ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 19
ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเคลติก
่บ่าย
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ริมหน้าต่างของห้องสมุดมหาวิทยาลัย ลมอ่อน ๆ จากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวกาย เย็นสบายแต่กลับทำให้ฉันรู้สึกหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก
สายตาฉันไล่ไปตามตัวหนังสือบนหน้าจอแล็ปท็อป แต่สมองกลับไม่สามารถจดจ่อกับมันได้เลย คำพูดของพี่ทารัสจากเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
"แล้วทำไมน้ำเสียงต้องเหมือนเป็ห่วงมันขนาดนั้น?"
ฉันไม่ได้ตอบคำถามของเขาในตอนนั้น และตอนนี้ฉันก็ยังไม่มีคำตอบให้ตัวเองเช่นกัน
"นิว" ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเจอกับพี่ภาคิน รุ่นพี่ที่เคยช่วยให้ฉันกับพี่ลาสเตอร์ได้รู้จักกันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้มกวน ๆ ที่เป็เอกลักษณ์
"ใจลอยไปถึงไหน?" ฉันรีบปิดหน้าจอแล็ปท็อป แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"ไม่มีอะไรค่ะ พี่ภาคินมีอะไรเหรอคะ?"
"เห็นว่านั่งทำหน้าตึงอยู่ั้แ่ครึ่งชั่วโมงก่อน ก็เลยแวะมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า" เขาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะวางแก้วชานมลงตรงหน้า "เผื่อกินอะไรหวาน ๆ แล้วอารมณ์ดีขึ้น"
ฉันมองแก้วชาไข่มุกตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจ "พี่ซื้อมาทำไมคะ?"
"ก็เห็นว่าเธอชอบกิน"
"พี่ภาคินนี่รู้ใจหนูจังเลยนะคะ" ฉันพูดติดตลก แต่เขากลับยักไหล่ด้วยท่าทางสบาย ๆ
"ก็นิดหน่อย"
"แล้วพี่ภาคินล่ะคะ? มาห้องสมุดทำไม?"
"หาเอกสารอ้างอิงนิดหน่อย แล้วก็...มาหาคนบางคนด้วย"
"หาใครเหรอคะ?"
"ก็เธอนั่นแหละ" ฉันกระพริบตาปริบ ๆ มองรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยความสงสัย
"พี่รู้มาว่าเธอกำลังทำโปรเจกต์ที่เกี่ยวกับร้านกาแฟของไอ้ลาสเตอร์มันใช่ไหม?"
ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ค่ะ"
"งั้นดีเลย" พี่ภาคินเอนตัวพิงเก้าอี้ "เพราะวันนี้พี่ก็นัดกับมันอยู่เหมือนกัน"
ฉันขมวดคิ้ว "นัดพี่ลาสเตอร์?"
"อืม มีเื่ต้องคุยนิดหน่อย" พี่ภาคินยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะพูดต่อ "จะไปด้วยกันไหมล่ะ?"
Skyline Rooftop Bar
กลางคืน
ฉันไม่คิดว่าพี่ภาคินจะพาฉันมาที่นี่ บาร์รูฟท็อปที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงของตึกกลางเมือง มองลงไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองทั้งเมือง บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าที่คิดไว้มาก
"นัดกันไว้ที่นี่เหรอคะ?" ฉันถามขณะที่กวาดตามองไปรอบ ๆ
"อืม หรูหราดีใช่ไหมล่ะ" พี่ภาคินยักไหล่ก่อนจะเดินนำเข้าไปในโซนที่นั่ง
พี่ลาสเตอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะริมระเบียง ดวงตาจับจ้องไปที่วิวด้านนอก ดูเหมือนว่าเขาจะมาถึงก่อนแล้ว
"ขอโทษที่ให้รอนะ" พี่ภาคินทักขึ้นพลางทิ้งตัวลงนั่ง
"ไม่เป็ไร" พี่ลาสเตอร์ตอบเสียงเรียบ ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปสบกับฉัน
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น "พี่ลาสเตอร์"
"มาทำอะไรที่นี่?"
"พอดีพี่ภาคินชวนมาค่ะ" ฉันตอบตามตรง
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเงียบ ๆ
"นั่งสิ จะยืนอีกนานไหม?" พี่ภาคินแซวขึ้น ฉันเลยต้องนั่งลงข้าง ๆ
"แล้วสรุปพี่ภาคินมีธุระอะไรกับพี่ลาสเตอร์คะ?" ฉันถามขึ้น
"ก็นิดหน่อย เื่ที่มหา'ลัย" พี่ภาคินตอบเลี่ยง ๆ ก่อนจะหันไปมองพี่ลาสเตอร์ "แต่เดี๋ยวเอาไว้คุยกันทีหลังแล้วกัน ตอนนี้ขอแซวเด็กคนนี้ก่อน"
ฉันเลิกคิ้ว "แซวอะไรคะ?"
"ก็เธอกับไอ้ลาสเตอร์ไง"
ฉันสะอึกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพูด "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"
"แน่ใจ?" พี่ภาคินขมวดคิ้วถาม
ฉันกำลังจะตอบ แต่พี่ลาสเตอร์พูดขึ้นมาก่อน
"พอได้แล้ว" เสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่กลับทำให้พี่ภาคินหัวเราะออกมา
"อะไรกัน แค่แซวเล่นเอง"
ฉันเม้มปากแน่น ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงกับสถานการณ์นี้ดี
"เอาเป็ว่าถ้าเธอจะอยู่ต่อ ก็นั่งดื่มไปเถอะ แต่ถ้าอยากกลับ...เดี๋ยวไปส่ง" พี่ลาสเตอร์พูดพลางมองฉันด้วยสายตานิ่ง ๆ
ฉันลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจว่า...อยู่ต่อก็คงไม่เสียหายอะไร
่ดึก
ตอนนี้พี่ภาคินออกไปโทรศัพท์ ปล่อยให้ฉันอยู่กับพี่ลาสเตอร์สองต่อสอง บรรยากาศระหว่างเราสงบนิ่ง มีเพียงเสียงเพลงเบา ๆ ที่ลอยอยู่รอบตัว พร้อมกับดวงตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหันไปจิบเครื่องดื่มของตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงบรรยากาศกดดันที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกันแน่
"สนิทกับมันมาก?" เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นสบตา
"คะ?"
"ไอ้ภาคิน" เขาพูดเสียงเรียบ แต่ฉันกลับรู้สึกถึงแรงกดดันแปลก ๆ ในน้ำเสียงนั้น
"พี่ภาคินเป็รุ่นพี่ที่รู้จักกันค่ะ" ฉันตอบตามตรง "แล้วก็เป็คนที่ช่วยหนูเื่โปรเจกต์งานต่าง ๆ ด้วยค่ะ"
"ช่วยมากขนาดไหน?" ฉันชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น รู้สึกเหมือนกำลังถูกเค้นเอาคำตอบอย่างไม่รู้ตัว
"ก็...ช่วยนิดหน่อย และให้คำแนะนำเื่ข้อมูลทั่วไปค่ะ"
"แค่นั้น?"
"ค่ะ" เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตายังคงมองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะถามขึ้นมาอีกครั้ง
"แล้วคุยกันบ่อยแค่ไหน?"
"ไม่บ่อยหรอกค่ะ" ฉันตอบก่อนจะหลบตา รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไปจากเดิม
พี่ลาสเตอร์เคาะนิ้วกับโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะพูดเสียงราบเรียบ "มันเข้าหาเธอ?"
ฉันรีบส่ายหน้า "เปล่านะคะ พี่ภาคินไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น หนูกับพี่เขาก็แค่รู้จักกัน"
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เพียงแค่จ้องฉันนิ่ง ๆ แบบนี้ ฉันกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง
"พี่ลาสเตอร์..."
"อะไร?"
"ทำไมพี่ต้องถามขนาดนี้คะ?" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ก่อนจะพูดช้า ๆ
"เธอสนิทกับมันมากไป" ฉันชะงัก ใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
"หรือว่าผมคิดไปเอง?" เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังรอคำตอบ
"พี่ภาคินก็แค่รุ่นพี่ค่ะ หนูไม่ได้คิดอะไรเกินเลย"
"แล้วมันล่ะ?"
"คะ?"
"มันคิดอะไรกับเธอรึเปล่า?" ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้ารัว ๆ
"พี่ภาคินไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นแน่นอนค่ะ!" พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเอนตัวกลับไปนั่งพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางของเขาดูเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ฉันรู้ว่าเขากำลังสงสัย หรืออาจจะไม่ชอบที่ฉันสนิทกับพี่ภาคินมากเกินไป แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไงกับปฏิกิริยาของเขาดี
"คือหนู...อยากกลับแล้ว" ฉันพูดขึ้นเบา ๆ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
"เดี๋ยวไปส่ง"
บนรถ
ระหว่างทางกลับหอพัก
บรรยากาศในรถเงียบสนิท ฉันนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟของเมืองที่เคลื่อนผ่านไปช้า ๆ
ฉันเหลือบมองกระจกข้าง แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีรถอีกคันขับตามมาตลอดทางเหมือนเดิมอีกแล้ว
"เธอจะไปเจอมันอีกไหม?" ฉันหันกลับมามองเขาทันที
"คะ?"
"กับไอ้ภาคิน"
"พี่ภาคินก็แค่รุ่นพี่ค่ะ หนูไม่ได้คิดจะ-"
"เธอดูจะพูดชื่อมันง่ายดี"
ฉันขมวดคิ้ว "พี่หมายความว่ายังไงคะ?"
เขาไม่ได้ตอบในทันที แค่เหลือบตามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองถนน
"แค่ไม่ชอบให้เธออยู่กับมัน" หัวใจฉันกระตุกวูบ ความรู้สึกประหลาดแทรกซึมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"พี่หึงเหรอคะ?" เขาไม่ตอบ แต่ริมฝีปากกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย
ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจไม่พูดอะไรต่อ
ไม่รู้ว่าทำไม ฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่โดยไม่รู้ตัว
หน้าหอพักนักศึกษา
รถจอดสนิทที่หน้าหอ ฉันปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะหันไปมองเขา "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"
เขาพยักหน้า แต่ก่อนที่ฉันจะเปิดประตูลงไป เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง
"พรุ่งนี้มีเรียนเช้า?"
"ค่ะ"
"งั้นหลังเลิกเรียนไปกินข้าวกับผม" ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง
"นี่เป็คำขอ หรือคำสั่งคะ?" เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
"แล้วเธออยากให้เป็แบบไหน?"
"ถ้าหนูปฏิเสธล่ะคะ?"
"เธอปฏิเสธไม่ได้" ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันรีบเปิดประตูรถแทบจะทันที แล้วก้าวลงมาโดยไม่หันกลับไปมอง
เสียงหัวเราะแ่เบาของเขายังดังลอดออกมา
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้หัวใจที่เต้นแรงของตัวเองสงบลง
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
806
