สุดยอดนักฆ่ากลายมาเป็นลูกเขย

บทที่ 42 ฆ่าด้วยก้อนหิน!

หลังจากที่หลัวเซิงพูดออกมา ไม่นานเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วบริเวณนั้น 

ไอ้เด็กนี่มันกลัวจนโง่ไปแล้วล่ะมั้ง!

หรือมันคิดว่าอาวุธในมือพวกเขามันเป็นแค่ของเล่นงั้นเหรอ?

หรือว่ามันคิดว่าพวกเขาทั้งเจ็ดแปดคนสู้กับคนสองคนไม่ได้?

ช่างน่าขันสิ้นดี!

ถึงอย่างนั้นไอ้หนุ่มคนนี้มันยังกล้าให้พวกเขาก้มลงคุกเข่า! และยังบอกว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะมีชีวิตรอด!

ใครให้โอกาสใคร ตอนนี้ยังไม่รู้อีกเหรอ? 

ไม่ใช่พวกมันหรอกเหรอที่ควรจะอ้อนวอนขอชีวิต? 

“เหอะ ๆ ไอ้หนุ่ม แกอย่าอวดดีเกินไปหน่อยเลย ใครเป็นคนให้ท้ายแก?” 

หูอวี่แค่นเสียงเยาะหยัน ในสายตาของเขาตั้งแต่นาทีที่หนิงเย่ากังออกมาโดยไม่มีคนคอยคุ้มกัน ทั้งสองคนนี้ก็กลายเป็นคนตายไปแล้ว!

แต่ทว่าพวกมันกลับไม่รู้เลยว่าหลัวเซิงไม่มองพวกมันเป็นคนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!

แค่ขยะไร้ค่ากองหนึ่งเท่านั้น

“คนให้ท้ายของฉัน? ฉันไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาหนุนหลัง!” 

หลัวเซิงมองด้วยสายตาเย้ยหยัน เพียงแค่กลุ่มเล็ก ๆ มันยังไม่พอให้ได้ออกแรงด้วยซ้ำ!

หูอวี่อ้าปากค้าง ไม่คิดเลยว่าหลัวเซิงจะยังบ้ากล้าท้าทายพวกเขา 

“เชี่ย! มันอวดดีเกินไปแล้ว พี่อวี่เราอย่าไปเสียเวลาพูดกับมันเลย ลงมือเลยดีกว่า! ส่งมันลงไปคุยกับยมบาลเลย! ฮ่า ๆ ” 

น้อง ๆ คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็เริ่มจะทนความอวดของหลัวเซิงไม่ได้แล้ว

ปากอย่างไอ้เด็กคนนี้ มันไม่เห็นโลงศพ มันคงไม่หลั่งน้ำตา! 

คนที่กล้าพูดแบบนี้กับพวกเขา หลุมศพคงมีหญ้าสูงไปห้าเมตรแล้ว! 

หูอวี่โกรธจัด ตะโกนลั่น “ไอ้เด็กเวร แกจบเห่แล้ว! จริง ๆ แล้วฉันอยากจะฆ่าเจ้านายแกก่อน แต่ตอนนี้ฉันเอาแกลงหลุมเป็นคนแรก!"

“หึ ฉันหรอ?” 

ได้ยินคำพูดของหูอวี่ หลัวเซิงเพียงยกมุมปากยกยิ้มอย่างชั่วร้ายจากนั้นก็ก้มลงหยิบก้อนหินขึ้นมา 

“เหอะ แกนี่มันปัญญาอ่อนของจริง! แกหยิบก้อนหินทำไม? อย่าบอกนะว่าคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์แมน? จะใช้ก้อนหินฆ่าพวกเราได้งั้นเหรอ? แกเล่นตลกหรอ”

“ฮ่า ๆ ใช่เลย! ตลกชิบหาย! ไอ้เด็กนี่คงไม่ใช่ตัวตลกคณะละครสัตว์หลุดมานะ!”

ทันใดนั้น ลูกน้องของหูอวี่ก็หัวเราะกันท้องคัดท้องแข็งพวกเขาไม่คิดเลยว่าไอ้โง่นี่จะหยิบก้อนหินมาขู่พวกเขา! 

ส่วนหนิงเย่ากังก็มองหลัวเซิง ด้วยความงุนงงไม่รู้เลยว่าเขาต้องการทำอะไร

เขาจะหยิบก้อนหินมา ทำอะไร? 

จะหยิบก็หยิบก้อนอิฐก้อนใหญ่ ๆ สิ! 

ก้อนหินเล็ก ๆ แบบนี้ จะทำอะไรได้? 

เห็นแบบนั้นหูอวี่ก็ยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิมชี้ไปที่หลัวเซิง พวกเขาขำจนน้ำตาแทบจะไหล 

แต่ในวินาทีต่อมา ก้อนหินก้อนนั้นก็พุ่งออกมาจากมือของหลัวเซิง ตัดผ่านอากาศส่งเสียง ‘ฟุบ’ เหมือนกระสุนที่พุ่งออกจากปากลำกล้อง!

ลูกน้องคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะอยู่จู่ ๆ ก็มีรูโผล่ขึ้นมาที่หน้าผาก ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วล้มลงไปกองกับพื้นทันที!

ส่วนหลัวเซิงก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เหมือนกับว่าสิ่งที่เขาทำไปเป็นเรื่องธรรมชาติที่ใคร ๆ ก็ทำได้

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมชื่อเสียงของเขาจึงโด่งดังและน่ากลัวขนาดนี้ เพราะในตำนานเล่าขานว่า หลัวเซิงสามารถใช้ทุกสิ่งทุกอย่างในการคร่าชีวิตคนได้! 

ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนที่ทำให้เขาไม่พอใจ เมื่อยู่ต่อเขามันผู้นัน้จะอยู่หรือจะตายล้วนขึ้นอยู่กับเขา!

มองลูกน้องที่ล้มลงไป หูอวี่กับคนอื่นๆ ก็ยืนตะลึง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้ 

แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ร้องขอชีวิต วินาทีต่อมา ก้อนหินอีกหลายก้อนก็พุ่งออกไป พวกเขาก้มหน้าลง แต่กลับมองเห็นรูปรากฏขึ้นบนร่างกายของตัวเองแทน สีหน้าแข็งค้าง ก่อนจะล้มลง 

ในใจของพวกเขามีเพียงความหวาดกลัวและสิ้นหวัง แม้กระทั่งก่อนตายสติของพวกเขายังคงแจ่มใส สามารถสัมผัสได้ถึงเลือดที่ไหลออกจากร่างกาย แต่กลับไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ได้ ทั้งที่เจ็บปวดอย่างมาก แต่กลับไม่มีเสียงร้องครวญครางแม้แต่น้อย 

กลิ่นคาวเลือดรุนแรงโชยเข้าจมูกหนิงเย่ากัง มองศพที่กองอยู่ตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่หลัวเซิง 

‘นะ นี่ เป็นไปได้ยังไง?’ 

“ทะ ท่านหลัว... หลัวเซิง” 

ร่างกายของหนิงเย่ากังสั่นสะท้าน เขาไม่เคยหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อน! อยู่ในวงการมานานหลายปี เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองผ่านพบกับความตายมามากพอแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองช่างต่ำต้อยเพียงใด! 

หลัวเซิง น่ากลัวเกินไปแล้ว! 

เพียงแค่ก้อนหินไม่กี่ก้อน ก็สามารถฆ่าคนได้! 

วิธีแบบนี้ ใครจะมีได้? 

เพียงแค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่คลับ เขาก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น 

ไม่ยากเลยที่จะจินตนาการว่า ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเศรษฐีโจว และเศรษฐีโจวก็เป็นลูกน้องของหลัวเซิง คงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาคงกลายเป็นศพไปแล้ว!

“ตี้ซ่า งั้นเหรอ? พาฉันไปหา”

หลัวเซิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก 

“บอสหลัว ท่านจะไปจริง ๆ หรอครับ? อิทธิพลของตี้ซ่า ไม่ธรรมดาเลยนะครับ ตอนนี้ผมจะติดต่อลูกน้องของผมให้!” 

ได้ยินคำพูดของหลัวเซิงหนิงเย่าตกใจอย่างมากแต่ก็ยังรีบพูด 

“เรียกคนมาเสียเวลา”

หลัวเซิงขมวดคิ้วเล้กน้อย  ในเมื่อตี้ซ่ากล้ามาหาเรื่องเขาก็เท่ากับว่า  กำลังเดินเข้าสู่ความตาย!

ต่อให้อิทธิพลจะยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานเขาได้อยู่ดี!

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าพาลูกน้องของหนิงเย่าไปด้วย อาจจะวุ่นวายจนเกินไป

และที่สำคัญเขาไม่ต้องการ!

“เอ่อ… ท่านหมายความว่าเราสองคนจะบุกไปหาแก๊งตี้ซ่าแบบนี้เลยเหรอครับ? นั่นมันตี้ซ่านะครับ! ยิ่งไปกว่านั้นหัวหน้าของพวกมันหูเจิ้นเทียน ยังมีอาวุธครบมือด้วย!”

น้ำเสียงของหนิงเย่ากังสั่นเทา เขาไม่คิดเลยว่าหลัวเซิงจะกล้าทำเรื่องแบบนี้

ต่อให้เมื่อกี้หลัวเซิงจะแสดงฝีมือออกมาแต่การที่จะกำจัดตี้ซ่าด้วยตัวคนเดียว ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในมือของแก๊งตี้ซา อาวุธพวกเขาพร้อมขนาดไหน!

ถ้าเขากับหลัวเซิงบุกไปแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปหาความตาย!

ถ้าถึงตอนนั้นโดนอาวุธปืนยิงเข้าพวกเขาก็คงกลายเป็นจุล!

“อาวุธ? ปืน?มีมากไหม?”

แม้หนิงเย่ากังจะเอ่ยเตือนไปแล้ว แต่สีหน้าของหลัวเซิงอย่างเรียบเฉย

“ผมก็ไม่ทราบจำนวนที่แน่ชัดครับ แต่ว่าพวกเขามีอาวุธที่อานุภาพสูงมากแล้วมีหลายแบบด้วย”

หนิงเย่ากังรีบตอบ ตามที่เขารู้มา

“เรื่องแบบนี้ยังมีอยู่งั้นหรอ!”

ได้ยินคำพูดของหนิงย่ากกังหลัวเซิงก็โกรธจัด  ไม่คิดเลยว่าในยุคสมัยนี้   ยังมีแก๊งใต้ดินที่อุกอาจถึงขนาดกล้าซุกซ่อนอาวุธปืนมากมายขนาดนี้!

ที่นี่คือที่ที่เหยาเหยาและลู่ชิงเมิ่งอาศัยอยู่ เขาซึ่งเป็นถึงผู้นำของหลัวเซิงเหมินจะปล่อยให้มีอันตรายเช่นนี้อยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เพียงข้อนี้ข้อเดียวแก๊งตี้ซ่าก็สมควรตาย!

“หูเจิ้นเทียน  อยู่ที่ไหน?”

ทันทีที่หลัวเซิงพูดจบอุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงฮวบฮาบ หนิงเย่ากัง รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกจนตัวสั่นเขารู้ว่าหลัวเซิงโกรธแล้ว!

"วันนี้เหมือนจะเป็นวันรวมตัวของแก๊งตี้ซ่าตามธรรมเนียมแล้ว พวกมันจะรวมตัวสังสรรค์กัน หูเจิ้นเทียนต้องอยู่ที่นั่นแน่ ๆ ครับ”

หนิงเย่ากังพูดด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

ได้ยินดังนั้นหลัวเซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา  แล้วโทรออก