[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

สายตาทุกคู่มองไปยังร่างโฮโลแกรมของเอไอสาวชื่อไอช่า ร่างที่เหมือนไอดอลตัวเล็กสูงเพียง 150 เซนติเมตรนุ่งกระโปรงนุ่มฟูกำลังบินไปบินมาด้วยท่าทางร่าเริงราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง เมื่อเธอบินไปหยุดอยู่เหนือศีรษะของนักศึกษาคนหนึ่ง  เธอค่อยๆใช้นิ้วชี้ข้างขวาจิ้มลงไปที่ศีรษะของนักศึกษาคนนั้นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงพอใจ

“ หอพักสิงโต ”

ดวงตาของนักศึกษาที่ได้เข้าหอพักสิงโตเผยให้เห็นความยินดี  เขาอยากเข้าหอพักนี้เพราะมีรุ่นพี่ที่รู้จักเล่าให้ฟัง เมื่อผลการคัดเลือกของไอช่าทำให้เขาได้อยู่ในหอพักนี้จึงหัวเราะเสียงดังด้วยความพอใจ

ไอช่าบินไปหยุดอยู่ด้านหน้าของนักศึกษาหญิง จากนั้นจึงบอกเกี่ยวกับหอพักที่เธอได้  ภายใต้การบินไปบินมาของไอช่ามีทั้งคนที่ดีใจและเสียใจที่ไม่ได้เข้าหอพักที่ตนเองต้องการ

“ ยอร์ช แกรู้ไหมว่าหอพักแต่ละแห่งต่างกันยังไง ”

คอปเปอร์ถามด้วยความสงสัย เขาอยากรู้ความแตกต่างของหอพักแต่ละแห่ง

“ จากที่ฉันรู้ หอพักสิงโตจะใช้สีแดงลงไปในตราสัญลักษณ์ของพวกเขา คนที่อยู่ในหอพักนี้ล้วนแล้วหัวร้อนง่าย ”

“ พวกขี้โมโหงั้นเหรอ ”

“ ใช่แล้ว หอกพักเต่าใช้สีเขียว คนเหล่านี้รักสงบ ส่วนมากจะไม่ค่อยสุงสิงกับใคร อ่านหนังสือเงียบๆ ล่าเงียบๆ ฝึกเงียบๆ ”

“ พวกรักสงบสินะแล้วอินทรีย์ล่ะ ”

“ ทรนงองอาจใช้สีฟ้าในเครื่องแบบ ”

“ พวกที่ชอบหยิ่งสินะแล้วแรดล่ะ ”

“ แรดใช้สีเหลือง คนที่อยู่หอพักนี้ส่วนมากรักสนุก เฮฮา ”

“ พวกบ้าเหรอ ”

“ ทำนองนั้น เห็นว่าคนที่อยู่ในนี้ล้วนแล้วไม่ใช้สีเหลืองกันเท่าไหร่หรอก พวกเขาจะใช้สีทองเพราะมันดูเท่กว่า ”

“ อย่าให้ฉันได้อยู่ที่นี่เลย มันดูอิสระจนไม่ต่างจากหลุดโลกเกินไป ” คอปเปอร์ภาวนาให้เขาได้อยู่หอพักเต่าเพราะน่าจะเงียบสงบที่สุดแล้ว 

ไม่นานหลังจากนั่งรอการเลือกห้อง เอไอสาวได้บินมาหยุดด้านหน้าพวกเขาทั้ง 4 คน  เจฟเป็นคนแรกที่ถูกตรวจสอบ 

“ หอพักแรด ”

“ ฮ่าๆๆ ” คอปเปอร์หัวเราะเสียงดัง เพื่อนของเขาได้อยู่หอพักคนหลุดโลก ทันใดนั้นเอไอสาวได้มองหน้าของเขาก่อนจะชี้นิ้วจิ้มลงไปที่กลางหน้าผากเพื่ออ่านคลื่นสมอง โดยมีคอปเปอร์เฝ้ารอด้วยความคาดหวัง

“ หอพักแรด ”

“ ม่าย!!! ”

เจฟเป็นฝ่ายหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นเพื่อนกรีดร้องราวกับว่าถูกคำสาป ฮาร์ทเป็นอีกคนที่ถูกจิ้มหน้าผากไม่นานเอไอสาวก็บอกให้รู้ว่าเขาเป็นอีกคนที่อยู่ในหอพักแรด

ยอร์ชนั่งนิ่งลำดับต่อไปเป็นเขาเอง จังหวะที่ไอช่าจิ้มนิ้วลงมาที่กลางหน้าผาก ไอรีนตรวจพบได้ว่ามีการยิงคลื่นพลังงานจากเพดานห้องลงมา เขาจึงรู้ว่าเอไอสาวไม่ได้ใช้มือแตะหน้าผากแต่กำลังใช้เซนเซอร์ภายในห้องแห่งนี้ตรวจสอบ ส่วนภาพของเธอเป็นเพียงฉากประกอบเท่านั้น

“ แรด แรด แรด แรด ” คอปเปอร์ยืนอยู่ด้านข้างเชียร์ให้ยอร์ชได้เข้ามาอยู่ในหอพักแรดเช่นเดียวกัน พวกเขาเล่นด้วยกันมานานจึงรู้นิสัยใจคอกันและกัน ในบรรดาพวกเขาไม่มีคนใดอยู่หอพักอื่นเลย คอปเปอร์จึงพยายามแช่งให้ยอร์ชมาอยู่ด้วยกัน

“ หอพักแรด ”

“ยะฮู้ว”

ยอร์ชลุกขึ้นเตะเพื่อนจนตกเก้าอี้หลังจากที่แสดงท่าทางจนออกหน้าออกตา คอปเปอร์กลับไม่โกรธเขาลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางมีความสุขเพราะเพื่อนทุกคนจะได้อยู่หอพักเดียวกัน   

เอไอสาวตรวจสอบนักศึกษาที่นั่งติดกันแล้วจึงบินไปที่อื่นเพื่อตรวจสอบนักศึกษาที่เหลือ

“ หอพักสิงโต ”

“ ยอร์ช ไอ้หมอนั่นได้หอพักสิงโตแหละ มีหวังมันได้พาเพื่อนใหม่มาไล่ล่าแกแน่ๆเลย ”

คอปเปอร์ชี้มือไปยังชายผมสีแดง เขามีชื่อว่าจอห์น เป็นลูกชายของหัวหน้ากิลด์อสูรไร้ปรานี หนึ่งในสิบกิลด์ใหญ่ของประเทศ

“ เราไม่ได้สร้างปัญหาให้เขาเสียหน่อย แกจะไประแวงทำไม ยิ่งพูดมันยิ่งจะเกิดขึ้นนะ ”

“ แต่ฉันจำสายตาของเขาได้นี่ วันที่แกได้อันดับ 1 ในการทดสอบมันมองแกราวกับจะกินเลือดเลยนะ ”

“ พริกเข้าตาเขาหรือเปล่า อย่าไปคิดมาก ”

“ ใช่ พริกเข้าตาเขาแน่ๆ ” เจฟพูดเสริม

“ แล้วทำไมมันไม่โกรธอันดับ 2 ล่ะ ” ฮาร์ทเห็นเพื่อนกำลังหยอกล้อกันเขาจึงถามด้วยความสงสัย ยอร์ชที่ให้ไอรีนหาข้อมูลมาแล้วจึงเป็นฝ่ายตอบ

“ ฉันได้ข่าวว่าเธอคือลูกสาวของตระกูลชิน ”

“ เดี๋ยวนะ ตระกูลชินเหรอ ตระกูลที่เป็นเจ้าของบริษัทสร้างชุดเกราะยักษ์ใหญ่ของประเทศนั้นเหรอ ” คอปเปอร์พูดด้วยท่าทางตกใจ 

“ ใช่ ถ้าจำไม่ผิดเธอชื่อวิโอเลต ”

“ เธออยู่หอพักอินทรีย์ แสดงว่าเธอก็เป็นพวกหยิ่งงั้นเหรอ ”

“ ก็อาจจะเป็นไปได้ ” ยอร์ชพยักหน้า หลายคนที่เข้ามาในสถาบันล้วนแล้วมีพื้นเพทางตระกูลที่ดีไม่น้อย ยกเว้นพวกเขา 4 คนที่ครอบครัวมีฐานะปานกลาง แต่ตอนนี้สถานะของพวกเขาต่างออกไปแล้ว เนื่องจากกิลด์ที่พวกเขาสังกัดได้เข้ามามีบทบาท ทำให้ค่าใช้จ่ายในการเรียนทั้งหมดไม่ใช่ปัญหา พวกเขาสามารถเข้าถึงทรัพยากรจำนวนมากได้ จนนำไปสู่การเป็นฮันเตอร์ระดับสูงได้ไม่ยากเย็น

“ หรือว่ามันจะหาเรื่องวิโอเลตไม่ได้ ก็เลยหาเรื่องแกที่เป็นอันดับ 1 แทน ”

“  ก็อาจจะเป็นไปได้ แต่แกจะพูดถึงเขาทำไม เดี๋ยวก็หาว่าเราอยากจะมีเรื่องด้วยหรอก ”

“ โทษๆ บรรยากาศมันพาไป ”

คอปเปอร์นั่งเงียบพลางสังเกตใบหน้าของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เอาไว้เพราะต่อจากนี้ไปทุกคนจะได้เป็นเพื่อนกัน กระทั่งการเลือกหอพักเสร็จสิ้น อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องจึงเริ่มประกาศอีกครั้งหนึ่ง

“ การปฐมนิเทศน์ของวันนี้คงจบแต่เพียงเท่านี้ อีกเดี๋ยวจะมีรุ่นพี่ประจำหอพักมาพาพวกนายไปยังหอพักต่างๆ เมื่อเลือกห้องได้แล้วรุ่นพี่จะเป็นคนพาพวกเธอเดินดูอาคารต่างๆ หลังจากนั้นคืนนี้จะมีงานเลี้ยงฉลอง ให้ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องอาหารด้วย ”

พรึ่บ!

ผ้าคลุมสีขาวสะบัดเสียงดัง อาจารย์ที่ยืนอยู่บนเวทีเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นประตูเข้าห้องประชุมเปิดอ้าออก เผยให้เห็นรุ่นพี่สวมใส่ยูนิฟอร์มสีขาวเดินเข้ามาในห้องจำนวนมาก แต่ละคนสวมใส่สัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่ามาจากหอพักใดบ้าง 

“ หอพักสิงโตมาทางนี้ ”

นักศึกษาที่ได้เข้าร่วมหอพักสิงโตแยกไปทางขวามือ จำนวนคนที่แยกออกไปมีมากกว่า 100 คน  คอปเปอร์มองดูรุ่นพี่จากหอพักสิงโตที่มารับรุ่นน้อง เขารู้ได้เลยในทันทีว่าหอพักนี้รวบรวมคนที่อารมฉุนเฉียวเอาไว้ด้วยกัน พวกเขาราวกับระเบิดที่สามารถปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

“ หวังว่าพวกเขาจะมีวิธีจัดการกับอารมณ์นะ ”

“ หอพักอินทรีย์เชิญทางนี้  ”  ยอร์ชมองไปยังหญิงสาวผมสีดำ ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งราวกับน้ำแข็ง เสียงที่ส่งออกมาดูเคร่งขรึมราวกับว่าเธอไม่มีอารมณ์ แต่ละคนที่ยืนอยู่ด้านหลังมีใบหน้าหยิ่งทรนงตรงตามข้อมูลที่หามา

“ หอพักเต่ามาทางนี้ได้เลยนะ ” น้ำเสียงบางเบาราวกับคนป่วยเอ่ยออกมาจากรุ่นพี่ผู้หญิงตัวเล็กสูงเพียง 150 เซนติเมตร ภายในมือของเธอถือสมุดเอาไว้หนึ่งเล่มราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่เธอหวงแหน

นักศึกษาที่ได้หอพักเต่าล้วนแล้วเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับรุ่นพี่ ทำให้เห็นว่าคนที่จะเข้าอยู่ภายในหอพักนี้ ล้วนแล้วมีใบหน้าราวกับหนอนหนังสือ  หากเป็นคนที่เลือกสาขาฮันเตอร์ เขาดูมุ่งมั่นและเป็นคนที่ตั้งใจ มองดูแล้วราวกับหอพักแห่งนี้เน้นสร้างคนดีออกมา

“ แรดครับแรด ใครอยู่แรดเชิญทางนี้ ”

“ ไปกันเถอะ รุ่นพี่เรียกเราแล้ว ” คอปเปอร์มองไปยังรุ่นพี่ที่มารับ แต่ละคนติดเครื่องประดับสีเหลืองยิ้มรับนักศึกษาปี 1 ที่จะเข้ามาอยู่ด้วยกัน มองผิวเผินรุ่นพี่จากหอพักแห่งนี้ดูปกติที่สุด พวกเขามีทั้งรอยยิ้มให้บรรยากาศเป็นมิตร

“ วาว ปีนี้มีรุ่นน้อง 51 คนเลยงั้นเหรอ เยอะกว่าปีก่อนอีกนะเนี่ย ”

คอปเปอร์ยิ้มให้กับรุ่นพี่จากนั้นจึงมองออกไปรอบๆ เขานึกว่าจะมีเพื่อนร่วมหอเยอะมากกว่านี้เพราะหออื่นๆได้คนไปเป็นร้อย หอพักแรดกลับมีอยู่ 51 คน จากคนทั้งหมด 500 คน

“ ไปกันเถอะ ไปดูบ้านอันแสนสงบของเรากัน ”

เจฟรู้สึกสบายใจ ทั้งน้ำเสียงและท่าทางของรุ่นพี่แต่ละคนที่เข้ามารับราวกับรู้จักกันกับพวกเขามานาน ในระหว่างเดินทางไปยังหอพัก รุ่นพี่ที่มารับพยายามสอบถามพวกเขาแต่ละคนว่ามาจากที่ไหนและถนัดอะไร 

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจมากที่สุดจนไม่คิดถึงบ้านคือการแนะนำของเหล่ารุ่นพี่ ที่เหมือนจะเดินผ่านสิ่งๆนี้มาก่อน

“ เอาล่ะ ตึกแห่งนี้คือบ้านของเราเอง ”