนานขั้นที่1 ทักษะมายาของข้านั้น ยังสามารถแปลงเป็นมนุษย์ได้อีกด้วยแต่ข้าเป็นหมา ข้าเลยไม่เคยแปลงเป็นมนุษย์สักที

                 เห้อ… ทักษะของเจ้ามันจะขี้โกงไปแล้วกัส สามารถเปลี่ยนร่างเป็นตัวอะไรก็ได้ในระยะเวลาที่ไม่จำกัดแล้วไหนจะทักษะภาพลวงตาที่เจ้าใช้ภายในป่ามายาแห่งนี้อีก เห็นทีนอกจากตัวข้าแล้วคงจะไม่มีผู้ใดได้เข้ามาใกล้จุดที่เจ้าอยู่เป็นแน่เมื่อเจอภาพมายาที่มากมายขนาดนั้น

เจ้านายเก่าของเจ้าคงเป็นผู้ที่ไม่ธรรมดาเป็นอย่างมากละสินะภายในหมู่เผ่าอสูรของพวกเจ้า…การที่ได้เจ้ามาเป็นผู้ติดตามเยี่ยงนี้คงมีเจ้าพวกตัวประหลาดมาคอยรับใช้เพียบเลยล่ะสิ

แน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้วกัส พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจเพราะความแกร่งของนายท่านจัดว่าอยู่ในลำดับต้นๆของทั้งอาณาจักรเผาอสูรเลยแหละแต่ท่านเป็นคนรักสันโดดไม่ชอบไปวุ่นวายกับเรื่องอะไรมากนักอย่างเช่นนายของข้าเจอประตูมิแห่งนี้ก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่เหล่าอสูรให้รู้เรื่องเพราะเป็นกังวลว่าพวกมนุษย์เช่นเจ้านั้นอาจจะเดือดร้อนได้ตอนแรกตัวข้านั้นก็ไม่ชอบพวกมนุษย์เช่นเจ้ามากนักหรอกแต่พอหลังจากได้ติดตามนายข้าความคิดของข้านั้นก็เริ่มที่จะค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิดจนกระทั่งข้าได้ไปก่อความผิดที่ร้ายแรงเป็นอย่างยิ่งจนถูกสั่งให้มาเฝ้าที่ประตูมิติแห่งนี้จนตลอดชีวิตของข้าหรือจนกว่าประตูแห่งนี้มันจะพังไปเองตามการเวลา

"ข้าล่ะสงสัยยิ่งนักว่าตัวเจ้านั้นมีอายุเท่าไหร่กันแน่จากที่ข้าสังเกตเจ้าคงจะอยู่ที่นี่มานานมากถูกต้องไหมกัส

"หืม ตัวข้านั้นก็ไม่สามารถที่จะจำได้หรอกนะว่าอยู่ที่นี่มานานรึยังอาจจะร้อยปีพันปี หรือไม่อาจจะยาวนานมากกว่านั้นเพราะตัวข้านั้นอยู่ภายในที่แห่งนี้แค่เพียงลำพังเท่านั้นจากเดือนเป็นปีพอวันเวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันยาวนานขนาดไหนแล้วแม้แต่ร่างสุนัขสามหัวเมื่อครู่ข้าก็อยู่ในร่างนั้นมาตลอดตั้งแต่ที่ข้ามาอยู่ที่นี่ในครั้งแรกๆข้าพึ่งจะกลับมาอยู่ในสภาพร่างที่แท้จริงก็ตอนมาเจอกับเจ้านิแหล่ะ

                  อายุของข้านั้นปกติก็จะยืนยาวพอๆกับพวกมนุษย์นั้นแหละสาเหตุที่ข้าอายุยืนขนาดนี้เป็นเพราะข้าเคยแอบไปกินยาโอสถสวรรค์เข้าอ่ะซิ ตอนนั้นข้ายังเด็กมากและด้วยความที่เม็ดยานั้นดูมีสีสันสวยงามมีชีวิตชีวาพร้อมทั้งกลิ่นหอมรัญจวนติดจมูก เจ้ากัสพูดพรางน้ำลายมันเยื้อมไหลออกจากสองแก้มของมันอย่างกับเขื่อนแตก

เซย์รินเห็นสภาพของมันแล้วคงจะเป็นเพราะความตระกะของเจ้านี่ระซินะ ที่ถูกให้มาเฝ้าที่นี่

ยาเม็ดนั้นนายของข้าสามารถปรุงได้โดยบังเอิญและก็ไม่สามารถที่จะปรุงมันกลับมาได้อีกครั้งซึ่งนั้นทำให้มันดูเป็นสิ่งที่ล้ำค่าเป็นอย่างมากและตอนนั้นข้าเองก็เผลอกลืนมันเข้าไปและนั้นก็เป็นเหตุที่ต้องทำให้เจ้านายของข้านั้นโกรธเป็นอย่างมากยังไงล่ะข้าก็เลยถูกส่งให้มายังที่แห่งนี้

หืมยาเม็ดนั้นคงจะเป็นสิ่งที่มีความล้ำค่าอย่างแท้จริงสินะที่สามารถที่จะยืดอายุขัยของตนเองได้ ถือเป็นโอสถสวรรค์อย่างแท้จริงและในปัจจุบันข้าว่าคงจะไม่มีใครที่จะมีความสามารถพอที่จะปรุงมันมาได้อีกแล้ว

"แต่นายท่านของเจ้าอะไรนั่นอ่ะเป็นนักปรุงยาด้วยอย่างงั้นเหรอ

"ใช่แล้วนายของข้านอกจากจะเป็นนักสู้ที่เก่งกาจฝีมืออีกด้านหนึ่งที่แทบจะไม่มีใครเทียบได้ก็คือศาสตร์การหลอมยาเพราะนายของข้านั้นยาที่ทำออกมาล้วนที่จะทำได้ยากแล้วก็หายากยิ่งเสียด้วยและโอสถสวรรค์ที่ตัวข้านั้นเผลอกินเข้าไปโดยไม่ตั้งใจนั้นสิ่งนี้ก็คือผลงานที่ยอดเยี่ยมและดีที่สุดของนายข้า

หืม เหมือนเจ้าจะไปกินของรักของหวงจนนายเจ้าโกรธจัดขึ้นมาละสินะ

             เอาล่ะข้าว่าพวกเรารีบออกจากที่นี่กันเถอะเพราะในตอนนี้นั้นตัวข้าอยู่ในระหว่างการแข็งอยู่เดียวจะไม่ทันภายใน300 อันดับแรกแล้วว่าแต่เวทมายาที่ป่าแห่งนี้เจ้าจะคลายออกไหมกัส

             คงไม่แหละ ถ้าคลายเวทออกแล้วอีกหน่อยเราจะเรียกป่าแห่งนี้ว่าป่ามายาได้ยังไงจริงไหมฮ่าๆๆ เจ้าสุนัขตัวนี้นั้นมันหัวเราะชอบใจกับผลงานภาพลวงตาที่มันสร้างขึ้น

เห้อ ตามใจเจ้าแล้วกันเมื่อเด็กหนุ่มพูดจบเจ้าสุนัขสีดำตัวน้อยก็กระโดดขึ้นมาเกาะที่ไหล่ของเด็กหนุ่มโดยทันที…

หืม แล้วทำไมเจ้าไม่เดินเองหะ จะมาเกาะข้าทำไมกัน

อย่าใจร้ายกับข้านักสิ นายท่านตัวข้าเล็กนิดเดียวจะเดินตามท่านทันได้อย่างไรกัน

                 เห้อ เจ้าสุนัขนี่มันคงจะขี้เกียจล่ะสินะคิดถูกไหมที่เอามันมาด้วย เด็กหนุ่มส่ายหัวแล้วจึงรีบเร่งที่จะออกเดินทางโดยทันทีเพียงแค่ใช้เวลาไม่กี่อึดใจเท่านั้นเซย์รินก็เดินออกมาจากป่ามายาได้สำเร็จและเป็นคนแรกเสียด้วยในตอนแรกเด็กหนุ่มนั้นก็ตกใจอยู่บ้างทั้งที่ตนเสียเวลาอยู่ตั้งมากแท้ๆทำไมถึงกลับออกมาเป็นคนแรกกันเมื่อคิดไปคิดมาเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเส้นทางที่ตนเองมานั้นมาทางตรงไปได้เดินทางอ้อมถึงจะเสียเวลากับอะไรหลายๆอย่างการเดินทางผ่านป่ามายานั้นไกลกว่าทางตรงอยู่3-4 เท่าเลยทีเดียว

                โอ้ออกมาแล้วออกมาเร็วดีจังตอนแรกข้าคิดว่าอย่างน้อยคนแรกจะต้องใช้เวลาออกจากป่ามายาอีกสัก 1 วันเสียอีกเจ้าทำได้เยี่ยมมากเจ้าหนุ่มอาจารย์ผู้คุมการแข่งเข้ามาทักทายเซย์รินหลังจากที่พบกับเขาออกจากป่ามายาได้เป็นคนแรกเอาล่ะทีนี้เจ้าเอามือทาบไว้ที่ศิลานี่เพื่อเป็นการยืนยันตัวตนของเจ้าว่าสามารถออกจากป่าแห่งนี้ได้อันเป็นผลสำเร็จหลังจากที่จัดการสิ่งต่างๆเรียบร้อยแล้วเซย์รินจึงได้เข้าไปพักภายในที่รับลองชั่วคราวของผู้เข้าแข่งจัดอันดับ

ทางด้านเอลซ่านั้นกว่าจะผ่านไปได้แต่ระพื้นที่ก็เต็มไปด้วยความยากลำบากไหนจะเจอพวกเหล่าสัตว์อสูรที่มาจนแทบที่จะได้ไม่หยุดพักแล้วยังต้องมาเจอพวกกลุ่มคนผู้เข้าแข่งขันด้วยกันเองมาก่อกวนอีกสุดท้ายก็ถูกเธอจัดการซะเรียบในตอนนี้นั้นทั้งดราก้อนและชีริวมีความก้าวหน้าเป็นอย่างมากจากในการเข้ามาภายในป่ามายาในครั้งนี้เพราะได้รับการช่วยเหลือในด้านต่างๆจากเอลซ่าแล้วก็แชลเทียร์ด้วยถัดมาอีก  1 วันกลุ่มของเธอนั้นก็ถือเป็นกลุ่มคนที่ 2 ที่สามารถออกจากป่ามายาได้สำเร็จ

"อ้าวพวกเจ้าออกมากันแล้วหรอเด็กหนุ่มร้องตระโกนมาจากจุดพักชั่วคราว

"ท่านเซย์รินท่านมาถึงนานแล้วหรอเอลซ่าเต็มไปด้วยความเขินอายเมื่อมายื่นอยู่ต่อหน้าคู่หมั่นของตน

             เหนื่อยมากไหม ค่ะท่านเซย์รินทันใดนั้นแชลเทียร์ ก็เดินนำหน้าเอลซ่ามาทันทีเพื่อหวังที่จะทำคะแนนต่อเด็กหนุ่มแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเอลซ่าก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่หวังว่าเพื่อนของเธอนั้นจะทำให้สำเร็จดังหวัง

             เซย์รินยิ้มรับให้กับสองสาวข้าไม่เหนื่อยหรอกตัวข้านั้นมาถึงที่นี่ได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วและก็พักผ่อนเต็มที่แล้วด้วยขอบใจพวกเจ้ามากนะที่เป็นห่วงข้าเอลซ่าแล้วก็แชลเทียร์เมื่อสองสาวได้ยินคำขอบคุณของเด็กหนุ่มต่างก็ก้มหน้าด้วยความเขินอาย

ว่าแต่เจ้าเถอะดูเหมือจะพัฒนากันขึ้นหน่อยนะดราก้อน ชิริว เด็กหนุ่มหันไปทักกับสองคนที่เดินทางเข้าร่วมกับกลุ่มสาวๆ

แหม่มข้าคิดว่าเจ้าจะลืมข้าแล้วเสียอีกหลังจากที่มีสาวๆมาเอาใจถึงสองคนชิริวพูดด้วยน้ำเสียงเชิงอิจฉานิดๆ

เซย์รินยิ้ม ร่า..กับท่าทางสหายของตน

นายท่าน นายท่านมาถึงนานรึยังขอรับทันใดนั้นก็มีเสียงชายคนหนึ่งร้องตะโกนมาที่ทางเซย์รินและกลุ่มของเอลซ่าและนั้นก็คือโจกับเหล่าลูกน้องนั้นเองที่เป็นคนทักเด็กหนุ่ม

หืม ถ้าว่าพวกเจ้าทำได้ไม่เลวเลยที่สามารถออกมาภายใน300 อันดับแรกได้ยอดเยี่ยมมากเซย์รินกล่าวชมต่อคนตรงหน้าโจพร้อมทั้งเหล่าลูกน้องต่างก็ดีใจเป็นอย่างมากจากคำชมของเด็กหนุ่มหลังจากนั้นโจหันไปทางเอลซ่าพร้อมกับยิ้มให้บางๆ

           เอลซ่าเห็นดังนั้นจึงรีบสะกิดไปทางที่เซย์รินโดยทันทีนี่ท่านเซย์รินรู้จักกับเจ้าสวะนี่ด้วยอย่างงั้นหรือรู้หรือไม่ว่าเจ้านี่นั้นมันชอบทำตัวชั่วร้ายยิ่งนัก ชอบคมเหงรังแกคนอื่นไปทั่วแล้วยังมีเรื่องต่ำช้าอีกมากที่ตัวท่านนั้นยังไม่รู้ทางที่ดีข้าว่าท่านอยู่ห่างๆเจ้านี่ไว้จะดีกว่านะแชลเทียร์เองก็มีสีหน้าที่รังเกียจด้วยเช่นกันเพราะกลุ่มของโจนั้นมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากภายในโรงเรียนจอมเวทแห่งนี้ชิริวทั้งดราก้อนเองก็พอที่จะมีความหวาดกลัวกับคนตรงหน้าบ้างเล็กน้อยแต่ที่ยังสงบใจได้นั้นเพราะมีเซย์รินอยู่ด้วย

"เจ้าวางใจเถอะเอลซ่า แล้วก็แชลเทียร์ด้วยตอนนี้นั้นพวกเขาได้เป็นคนใหม่แล้วและคนพวกนี้ต่อไปข้าจะควบคุมพวกเขาเองพวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง

        "นั่นสิ นายหญิงทั้งสองตอนนี้นั้นข้าได้เป็นคนใหม่แล้วจากการชี้แนะจากนายท่านของข้าตัวข้านั้นหวังเป็นอย่างยิ่งว่านายหญิงทั้งสองจะให้โอกาสพวกข้าสักครั้ง

นายหญิงอย่างงั้นรึเมื่อเอลซ่าได้ยินคำนี้จากลูกน้องของเซย์รินเธอก็เต็มไปด้วยความเขินอายอีกครั้งแม้แต่ตัวแชลเทียร์เองก็เช่นกันถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ได้รับการยอมรับของเซย์รินแต่มีลูกน้องของชายหนุ่มเรียกตนว่านายหญิงแสดงให้เห็นว่าเธอก็ก้าวหน้ามาอีกก้าวหนึ่งแล้วสำหรับการพิชิตหัวใจชายหนุ่มได้ข้าจะให้โอกาสกับพวกเจ้าสักครั้งหากพวกเจ้าก่อเรื่องข้าจะบอกกับท่านเซย์รินโดยทันทีเข้าใจรึไม่

ข้าเข้าใจแล้วขอบคุณนายหญิงทั้งสองที่ให้โอกาสข้าหลังจากนั้นทางกลุ่มของเซย์รินก็พูดคุยเรื่องต่างๆนาๆจนกระทั่งเอลซ่าพึ่งจะสังเกตุเห็นว่าที่บนไหล่ของเด็กหนุ่มนั้นมันมีตัวอะไรบางอย่างมาเกาะอยู่นั้นสุนัขนิทำไมถึงมีลูกสุนัขน่ารักมาเกาะที่ไหร่ของท่านได้

อ่อ นี่นะเหรอมันคือสัตว์เรียกของข้าเอง ข้าเจอเจ้านี่อยู่ภายในป่ามายา

น่ารักจังเมื่อเหล่าสาวๆเห็น เจ้ากัสที่กำลังนั่งอยู่บนไหล่ของเซย์รินเมื่อเป็นดังนั้นมันจึงกระโดดลงมาพร้อมกับพูดว่า นี่พวกเจ้าพึ่งเห็นข้าอย่างงั้นรึทั้งที่ข้าก็อยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วแท้ๆเสียงเล็กๆของมันต่างก็ทำให้สาวๆต่างหลงไหล

อะไรกัน เจ้าสุนัขตัวน้อยนี่มันสามารถพูดได้ด้วย….